Bonus in-zicht

Als je de boel goed verziekt is het logisch dat je daarop aangesproken wordt. Maar: van fouten kun je zelfs leren en daarom hoeft het niet erg te zijn. Eigenlijk kun je het beter fout doen, daar heeft iedereen meer aan, dan dat dingen netjes verlopen. Want daar leer je niks van. Mensen die fouten maken moet je dus koesteren en zien vast te houden. Ook al blijft het fout gaan; je bent immers nooit uitgeleerd. Misschien leg je wel het loodje, maar dat is 'all in de game'. Geen fouten mogen maken betekent stilstand.

Het inzicht van de dag: die bonussen aan de falende Fortismanagers zijn volkomen terecht! Helaas worden die bonussen ook toegekend als er straks weer dingen goed gaan. Hebben we dan eigenlijk wel iets geleerd?

Zeurensen

In de begindagen van de Rabobankploeg reed daar de Deen Rolf Sørensen. Hij stond bekend als een pure winnaar, niets en niemand ontziend en voor de duvel en zijn ouwe moer niet bang. Hij was de grote held van de toen nog jonge Boogerdje. Rolf was in zijn nadagen, maar won nog behoorlijk wat wedstrijden voor onze oranjeblauwe trots.

Het is deze rakker waar ik aan moet denken als ik Ronald Sørensen hoor balken. Rolf of Ronald het ligt redelijk dicht bij elkaar. Ronald was de laatste dagen behoorlijk in het nieuws. Als een echte Rotterdammer kan hij niet tegen zijn verlies. Dat is nog wel te rechtvaardigen, maar pratend vanuit de onderbuik van de Maasstad maakt hij het echt te bont. De voordracht van Ahmed Aboutaleb is natuurlijk een trap tegen het zere been van de club die sinds 'Pim' alleen nog maar klappen heeft gekregen. Marco Pastors heeft definitief afgedaan nu hij deze voordracht niet heeft kunnen tegengaan. En waarom ook: Aboutaleb voldoet aan heel veel eisen die Rotterdam vooraf stelde: zero-tolerance, bestuurlijke ervaring, een zwaargewicht. Het feit dat het een Amsterdammer is wordt meer dan weggestreept door het gegeven dat hij -op papier- door zijn afkomst goed tussen de bevolkingsgroepen in kan staan. Dat heeft hij afdoende bewezen en in sommige van zijn uitspraken is hij de Leefbaren rechts gepasseerd. In plaats van dat te omarmen piept Rolf, eh Ronald, dat 'Zij' dat niet mogen zeggen, maar hij wel. Gelijk hebben en gelijk krijgen is altijd lastig te onderscheiden. Ophouden met dat zeurensen.

Toch is Sjaak niet helemaal blij. Als de commissie nu eens Nebahat Albayrak haddden genomineerd. Dan was de wens van het volk gevolgd. Iemand die kundig is, duidelijk ergens voor staat en door haar gematigde voorkomen en overduidelijke charme (heb ik zelf mogen ervaren in Deventer) groepen weet te verbinden. Een effectiever manier om dingen te bereiken dan de powerpraat van Aboutaleb. En die in haar onvervalste Rotterdamse tongval in elk geval geen twijfel laat bestaan waar ze vandaan komt. En oh ja: het was ook nog eens de eerste vrouwelijke burgemeester van één van de echt grote steden geweest.

Ten strijde

Het begint menens te worden nu de kredietcrisis ook hier is aanbeland. De komende tijd zal debacle na debacle volgen maar voorlopig richten we de pijlen op IJsland. Een schurkenstaat, van het kaliber Noord-Korea of Sudan. De Britten hebben nu de anti-terreurwet ingezet om die eigenwijze Vikingen een lesje te leren. De volgende stap is de boel veroveren; de draaiboeken uit 1982 toen ze de Falklands ontzetten van de Argentijnen kunnen uit de kast.

Wij krijgen zaterdag al een mooie kans als het Nederlands Elftal tegen IJsland speelt. We zullen ze eens een lesje leren. Of kunnen ze ons milder stemmen door er een goaltje of wat door te laten...

De reis waard

Dat Sjaak -in het kielzog van Elsje weliswaar- het weekend in Brugge doorbracht is inmiddels genoegzaam bekend. Met name in Vlaanderen en dan specifiek West-Vlaanderen. Eén van de nieuwe inzichten die het weekend heeft opgeleverd: West-Vlamingen en Oost-Vlamingen, dat verschilt nogal. Net zoals bij ons Groningers en Friezen: de buitenwereld (lees alles onder Meppel) vindt het één pot nat, maar zelf beleven de volksstammen dat anders.

Terzake. Sjaak kwam later en nam de trein. Een beetje onzin omdat een paar uur eerder de VdH in de meer dan ruime Vinvis al afreisde, maar dit genoegen gunde ik mijzelf. Voor mijn werk zit ik tegenwoordig drie maal in de week naar Den Haag, maar een reisje buitenland per trein is een waar feest. De Belgische Spoorwegen kende ik al een beetje van mijn Benelux-Tourrail die ik begin jaren '80 maakte. Na jaren Tienertour was ik toe aan een volgende stap. Die vond ik bij de buren. Ik reisde door Luxemburg en België vooral. Haalde ergens in een achteraf kantoor in Rotterdam het spoorboekje en 'leerde' het spoor daar kennen. Veel, heel veel treinen gingen over Brussel en vrijwel altijd werden dan de stations Noord, Centraal en Midi (Zuid) aangedaan. Fascinerend vond ik het station Welkenraedt, ten oosten van Verviers, richting Aachen. Het Roodeschool van België maar dan wel aan een doorgaande lijn.

Het weerzien met het Belgische spoor beviel. Het lijntje naar Antwerpen vanuit Roosendaal is nog even krakkemikkig. Het zal binnenkort wel opgeheven worden als de HSL-Zuid gaat rijden. Die lijn heeft er ook voor gezorgd dat je via een tunnel nu Antwerpen kunt doorkruisen en het niet langer meer dat kopstation is. Het station, dat toch fraai was is en passant nog verder opgeknapt. Oude en nieuwe architectuur zijn prachtig geïntegreerd. Helaas moest ik rennen voor de aansluiting. In Gent bleek de trein naar Brugge vertraagd. Elke verontschuldigde zich later voor de onbetrouwbaarheid van het spoor, maar als Sjaak de tijd heeft doe je hem geen groter plezier dan wat wachttijd op een groot, onbekend station. Waarheen en hoe vaak gaan de treinen, waar stoppen ze en komen ze vandaan? De meegenomen wegenkaart werd regelmatig geraadpleegd; Sjaaks manier om een land of streek te leren kennen. Gelukkig deelde Marc deze passie bleek later en hij wist me eindelijk de Kemmelberg te wijzen.

Eenmaal -zij het vertraagd- in Brugge aangekomen stond Elskje op me te wachten. Inderdaad: bijna zusjes. Het weekend was echt begonnen maar het was de reis alleen al waard.

Vakantie Vorbei

De oudste twee hebben hun schoolrooster opgehaald. De VdH is een week aan het werk; de voetbal is begonnen, net als straks volleybal, piano- en gitaarles, spinning, fitness, wandelgrrls en andere agendabeslagleggende activiteiten van het NSG. Een vakantie die voorbij is gevlogen, opgeknipt in een paar delen. Eerst een week werken in de kinderloze periode, toen naar de Ventoux, daarna weer werken. Eenmaal weer met kids waren we een week naar Texel en daaromheen veel thuis. En zeer actief; bijna alle kamers zijn opgeruimd en schooljaarklaar. De kledingkasten zijn heringericht en iedereen heeft het juiste schoeisel voor de diverse (sport)activiteiten. Wat rest is een herinnering aan een goede periode ondanks het verre van optimale weer. Al was het rond de Ventoux wel een heerlijke week en heeft de korte opleving van afgelopen weekend mijn kop behoorlijk gebruind. Vakantie staat ook gelijk aan muziek. Bij deze mijn vijf vakantieherinneringen.


5 George Michael - They won't go when I go



We waren net voor België en we luisterden naar George Michael. Een favoriet van Elsje. Dit nummer is een cover van het origineel van Stevie Wonder. Hoewel dat laatste niet te overtreffen is weet George, die wel meer succes had met het oude werk van Stevie, hier wel te overtuigen dat hij echt wel kan zingen. Een tearjerker van jewelste, maar enig pathos is Sjaak niet vreemd.


4 Afro Celt Sound System - Whirl-Y-Reel 1



Met hulp van een vriend kregen we een paar jaar geleden onze -toen kersverse Ipod- behoorlijk gevuld. Veel Afrikaanse en fado-muziek, waar veel van is gewist inmiddels. Dit nog niet. Een zappende VdH snakkend naar afleiding en koelte bij een snikheet zwembad stuitte hierop. Sjaak herkende meteen dit nummer als de tune van Andere Tijden. Maar heerlijke muziek waarmee we terugreis naar Nederland begonnen.

3 Sade - Why can't we live together



Een ouwetje. Rond 1984 -toen ik ging studeren- had 'iedereen' deze LP. Ik vond het suffe muziek, al was haar stem wel fraai. Toen Elsje dit nummer opzette op de weg van Grenoble naar Sisteron moest ze het twee keer herhalen. Vanwege dat éne verrassende akkoord. Dat maakt een lange file gelijk weer goed.


2 Jolin Tsai - Love Love Love.



Als je 10 uur per dag Olympische Spelen hebt gezien wil je natuurlijk ook de hoogtepunten van de dag en de interviews van Mart niet missen. Elke dag kwam dit liedje voorbij. Ik heb er 15 kilometer op hardgelopen langs het strand en door de duinen van Texel. Via dit linkje naar de tekst/karaokeversie.

1 Simon and Garfunkel - Bridge over troubled water



Regelmatig kwam dit duo uit de autoradio. Voor het meezingen (Elsje kent zooveel teksten), soms zelfs tweestemmig als Sjaak het aandurfde. Toen Art Garfunkel de vloer voor zichzelf had mocht hij dit nummer uitvoeren. We reden in de buurt van Beaune, het was dertig graden maar Sjaak had toch weer kippenvel. Dan is de vraag of dit eigenlijk niet over de top is niet meer relevant.

Judoka's blues

Waarschijnlijk komt het omdat de judoka's op dit moment voor de medailles zorgen, dat ik me 'ineens' voor de sport interesseer. Maar de belangstelling voor het judo in de afgelopen dagen raakt toch aan iets dat dieper zit. Toen Sjaak een jaar of acht was zat hij op judo. Samen met mijn boezemvriend van toen, Robert van der Krogt. Echt leuk vond ik het geloof ik niet. Ik herinner me dat ik er altijd wat verloren rondliep en nooit doorhad wat al die termen inhielden. Matte: dat begreep ik wel, dan mocht je stoppen. Door af te tikken was de partij over; ik vond het een fijne escape. We leerden houtgrepen en en af en toe een heupzwaai. We moesten het valbreken onder de knie krijgen en liepen diagonalen op de judomat, waarbij we een voorwaartse koprol maakten. Dat deed Sjaak toch maar mooi, terwijl hij wat dat betreft eigenlijk zijn angstige genen aan zoon Fenzemans heeft meegegeven. Soms kreeg je ineens een lapje mee naar huis; dan had je een slip verdiend. Na een soort examen kreeg je een andere band. Verder dan geel ben ik niet gekomen. Ooit judoden we een toernooitje. Sjaak verloor van zijn vriend, won van het kneusje van de groep en verloor de sleutelpartij tegen een andere jongen. Een derde plek: toch het podium. Sjaak stopte na ruim een jaar en zou gaan zwemmen. Dat is er nooit van gekomen. Pas toen de muziek aan de kant werd geschoven kwam de weg vrij voor de echte passie: voetballen. Achteraf was het een goede tijd en voor het verbeteren van de lichaamsbeheersing en onderling respect leren tonen is het een perfecte sport.

Italiaanse verhoormethode

Wederom een bekentenis van een wielrenner. Die na een verhoor bij het Italiaanse Olympisch Comitee (CONI)toegeeft EPO te hebben gebruikt, na dat eerst nog ten stelligste te hebben ontkend. Eerder gebeurde dat bij zijn collega Ricardo Rícco. Eerst van niks weten en daarna doorslaan. Dat CONI weet nog eens wat -in de beste Italiaanse Familietraditie- serieus verhoren is. Wellicht Lance, Floyd, Alejandro en Rafael maar eens langssturen?

Beetje dom..

Bij nader inzien vond onze vriend Wijnand het toch niet helemaal handig hoe hij zijn actieverleden naar buiten heeft gebracht. Als de bedoeling was om in de komkommertijd publiciteit te krijgen is die opzet natuurlijk volledig geslaagd. We zijn hier niet zo ver/diep gezondken dat het roken van een joint twintig jaar terug je kanden op een beetje publieke functie verruïneert, maar er zijn ook wel grenzen. Medeplichtig zijn aan een inbraak in een ministerie en daar geheime plannen wegnemen is wel een misdrijf. Dat je daar gedonder over krijgt lijkt me niet meer dan logisch en terecht.

Dát was een fijne reis!

Tegenwoordig reis ik vrijwel uitsluitend zakelijk met de trein en daarbij maak ik gebruik van het recht om dat in de 1e klasse te mogen doen. Op weg naar Doesbrand, die directeur is van een fijn theater annex cultureel centrum, zat ik weer eens in de 2e klasse. Geen serieuze pakken die geconcentreerd stukken lezen, elkaar verstoord aankijkend bij elk onverwacht geluid of desnoods een beschaafd tukje doen, maar de doorsnee samenleving in een cabine van pakweg 15 bij 5 meter. Wat zag mijn oog?

In Utrecht stappen er drie jongens van rond de 20 met koffers in. Zo uit Salou of een ander oord aan een van die Costa's. O jee, dacht ik. Een half uur drank, stoer doen en neuken zal nu wel passeren. Niets van dat alles. De jongen praatten op gedempte toon, zelfs bij de onvermijdelijke telefoontjes die gevoerd moesten worden met de mobiel. Ze hadden een leuke vakantie gehad, maar ik kon me zowaar concentreren op mijn stukken, zodat er veel langs me heen is gegaan.

Amsterdam Centraal: er ploffen binnen de seconde van twee kanten drie mensen neer in het krappe vierzittertje dat ik tot dan voor mijzelf heb. Naast me een cultureel type met een grote map en een kunstzinnige maar ook onbehoorlijk groot uitgevallen agenda. Belt direct, doch beschaafd naar huis dat ze er iets voor half 7 zal zijn. Dit zit dan tot Alkmaar naast me reken ik uit. 'Ik maak het kort want er zitten hier mensen stukken te lezen', sluit ze af. Bijna voel ik me beschroomd, maar in het vierzittertje naast ons hebben de Salou-mannen plek gemaakt voor vier verse krachten. Stuk voor stuk aan het lezen.

Tegenover me een stel, of niet; dat wordt niet helemaal duidelijk. Hij is kort, geblokt, Mediterraan, stug maar niet onvriendelijk in zijn uitstraling. Zij heeft iets om haar heupen wat sommigen nog wel een rokje zullen noemen. Zelf aarzel ik, maar relevanter: ze kan het geval méér dan hebben. Ze heeft een grote mond met dito tanden die niet te missen zijn. Haar bruine ogen zijn prachtig en haar uitstraling is stijlvol en vriendelijk. Ze is onrustig; loopt meerdere malen van haar plek en wisselt die uitstapjes uit met korte (telefoon)gesprekjes. Ze voert deze in zowel het Spaans en Nederlands én beide door elkaar heen. Bij Heiloo vraagt ze bezorgd of ze Alkmaar heeft gemist, maar ik stel haar gerust. Ze belt vervolgens nog even voor de zekerheid om te melden dat ze op tijd thuis is.

Aan de overzijde probeert een slungel van een jongen contact te maken met het Chinees-Indische meisje dat -net als hij met oortjes in- aandachtig in een medisch boek leest. Het meisje reageert nauwelijks. Hij probeert nog twee maal contact te leggen, maar tevergeefs. Het zal nog wel een contactoproepje worden in het huisblabd van de NS denk ik. Hij wordt vervolgens gebeld; een fijne afleiding voor het blauwtje dat hij aan het lopen is en zodoende weet ik dat hij doodop is en telkens in slaap dreigt te vallen. Goed dat zijn beoogde liefje dat bespaard is gebleven. Zij meldt bij het uitstappen later dat ze ontevreden is over haar stages. 'Anderen mogen veel meer doen bij ingrepen dan ik, zo leer ik niks en is het saai'. Inderdaad iets medisch dus; waarschijnlijk in haar co-schappen.

In Alkmaar besluit ik hierover te gaan bloggen en maak ik notities. Zoveel te zien, zoveel gebeurd. Op dat moment ploft er een grote vent neer die heel veel ruimte inneemt, in alle opzichten. Zijn knieën raken bijna mijn gezicht, zijn blikje cola houdt hij zo nonchalant mogelijk vast en hij begint ongegeneerd te bellen over de onrust die ze die avond zullen gaan schoppen. Daarna komt er een verzameling van een hanekam/gezichtspiercing waar een gezicht tussen zit naast zitten en zetten hun gesprek op zeer luidruchtige toon voort. Een lekker stelletje. Net voor mijn uitstappunt zijn mijn notities af.

Ongelofelijk hoe mensen via mobiel, hun gedrag en luide gesprekken toch zichzelf volledig blootgeven. In bijna anderhalf uur ben ik -ongewenst- een hoop te weten te komen over wildvreemden. Het blijft verbazend. Op dat moment SMS't de VdH op mijn Blackberry. Op mijn mobiel belt Doesbrand tegelijkertijd om te vragen waar ik ben. Ik besluit het allemaal even over te laten gaan en later terug te bellen. Ben ik toch een tweedeklasser!?

Zorgvuldigheid

Karadzic, die gelukig niet boven de Wet meer staat, betwijfelt of hij een zorgvuldig en eerlijk proces zal krijgen. Alles doet hij eraan om dit te voorkomen. Hoezo eerlijk en zorgvuldig proces? Kent hij dat dan? Om mijn vriend Jeroen te citeren: 'tienduizenden Bosniërs kunnen deze vraag niet meer beantwoorden maar weten het antwoord wel'.

Een gegeven paard....

Je hebt een 'award' gewonnen. Het mailtje van de VdH ontving ik enkele dagen geleden en een linkje naar het blogje. Sindsdien twijfel ik wat ik er van moet vinden. Een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus: ja, leuk, bedankt, eindelijk, hiephoi, zeg het voort, geweldig etc. etc. Toch is dat niet mijn gevoel. Het heeft iets kettingbriefs-achtig (dat vonden Elsje en Ina trouwens ook) en daar ben ik niet van. Daarnaast is het ook wat klef. Toen ik vorig jaar met mijn directe collega's een etentje-met-partners had mochten we ook op de menukaarten iets over elkaar schrijven. Ik schreef bij mijn collega D: 'ik vind jou geweldig, hoe vind je mij? Een wederzijds succes, dat we tot vervelens toe -van alle anderen om ons heen- blijven herhalen als we elkaar zien. Dat sfeertje ademt het ook; al zie ik bij Elsje oprechte waardering voor de andere blogs (en die van mij) en is ze zeer enthousiast om op leuke blogs van anderen te worden geattendeerd. En daar wringt bij Sjaak nou juist de schoen. Hoewel ik zelf graag blog (alhoewel: de creativiteit en het animo neemt wel af; ben ik al 'beyond bloggen?') ben ik niet zo'n lezer. De bloggemeenschap van bijv de VdH (en de tijd die daarmee gemoeid gaat) is vele malen uitgebreider dan die van Sjaak. Bezoekrecordslevers het op, nieuwe vrienden, inzichten en begrippen. 'Anders was enthousiast' doet me al lang niet meer denken dat het om Hans Anders gaat en Elke is inmiddels een huisvriendin die zo maar op de koffie kan komen. Nooit waren we zo goed op de hoogte van wat er leeft in Vlaanderen. Prachtig allemaal; mij hoor je geen kritiek geven maar het gaat wel lichtjes aan Sjaak voorbij.

Een paar blogs volg ik wel, maar niet echt actief. Zou ik er zeven kunnen selecteren en onderbouwd aan kunnen geven wat ik er van vind? Weet ik niet: denk van niet. Sjaak is meer van het zenden -in de marge met die paar bezoekers per dag- dan van het ontvangen eigenlijk. En dus is zo'n award -en wat je er vervolgens mee doet- best iets om over na te denken.

En te bloggen, dat dan weer wel

Stralen en glimmen

Ze had niet de hoofdrol, maar is wel mijn ster. De groep 8 die het hoogtepunt van het basisschoolbestaan -de musical- met elkaar beleefde bestond uit 45 kinderen. Daarom werden de taken en rollen verdeeld: zang, dans en toneel. Olijf koos voor het eerste en was onderdeel van een kwintet. Loepzuiver, goed verstaanbaar en met een redelijk volume straalde zij en glom Sjaak. En kwamen de tranen bij Sjaak zonder dat ze stroomden. Om mijn eigen dochter van bijna 12 jaar die op de drempel staat naar de volgende fase in haar leven. Maar ook om al die 44 andere kinderen. Die elk op hun manier zich hebben gegeven aan een prachtige voorstelling. Gesteund door leerkrachten en ouders (wat een decors en rekwisieten) er een heerlijke middag van hebben gemaakt. Die allemaal iets nieuws gaan beleven en deze periode nu kunnen afsluiten. Die ondanks alles -want het was een heel moeilijk laatste schooljaar- als een echte groep uiteengaan.

Natuurlijk zag ik mijn meiske weer voor het eerst de klas van juf Marleen betreden. Vrolijk en opgewekt, prachtige krulletjes en open alles tegemoet tredend. Ze zou redelijk wat voor haar kiezen gaan krijgen in die acht jaar en heeft zich er dapper doorheen geslagen. En dus stond daar vanmiddag een zelfverzekerd kind, op drempel van de gang die naar de volwassenheid leidt. Wetende dat dit afscheid van school ook een afscheid is van de fase waarin je nog veel weet van en grip op het leven van je kind hebt. Straks zijn de mobiel, de nieuwe vriendinnen, het dagelijks veranderende rooster en de verschillende repetities en overhoringen haar Umwelt. En wordt je meer een faciliterende persoon dan regisserend. De overgang is al lang in gang, maar vandaag straalde het aan alle kanten eraf.

Hamers en sikkels (2)

Jarenlang streden vakbeweging en socialisten voor betere werkomstandigheden. Het
zware kapitalisme van eind 19e eeuw was weliswaar verdwenen, maar nog
steeds worden veel banen en functies nog slecht betaald. Als iemand zichzelf even
kon verbeteren werden de onderste regionen op de salarisladder verlaten door te verkassen. Het onderwijs, de politie, hulpverlening, de jeugd- en gezondheidszorg: allen kenden een behoorlijke leegloop. Vacatures konden moeilijk worden opgevuld, vaak met onervaren krachten. De tijden van grote werkloosheidcijfers liggen achter ons; voor velen is werk, maar niet allemaal even goed betaald.

Als we de commissie Bakker mogen geloven -en waarom zouden we niet?- gaat dit wel veranderen. Het zal steeds moeilijker worden om relatief laagbetaalde banen op te vullen. Het scholingsniveau wordt steeds hoger, maar de behoefte aan directe menselijke zorg en aandacht blijft. Het marktmechanisme gaat kantelen en wel in het voordeel van die lager betaalden. Om de enorme hoeveelheid vacatures op te vullen zullen de lonen omhoog moeten, want de schaarste zal toenemen. Deze groep heeft daarom (onverwacht) veel te verwachten van hun oude vijand; het kapitalistische marktmechanisme.

Een andere optie is arbeidsmigratie. We kunnen trots op Nederland zijn, maar daarmee hebben we nog wel onvoldoende mensen om het werk te doen. De zogenaamde 'gelukzoekers 'die op alle mogelijke manieren onze kant opkomen om er beter van te worden, zullen we nog hard nodig hebben.

Hamers en sikkels (1)

Tijden veranderen. In de Tour is de Tinkoff-ploeg gesprek van de dag. De Russische Dirk Scheringa is bezig links en rechts renners op te kopen en ze extreme salarissen te bieden. In het voetbal is hetzelfde aan de gang. Zie Chelsea met Abramovitsj. En wij maar denken dat onze Guus ontwikkelingswerk doet. Mooi niet: die Arshavin hoeft voor het geld echt niet naar Barcelona. In St Petersburg verdient hij genoeg. Terwijl wij door de dure olie langzaam maar zeker weer in een crisis belanden, kan het bij de voormalige communisten niet op. Geld speelt door diezelfde olie- en gasvoorraden geen rol. Wie had dat 20 jaar geleden kunnen denken. Glasnost en perestrojka waren weliswaar nieuwe begrippen, maar de Muur stond nog fier. Kapitalisme en marktwerking was iets van onze kant daarvan. Er heeft zich heel geleidelijk een nieuwe Russische Revolutie voltrokken.

Halfweg

We zijn door de helft van het jaar 2008 op 1 juli. Een van de mooiste dagen van het jaar. Voor menigeen omdat het roken in de horeca verboden is, voor Sjaak ook omdat er mooi gefietst werd en het een prachtige dag is met een dito zwoele avond. Het eerste blogje van het jaar dat in de tuin wordt geschreven. Een mooie gelegenheid voor een kleine balans. Wat zijn de voornemens voor de tweede helft?

Minder:
- Marchanderen met de belofte om zeer met mate te snoepen.
- Tijd verdoen met te hangen voor de buis (ga ik niet halen met de Tour en de -Olympische Spelen in aantocht)
-Geïrriteerd raken van de onwetende bezoekers in La Vie die mij elke ochtend weer ophouden als ik de lift pak.
-Met stapels papier sjouwen op mijn bureaus, zowel werk als thuis. Afronden die handel!
-Druk maken om ouders en leiders die te veel voor het belang van eigen kinderen en spelers gaan. Ze moeten toch tegen iemand klagen.

Evenveel
-Letten op het eten. Zonder te vermageren ben ik een kilo of zes afgevallen en dat bevalt prima.
-Tijd inruimen voor sport. Met de stimulans van Elsje kom ik zeker drie, soms vier keer per week aan sporten toen. Dat heeft Sjaak nodig
-Plezier in het werk houden. Er is genoeg te doen en het is nog steeds leuk.
-Bloggen. Sjaak haalt niet de productie van Elsje en heeft ook niet altijd inspiratie. Zo blijft het leuk.
-Contact houden met Coef! We noemen het intervisie en ik heb er ook echt wat aan. En het is ook leuk om na ruim acht jaar samenwerken vrienden te zijn gebleven.
-Tevreden zijn met mijn leven; het is niet altijd koek en ei voor Sjaak geweest, maar al een langere periode gaat het -om met Willem van Hanegem te spreken- 'best aardig'

Meer
Een schier oneindige lijst is denkbaar. Het kan altijd meer. Er is zoveel te doen. Daarom een realistisch lijstje:
-kamers van de jongens en de tweede dochter veranderen
-nu echt de financiën in orde maken en ontvlechten
-beter mijn stukken lezen die soms wekenlang in mijn tas zitten; ik mis het reizen naar Maastricht en Groningen
-minimaal nog een keer afspreken met mijn broer en zus; bij deze dus: lieverds!
-het verjaardagskado voor mijn vader inplannen
-de prachtige kado's voor aan de muur, die we zaterdag kregen een goede plek geven
-films zien, al dan niet met Elsje; er zijn nog vele slecht onderhouden vriendschappen die zich daarvoor lenen
- even dat uurtje na het werk nog even sporten bij 'Paul'; vooral het roeien doet me elke keer weer goed

Kortom: we hoeven ons niet te vervelen. Voor suggesties houd ik me aanbevolen.