Coef heeft het druk zonder Sjaak. Sjaak ook zonder Coef!. Op het werk, met de teamindelingen voor het voetbal, het NSG en de laatste vakantievoorbereidingen. Genoeg om over te schrijven maar als blogger heb ook ik nu behoefte aan vakantie en geen limiet aan 'dagen'. Nu de Dolomieten-fietsvakantie uitgebreid is beschreven even een pauze dus. Tot nader order!
Bij mijn vertrek bij Bistro spraken Coef! en ik af om contact te houden. Dat het hier verder ging dan het slappe 'we bellen nog' bevestigden we afgelopen vrijdag. Daar hielden we, als voormalige wapenbroeders, onze eerste intervisiebijeenkomst. Heel toepasselijk bij het precies halverwege gelegen Broers, waar tussen de buien het aardig toeven was op het terras. Het was niet drie weken stil geweest tussen ons. Coef! had al een paar keer gebeld, de speech van de 30e mei gemaild en ik was al twee keer bij Bistro langsgeweest. Wegkomen duurt even. Duidelijk was dat we veel plezier hadden in het weerzien en we beiden elkaar missen in de dagelijkse feedback. Dat was ook een uniek element in onze samenwerking en in plaats van dat in een nieuwe situatie te willen kopiëren is het beter om te koesteren wat je hebt. Coef! luisterde aandachtig naar mijn eerste ervaringen en we waren het er over eens dat er bij de IGZ veel dynamiek is en ook veel te bereiken. Zijn relaas over Bistro en de (Raad voor de) Rechtspraak was herkenbaar. Al is de recruitmentsite nu wel klaar. De tijd vloog voorbij en na ruim anderhalf uur leuk en nuttig reüniëren zwaaide ik hem uit in de bus. Een paar graden warmer keerde ik terug op mijn werk.
Het was een forse overgang voor Sjaak: van het voetbalkamp van zoon naar de dansvoorstelling van dochter. Bij het eerste zat Sjaak in de kampstaf maar op voorwaarde dat de als tweede genoemde voorstelling bezocht kon worden. Dochter oefende namelijk al maanden voor deze uitvoering in theather de Kom in Nieuwegein. In een opfrispauze thuis van een kwartier vond de metamorfose plaats van de muf ruikende en in kamptenue gestoken leider-vader naar een fris en geschoren trotse toeschouwer-vader. De zaal was bijna vol en we zagen de diverse dansgroepen voorbij komen. Klein, volwassen (er was zelfs een zwangere vrouw bij), type-anorexia en 'goed gevuld', pubers en kleuters. Verbindend thema was een Franse camping waar van alles gebeurde: ruzie, animatie, zonsopgang, kampvuur, vuurvliegjes en sport. Dat laatste was het stukje van dochter Olijf. Zelfverzekerd stond ze te dansen, de pasjes zaten er goed in en ze wist wat ze deed. Prachtig om te zien. Zelfs voor Sjaak die nu niet echt dansminded is. En dus regelmatig wegdreef met zijn gedachten. Wat een verschil met het kamp, maar toch ook weer niet. Op het kamp waren er veel meisjes mee en de vele moeders die hielpen doorbraken het traditionele mannenkarakter, dat de kampen vroeger hadden. En de break & streetdance jongens, die absoluut de show stalen, liepen toch ook maar mooi door al die dames heen. Zo is het toch bedoeld: je doet waar je zin in hebt, los van je geslacht. En ook hier zit een wereld van vrijwilligers achter (kostuums maken, decor, kaartverkoop/publiciteit enz enz). En daar mocht Sjaak mooi op meeliften. Voetbal en dans: het heeft mee met elkaar te maken dan je denkt. Dennis dacht er net zo over.
Het wordt nu echt tijd om de 'hoop in bange wielerdagen' aan mijn lezers voor te stellen. Even leken we met Joost Posthuma een eind op weg, maar nu is er een echte kanjer (al jaren trouwens een talent). In 1996 droeg Erik Breukink op het NK het vaandel over aan Boogerdje en dit jaar zal Boogerdje het aan Thomas Dekker doen. Als dat niet al is gebeurd. Een maand geleden won Dekker II, want Erik Dekker was eerder, de Ronde van Romandië. Boeie! zegt het kindervolk, maar dat is een serieuze etappekoers. In de slottijdrit reed Dekker sneller dan toptijdrijders als Salvodelli, Kasjetskin, Evans en Mazzoleni, die allen daarna in de Giro van voren meededen. Vandaag won Dekker een bergetappe in Zwitserland. Weliswaar ingekort, maar toch. Deze Thomas is een allrounder, kan goed tijdrijden en klimmen. Natuurlijk wachten we al lang op de nieuwe Zoetemelk, maar die is uniek met zijn tweede plaatsen en aanklampgedrag. Thomas wordt meer een type Breukink denk ik: een prima coureur die podiumplaatsen haalt maar net tekort komt voor de absloute top. Gezuiverd of niet, that's the question. Want deze Dekker bezoekt al enige tijd een Italiaanse wonderdokter en dat is uiteraard verdacht. Maar Nederlanders doen toch niet aan doping? Zeker niet als ze het de komende jaren voor 'ons' moeten doen.
Sjaak is niet zo van de 'partnership meetings' en 'golfclinics met de klant' die leveranciers graag organiseren. Uiteindelijk gaat het vaak gewoon om toch weer die order binnen te halen. Op mijn afscheid was het jammer dat de partner van een groot bedrijf -waar ik veel mee samen heb gewerkt in het begin van mijn loopbaan- tot drie keer toe aan het aquireren bleef. Tot gêne van zijn collega die mij beter bleek te kennen en zag dat ik dat vervelend vond, vooral op mijn feestje. We sloegen bij Bistro alles over over aan invitaties of verlootten die onder de medewerkers. Zodat de aquireerpakken met de niet bepaald 'decisionmakers' moesten netwerken. Net goed! Vandaar dat ik aarzelde om in te gaan op de uitnodiging van een bedrijf dat (ICT) inkoopprocessen en -project begeleidt. De prettige samenwerking met Anton en Marc in mijn nadagen bij de Rechtspraak trok me over de streep. Zij hebben keihard gewerkt om de aanbesteding te redden en deden dat op een nuchtere en vooral kundige manier. Inkoop is nu eenmaal niet echt spectaculair, maar je moet het wel goed doen, dan heb je er een hoop plezier van. Ze hadden voor hun klanten een inkoop-spelsessie belegd en ik was alvast maar in mijn nieuwe functie als klant benoemd. Inkoop zit daar niet direct in mijn portefeuille, want ik ga niet over geld, dus zat daar geen gevaar in. Integriteit is een issue in de overheid, nietwaar?
De sessie was leuk. Anton had met een paar klanten een soort mix tussen ganzenbord, trivial pursuit, een puzzel en barricade gemaakt. De bedoeling was dat je via kaartjes met vragen en stellingen met elkaar over de verschillende stappen in het inkoopproces discussierde en de dilemma's besprak. Nuttig om te doen als je met een groep aan zo'n traject begint en een leuke variant op rollenspelen tijdens trainingen. Ik vrees dat mijn beperkte lezersschare al is afgehaakt, maar voor wie er nog bij is: het was echt aardig om te doen. De locatie was prima: geen glanzend hotel en flitsend gedoe, maar een ruime zolderkamer in een partycentrum in Nieuwegein met gewoon drankjes, soep en broodjes. Goed verzorgd en gastvrij en niks overdadigs. Sjaak moest iets eerder weg dus heeft het einde niet meegemaakt, maar ik denk dat de nablijvers absoluut niet gepusht zijn om het spel á raison van €129 (en dat is echt ver beneden de kostprijs) te kopen. En dat vindt Sjaak erg prettig; omkopen is bij hem immers slecht inkopen. Dat hebben ze dus goed begrepen daar.
Sjaak hecht niet zo aan vaderdag. Glimlachend werden de 'werkjes' in ontvangst genomen, gemaakt door het kinderspul onder leiding van attente crècheleidsters. Paradoxaal genoeg voelde ik me het meest vader in het dikke jaar dat ik (weer) alleenstaand was. Ik kreeg toen van Edith, de vriendin van Kees, een stropdas kado. Dat ontroerde me toen enorm, vooral vanwege de onvoorwaardelijke steun die er uit sprak. Een jaar later was het NSG aanstaande, maar nog te pril voor vaderdag. Door het belang dat Elsje aan moederdag hecht, werd ook de mannenvariant van deze 'bedachte' feestdag op de kaart gezet. Gisteren was het dan zover. Een keur aan cadeaux, aandacht en vrijstellingen droeg bij aan werkelijke feestvreugde. En het hoogtepunt was natuurlijk de ruimte om zaterdag een monstertocht te kunnen fietsen. Sjaak voelde zich even een vorst.
Vandaag plaatste het team onder 21 jaar zich voor de Olympische Spelen door van Portugal te winnen. Maar een ander Oranje (zie foto) won ook een prijs vandaag. 'Onze' school werd vandaag voetbalkampioen van Nederland! En zoals mijn trouwe lezer weten, dat leeft bij Sjaak. Ook in ons NSG was de euforie groot. De oudste dochter zat er vorig jaar net naast, maar met nog vier spruiten te gaan hebben we nog wat moois in het vooruitzicht.
Update:
De 1-0 in de finale; een wereldgoal van Jimmy (klasgenootje van middelste dochter)
De 2-0 door Bertram
Nog een dagje en dan verdwijnen de laatste fysieke restjes Bistro uit mijn huishouden. De Latitude D420, zie plaatje, wordt dan ingeleverd. Het ultralichte en compacte notebookje, dat bewondering en tegelijk afgunstige blikken van velen oogstte. Het supermobiele model (dun, klein en licht) was vergelijkbaar met dat van Coef! en toen we besloten dat onze werkplekken volledig uitwisselbaar moesten worden (draagbaar maar tegelijk verbonden aan dockingstations voor comfortael werken) kreeg Sjaak er ook één. Met gesynchroniseerde mail/agenda ook handig voor in de trein, maar vooral in huis als elektronisch naslagwerk, typemachine en communicatiekanaal naar de buitenwereld. Vooral de VdH tikte menig mailtje en blogje weg op dit lichte geval. Binnenkort zijn de leden van huize Harry de gelukkigen. Sjaak beschikt inmiddels over een Blackberry en heeft de geneugten van het plaatsonafhankelijk werken via Citrix al mogen ervaren. Waar mijn oude kring daar al jaren mee worstelt, is het in de nieuwe omgeving inmiddels een vertrouwd geheel. De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat binnen de Inspectie de noodzaak ook veel groter is. Elsje heeft deze spullen al veel langer en weet niet beter.
Toch konden we niet zonder portable. We kochten er één via Dell, geheel tegen de trend in, en zijn inmiddels een glanzende Vista computer rijker. Binnen een kwartier had ik Firefox erop om enigszins te ont-MS'en. Te laf voor een echte overstap naar de Apple, ik weet het. Maar de kinderen vinden hem 'vet'. Het laatste blogje is voor Sjaak op de Latitude.
Too much information running through my brain
Too much information driving me insane
Deze regels van een nummer van The Police schoten door mijn hoofd vanniddag. Wat is de kwestie? De VdH is naar Vlieland met haar bookgrrls, waaronder Ina. Sjaak dacht een mooie combinatie te maken door vandaag naar Harlingen te fietsen en dan de boot te pakken. De route was al via GPS uitgezet. Maar het weer werkte niet echt mee. Het weeralarm van het KNMI mag dan soms voorbarig zijn, een forse onweersbui op de Afsluitdijk is met een racefietsje niet echt fijn. Dus wat doe in dit informatietijdperk: buienradar raadplegen. Sjaak is nu eenmaal van de grondige en onderbouwde voorbereiding. De prognoses wezen uit: de buien en het onweer volgen ongeveer dezelfde route als Sjaak van plan was te nemen. Mwha, niet echt een fijn vooruitzicht. De knoop maar doorgehakt, geen tochtje naar Harlingen. Dus me afgebeuld op de hometrainer en mijn matige vorm/motivatie trachten te overwinnen. Na de 80 minuten durende sessie toch maar eens even gekeken hoe het werkelijk was gegaan. Viel uiteindelijk wel mee; de buien waren schaarser dan in de prognose. Vroeger zou ik gewoon gegaan zijn en wel hebben gezien. Te veel informatie dus. Net als de huidige wielrenners met de 'oortjes' te veel informatie krijgen en de koers daardoor vaak doodslaat. Scenario 2 treedt nu in werking; Sjaak pakt de trein en gaat daar heerlijk bijlezen (kranten, tijdschriften) en koestert het blogje dat het weer heeft opgeleverd.
Een jaar geleden schreef ik een blogje met bijna dezelfde titel. Een maand of wat geleden schreef ik over een carousel, die de toen aanstaande wisseling van baan in werking deed treden. Vandaag voelt de nieuwe baan als een achtbaan. Een week ben ik nog maar aan de slag maar een fiks aantal kennismakingsgesprekken, een 24-uurs training 'op de hei' met de stafhoofden, een duik in de inhoud met deze en gene alsmede een gezonde portie nieuwsgierigheid lieten Sjaak inmiddels al heel wat hoeken van de organisatie zien. Maar het heeft ook al een aardig beeld van de IGZ opgeleverd. Een hektische, dynamische organisatie, met veel ambitie en drive. Een verrassend ontspannen en informele sfeer, maar wel met resultaatgerichtheid en professionaliteit hoog in het vaandel. Voor Sjaak blijven het nog even wittebroodsweken en mag hij nog lekker neuzen en oriënteren. Als het kabinet 100 dagen mag nemen, kan Sjaak dat ook wel. Om in mijn oude vaktermen te blijven is het maar een tussenvonnis. Definitieve uitspraak op 8 september.
Net het vervolg gelezen op mijn favoriete boek Koning van Katoren, geschreven door Jan Terlouw. Ik was vooraf sceptisch over een vervolg/sequel, dat Zoektocht in Katoren toch wel genoemd mag worden, maar deze vind ik bijzonder geslaagd. Dat de meningen verschillen bleek al uit het feit dat de VdH en de recensist van de Volkrant er anders over denken. Natuurlijk is het eerste boek beter; kortweg omdat het toen origineel was en je dat niet kunt evenaren. Met 'de Kloof' probeerde hij al eerder een vervolg in dit format; dat boek vond ik toch iets minder dan Zoektocht. Wat Jan Terlouw lukt is om de sfeer van het eerste boek redelijk te behouden, maar deze wel naar deze tijd te brengen. Dat dat wat knullig gaat -zo komen de mobieltjes pas op het laatst in beeld en blijken er ineens rond driekwart van het boek kinderen IPod's te hebben- is wel jammer. Maar ik doel meer op de tijdsgeest. Koning van Katoren is een tijdloos sprookje met universele thema's. Zoektocht is een meer spiritueel verhaal; iets waar Sjaak mee schijnt te kokketeren. De zoektocht van Koss is een zoektocht naar zichzelf en eigen staat Koss model voor iedereen. Wat is onze inbreng in het geheel der dingen. In 'Koning' was Stach de held en kon iedereen toekijken. in 'Zoektocht' is Koss even passief als de anderen en wordt hij door de Liefde getriggerd om iets tastbaars te doen. Die -niet al te diep liggende, ok, ok!- onderlaag vindt zijn climax in een prachtig einde. De rol van Koning Stach en eega Kim is prima in proporties. Mijn cynische bevinding was vooraf dat Stach er niet veel van gebakken heeft als na een regime van 40 jaar bureaucratie, claimcultuur, bio-industrie en de bijbehorende hypocrisie en wapenhandel nog steeds vrijelijk bestaan. Stach is een echte democraat, zo blijkt maar weer en daardoor valt het wel te rijmen.
Los van al dat gefilosfeer: Jan Terlouw is gewoon een goede schrijver die met ook dit boek weer een 'pageturner' in de geest van Briefgeheim, Oosterschelde en Oorlogswinter heeft geschreven.
Nog mentaal stuiterend van de indrukken en gebeurtenissen werd de nachtrust erg kort. Het afscheid gisteren was werkelijk groots te noemen. Perfect georganiseerd door mijn collega's Samira, Sonja, Michèle, Anne en Coef. Op een stijlvolle lokatie om de hoek; er was niet kinderachtig gedaan en een vleugel van het Spoorwegmuseum afgehuurd. De entree leverde direct een blik op het prachtige aankondingingsbord (zie foto). De toon was meteen goed en gezet. In goede Bistro-traditie werd feestje aan inhoud gekoppeld in de vorm van een mini-seminar. Dat was voor de vertrekkende Sjaak nog weer even intellecueel aanpoten, na twee weken vakantie. De receptie was ontspannen en geanimeerd zoals dat dan heet. Geen lange rijen voor het handenschudden, maar hooguit een clubje van twee, drie mensen, dat zich overigens wel permanent in samenstelling ververste. Mijn ouders en (leen)kinderen waren erbij en zelfs de ex-vrouw schoof nog even aan. We zongen gezamenlijk voor mijn vader die 76 werd. De VdH stond te stralen en glimmen van trots en mooi te wezen in haar sjieke doch sexy jurk en wisselde zo af en toe een liefdevolle blik uit met Sjaak. Die velen niet ontgaan is. Marja hield als baas een mooi verhaal en bleek zowaar Sjaak Gegoogled te hebben. Er waren veel mensen waarmee ik intensief heb samengewerkt, met sommigen al vanaf begin jaren '90. De vele kado's zijn pas later thuis uitgepakt en bijna alles kon ik nog traceren. Sjaak heeft een sabbatical nodig van een half jaar om alles te lezen en dan heb ik ook voor die tijd ook nog genoeg wijn erbij. Na de receptie ging het nog verder met een buffet. Samen met de collega's (sommigen met partner) aangevuld met Sjaantje (oude secretaresse die een paar maanden geleden is vertrokken) en Edith (vriendin van mijn ruim drie jaar geleden overleden vriend en collega Kees). Coef! hield een lange speech, waarin hij met -de hem kenmerkende nadrukkelijke dictie- doch met enige afstand een historisch exposé gaf over de ontwikkeling van Bistro en de rol van Sjaak daarin. Met de bovenliggende laag versterkte hij het wij-gevoel en was het een verhaal van en voor ons allen. De diepere laag was dat dat gevoel onlosmakelijk verbonden is met mijzelf en wie ik ben. Coef! gaf aan dat werk en privé ononderscheiden grootheden bij Sjaak zijn en zijn ik- en wij-gevoel dermate sterk verweven is dat het verhaal van Bistro het verhaal van Sjaak is en vice versa. De holistische Sjaak, die uit comfortzones leerde stappen. In mijn dankwoord aan de collega's merkte ik dat mijn spons aardig vol was gelopen en was het soms zoeken naar de juiste woorden. We gaan er maar van uit dat mijn dank en waardering voor de afgelopen acht jaar en de grootse afsluiting daarvan is doorgekomen. Fr@ oefende voor de laatste keer zijn rol als chauffeur uit en zette mij en mijn vele kado's thuis af. Als toetje kreeg ik een modern liber amicorum mee in de vorm van een afscheidblog. Het voelt als een trommeltje koekjes dat je meekrijgt terwijl het feestje al is afgelopen. Het gebrek aan kunnen slapen is de afgelopen uren al aardig opgevuld door een eerste lezing van de bijdragen en er veel werk vezet, met name door onze huisfilmer Guido. Groots was het en vandaag zullen de emoties, die er bij het inslapen aan zaten te komen, nog wel verder doorkomen. Maar nu weer naar bed.
Gisteren ben ik, terwijl het Eerste Pinksterdag was, naar kantoor gegaan en heb daar een deel van de ochtend en de middag mijn bureau ontruimd. Niet gehinderd door andere aanwezigen kon ik dat in alle rust en in eigen tempo doen. Voor het laatst de alarmsleutel gebruikt en de centrale gewaarschuwd. Kon het ook niet laten om een illegaal geparkeerde auto op het plaatsje naast het pand -indachtig onze Fr@- een vermanend briefje te gunnen 'namens de directie'. De Nespresso deed het ook op feestdagen en het voelde allemaal heel vertrouwd. En toch wist ik dat ik met die mailtjes, papieren, post en wat nog mee, niets meer zou doen. Zat ik te mijmeren uit het raam en te bedenken hoeveel werk er nog ligt bij Bistro. Ben ik door al mijn bestanden heen gevlogen en af en toe ingezoomd op een presentatie, een document of een foto. Het meeste heb ik weggegooid, zowel digitaal als op papier. Belangrijke zaken hebben de collega's al, of kregen ze gisteren per mail óf zijn weggezet in de voor mij logische mappen. We zijn in acht jaar een heuse organisatie geworden waarin voor het merendeel de taken eigenlijk wel goed belegd zijn en je dus er gerust tussenuit kunt piepen. Het kan altijd beter, maar gisteren besefte ik maar weer eens dat het al goed loopt. De laatste handeling was het afronden van mijn overdrachtsnotitie. Morgen komen de collega's van het secretariaat hier lunchen en kan ik mijn sleutels en pasjes bij Sonja inleveren. Woensdagmiddag afscheid en dan één dagje niks. Vrijdag begint de nieuwe baan. Ik voel me zoals mijn bureau: -waar de apparatuur op opvolger Harry wacht- opgeruimd en leeg tegelijk.
De afgelopen dagen was Sjaak in de Ardennen om te fietsen en een beetje afstand te nemen tussen twee banen in. Het was een kort bezoekje, maar ik heb er heerlijk gefietst.
Sjaak had het huis van zus en zwager als uitvalsbasis en daar kom ik al zestien jaar. Op weg ernaar toe, over de E411 van Brussel naar Luxemburg kom je vlak voor afrit 22 onder een hoog viaduct. Het is altijd het moment waarop ik besef dat ik er bijna ben, vanaf daar is het nog maar zo'n 25 kilometer over binnenwegen. Tevens vraag ik me dan altijd af hoe het uitzicht vanaf dat viaduct zal zijn. Het lonkende perspectief dus, waar ik al eerder over schreef. Gisteren was het zover. Ik reed over het viaduct en maakte daar foto's van het uitzicht en de weg zelf. Later op de dag reed ik naar huis en stond ik in de file voor een wegversmalling. Tijd voor een foto van onderaf. Zo ziet het er dus uit.
Morgen spelen Liverpool en AC Milan de finale om de Champions Leauge. Naast de vraag hoe het in beginsel kansloze Liverpool er in zal slagen om -net als twee jaar geleden- Milan weerstand te bieden, is Sjaak benieuwd of deze finale met 11 tegen 11 eindigt en/of zonder strafschoppen wordt beslist. En mocht het wel tot 'pinanties' komen en er 'rood' uitgedeeld zijn, dan kan er een interssante situatie ontstaan. Want in de bekerfinale Az-Ajax twee weken geleden en vorige week in de UEFA-cup finale Sevilla-Españyol raakten we er al aan. In beide finales was er na de verlening nog geen winnaar. Strafschoppen dus. Maar in beide finales was het 10 tegen 11 omdat er een speler van één van de partijen rood had gekregen. Vorig jaar kreeg Jens Lehman van Arsenal rood, dus zo onwaarschijnlijk is het niet dat we deze situatie morgen weer bereiken. Zolang het vervolgens binnen de reguliere '5 elk' wordt beslist is er niks aan de hand. Maar daarna wordt het om-en-om. En dan wordt het boeiender. Wat als vervolgens er weer niks wordt beslist (beide partijen scoren óf missen allebei). Volgens Sjaak zegt het reglement dat er alleen door spelers strafschoppen mogen worden genomen die in het veld stonden. Bij een eindeloos vervolg is de ene ploeg, die nog maar met 10 man stond, eerder door zijn spelers heen dan de nog volledige ploeg. Als het na 10 pingels elk nog gelijk staat blijft de ploeg die dan door zijn spelers heen is in gebreke. Het zou raar zijn dat er dan een speler voor de tweede keer mag schieten. De commentatoren hoor je er niet over, terwijl die fulltime hiermee bezig zijn en Sjaak ondertussen aspèrgesoep aan het maken is. Toch maar eens voorleggen aan de autoriteiten.
wordt vervolgd
Posts
Alle reacties
