Autoverslaving

Op zijn leukste verjaardagsfeestje sinds tijden kreeg Sjaak van zijn buren het spelletje Rush Hour. Mét de waarschuwing dat ´de kinderen er mee vandoor gaan en het onder je handen wegrukken´. Inderdaad, dat laatste is regelmatig gebeurd. Maar het spelletje is van Sjaak, iets dat nog indruk maakt bij de jongeren en regelmatig een succesvolle claim teweeg bracht. Hij heeft alle 40 opdrachten nu gedaan. Een heerlijk en verslavend spel. Het doet denken aan de ouderwetsche woordpuzzeltjes van vroeger, zij het dat deze auto´s maar in één richting kunnen bewegen en er dus minder mis kan gaan. Voor wie het spelletje niet heeft is er ook de digitale variant. Probeer -na enig oefenen met simpeler opdrachtjes- nummer 38 maar eens, die heeft me 2½ avond gekost.

Voetbalvader

Zaterdag start het voetbalseizoen van mijn zoon van 7 jaar, zijn eerste. Zelf heeft hij er veel zin in, hij mag nu echt en zijn gehele uitrusting heeft hij al. Een goede vriend van mij heeft mij aangekondigd dat dit ook míjn leven zal veranderen. Nooit meer willen uitslapen op zaterdag maar om half 8 het bed uitspringen en niet kunnen wachten om naar het veld te gaan. Dromen van die ene wereldgoal van jouw ventje of een prachtige redding in de laatste minuut bij 1-0 voor als hij op doel mocht komen te staan. Jezelf niet terugkennen in je fanatisme als het eigenlijk om sportief aanmoedigen gaat. Ik zie nog mijn anders zo relaxte buurman gewoon half het veld in lopen om zijn zoon aan te sporen en als de leider niet helemaal volgens schema wisselt hem gewoon toeroepen dat ´er niets van klopt´. Gaat hij geld geven aan zijn zoon als hij scoort, een huiveringwekkend litteken op Sjaaks nog tere ziel. Of erger: projecteeert hij zijn gemiste profcarrière op zijn zoon en is elke misser goed voor een verbaal bombardement? Drinkt hij straks aan de bar te veel bier en gaat hij dan toch achter het stuur, bij voorkeur mét kinderen van anderen achterin (zonder gordel natuurlijk). Scheldt hij straks scheidsrechters voor rot als ze ´thuisfluiters´ blijken te zijn. Ik zie ze nog steeds voor me, ruim 25 jaar later, de Voetbalvaders.

Zou Sjaak ook zo worden? Wordt hij een Voetbalvader? Jiskefet heeft een briljant portret gemaakt. God behoed mij!

Ps het shirtje van het jochie is een zogenaamd ´1-14-1-24´-exemplaar. Van ´die andere club´ uit ´020´. Mijn (leen)kinderen zullen me deze verwijzing niet makkelijk vergeven. Maar een voorbeeld met een jochie dat speelt voor die club genaamd naar die Griekse Godenzoon geeft aan dat dat het daar helemaal niet goed zit. En de sketch is er niet minder geniaal door. Kunst en satire doorbreekt soms harde supportersgrenzen.

Wim

Eergisteren zag ik bij Nova een herhaling van een documentaire over Wim Duisenberg. Die zat toen tegen zijn afscheid van de ECB aan en de camera volgde hem daarbij. Sjaak was behoorlijk moe, maar bleef kijken. Duisenberg is een intrigerende persoon geweest. Die ruwe kop met het wilde haar, viel altijd op tussen de gladgestreken wereldleiders op politiek en financieel vlak. Zet
Wim naast een Chirac of Blair en je denkt dat hij de uitbater van de kroeg is waar ze graag privé naar toe gaan. Maar als intellectueel, inhoudelijk en wat sociale vaardigheden betreft heeft hij zich altijd staande weten tehouden.

Wat vooral boeit is dat Wim de brug tussen werelden van 'links' en 'monetair' is geweest. Als lid van het legendarische kabinet Den Uyl< ik discussierde eindeloos met Joop, het werd vaak laat en we kropen daarom maar samen in het enige bed dat in het Catshuis stond"> stond hij model voor politiek correcte standpunten en besluiten. Wim was van ´ons´. Tegenstanders van Den Uylverweten hem en zijn kabinet 'potverteren', iets dat opmerkelijk is omdat de minister van Financiën later als president van de Nederlanbdsche Bank in elke zin het woord 'ombuigen' liet vallen.

Was Wim nu links of toch rechts? Dat onderscheid is bij hem nooit relevant geweest en dat maakt hem intrigerend. Verder werd niet duidelijk of deze bedachtzame, wat sloom formulerende en bescheiden ogende man nu wel of niet sympathiek was. Feit blijft dat hij veel heeft bereikt en in die zin wel een van de beeldbepalende Nederlanders in de internationale geschiedenis van de afgelopen eeuw is geweest. Maar daar wordt je geen Grootste Nederlander aller tijden mee.

Gevangen in nostalgie

Vorige week naar het Spoorwegmuseum geweest. Dat is helemaal vernieuwd en men heeft daarbij -en dat is opvallend in deze tijd- niet op een losse euro gekeken. De ontvangsthal is prachtig gerestaureerd (al bladdert het eerste stucwerk al weer), het buitenterrein is geheel overkapt en de presentatie van alle materieel is in de zogenaamde Werelden veel dynamischer geworden, zonder te vervallen in een Efteling of SixFlags achtige attractie. Kortom: de renovatie van het Spoorwegmuseum in ruim een jaar tijd is een knappe prestatie.

En toch ben ik maar matig enthousiast. Het licht kneuterige dat het museum had is er van af en is op de toegangsprijs gestort. Erger is dat het museum behoorlijk pretentieus is geworden en zich verliest in een nogal eenzijdige presentatie. Alsof het spoor na de stoomtrein is opgehouden zich te ontwikkelen. Prachtig hoor dat koper, staal en historisch verantwoorde spul, maar er is daarna een hoop gebeurd. Er is geen aandacht voor de rol van het spoor in het huidige tijdsgewricht en dat was er voorheen wel zij het met een ‘over the top’ Holland Railshow en een wat sneue modellenshouw van de TGV en ICE. Wat een mogelijkheden hebben ze hier laten liggen om te laten zien wat het spoor in de komende 50 jaar kan betekenen. Zowel op de langere afstand, als in het stadvervoer. Succesverhalen als de Duitse S-Bahn, Parijse RER en Spaanse Cercanías komen niet aan bod. Er hadden interactieve simulaties kunnen worden bedacht, dilemma’s rond tracéplanningen en inpassing in huidige infrastructuur uitgewerkt. Dit had het deel van het museum kunnen zijn waar het echt interactief voor kinderen had kunnen zijn, leuk voor scholen bijvoorbeeld. Nu heb je het na één bezoek wel gezien, is de geschiedenis wel bekend en ga je niet snel nog een keer de forse entree betalen voor en kleiner rondje in de verkorte Jumboexpress.

Het gebouwtje van de Holland Railshow staat nog leeg. Wie weet volgt men binnenkort alsnog Sjaaks adviezen op.

Nog even over de Tour

Boxmeer is al weer gereden en de speculaties over wie de editie van 2006 gaat winnen vliegen je om de oren. Toch wil Sjaak nog wel een zegje over de Tour van dit jaar doen.
In maart was al duidelijk dat Lance voor nummer 7 zou gaan en ook binnen zou halen. Een uitzonderlijke prestatie, zonder meer, en ik vraag me af wie in de toekomst net zoals Lance talent, toewijding, training, perfectionisme, egoïsme en een blinde overwinnigsdrang met elkaar weet te verbinden. Verder was het net zo saai als onder Induraín, zij het dat de tegenstand (Jan, Basso, de andere Amerikanen, in het begin Pantani) nu van hoger niveau is dan onze Miguel destijds tegenkwam (Zülle, Rominger, Jaskula). Lance is natuurlijk een grote klootzak, met een groot Ego, maar daadoor ook wel weer interessant. Jammer dat Valverde uitviel, die had ik wel in de Pyreneeën willen zien en had mij de overwinning in de Tourtoto moeten brengen. Hij is naar mijn mening samen met Basso de man van de toekomst. Hincapie moet eindelijk maar Parijs - Roubaix gaan winnen, die Kei staat hem beter dan het geel en dan moet diedaarvoor maar in het wiel van Boonen blijven volgend jaar.

Dat een nieuwe jonge Nederlandse lichting eraan kwam, zoals Sjaak in maart voorspelde, werd bevestigd door Pieter Weening en ook wel door Joost Posthuma. Toch had ik ik deze jongens graag voor de bus zien binnenkomen en ze hadden zich nog meer kunnen laten gelden. Posthuma had de tijdrit van zaterdag niet verkend en werd 29e. Als hij deze serieus had genomen had hij bij de beste 15 kunnen komen. Nu mist hij de ervaring om heel diep te zijn gegaan. Weening imponeerde in Gerardmér, en vooral op weg daarheen op de Col de la Schlucht, maar rijdt naar mijn zin iets te groot bergop, waardoor hij in het hooggebergte minder uit de voeten zal kunnen. Hij had ook voor de witte trui kunnen gaan dit jaar, al geeft dat geen garantie voor een Tourwinst (Bouwmans, vd Velde, Winnen en Lubberding waren de laatste Nederlandse winnaars en de 3e plaatsen van Winnen in 1983 en vd Velde in 1982 zijn de hoogste Tourklasseringen die ze hebben gehaald). Hopelijk verworden ze niet tot de nieuwe Karsten Kronen en Addy Engelsen, aardige jongens, maar geen klasbakken. Volgend jaar moet het dan echt gebeuren, en wie weet is er in naseizoen nog wat te halen voor de jongens. Al moet Boogerdje nog wel de wereldtitel in Madrid pakken, in de regenboogtrui Lombardije en Luik winnen en dan stoppen.

Gezeik langs de Autoroute

Soms zijn er van die momenten dat je als man volstrekt gelukkig bent met het gegeven dat het zaad van je vader bepaalde dat je óók een man moest worden. Kent u dat: een druk tankstation langs de Autoroute met een eindeloze rij wachtende mensen voor het toilet? Tien tegen één dat die rij wachtenden vrouwen zijn. Wij mannen kunnen doorgaans gewoon doorlopen en ons plasje doen. Sommige kerels doen er wel heel lang over en daar hebben ze in Duitsland zelfs speciale pictogrammen voor gemaakt. Maar in het algemeen zijn we snel klaar en kunnen we de reis vervolgen. Arme dames. Niet alleen is de rij meestal enorm lang, de wc’s zijn eigenlijk altijd smerig en dat telt voor de gemiddelde vent minder zwaar dan voor de doorgaans hygiënischer ingestelde vrouw. De ultieme vernedering lijkt me dat je als vrouw dan maar de toevlucht moet nemen tot de mannenafdeling. Ik kan me de priemende ogen nog wel voor de geest halen toen ik vroeger mijn kinderen een schone luier gaf, waarvoor ik meestal naar de vrouwenafdeling moest. Op je gemak ben je zelden in het deel dat de andere sexe toebehoort. Maar erover zeiken zal ik niet, als de nood hoog is zijn ze allemaal welkom.

Naschrift, speciaal voor mijn trouwe doch nog wat anonieme lezer Maaike. Fijn dat bij ons op het werk de wc´s gescheiden zijn hè?

Vakantiestress

Mijn zus wist vroeger, amper tien jaar oud op briljante doch ontnuchterende wijze de paradox van stressend onthaasten samen te vatten. Mijn vader wilde altijd een half uur voor de vertrektijd van de trein op het station zijn en dan was het vaak flink opschieten. ´Mijn vader haast zich, om zich niet te hoeven haasten´ vatte zij dit gegeven samen en daar hoeft Sjaak nu niets aan toe te voegen.

Morgen gaat Sjaak weer aan het werk. Ruim drie weken vakantie zijn voorbijgevlogen en zoals zo vaak is er een strijd tussen niet aan het werk willen en de draad ook wel weer willen oppakken. Merkwaardig fenomeen eigenlijk: vakantie. Als ik denk aan de weken voor de vakantie, dat was niet leuk meer. Op mijn werk werd ik geleefd, op school was er elke dag wel iets om aan te denken, thuis lag er van alles (was, spullen kopen voor de vakantie etc.) Er moest zo veel nog de laatste dagen, totdat het simpelweg allemaal niet meer kon en de vakantiedatum de waterscheiding werd tussen verleden en toekomst. Daarna kostte het inpakken en nadenken wat er allemaal mee moest nog de nodige energie en zweetdruppeltjes. Kortom: flink aan de slag om rustig op vakantie te kunnen. Pas onderweg naar Bretagne kwam die rust wat terug en daar kon zelfs een kapotte bobine niets aan afdoen. De vakantie was heerlijk, maar met het NSG ook wel druk en intensief. Je bent toch weer van alles aan het regelen in een vreemde omgeving en dan kampeerden we nog niet eens. Wat heet we gingen wel heel luxe en riant op vakantie dit jaar.

En nu dan weer aan de slag. Als het goed is weer uitgerust en vol goede moed, zo hoort dat. Vakantie zou dat als resultaat kunnen hebben, ik vraag me af of het zo is. Als je afhankelijk bent van vakantie om tot rust te komen is er in je dagelijkse leven iets niet goed. Het is de kunst om vooral te ontspannen naast een drukke baan en gezin. Als je alleen afstand kunt nemen door weg te gaan, geeft dat weer druk op de vakantie, want je moet ervan uitrusten. Net zoals die koordirectie docent van Doesbrand die hem ooit met gezwollen stem en gekromde tenen hem toeriep dat hij moest ONT-SPAN-NEN tijden het dirigeren.

Sjaak ziet het wel hoe het gaat de komende dagen. En als ik nog moe en niet fris ben ben zal ik tijdens een nieuwe vakantie nog maar eens over mijn eigen tekst gaan nadenken.

Tijdloos

In dit tijdperk van DVD, IPod, MP3 en nog wat van die mediadragers, zou je bijna vergeten dat het belangrijkste de inhoud is. Deze week gaven wij de kinderen de DVD van de musicalversie van ´Hamelen´ kado. Ruim 1½ jaar geleden zijn we daar heen geweest en dat was een groot succes toen. Voor Sjaak was het bijzonder want al kijkende werd zijn onderbewuste aangeroepen waarin de beelden van het verleden als 6, 7-jarige waren opgeslagen. Rob de Nijs, Loeki Knol, die tekening van Hamelen waarmee de serie begon. Een liedje als ´Morpuys´ waarin de melancholie van af druipt, ontroerde toen sentimentele Sjaak enorm.
Nu herleeft die ervaring weer. De makers van de musical hebben het gedachtengoed van het duo Stokkermans/Geelen (die later ook Q&Q (even geduld bij het linkje, maar het wachten waard hoor) zouden maken) in ere gehouden, maar hebben genoeg eigen inbreng gehad. Leuke arrangementen, grapjes die onze kinderen juist nu begrijpen, en speelse verwijzingen naar bijvoorbeeld Máxima´s tranen bij haar huwelijk. Een weergaloze Wenzela steelt de show, en haar vermenigvuldigingstruc veroorzaakte weer sensatie bij Sjaak en de VdH die het destijds in Apeldoorn deed. Zelfs Sjaak´s moeder is er heen geweest en heeft genoten. Leeftijd maakt dus niet uit, iets dat goed is komt altijd aan. Om met Hamelen te spreken: Tijd vliegt maar is tegelijk tijdloos.

De dynamiek van het volume

Sjaak was vandaag met Coef een dagje op stap. Veel vergaderen met een draak van een stuurgroep, bonkige opdrachtgevers, weerbarstige bestuurders en een complexe discussie over de toekomst van ons eigen bedrijfje-zonder-omzetdruk. Sjaak voelde zich beter thuis in deze abstracte materie dan Coef, die toch meer voor het resultaat gaat. Sjaak wist zelfs iets eenvoudigs als een toezegging dat er voor langere tijd voldoende geld was om een beetje leuk te kunnen blijven doorwerken te formuleren als ´onduidelijklheden omtrent de dynamiek van volume´. Daar viel het gezelschap stil van, zelfs het hoofd Beleid die toch wel het nodige beleidjargon gewend is. Een mokerslag op eigen terrein.

Enkele uren later vierden we dit bijzondere feit in het Vondelpark te Amsterdam op een terras en keuvelden we nog uren over de problemen van vandaag en de plannen voor de toekomst.

Meet & greet Theo Boot

Bijna 17 jaar geleden ging Sjaak uit fietsen met zes anderen waaronder Doesbrand en de geestelijk -en inmiddels letterlijk- vader achter het onvolprezen weblog Hippopotame. Zij reden vele kilometers naar de Alpen en weer terug, beleefden vele avonturen, die tot op de dag van vandaag uitgesponnen en gekoesterd worden. Het fenomeen ´de Fietsgroep´was geboren. In het gezelschap bevond zich de ruwe bolster Theo Boot, die liefst op 53x13 (de ´twaalf´en de ´elf´ waren nog niet in zwang destijds) de Alpe d´Huez was opgeknald. Zijn ambitie reikte verder dan zijn atletisch vermogen. Wij reden hem er dus steevast van af en Theo kon dat moeilijk hebben. Een echte sportman dus, zij het dat hij zich tevens met wat egocentrisch gedrag nogal buiten de groep plaatste.

Gisteren ragde Sjaak over het parcours van het NK Wielrennen in Rotterdam, waar je met tijdmeting en al je jezelf even coureur mag wanen in een peloton over een afgezet parcours. Vorig jaar had hij dat ook gedaan en dat was best aardig gegaan. Drie rondjes van 13,5 km binnen de 67 minuten. Mede dankzij mijn goede benen, kon ik flink wat kopwerk doen en daardoor deed ik leuk mee in een groepje onbekenden. In de uitslag kwam ook ene Theo Boot voor. Hij werd 103e, Sjaak 108e. Sjaak had hem niet herkend, maar ´de Fietsgroep´ was het niet ontgaan. Dat jij niet sneller dan Theo Boot bent hoonde mijn Vrienden. Maar was het wel ´onze´Theo. Zijn er niet meer Theo Boten in de wereld. Was Theo naar Utrecht verhuisd. Had Theo mij misschien herkend, was bij het lezen van de uitslagen geen lampje gaan branden bij hem? Vragen waar Sjaak een jaar mee heeft kunnen leven, maar die onbewust toch bleven knagen.

Affijn, gisteren dus op herhaling en nu hanteerde Sjaak een betere, zij het laffere tactiek, maar dat is inherent aan wielrennen. Hij zocht in de eerste ronde een goede groep, een ´bus´in jargon, en bleef daarin achter hangen. Na elke bocht was het even harken om bij te komen, maar hij liet zich daarna goed meevoeren en snelheden van boven de 40, 45 km/h op de Maasboulevard werden vrij gemakkelijk gehaald. En Sjaak was niet helemaal van de straat, want toen een nog sneller groepje langskwam kon hij als een van de weinigen echt aanpikken. Dat groepje bracht hem in de nog grotere groep daarvoor en dat bleef vervolgens in de vierde en laatste ronde bij elkaar. Een sprintje naar de finish en Sjaak was voldaan. Vanochtend kwam de uitslag van 2005. En wat blijkt (even klikken voor een goed zicht):





De analyse is simpel doch eenvoudig. Dit moet onze Theo zijn. Als een gek van start, in een weergaloos snelle eerste ronde met de Grote Jongens mee, om vervolgens kaport te gaan en te herstellen in de volgende groep. Waarin Sjaak meelifte. Het sprintje aan het eind van de vierde ronde maakt die ene seconde verschil, waarmee ik een ieder van de fietsgroep weer recht in de ogen durf te kijken.

Sjakenman

Vorige week had ik twee besprekingen bij rechtbanken in het Noorden. Donderdamiddag in Assen en vrijdagochtend in Groningen. Normaliter gaat Sjaak met de trein, dat is het makkelijkst en de rechtbanken zijn vrijwel allemaal op loopafstand van het station. Werk mee in de trein, een telefoontje plegend (mits in de gedoogzone) en je kunt rustig een veel te duur broodje eten en wat drinken. Dit keer nam Sjaak echter de auto, om nog naar een andere afspraak van tevoren en op vrijdag erna te kunnen. Welke van de inmiddels twee, de luxe/grote of de kleine/compacte. Voor Sjaak, als bewust niet-autobezitter veranderen de tijden. En het wordt nog erger: Sjaak baalde dat hij niet handsfree kon bellen. Met de auto voor het werk, een pak aan (zonder stropdas, dat wel, maar het was dan ook 30°+) en dan niet mobiel kunnen bellen. Dat gaat niet. Dus een Bluetoothje gekocht waarmee rustig gebeld kon worden. Op het terras van het hotel bijvoorbeeld, waar Sjaak verbleef en zijn te declareren bonnetjes verzamelde. Een hotel waar discreet werd gemeld dat "het blauwe lipje op de sleutelbos voor de betaalkanalen was". Een keurige kamer waar hij nog een paar uur op de laptop kon werken. Kortom: Sjaak begon aardig de Belangrijke Directeur Op Zakenreis uit te hangen met dit gedrag. Het enige waar het nog aan ontbrak was wat professioneel gezelschap (NSFW).

Portretrecht

Aardige auteursrechtelijke vraag. De fotograaf van photo2roues (vrijvertaald: tweewielerfoto) heeft tijdens Les 3 Ballons deze foto van Sjaak in volle actie gemaakt. Deze kan ik nu bestellen voor € 25 voor een A3-formaat. A4 kost € 15. Rippen van de site kost niets, maar ben ik nu auteursrechtelijk in overtreding? Of zijn mijn franse fotovrienden dat die mijn portretrecht ongevraagd hebben geschonden?

Sterrentochtjes

Al jaren fietsen we door Europa´s wegen met behulp van de firma Michelin. De wegenkaarten zijn onovertroffen en voor Sjaak ook wel zo´n beetje de norm. Michelin heeft de afgelopen jaren een meesterzet gedaan door de opzet van de detailkaarten te veranderen. Frankrijk is niet meer opgedeeld in rechthoekige vakken, maar in regio´s. De schaal is vergroot van 1:200.000 naar1:150.000. Een goede zet, al was het even wennen. Temeer omdat de tochtjes die we fietsen uit steeds minder kilometers bestaann en dan lijkt het tenminste nog wat als je de tocht uitzet.

Het sluit aan bij een patroon dat langzaam maar hardnekkig de groep is binnengeslopen. Als begin 20-ers reden we op een relatief eenvoudige Batavus, Gazelle, Raleigh of Benotto. Tijd om te fietsen was er zat, studeren was niet zwaar en de boog kon niet altijd gespannen zijn. Op de vele -vaak spontane- tochten pauzeerden we op stoepen van supermarkten, die geplunderd werden door in grote hoeveelheden chocolade, bananen, gevulde koeken en meer van dat spul in te slaan. Tijdens vakanties werd er gekampeerd en de pot gekookt op een Camping Gazstelletje.

Met het groeien van het salaris nam het aantal fietskilometers af, en de buikomgang toe. Geen tijd meer, trouwen, huizen, kinderen. Gebrek aan training werd gecompenseerd door beter materiaal, dito kleding en last but not least dure sportvoeding (Extran, isotone dorstlesser en tegenwoordig zelfs gelletjes. Wel werd er nog steeds ieder jaar wel een week gefietst. Niet meer kamperend, maar in zorgvuldig uitgekozen huisjes of châlets met goede voorzieningen. Tijdens tochten werden terassen niet meer gemeden, maar er kon gewoon besteld worden, al lag ons tafeltje wel vol met bananenschillen, losse pakje en diverse verpakkingen, want dat deden we wel. Eigen spullen eten en tenten zoeken waar je zonder schroom kon zitten en bestellen. Nico, onze financiële man, riep wel als er weer in de pot gestort moest worden.

Deze week zijn we in de Vogezen een grens over gegaan. We konden al 15 km nergens iets vinden om te pauzeren en de enige gelegenheid die open was was een mooi restaurant. Te sjiek voor ons. Maar ja, er was niets anders open. Dus toch maar naar binnen. Werden niet weggekeken door het personeel, maar uiterst professioneel bediend. Brood uit een mand naar keuze en keurig met een tang opgeschept. De wijnkaart moesten we gewoon zien, we konden toch wel fietsen met een goed glas achter de kiezen, waarom niet? Dat hebben we maar niet gedaan. Maar wel een amuse! In onze fietskleren nota bene. Weg met de bananen, bidons bijvullen aan de tap was niet meer aan de orde. Een formidabele forel voor Willem en een voortreffelijke kip tandoori voor Nico en Sjaak. De schroom was weg en dus lieten we de dessertwagen gewoon voor komen rijden. Koffie met garnituur toe, helemaal af dus en 66 euri viel eigenlijk ook nog mee.

Vanaf nu niet meer alleen de Michelinkaart mee, maar ook de befaamde rode gids, en de pot is de gezamenlijke creditcard.Het extra gewicht compenseren we wel met een carbon frame.

Franse slag(vaardigheid)

Rijdend van Nancy naar Metz (dat doet elke Nederlander volgens mij minimaal een keer per jaar) viel mijn oog op een viaduct in aanbouw. Het zal toch niet waar zijn, dacht ik nog, maar de borden LGV gaven het al aan. Die Fransen leggen hun zoveelste hogesnelheidslijn aan (Ligne á Grande Vitesse). Deze gaat van Paris naar Strasbourg, en het eerste deel gaat tot nét onder Metz. Zoals met meer prestigeprojecten: de website is smullen voor Sjaak, met informatie en mooie filmpjes (beslist SFW). En ze leggen daar de lijn gewoon door het land, niks ingewikkeld naar steden over bestaand spoor en weer terug, maar een regionaal station waar je maar moet zien te komen en voor de rest rijdt de trein door. De lijn gaat de komende jaren verder naar Strasbourg en via Kehl naar Duitsland (Frankfurt). Vanuit Strasbourg komt er ook een Alsacelijn via Belfort naar Lyon. Op alle manieren kun je straks naar de rest van Europa. Ze stemmen dan wel nee tegen de grondwet, maar ondertussen zijn de Fransozen het meest Europees bezig en hebben hun eigen zaakjes al goed op orde. We beginnen er met onze HSL een beetje bij te horen al is dat gezever over stoppen in Breda (of all places, Breda!) natuurlijk weer typisch Nederlands.

Al verder dromend bedacht ik dat het toch mooi zou zijn als op die lijnen autoshuttles gaan rijden net als bij de Kanaaltunnel. Dan stap je op in de buurt van Lille en ben je 5 uur later in Marseille. Geen Parijsstress, geen gedoe, lekker een café au lait in de bar van de shuttle en even later op de dag gewoonnaar je bestemming rijden. Maak de péage twee keer zo duur en deze treinen lopen vanzelf vol.

Spiritualitijdrit

De afgelopen dagen was ik na 5 jaar weer met een aantal fietsmaten weer terug in de Franse Vogezen. Destijds logeerden we in het hotel Col de Bussang, nu zaten we in 10 km verderop in een appartement (waarover later meer). Bij het hotel was een steil weggetje dat naar Le Petit Drumont (zie foto) liep. Waar ik natuurlijk vervolgens een tijdritje naar reed. Over de 5,5 km die van 723 naar 1150 meter voerde deed ik 28 minuten en 27 seconden. Ik schreef er zelfs een stukje over in een wielerblad. Dat paste ook in het beeld van Sjaak destijds: meten is weten.

Vijf jaar later kwamen we in het hotel en mijn stukje, verpakt met wat reclame voor het hotel, hing aan de muur. Ik was wel benieuwd naar waar ik nu stond. Toch weer een paar jaar ouder, niet echt veel kilo´s zwaarder, maar wel getekender door de gebeurtenissen van de laatste jaren zoals een scheiding en het overlijden van twee goede vrienden. Vrijdag jl. was het zover. Op mijn gemak reed ik naar de voet van de klim. Ik had besloten niet zozeer voor de tijd te gaan maar gewoon ontspannen (voor zover mogelijk op zo´n steil weggetje) naar boven te rijden en dan maar te zien wat er uitkwam. Mijn Gios (met triple) was een uitkomst. Met een fijn verzet, lichter dan ooit, kon ik goed blijven doorrijden. Waarom zou je het jezelf onnodig zwaarder maken. Natuurlijk: niet rijden is nog lichter maar enige prestatiedrang is bij Sjaak nog wel aanwezig. En de beloning van het mooie uitzicht en de tevredenheid van wéér een beklimming voltooid zou ik niet hebben willen missen.

Op de top drukte ik de stopwatch in: 25.00. Niet bezig geweest onderweg met de tijd, was ook niet zo belangrijk eigenlijk, en uiteindelijk toch een stuk sneller. Wederom bleek dat bezig zijn met het proces en niet met het resultaat je veel vrijer maakt. En dan maakt het resultaat ook minder uit, althans in absolute zin. Een tijd van 30.00 of 40.00 was ook goed geweest, als ik hetzelfde goede gevoel had overgehouden aan die beklimming als nu. Winnen heeft geen absolute betekenis. ´Go with the flow´, doe je best, geniet ervan en zie maar waar je uitkomt. Wellicht heb ik mijn imago nog tegen, maar presteren krijgt op deze manier bijna een spirituele betekenis. Ik begin ook steeds beter te begrijpen wat Zen en (top)sport met elkaar te maken hebben.

Dit stukje zal door Coef waarschijnlijk ´Sjaak zweeft´ genoemd worden. Ik vind het prima, zweven is soms heerlijk en ik zie uit naar mijn eerste zweefvliegervaring met mijn collega Peter.