Biosergenis

Gisteren met de VdH naar de film geweest. 'Burn after reading' van de broertjes Coen. Voor dar zo'n film eenmaal begint moet je wel door een aantal ergerlijke fases heen.

1 Waar en hoe laat
Het is lastig uit te vinden waar en film draait, zeker op donderdag of vrijdag want dan wisselt de agenda. De 'Uitloper' is overal verkrijgbaar maar ik hang niet dagelijks in de kroeg. De internet filmladder geeft niet de agenda van een paar dagen vooruit. Stadsbladen kijken we hier sowieso nooit in. Ben je eenmaal eruit dan is het handig om kaartjes te resereven. Maar die moet je weer ruim van tevoren ophalen. Zeker als je nog werkt ervoor is dat vaak stressen.

2 'Vrije plaatskeuze'
Het is op zich mooi als je zelf je plek mag uitzoeken. Zeker als het niet druk is. Maar is het dat wel dan krijg je hoop nerveus gedoe van mensen die langs je heen willen. Of mensen met grote hoofden die pal voor je komen zitten terwijl er elders plek genoeg is. Soms kan het maar beter duidelijk zijn waar je zit en je keurig daarheen wordt verwezen.

3 Laatkomers
Heb eenmaal een fijn plekkie (zie boven) zijn er altijd mensen die te laat komen. Als het donker is in de zaal ben je te laat. Punt. Gaan ze vaak ook nog eens ingewikkeld doen voor een goede plek. Of luidruchtig zijn. Als je te laat bent past volledige gêne en niks allures. Eigenlijk zou je geweerd moeten worden.

4 Reclame
Ik betaal liever 50 cent meer voor een kaartje dan naar al die reclames te moeten kijken. De trailers van andere films zijn tot daaraan toe, maar soms krijg je er wel meer dan vijf. Dat is ook weer te veel. Ik wil gewoon de film zien die op het kaartje staat.

5 De pauze
Een veelgehoorde klacht. Zit je net lekker in de film en dan valt het beeld stil Pauze. Rot op man! Ik wil die film afzien. Plassen doe je maar in je eigen tijd en dat drankje kan ik ook vooraf of na afloop kopen, zeker als je er een uitnodigend cafe voor inricht.

6 Schoenen en smakkers
Echt heel erg beschaafd ben ik niet (wel opgevoed, maar zelf laten verslonzen), maar schoenen tegen stoelen aanzetten, zelfs over de stoelk voor je laten hangen, dat gaat zelfs mij te ver. Net zoals het smakken en slurpen van de consumpties. De puinhoop die soms achtergelaten wordt na afloop. Dat is toch nergens voor nodig.

Affijn: ik zat me dit allemaal te bedenken gisterenavond en vroeg me af waarom ik niet thuis zat. En toen begon de film. Vanaf minuut één boeiend. Absurd, mooi verhaal, geweldig geacteerd, briljant in beeld gebracht. Geen pauze. Geen smakkers. Goed zicht, na een positiewisseling. Geen laatkomers meer toen de film was begonnen. Ik vergat dat ik in een bioscoop zat en genoot van de film. Drankje na afloop, geslaagde avond.

Wanneer weer?

Herman

Mijn vader heet Herman, maar die is niet zo bekend als die andere Herman. Herman Kuiphof, door die ander Herman steevast Chuiphof genoemd (omdat hij Kindvall als Chindvall uitsprak). De éminence grise van het sportjournaille, is overleden. Herman Kuiphof, de man die in 1974 meeglorieerde in het kielzog van het Oranje van die tijd. Kuiphof was een monument, dat voelde ik als jong jochie al aan. Een beschaafd man, altijd genuanceerd en een groot hart voor de sport. Helaas is hij er niet meer, maar 89 was een mooie leeftijd.

Speciaal voor Herman één van zijn finest moments. In 1974 speelde Nederland de laatste groepswedstrijd tegen Brazilië. Het werd een keiharde wedstrijd die Nederland met 2-0 won en waar het taam qua zelfbeheersing overeind bleef (later zou dat anders worden, zoals tegen Tjechoslowakije in 1976 en tegen Portugal in 2006). Herman was er bij en bracht het bij ons thuis. 'Wat een juweel van een doelpunt' blijft nog altijd hangen. Herman vaarwel.

De Eerste en Tweede Lezing

Vroeger ging met mijn ouders wekelijks naar de kerk. Vaak stond dan het spoorboekje van de mis al ergens aan de muur. Zouden er één of twee lezingen zijn. Dat scheelde weer in de eindtijd. Net als bij de preek, waar ik nooit van begin tot eind naar kon luisteren en het afhaken veel dichter bij het begin dan bij het einde lag, ging er veel langs mee heen. Ik kon niet bevroeden dat ik pakweg 35 jaar later op één avond naar twee lezingen zou gaan. Dat was iets voor Volwassenen.

De eerste was op mijn werk. Een hoogleraar vertelde over het toezicht op de volksgezondheid in de 19e eeuw. Mijn kinderen zouden alleen al van de mededeling in slaap vallen, maar ik vond het een boeiend verhaal. Vooral de maatschappelijke kontekst van het geheel boeide me en wederom bleek dat ik geschiedenis erg interessant vind, mits ik niet veel hoef te lezen ervoor.

De tweede was vrijwel aansluitend in Zeist. De KNVB wil meisjesvoetbal promoten en kiest ervoor om erop aan te sturen dat er zo lang mogelijk gemengd gespeeld wordt. Niet alleen jongens- tegen meisjesteams maar ook gemixte teams. Een medewerker werd erop uitgestuurd om het jeugdkader daarvan te overtuigen. Dat lukte niet echt en er was ook sprake van volledig niet aansluiten bij wat er in de praktijk gebeurt. De leidsters van een team in Overvecht, dat voor 80% uit moslima's bestaat. De praktische problemen voor clubs als meisjes op een gegeven moment apart willen gaan douchen. Meisjes die juist willen gaan voetballen omdat er nu meer meisjes zijn en ze tegen en met elkaar kunnen spelen. Er werd verwezen naar 'onderzoek, dat heeft uitgewezen', maar dat onderzoek werd niet toegelicht. Sjaak is overigens zelf een voorstander alle opties aan te bieden. Als het uitgangspunt is dat de ontwikkeling van het individu voorop staat en dat er geen onderscheid tussen jongens en meisje mag zijn in kansen, moet je niet op voorhand dwingen om te mixen is mijn stelling. Dus biedt verschillende mogelijkheden en laat ook jonge meisjes in een meisjesteam tegen andere meisjes spelen als ze dat willen. Net als je een getalenteerd meisje bij de toppers bij de jongens kunt laten spelen totdat 20 jaar zijn. Het duurde een uur voor ik op de rumoerige bijeenkomst mijn punt kon maken -zonder de illusies maar ik had direct een paar vrienden gemaakt. Die al keken naar mogelijkheden om tegen onze meisjes te spelen. Een lange weg te gaan nog. Ik denk dat we echt verder zijn gekomen als er een paar jongens zijn die dolgraag bij de meisjes willen voetballen en we daar over gaan zitten babbelen.

Affijn; vervelen en wegdutten was er niet bij. Ik ben kennelijk groot geworden.

Arme Ella

Sympathie noch aversie koester ik voor/tegen Ella Vogelaar. Maar nu de wereld over haar heen is gevallen een liedje voor haar (dat toch al in mijn hoofd zit). Wel de oude versie, want zo flitsend was ze nu ook weer niet.

Huiveren

Terwijl de wereld op de drempel staat van een mijlpaal in de vorm van een zwarte president in de VS, bracht de Volkskrant een huiveringwekkend bericht. Een bericht waarvan je bidt dat het niet waar is. Dat het anders is gegaan. Dat de feiten verdraaid zijn en dat er niks van klopt. Een meisje van dertien wordt verkracht in Somalië; haar vader doet aangifte, vervolgens staat het meisje terecht vanwege 'overspel'. En wordt gruwelijk om het leven gebracht. Ik werd letterlijk misselijk toen ik het vanochtend las. Mijn dochter had er op school ook over gesproken bij Aardrijkskunde. Er gaat veel goed in de wereld, maar ook nog heel veel niet.

Bonus in-zicht

Als je de boel goed verziekt is het logisch dat je daarop aangesproken wordt. Maar: van fouten kun je zelfs leren en daarom hoeft het niet erg te zijn. Eigenlijk kun je het beter fout doen, daar heeft iedereen meer aan, dan dat dingen netjes verlopen. Want daar leer je niks van. Mensen die fouten maken moet je dus koesteren en zien vast te houden. Ook al blijft het fout gaan; je bent immers nooit uitgeleerd. Misschien leg je wel het loodje, maar dat is 'all in de game'. Geen fouten mogen maken betekent stilstand.

Het inzicht van de dag: die bonussen aan de falende Fortismanagers zijn volkomen terecht! Helaas worden die bonussen ook toegekend als er straks weer dingen goed gaan. Hebben we dan eigenlijk wel iets geleerd?

Zeurensen

In de begindagen van de Rabobankploeg reed daar de Deen Rolf Sørensen. Hij stond bekend als een pure winnaar, niets en niemand ontziend en voor de duvel en zijn ouwe moer niet bang. Hij was de grote held van de toen nog jonge Boogerdje. Rolf was in zijn nadagen, maar won nog behoorlijk wat wedstrijden voor onze oranjeblauwe trots.

Het is deze rakker waar ik aan moet denken als ik Ronald Sørensen hoor balken. Rolf of Ronald het ligt redelijk dicht bij elkaar. Ronald was de laatste dagen behoorlijk in het nieuws. Als een echte Rotterdammer kan hij niet tegen zijn verlies. Dat is nog wel te rechtvaardigen, maar pratend vanuit de onderbuik van de Maasstad maakt hij het echt te bont. De voordracht van Ahmed Aboutaleb is natuurlijk een trap tegen het zere been van de club die sinds 'Pim' alleen nog maar klappen heeft gekregen. Marco Pastors heeft definitief afgedaan nu hij deze voordracht niet heeft kunnen tegengaan. En waarom ook: Aboutaleb voldoet aan heel veel eisen die Rotterdam vooraf stelde: zero-tolerance, bestuurlijke ervaring, een zwaargewicht. Het feit dat het een Amsterdammer is wordt meer dan weggestreept door het gegeven dat hij -op papier- door zijn afkomst goed tussen de bevolkingsgroepen in kan staan. Dat heeft hij afdoende bewezen en in sommige van zijn uitspraken is hij de Leefbaren rechts gepasseerd. In plaats van dat te omarmen piept Rolf, eh Ronald, dat 'Zij' dat niet mogen zeggen, maar hij wel. Gelijk hebben en gelijk krijgen is altijd lastig te onderscheiden. Ophouden met dat zeurensen.

Toch is Sjaak niet helemaal blij. Als de commissie nu eens Nebahat Albayrak haddden genomineerd. Dan was de wens van het volk gevolgd. Iemand die kundig is, duidelijk ergens voor staat en door haar gematigde voorkomen en overduidelijke charme (heb ik zelf mogen ervaren in Deventer) groepen weet te verbinden. Een effectiever manier om dingen te bereiken dan de powerpraat van Aboutaleb. En die in haar onvervalste Rotterdamse tongval in elk geval geen twijfel laat bestaan waar ze vandaan komt. En oh ja: het was ook nog eens de eerste vrouwelijke burgemeester van één van de echt grote steden geweest.

Ten strijde

Het begint menens te worden nu de kredietcrisis ook hier is aanbeland. De komende tijd zal debacle na debacle volgen maar voorlopig richten we de pijlen op IJsland. Een schurkenstaat, van het kaliber Noord-Korea of Sudan. De Britten hebben nu de anti-terreurwet ingezet om die eigenwijze Vikingen een lesje te leren. De volgende stap is de boel veroveren; de draaiboeken uit 1982 toen ze de Falklands ontzetten van de Argentijnen kunnen uit de kast.

Wij krijgen zaterdag al een mooie kans als het Nederlands Elftal tegen IJsland speelt. We zullen ze eens een lesje leren. Of kunnen ze ons milder stemmen door er een goaltje of wat door te laten...

De reis waard

Dat Sjaak -in het kielzog van Elsje weliswaar- het weekend in Brugge doorbracht is inmiddels genoegzaam bekend. Met name in Vlaanderen en dan specifiek West-Vlaanderen. Eén van de nieuwe inzichten die het weekend heeft opgeleverd: West-Vlamingen en Oost-Vlamingen, dat verschilt nogal. Net zoals bij ons Groningers en Friezen: de buitenwereld (lees alles onder Meppel) vindt het één pot nat, maar zelf beleven de volksstammen dat anders.

Terzake. Sjaak kwam later en nam de trein. Een beetje onzin omdat een paar uur eerder de VdH in de meer dan ruime Vinvis al afreisde, maar dit genoegen gunde ik mijzelf. Voor mijn werk zit ik tegenwoordig drie maal in de week naar Den Haag, maar een reisje buitenland per trein is een waar feest. De Belgische Spoorwegen kende ik al een beetje van mijn Benelux-Tourrail die ik begin jaren '80 maakte. Na jaren Tienertour was ik toe aan een volgende stap. Die vond ik bij de buren. Ik reisde door Luxemburg en België vooral. Haalde ergens in een achteraf kantoor in Rotterdam het spoorboekje en 'leerde' het spoor daar kennen. Veel, heel veel treinen gingen over Brussel en vrijwel altijd werden dan de stations Noord, Centraal en Midi (Zuid) aangedaan. Fascinerend vond ik het station Welkenraedt, ten oosten van Verviers, richting Aachen. Het Roodeschool van België maar dan wel aan een doorgaande lijn.

Het weerzien met het Belgische spoor beviel. Het lijntje naar Antwerpen vanuit Roosendaal is nog even krakkemikkig. Het zal binnenkort wel opgeheven worden als de HSL-Zuid gaat rijden. Die lijn heeft er ook voor gezorgd dat je via een tunnel nu Antwerpen kunt doorkruisen en het niet langer meer dat kopstation is. Het station, dat toch fraai was is en passant nog verder opgeknapt. Oude en nieuwe architectuur zijn prachtig geïntegreerd. Helaas moest ik rennen voor de aansluiting. In Gent bleek de trein naar Brugge vertraagd. Elke verontschuldigde zich later voor de onbetrouwbaarheid van het spoor, maar als Sjaak de tijd heeft doe je hem geen groter plezier dan wat wachttijd op een groot, onbekend station. Waarheen en hoe vaak gaan de treinen, waar stoppen ze en komen ze vandaan? De meegenomen wegenkaart werd regelmatig geraadpleegd; Sjaaks manier om een land of streek te leren kennen. Gelukkig deelde Marc deze passie bleek later en hij wist me eindelijk de Kemmelberg te wijzen.

Eenmaal -zij het vertraagd- in Brugge aangekomen stond Elskje op me te wachten. Inderdaad: bijna zusjes. Het weekend was echt begonnen maar het was de reis alleen al waard.

Vakantie Vorbei

De oudste twee hebben hun schoolrooster opgehaald. De VdH is een week aan het werk; de voetbal is begonnen, net als straks volleybal, piano- en gitaarles, spinning, fitness, wandelgrrls en andere agendabeslagleggende activiteiten van het NSG. Een vakantie die voorbij is gevlogen, opgeknipt in een paar delen. Eerst een week werken in de kinderloze periode, toen naar de Ventoux, daarna weer werken. Eenmaal weer met kids waren we een week naar Texel en daaromheen veel thuis. En zeer actief; bijna alle kamers zijn opgeruimd en schooljaarklaar. De kledingkasten zijn heringericht en iedereen heeft het juiste schoeisel voor de diverse (sport)activiteiten. Wat rest is een herinnering aan een goede periode ondanks het verre van optimale weer. Al was het rond de Ventoux wel een heerlijke week en heeft de korte opleving van afgelopen weekend mijn kop behoorlijk gebruind. Vakantie staat ook gelijk aan muziek. Bij deze mijn vijf vakantieherinneringen.


5 George Michael - They won't go when I go



We waren net voor België en we luisterden naar George Michael. Een favoriet van Elsje. Dit nummer is een cover van het origineel van Stevie Wonder. Hoewel dat laatste niet te overtreffen is weet George, die wel meer succes had met het oude werk van Stevie, hier wel te overtuigen dat hij echt wel kan zingen. Een tearjerker van jewelste, maar enig pathos is Sjaak niet vreemd.


4 Afro Celt Sound System - Whirl-Y-Reel 1



Met hulp van een vriend kregen we een paar jaar geleden onze -toen kersverse Ipod- behoorlijk gevuld. Veel Afrikaanse en fado-muziek, waar veel van is gewist inmiddels. Dit nog niet. Een zappende VdH snakkend naar afleiding en koelte bij een snikheet zwembad stuitte hierop. Sjaak herkende meteen dit nummer als de tune van Andere Tijden. Maar heerlijke muziek waarmee we terugreis naar Nederland begonnen.

3 Sade - Why can't we live together



Een ouwetje. Rond 1984 -toen ik ging studeren- had 'iedereen' deze LP. Ik vond het suffe muziek, al was haar stem wel fraai. Toen Elsje dit nummer opzette op de weg van Grenoble naar Sisteron moest ze het twee keer herhalen. Vanwege dat éne verrassende akkoord. Dat maakt een lange file gelijk weer goed.


2 Jolin Tsai - Love Love Love.



Als je 10 uur per dag Olympische Spelen hebt gezien wil je natuurlijk ook de hoogtepunten van de dag en de interviews van Mart niet missen. Elke dag kwam dit liedje voorbij. Ik heb er 15 kilometer op hardgelopen langs het strand en door de duinen van Texel. Via dit linkje naar de tekst/karaokeversie.

1 Simon and Garfunkel - Bridge over troubled water



Regelmatig kwam dit duo uit de autoradio. Voor het meezingen (Elsje kent zooveel teksten), soms zelfs tweestemmig als Sjaak het aandurfde. Toen Art Garfunkel de vloer voor zichzelf had mocht hij dit nummer uitvoeren. We reden in de buurt van Beaune, het was dertig graden maar Sjaak had toch weer kippenvel. Dan is de vraag of dit eigenlijk niet over de top is niet meer relevant.

Judoka's blues

Waarschijnlijk komt het omdat de judoka's op dit moment voor de medailles zorgen, dat ik me 'ineens' voor de sport interesseer. Maar de belangstelling voor het judo in de afgelopen dagen raakt toch aan iets dat dieper zit. Toen Sjaak een jaar of acht was zat hij op judo. Samen met mijn boezemvriend van toen, Robert van der Krogt. Echt leuk vond ik het geloof ik niet. Ik herinner me dat ik er altijd wat verloren rondliep en nooit doorhad wat al die termen inhielden. Matte: dat begreep ik wel, dan mocht je stoppen. Door af te tikken was de partij over; ik vond het een fijne escape. We leerden houtgrepen en en af en toe een heupzwaai. We moesten het valbreken onder de knie krijgen en liepen diagonalen op de judomat, waarbij we een voorwaartse koprol maakten. Dat deed Sjaak toch maar mooi, terwijl hij wat dat betreft eigenlijk zijn angstige genen aan zoon Fenzemans heeft meegegeven. Soms kreeg je ineens een lapje mee naar huis; dan had je een slip verdiend. Na een soort examen kreeg je een andere band. Verder dan geel ben ik niet gekomen. Ooit judoden we een toernooitje. Sjaak verloor van zijn vriend, won van het kneusje van de groep en verloor de sleutelpartij tegen een andere jongen. Een derde plek: toch het podium. Sjaak stopte na ruim een jaar en zou gaan zwemmen. Dat is er nooit van gekomen. Pas toen de muziek aan de kant werd geschoven kwam de weg vrij voor de echte passie: voetballen. Achteraf was het een goede tijd en voor het verbeteren van de lichaamsbeheersing en onderling respect leren tonen is het een perfecte sport.

Italiaanse verhoormethode

Wederom een bekentenis van een wielrenner. Die na een verhoor bij het Italiaanse Olympisch Comitee (CONI)toegeeft EPO te hebben gebruikt, na dat eerst nog ten stelligste te hebben ontkend. Eerder gebeurde dat bij zijn collega Ricardo Rícco. Eerst van niks weten en daarna doorslaan. Dat CONI weet nog eens wat -in de beste Italiaanse Familietraditie- serieus verhoren is. Wellicht Lance, Floyd, Alejandro en Rafael maar eens langssturen?

Beetje dom..

Bij nader inzien vond onze vriend Wijnand het toch niet helemaal handig hoe hij zijn actieverleden naar buiten heeft gebracht. Als de bedoeling was om in de komkommertijd publiciteit te krijgen is die opzet natuurlijk volledig geslaagd. We zijn hier niet zo ver/diep gezondken dat het roken van een joint twintig jaar terug je kanden op een beetje publieke functie verruïneert, maar er zijn ook wel grenzen. Medeplichtig zijn aan een inbraak in een ministerie en daar geheime plannen wegnemen is wel een misdrijf. Dat je daar gedonder over krijgt lijkt me niet meer dan logisch en terecht.

Dát was een fijne reis!

Tegenwoordig reis ik vrijwel uitsluitend zakelijk met de trein en daarbij maak ik gebruik van het recht om dat in de 1e klasse te mogen doen. Op weg naar Doesbrand, die directeur is van een fijn theater annex cultureel centrum, zat ik weer eens in de 2e klasse. Geen serieuze pakken die geconcentreerd stukken lezen, elkaar verstoord aankijkend bij elk onverwacht geluid of desnoods een beschaafd tukje doen, maar de doorsnee samenleving in een cabine van pakweg 15 bij 5 meter. Wat zag mijn oog?

In Utrecht stappen er drie jongens van rond de 20 met koffers in. Zo uit Salou of een ander oord aan een van die Costa's. O jee, dacht ik. Een half uur drank, stoer doen en neuken zal nu wel passeren. Niets van dat alles. De jongen praatten op gedempte toon, zelfs bij de onvermijdelijke telefoontjes die gevoerd moesten worden met de mobiel. Ze hadden een leuke vakantie gehad, maar ik kon me zowaar concentreren op mijn stukken, zodat er veel langs me heen is gegaan.

Amsterdam Centraal: er ploffen binnen de seconde van twee kanten drie mensen neer in het krappe vierzittertje dat ik tot dan voor mijzelf heb. Naast me een cultureel type met een grote map en een kunstzinnige maar ook onbehoorlijk groot uitgevallen agenda. Belt direct, doch beschaafd naar huis dat ze er iets voor half 7 zal zijn. Dit zit dan tot Alkmaar naast me reken ik uit. 'Ik maak het kort want er zitten hier mensen stukken te lezen', sluit ze af. Bijna voel ik me beschroomd, maar in het vierzittertje naast ons hebben de Salou-mannen plek gemaakt voor vier verse krachten. Stuk voor stuk aan het lezen.

Tegenover me een stel, of niet; dat wordt niet helemaal duidelijk. Hij is kort, geblokt, Mediterraan, stug maar niet onvriendelijk in zijn uitstraling. Zij heeft iets om haar heupen wat sommigen nog wel een rokje zullen noemen. Zelf aarzel ik, maar relevanter: ze kan het geval méér dan hebben. Ze heeft een grote mond met dito tanden die niet te missen zijn. Haar bruine ogen zijn prachtig en haar uitstraling is stijlvol en vriendelijk. Ze is onrustig; loopt meerdere malen van haar plek en wisselt die uitstapjes uit met korte (telefoon)gesprekjes. Ze voert deze in zowel het Spaans en Nederlands én beide door elkaar heen. Bij Heiloo vraagt ze bezorgd of ze Alkmaar heeft gemist, maar ik stel haar gerust. Ze belt vervolgens nog even voor de zekerheid om te melden dat ze op tijd thuis is.

Aan de overzijde probeert een slungel van een jongen contact te maken met het Chinees-Indische meisje dat -net als hij met oortjes in- aandachtig in een medisch boek leest. Het meisje reageert nauwelijks. Hij probeert nog twee maal contact te leggen, maar tevergeefs. Het zal nog wel een contactoproepje worden in het huisblabd van de NS denk ik. Hij wordt vervolgens gebeld; een fijne afleiding voor het blauwtje dat hij aan het lopen is en zodoende weet ik dat hij doodop is en telkens in slaap dreigt te vallen. Goed dat zijn beoogde liefje dat bespaard is gebleven. Zij meldt bij het uitstappen later dat ze ontevreden is over haar stages. 'Anderen mogen veel meer doen bij ingrepen dan ik, zo leer ik niks en is het saai'. Inderdaad iets medisch dus; waarschijnlijk in haar co-schappen.

In Alkmaar besluit ik hierover te gaan bloggen en maak ik notities. Zoveel te zien, zoveel gebeurd. Op dat moment ploft er een grote vent neer die heel veel ruimte inneemt, in alle opzichten. Zijn knieën raken bijna mijn gezicht, zijn blikje cola houdt hij zo nonchalant mogelijk vast en hij begint ongegeneerd te bellen over de onrust die ze die avond zullen gaan schoppen. Daarna komt er een verzameling van een hanekam/gezichtspiercing waar een gezicht tussen zit naast zitten en zetten hun gesprek op zeer luidruchtige toon voort. Een lekker stelletje. Net voor mijn uitstappunt zijn mijn notities af.

Ongelofelijk hoe mensen via mobiel, hun gedrag en luide gesprekken toch zichzelf volledig blootgeven. In bijna anderhalf uur ben ik -ongewenst- een hoop te weten te komen over wildvreemden. Het blijft verbazend. Op dat moment SMS't de VdH op mijn Blackberry. Op mijn mobiel belt Doesbrand tegelijkertijd om te vragen waar ik ben. Ik besluit het allemaal even over te laten gaan en later terug te bellen. Ben ik toch een tweedeklasser!?

Zorgvuldigheid

Karadzic, die gelukig niet boven de Wet meer staat, betwijfelt of hij een zorgvuldig en eerlijk proces zal krijgen. Alles doet hij eraan om dit te voorkomen. Hoezo eerlijk en zorgvuldig proces? Kent hij dat dan? Om mijn vriend Jeroen te citeren: 'tienduizenden Bosniërs kunnen deze vraag niet meer beantwoorden maar weten het antwoord wel'.