Papenpraat

Vandaag bespraken we tijdens de lunch op het werk, waarom de dood van Johannes Paulus II zo veel impact heeft. Er zijn analisten die dit verklaren door te wijzen op de behoefte van het Westen om zich religieus te doen gelden. Als tegenwicht voor de zich luid manifestende islam. Ik weet het niet, het zou kunnen.
Een andere, dan wel aanvullende reden is volgens mij de behoefte van de mens aan symbolen en rites, waarmee hij (m/v) zich kan identificeren. De dood van Pim werd drie 3 jaar geleden het stolpunt van alle onvrede binnen delen van de samenleving. Tijdens de uitvaarten van Claus en Berhard was het Koningshuis ook bonton en ik moet eerlijk bekennen dat ik me tijdens het EK van 1988 behoorlijk Nederlander voelde. De paus geeft kennelijk gelegenheid aan de mensen om zich te binden aan iets collectiefs, whatever it may be.
Zelf verheug ik me weer op een prachtig ritueel, waar ik als niet al te actief praktizerend katholiek (´Paap´volgens de VdH) best trots op ben. Binnenkort duiken 117 kardinalen in conclaaf om een opvolger aan te wijzen totdat ze er uit zijn. De moderne druïden trekken zich terug totdat ze eruit zijn. En dan komt de witte rook. Een gebeurtenis die ons taalgebied heeft verrijkt. ´Is er al witte rook´ is een uitdrukking waarvan iedereen de betekenis wel kent. Naast de hypocrisie en het conservatisme die natuurlijk te verfoeien zijn, is het één van de dingen die me wel bevallen van de katholieke kerk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten