Gemiste kansen & ouwe koeien I

Wat een podium is dit log om nog eens aantal zaken uit het verleden recht te zetten. Nu mijn (leen)kinderen steeds ouder worden ga je het onrecht uit het verleden weer herbeleven. Veel is verwerkt, niet alles en dat vraagt om aandacht. Vandaag opent de serie met de Vader van Jan-Bart Mul

Vroeger voetbalde ik, net als Wilfried de Jong overigens bij SVDP in Rotterdam. Een club in het sjieke Hillegersberg, met een opmerkelijk deel van zijn ledenbestand dat uit het Oude Noorden kwam (dat zou nu een probleemwijk genoemd worden, rijp voor SBS6). In deze mix van kaklui en associalen voetbalde ik Ommoorder braaf mijn potje mee. In mijn team zat Jan-Bart Mul. Jan-Bart had linkse ouders, die PSP stemden. Jan-Bart woonde oom riant in Hillegersberg, en droeg wel de kleren van zijn habitat en zijn naam gaf eigenlijk al aan waar we hem moesten plaatsen. Salonsocialisten dus. Dat kan, maar wat het zo erg maakte was dat zijn vader onze Jan-Bart bij elk door hem gemaakt doelpunt hem een knaak gaf. Dat was maar liefst 2,50 ouderwetse guldens, nu ongeveer € 1,15. Kapitalisme en individualisme ten top. Jan Bart speelde geen bal af, kwam er rond voor uit dat hij voor de poen speelde en als we hadden verloren (omdat hij niet overspeelde natuurlijk) kon hij luid balkend van vreugde de kleekamer ingaan omdat híj de eer had gered en kan cashen. Jan-Bart, jongen, het zij joú gegegeven. Je vader niet, die had beter moeten weten. In zijn ideologische lijn had het beter gepast als hij bij elke voorzet zijn zoon had beloofd, iedere blijk van fairplay of nóg beter: een bijdrage in de pot voor ´het rondje´ achteraf had gestort. Laat dit een les zijn voor alle voetbalvaders!

Commercie werkt

Vandaag is het Secretaressedag. We hebben al Valentijnsdag, Moeder- en Vaderdag, dus waarom dit niet? Een handige zet van de bloemenindustrie om de omzet op enkele dagen in het jaar te laten pieken. En het werkt, want als baas moet je niet vergeten om er iets aan te doen. Bij lege handen zal de teleurstelling groot zijn. Dit gaat heel diep en ver terug. Zolang er niet getrakteerd wordt zal geen kind het snoep missen, maar eenmaal begonnen zal iedereen aan de beurt moeten komen. Eerlijk is eerlijk; commercie werkt. Ook al zal elk zinnig mens kunnen zien dat deze dag een commercieel gedrocht is. Zeker onze secretaresses bij Bistro.

Dat neemt niet weg dat een beetje waardering voor secretarsses geen kwaad kan. Veelal moeten er 10 dingen tegelijk en zijn de instructies vanuit de leiding vaak kort en gestresst. Haast is regel en probeer dan maar eens 15 overvolle agenda´s op elkaar af te stemmen voor een spoedoverleg. Kortom: als ´Baas´vind ik een item aan onze secretaresses wel op zijn plaats. Onze Maaike heeft het stoffelijke deel al voortreffelijk verzorgd, op deze manier doe ik zelf ook nog eens iets. Secretaresse is bij ons ruim geïnterpreteerd. Alle medewerkers die zorgen voor het pand waar wij werken. Die de bezoekers ontvangen, de post verzorgen, voor de bloemen, kaartjes en kadootjes! zorgen, de verlofadministratie bijhouden, verbouwingen regelen, het onderhoud in de gaten houden, de stoffering uitzoeken en uitonderhandelen met leveranciers, de kas beheren, mapjes met stukken maken, dossiers bijhouden, lunch halen, uithuilschouders bieden, koffie en thee verzorgen, contracten en facturen afhandelen, de boel opruimen en vooral: honderden telefoontjes per dag verwerken. En natuurlijk al die andere dingen die nodig zijn om de organisatie te laten functioneren. Bies, Sam, Sonja, Amanda, Michèle en Jeanine, bedankt voor jullie werk en vandaag is jullie dag!

Takkenwijven, stokers en baggerwerk

´De werkweek´in Frankrijk zit erop. We hebben een week lang bomen uit de weg geruimd, houtblokken gezaagd, gespleten en voor een deel zelfs gestapeld. Tientallen kubieke meters takken en bramens zijn weggeknipt, gezaagd en verstookt door de vuurmeester. De watertoevoer naar het meer is voor een flinke tijd veilig gesteld. Als volwaardige Nederlanders hebben we daarvoor dammen versterkt en in de sluis is een beschotting gemaakt. Kanalen zijn verder uitgegraven en flink uitgebaggerd. Voor Sjaak was het de tweede keer volgens dit arrangement en de derde keer dat hij in de Limousin heeft gebuffeld. Het blijft een genoegen.

Morgen begint het managen weer. Uitgeblust is Sjaak niet meer geloof ik, al doet de pijn in knie en armen anders vermoeden. Naast het fysieke werk blijft ook de herinnering aan het goede eten en drinken, de riante suite waarin hij mocht verblijven, het Rikken van de Brabantse delegatie maar vooral ook het biljarten bij. Sjaak begrijpt dat de biljartkamer een betere (lees: efficienter) bestemming gaat krijgen, maar bij deze nog een laatste ode aan deze perfecte ruimte.

De juiste keuze

Vandaag zwommen mijn kinderen af. Bijna was ik daar niet bijgeweest, omdat ik in Frankrijk was op de werkweek. Die was gisteren afgelopen en zeer naar tevredenheid van iedereen verlopen. Mijn treinreis naar huis was voor vandaag geboekt. Waarom zou ik die gaan verzetten, ik had dat al maanden geleden zo geregeld en een dagje extra daar was helemaal niet verkeerd.

Gisteren, nog volop houtblokken versjouwend en nadenkend over het mogelijke baggerwerk in de middag, werd het me te veel. Waarom zou ik daar blijven en deze mijlpaal van mijn kroost missen? Peter, die mij eigenlijk (ketting)zaagles aan het geven was op een boom die al 5 jaar in de weg lag, sommeerde mij naar binnen. ´Als je het nu niet uitzoekt´ krijg je later spijt. Dát was het noodzakelijke zetje. Alle wissels werden door alle nog aanwezigen in Masvieux op een spoedige reis naar huis gezet. Internet geraadpleegd, telefoontjes door de gastvrouw naar het station over hoe te handelen (inclusief een check op het advies). Een ad hoc reservingsnummer was in notime geregeld en Sjaak kon ook vertrekken. Even dreigde het in Parijs mis te gaan, maar alles kwam goed. En mede daardoor konden we BTW gisterenavond wél veilig langs de Kuip.

Als je dit plaatje ziet weet je dat het een juiste keuze was. Alle goede beslissingen worden op het juiste moment genomen.

Fantasierijk

Voor sommige mensen heb ik veel bewondering. Zoals Tom Sijbrands die 24 dampartijen blindsimultaan speelde en er 20 won. Of hoe raar het ook klinkt, die malloot die de dagboeken van Hitler verzon. Of de toewijding van die vriend van Coef! die een boot volledig zelf opbouwt.

Ik heb weer een nieuwe held gevonden: Rolandt Tweehuysen. Hij schreef twee reisgidsen over het imaginaire land Spokanië en maakte een site. Bedacht een volledige grammatica, maakte woordenboeken, tekende kaarten en werkte in zijn reisgids over het grootste eiland van Spokanië (Berref) op perfecte wijze uit hoe men leeft, werkt en woont. Van de gayscene in Hirdo, de hoofdstad van Spokanië, tot het achtergebleven Trefiyacha, waar men geen vreemden duldt, ontvouwt dit land middels deze gids haar geheimen. Je zou zo boeken om het te gaan zien. Sjaak neemt het boek mee naar het houthakken, om verder weg te dromen.

PS Sjaak bekent bij deze dat hij sinds jongs af aan ook zijn imaginaire land heeft. Met name de stad Stampal in dat land (ideaal gelegen in het oosten, aan zee, en verder omgeven door bergen) staat daarin centraal. Gezegend met een flinke haven, vooral schone industrie en vertrekpunt van menig (hogesnelheids)spoorlijn. Later begreep ik dat ik zoiets had bedacht als de stad Vancouver in West-Canada. Maar daarover later wellicht meer. Bij Rolandt verbleekt nu alles.

Papenpraat

Vandaag bespraken we tijdens de lunch op het werk, waarom de dood van Johannes Paulus II zo veel impact heeft. Er zijn analisten die dit verklaren door te wijzen op de behoefte van het Westen om zich religieus te doen gelden. Als tegenwicht voor de zich luid manifestende islam. Ik weet het niet, het zou kunnen.

Een andere, dan wel aanvullende reden is volgens mij de behoefte van de mens aan symbolen en rites, waarmee hij (m/v) zich kan identificeren. De dood van Pim werd drie 3 jaar geleden het stolpunt van alle onvrede binnen delen van de samenleving. Tijdens de uitvaarten van Claus en Berhard was het Koningshuis ook bonton en ik moet eerlijk bekennen dat ik me tijdens het EK van 1988 behoorlijk Nederlander voelde. De paus geeft kennelijk gelegenheid aan de mensen om zich te binden aan iets collectiefs, whatever it may be.

Zelf verheug ik me weer op een prachtig ritueel, waar ik als niet al te actief praktizerend katholiek (´Paap´volgens de VdH) best trots op ben. Binnenkort duiken 117 kardinalen in conclaaf om een opvolger aan te wijzen totdat ze er uit zijn. De moderne druïden trekken zich terug totdat ze eruit zijn. En dan komt de witte rook. Een gebeurtenis die ons taalgebied heeft verrijkt. ´Is er al witte rook´ is een uitdrukking waarvan iedereen de betekenis wel kent. Naast de hypocrisie en het conservatisme die natuurlijk te verfoeien zijn, is het één van de dingen die me wel bevallen van de katholieke kerk.

Beyond nerdiness

Het wordt steeds mooier in de ICT. Na mainframes, Cobol en de ouderwetse programmeur, kregen we netwerken, consultants en object-georienteerde ontwikkeling. De volgende fase werd gedomineerd door Internet. HTML, Java, dat klonk nog tamelijk vertrouwd ´nerdy´, verwijzend naar pukkelige pubers met dikke glazen. Maar het world wide web gaf al een beetje aan waar het heen zou gaan. Sinds enkele jaren praten we niet meer over programma´s, maar over interaction design en architecturen. ICT is synoniem aan Kunst, aan Hogere Vormen van menselijk handelen. Vandaag vertelde een pratend pak mij de nieuwste ontwikkeling. Wat vroeger een computerhok heette, werd eerst een rekencentrum, toen een serverfarm en nu praten we over een landschap. Wij passen nu ons design onder architectuur toe binnen een panoramisch landschap. Jammer dat van Gogh niet meer leeft, die zou nu goede zaken kunnen doen.

Fons de Vervelende

Vannacht kon ik niet slapen door de caffeïne van het sjieke restaurant dat de VdH en Sjaak bezocht hadden. Naar beneden dus en via de buis wat afleiding gezocht. Tussen de reclames voor SMS sexboxen, fitness apparaten en pseudo kreunende dames die net niet volledig uit de kleren gaan is er dan gelukkig ook nog wel een aantal herhalingen van echte programma´s. In de uitzending van netwerk zaten de Drie bewindslieden van D´66. De discussie over die partij en het Paasakkoord begint me te vervelen en ik begon al behoorlijk af te dwalen naar de vraag of ik Medy van der Laan nou een lekker ding vind of niet. Weinig inhoud dus en daarvoor kijk ik niet naar het serieuze werk. Zappen naar Nova DHV hielp ook niet: Lousewies was zich aan het verdedigen. Kortom: ik begon de slaap al aardig te vatten. Nog even terug naar Netwerk.

En toen: onze Fons van der Poel. Vroeg aan de drie of ze niet beter zo´n voorstel voor de gekozen burgemeester van te voren helemaal hadden moeten bekokstoven, zowel in de Eerste als Tweede Kamer. Dan hadden we deze misère niet gehad. Nou ja!. Moeten we dan maar gewoon weer polderen, Fons? Ben je nu al Pim vergeten, die zo vernieuwend was? Is het afgelopen met het bon ton karakter van het schoppen tegen het consensus model? Is er eindelijk een echt debat met een serieuze blokkade op een niet geheel ingepolderd wetsvoorstel, moeten we we weer in de achterkamers alles voorkoken. Wat een zeurpieten zijn we toch.

Zojuist is bekend geworden dat D´66 in de coalitie blijft. Mag ik zeggen dat het pleit voor deze partij dat ze werkelijk een debat heeft gevoerd en dat de uitkomst niet van te voren vaststond. Mag ik dat werkelijk democratisch noemen? Ik ben in elk geval wel weer een beetje wakker geworden.

Ochtendtripje

Martin Bril had gisteren weer eens zo´n fijne column. Hij beschreef zijn ´Rob Trip-gevoel´ en dat herkende ik volledig. De VdH zweert bij het wakker worden bij de genadeloze wekker, Sjaak heeft -nota bene háár- wekkerradio in gebruik. Om 6.57 gaat die af en dan hoor ik vaak die dag als eerste deze Rob, vaste ochtendpresentator van het Radio1 Journaal. Vaak serieus, soms dan dollend, maar binnen het fatsoenlijke, met de dame van de ochtendbladen. Rob is goed voor mijn humeur: iemand die de dag al vol in is gegaan is een voorbeeld voor mij, met mijn nog slaperig hoofd. Martin heeft er alles er al over gezegd, dus daar laat ik het bij.

Vanochtend kon zelfs Rob mijn irritatie over de politiek niet wegnemen. Ed van Thijn en Thomthidom de Graaf buitelden over elkaar heen op zoek naar Grote Woorden bij het debacle van de Gekozen Burgemeester. Leugens, verdraaiingen en Belangen schetterden door de radio van Rob. Nog kokend en kolkend van de emotie, elkaar als ´Regentesk´ betitelend gaven de heren hun visie op het geheel. D´66 gemarginaliseerd, door het Gillette II mesje van Senator Ed, nadat zijn voorganger bij BZK (toen nog BiZa, Hans Wiegel een paar jaar geleden al voor de eerste littekens had gezorgd. De PvdA haar bestuurders veilig gesteld hebbend, wachtend op de eventuele politiek schade. Kwam daarna die vervelende Van Aertsen (die BTW slechts SG was bij BZK en nooit minister zoals Ed en Hans wel) met zijn bekakte superieure piepstem er overheen en als vanouds kraamde hij weer de verschrikkelijkste nonses uit. Na 10 minuten keken de VdH en ik elkaar aan ik verzuchtte dat ik in één klap weer wist weer waarom ik mij niet meer voor de politiek interesseer. Daar helpt zelfs een Gekozen Burgemeester niet meer aan. Geef mij maar Martin en Rob.

PS: Net meldt mijn Volkskrant nieuwsalert dat Thomthidom is afgetreden. Dat vind ik nou wel weer getuigen van klasse. Misschien is er een plekje bij Rob?

Van (de) Prince geen kwaad

Vandaag de eerste dag van de training ´projectmatig werken´gehad, bij ons aan huis op de Maliesingel. Ik doe al 13 jaar projecten en met ons bureautje hebben we 6 jaar ervaring, maar altijd goed om weer eens een frisse blik te krijgen op hoe je de dingen ook zou kunnen doen. Gelukkig zijn de trainiers zo wijs de Prince II methodiek niet door de strot te duwen, dat zou ook niet werken met een stel eigenwijzelingen als wij zijn. En een methodiek die een belangrijke rol toekent aan een geslachtsziekte mag wel met enige argwaan worden bekeken. Maar de oefening met het touw was erg leuk en heel verhelderend hoe wij werken.

Update 23 maart: de tweede dag ging het meer over ons werk en het mogelijk nut van de Prince 2 methodiek. We zijn zoals dat heet ´gematigd optimistisch´. En een mooi boekje kregen we zowaar erbij.

Verloren zoon

Gisteren mijn Gios opgehaald in Limbricht bij Math Salden. Het voelde als een ouder die zijn kind op Schiphol gaat ophalen na een wereldreis van een jaar. Mijn frame was opnieuw behandeld en gespoten, omdat er al snel roest op het chroom kwam. Dat alles heeft maar liefst 4 maanden geduurd en heeft heel wat voeten in aarde gehad tot het scannen en verzenden garantiebewijzen aan toe. Als nieuw is ie nu en dus groot feest voor deze framefetisjist (althans volgens mijn baas Coef, die ik ondanks deze kwalificatie toch tot mijn vrienden reken).

Dat ik uitermate grof werd behandeld door de lokale Ralph, drukte de pret behoorlijk. Ik zal er niet meer kopen, en raad u aan dat ook niet meer te doen. Gisteren koesterde ik een diep verlangen dat ik hun site kon hacken omdaarop eens haarfijn uit te leggen hoe zij klanten behandelen en ze gratis een niet-koopadvies te geven. Gelukkig was er een wat oudere monteur die wel fatsoenlijk met mij wilde overleggen hoe ze hun toezegging om mijn computer goed te krijgen konden waarmaken. Dat stemt Sjaak al weer wat milder.

Lentebloem

Voor degenen die denken dat het wielerseizoen in juli is tijdens de Tour: deze maand zijn we alvast maar begonnen. Na de exotische koersen in Maleisië, de Tour Down Under etc. zijn we toe aan de zogenaamde kleinere etappekoersen. Parijs - Nice is er één van de belangrijkste van. Alleen de bijnaam al van de koers al, de Rit naar de Zon. Weg van het kille noorden, op naar het vakantiegevoel, dat volgende week langs de Italiaanse Bloemenrivièra in Milaan - San Remo alleen maar versterkt wordt.

Goed tot zover, geen groot nieuws. Maar gisteren won Joost Posthuma de 6e etappe. Op indrukwekkende wijze nog wel. Hij was alleen op kop gekomen, had de rest van de kopgroep gelost in een niet al te zware klim. In de afdaling stuurde hij fout en werd hij bijna bijgehaald door de Duitser Ludewig. Een gemiddelde jongen van nét 24 zou hem hebben laten bijkomen, de laatse 10 km kop over kop hebben gereden om de 2 minuten voorsprong op de rest te behouden en dan wwaarschijnlijk de sprint hebben verloren, maar toch knap gereden hoor....
Joost niet. Die keek eens om, voelde zich sterk, wist dat hij kan tijdrijden en reed de arme Ludwig, die echt op maar 4 seconden afstand zat, met groots machtsvertoon nog ruim meer dan een minuut zoek. Het deed met denken an de overwinning van Boogerdje in de Tour van 1996 in Aix-le-Bains, die al vrijwel onbekende er ineens stond in een grote wedstrijd.

Met Joost Posthuma, Thomas Dekker, Pieter Weening, Niels Scheuneman en nog wat van die mannen hebben we nog nooit sinds de Grote Vier van de jaren ´80. (Kneet, Zoetemelk, Raas en Kuiper) zoveel talent gehad. Gisteren stond Posthuma er, wie weet breekt dit de ban voor al die andere jongeren. Ik verheug me op de komende seizoenen

Talking suit

Kent u ze? Die ´pratende pakken´? Verkopers van wat dan ook die te strak gekleed zijn, vaak vooral voor hun leeftijd. In de ICT-business, waar ik mee verwant ben, kom ik ze ook vaak tegen. Accountmangers en consultants die van alles kunnen en graag met jou over je ´ontwikkelfilosofie´ willen sparren en vanuit hun expertise een ´stukje willen meedenken´. Leer mij ze kennen, die accountjongens. Die zien vooral een vette declaratie, ingegeven door een 20% winstmargecultuur (of nog hoger). Het ergste zijn de ´partners´, die vaak de pratende pakken in de nek hijgen met hun permanente omzetdruk en idiote targets. Die krijg je bovendien in een offerte nog vaak ongevraagd bijgeleverd, zij het niet gratis. Die kunnen niet time material weggezet worden dus pas vanaf € 2500 per dag (ex alles natuurlijk) dag komen die hun bed voor je uit.

Toch wordt aan het pratende pak doorgaans nog een hoge mate van deskundigheid verbonden. En daar zitten ze dan: vaak broederlijk naast elkaar, deskundig te wezen. Broederlijk, want het zijn vrijwel altijd kerels. Maar zelf zijn we net zo schuldig, want waarom zouden deze jongens geen leuke stuiver mogen verdienen aan de dingen die we zelf nalaten. We vliegen jaarlijks voor een vermogen aan externen in voor zaken die we eigenlijk zelf net zo goed kunnen. Binnen de overheid is de Pavlov doorgaans: ´die kennis hebben ze alleen in de markt´. Ik ben daar steeds minder van overtuigd. Natuurlijk op specialistische gebieden is het niet anders. Maar over je eigen werk nadenken, zelf de lijnen uitzetten en gericht inhuren kan ook zonder maatpak.

Sjaak trekt overigens de laatste tijd steeds vaker een pak aan, zij het dat hij Clausiaans bewust de stropdas af en toe weglaat. En ja hoor het werkt, zoals gisteren weer. Zelfs een rechter bevestigde exact -zij in eigen woorden en natuurlijk juridisch juist geformuleerd- wat hij had gezegd. Ik moet maar eens gaan declareren.

11-M

De afgelopen dagen was ik in Madrid. Net als ruim een jaar geleden toen de VdH en ik er Oud&Nieuw vierden. Aanleiding was dit keer een vergadering voor het werk voorafgegaan door enkele dagen persoonlijk vertier. Nou ja, vertier: in de tussentijd is er natuurlijk wel wat gebeurd in de stad. De laffe aanslagen van 11 maart 2004 op de Cercanías-treinen werden weer heel tastbaar toen we langs het Atocha station liepen. Er lopen nu overal (metro, treinen, publieke gebouwen, hotels, pleinen) heel nadrukkelijk veel veiligheidsmensen rond in gele hesjes. En toch oogt de stad niet verkrampt. Door de jarenlange terreur van de ETA is men ook meer gewend dan wij Nederland. En de veerkracht van de Spaanse bevolking werd een jaar geleden duidelijk toen ze de regering Aznár wegstemde, mede omdat deze de aanslagen misbruikte voor politiek gewin. Van een Spaanse rechter hoorde ik dat nog diezelfde dag als vanzelf meer dan een miljoen mensen heeft gedemonstreerd tegen dit geweld. Evenmin is Spanje daarna om zich heen gaan slaan, zoals de VS na de aanslagen op 11 september en heeft het land zijn waardigheid behouden. In die zin heeft 11-M (het Spaanse equivalent voor 9/11) ook zijn goede kanten gehad en is het een bijzonder moment in de geschiedenis van het land.

Als je dan 12 uur na je veilige landing in Nederland leest over een ongeluk
dan schrik je toch wel weer even. Uiteindeijk bleek het niets te maken te hebben met de antiterrorismetop die er nu gehouden wordt. Kennelijk is ook in Spanje de rijtijdenwet noodzakelijk.

Op leven en dood - vervolg

Alles is al uitgevonden op internet. En toch dacht ik een uniek idee te hebben. Een site: Leeftdienog.nl waar je kunt opzoeken of iemand nog wel of niet leeft. Uiteraard gaat het om bekende personen uit de wereld van Kunst, Cultuur, Sex en Wetenschap. Weet u of Lex Goudsmit nog leeft? Joop Doderer? Wanneer stierf Godfried Bomans eigenlijk? Wim Kan en Toon Hermans? Ischa Meijer is dood, maar WF Hermans? Hoe zit het met Mulisch? Abe Lenstra, Cor van de Gijp, Piet Kraak, Bep Bakhuys? Jan Wolkers schildert die nu bij Petrus of nog op Texel?

De specs zijn simpel doch eenvoudig. De geboortedatum wordt geregistreeerd en de (eventuele) datum van het overlijden. Criterium voor opname in de lijst: het (evt. overlijden) moet op Teletekst staan of in een landelijk dagblad. Er zijn wat zoekvelden (naam, soort/categorie BNer, vaardigheden etc.). Een klein opmerkingenveld om iets meer te kunnen zeggen over de persoon. Op die manier ontstaat een doeltreffend historisch register dat een aardige doorsnee geeft van wat Nederland zoal te bieden had en heeft op Cultureel gebied.

In Amerika bestaat al zoiets. Als er in Nederland zoiets ook al bestaat scheelt me dat veel werk. Ik kon het nog niet vinden. En zo niet: als iemand het graag doet: ook welkom. Bij deze claim ik het idee dan en verder niets.

Update 15/3: Lou de Jong is vandaag overleden. Typisch een voorbeeld van iemand waarvan ik niet meer wist of die wel of niet leefde. I´ll rest my case.