Ochtendtripje

Martin Bril had gisteren weer eens zo´n fijne column. Hij beschreef zijn ´Rob Trip-gevoel´ en dat herkende ik volledig. De VdH zweert bij het wakker worden bij de genadeloze wekker, Sjaak heeft -nota bene háár- wekkerradio in gebruik. Om 6.57 gaat die af en dan hoor ik vaak die dag als eerste deze Rob, vaste ochtendpresentator van het Radio1 Journaal. Vaak serieus, soms dan dollend, maar binnen het fatsoenlijke, met de dame van de ochtendbladen. Rob is goed voor mijn humeur: iemand die de dag al vol in is gegaan is een voorbeeld voor mij, met mijn nog slaperig hoofd. Martin heeft er alles er al over gezegd, dus daar laat ik het bij.

Vanochtend kon zelfs Rob mijn irritatie over de politiek niet wegnemen. Ed van Thijn en Thomthidom de Graaf buitelden over elkaar heen op zoek naar Grote Woorden bij het debacle van de Gekozen Burgemeester. Leugens, verdraaiingen en Belangen schetterden door de radio van Rob. Nog kokend en kolkend van de emotie, elkaar als ´Regentesk´ betitelend gaven de heren hun visie op het geheel. D´66 gemarginaliseerd, door het Gillette II mesje van Senator Ed, nadat zijn voorganger bij BZK (toen nog BiZa, Hans Wiegel een paar jaar geleden al voor de eerste littekens had gezorgd. De PvdA haar bestuurders veilig gesteld hebbend, wachtend op de eventuele politiek schade. Kwam daarna die vervelende Van Aertsen (die BTW slechts SG was bij BZK en nooit minister zoals Ed en Hans wel) met zijn bekakte superieure piepstem er overheen en als vanouds kraamde hij weer de verschrikkelijkste nonses uit. Na 10 minuten keken de VdH en ik elkaar aan ik verzuchtte dat ik in één klap weer wist weer waarom ik mij niet meer voor de politiek interesseer. Daar helpt zelfs een Gekozen Burgemeester niet meer aan. Geef mij maar Martin en Rob.

PS: Net meldt mijn Volkskrant nieuwsalert dat Thomthidom is afgetreden. Dat vind ik nou wel weer getuigen van klasse. Misschien is er een plekje bij Rob?

Van (de) Prince geen kwaad

Vandaag de eerste dag van de training ´projectmatig werken´gehad, bij ons aan huis op de Maliesingel. Ik doe al 13 jaar projecten en met ons bureautje hebben we 6 jaar ervaring, maar altijd goed om weer eens een frisse blik te krijgen op hoe je de dingen ook zou kunnen doen. Gelukkig zijn de trainiers zo wijs de Prince II methodiek niet door de strot te duwen, dat zou ook niet werken met een stel eigenwijzelingen als wij zijn. En een methodiek die een belangrijke rol toekent aan een geslachtsziekte mag wel met enige argwaan worden bekeken. Maar de oefening met het touw was erg leuk en heel verhelderend hoe wij werken.

Update 23 maart: de tweede dag ging het meer over ons werk en het mogelijk nut van de Prince 2 methodiek. We zijn zoals dat heet ´gematigd optimistisch´. En een mooi boekje kregen we zowaar erbij.

Verloren zoon

Gisteren mijn Gios opgehaald in Limbricht bij Math Salden. Het voelde als een ouder die zijn kind op Schiphol gaat ophalen na een wereldreis van een jaar. Mijn frame was opnieuw behandeld en gespoten, omdat er al snel roest op het chroom kwam. Dat alles heeft maar liefst 4 maanden geduurd en heeft heel wat voeten in aarde gehad tot het scannen en verzenden garantiebewijzen aan toe. Als nieuw is ie nu en dus groot feest voor deze framefetisjist (althans volgens mijn baas Coef, die ik ondanks deze kwalificatie toch tot mijn vrienden reken).

Dat ik uitermate grof werd behandeld door de lokale Ralph, drukte de pret behoorlijk. Ik zal er niet meer kopen, en raad u aan dat ook niet meer te doen. Gisteren koesterde ik een diep verlangen dat ik hun site kon hacken omdaarop eens haarfijn uit te leggen hoe zij klanten behandelen en ze gratis een niet-koopadvies te geven. Gelukkig was er een wat oudere monteur die wel fatsoenlijk met mij wilde overleggen hoe ze hun toezegging om mijn computer goed te krijgen konden waarmaken. Dat stemt Sjaak al weer wat milder.

Lentebloem

Voor degenen die denken dat het wielerseizoen in juli is tijdens de Tour: deze maand zijn we alvast maar begonnen. Na de exotische koersen in Maleisië, de Tour Down Under etc. zijn we toe aan de zogenaamde kleinere etappekoersen. Parijs - Nice is er één van de belangrijkste van. Alleen de bijnaam al van de koers al, de Rit naar de Zon. Weg van het kille noorden, op naar het vakantiegevoel, dat volgende week langs de Italiaanse Bloemenrivièra in Milaan - San Remo alleen maar versterkt wordt.

Goed tot zover, geen groot nieuws. Maar gisteren won Joost Posthuma de 6e etappe. Op indrukwekkende wijze nog wel. Hij was alleen op kop gekomen, had de rest van de kopgroep gelost in een niet al te zware klim. In de afdaling stuurde hij fout en werd hij bijna bijgehaald door de Duitser Ludewig. Een gemiddelde jongen van nét 24 zou hem hebben laten bijkomen, de laatse 10 km kop over kop hebben gereden om de 2 minuten voorsprong op de rest te behouden en dan wwaarschijnlijk de sprint hebben verloren, maar toch knap gereden hoor....
Joost niet. Die keek eens om, voelde zich sterk, wist dat hij kan tijdrijden en reed de arme Ludwig, die echt op maar 4 seconden afstand zat, met groots machtsvertoon nog ruim meer dan een minuut zoek. Het deed met denken an de overwinning van Boogerdje in de Tour van 1996 in Aix-le-Bains, die al vrijwel onbekende er ineens stond in een grote wedstrijd.

Met Joost Posthuma, Thomas Dekker, Pieter Weening, Niels Scheuneman en nog wat van die mannen hebben we nog nooit sinds de Grote Vier van de jaren ´80. (Kneet, Zoetemelk, Raas en Kuiper) zoveel talent gehad. Gisteren stond Posthuma er, wie weet breekt dit de ban voor al die andere jongeren. Ik verheug me op de komende seizoenen

Talking suit

Kent u ze? Die ´pratende pakken´? Verkopers van wat dan ook die te strak gekleed zijn, vaak vooral voor hun leeftijd. In de ICT-business, waar ik mee verwant ben, kom ik ze ook vaak tegen. Accountmangers en consultants die van alles kunnen en graag met jou over je ´ontwikkelfilosofie´ willen sparren en vanuit hun expertise een ´stukje willen meedenken´. Leer mij ze kennen, die accountjongens. Die zien vooral een vette declaratie, ingegeven door een 20% winstmargecultuur (of nog hoger). Het ergste zijn de ´partners´, die vaak de pratende pakken in de nek hijgen met hun permanente omzetdruk en idiote targets. Die krijg je bovendien in een offerte nog vaak ongevraagd bijgeleverd, zij het niet gratis. Die kunnen niet time material weggezet worden dus pas vanaf € 2500 per dag (ex alles natuurlijk) dag komen die hun bed voor je uit.

Toch wordt aan het pratende pak doorgaans nog een hoge mate van deskundigheid verbonden. En daar zitten ze dan: vaak broederlijk naast elkaar, deskundig te wezen. Broederlijk, want het zijn vrijwel altijd kerels. Maar zelf zijn we net zo schuldig, want waarom zouden deze jongens geen leuke stuiver mogen verdienen aan de dingen die we zelf nalaten. We vliegen jaarlijks voor een vermogen aan externen in voor zaken die we eigenlijk zelf net zo goed kunnen. Binnen de overheid is de Pavlov doorgaans: ´die kennis hebben ze alleen in de markt´. Ik ben daar steeds minder van overtuigd. Natuurlijk op specialistische gebieden is het niet anders. Maar over je eigen werk nadenken, zelf de lijnen uitzetten en gericht inhuren kan ook zonder maatpak.

Sjaak trekt overigens de laatste tijd steeds vaker een pak aan, zij het dat hij Clausiaans bewust de stropdas af en toe weglaat. En ja hoor het werkt, zoals gisteren weer. Zelfs een rechter bevestigde exact -zij in eigen woorden en natuurlijk juridisch juist geformuleerd- wat hij had gezegd. Ik moet maar eens gaan declareren.

11-M

De afgelopen dagen was ik in Madrid. Net als ruim een jaar geleden toen de VdH en ik er Oud&Nieuw vierden. Aanleiding was dit keer een vergadering voor het werk voorafgegaan door enkele dagen persoonlijk vertier. Nou ja, vertier: in de tussentijd is er natuurlijk wel wat gebeurd in de stad. De laffe aanslagen van 11 maart 2004 op de Cercanías-treinen werden weer heel tastbaar toen we langs het Atocha station liepen. Er lopen nu overal (metro, treinen, publieke gebouwen, hotels, pleinen) heel nadrukkelijk veel veiligheidsmensen rond in gele hesjes. En toch oogt de stad niet verkrampt. Door de jarenlange terreur van de ETA is men ook meer gewend dan wij Nederland. En de veerkracht van de Spaanse bevolking werd een jaar geleden duidelijk toen ze de regering Aznár wegstemde, mede omdat deze de aanslagen misbruikte voor politiek gewin. Van een Spaanse rechter hoorde ik dat nog diezelfde dag als vanzelf meer dan een miljoen mensen heeft gedemonstreerd tegen dit geweld. Evenmin is Spanje daarna om zich heen gaan slaan, zoals de VS na de aanslagen op 11 september en heeft het land zijn waardigheid behouden. In die zin heeft 11-M (het Spaanse equivalent voor 9/11) ook zijn goede kanten gehad en is het een bijzonder moment in de geschiedenis van het land.

Als je dan 12 uur na je veilige landing in Nederland leest over een ongeluk
dan schrik je toch wel weer even. Uiteindeijk bleek het niets te maken te hebben met de antiterrorismetop die er nu gehouden wordt. Kennelijk is ook in Spanje de rijtijdenwet noodzakelijk.

Op leven en dood - vervolg

Alles is al uitgevonden op internet. En toch dacht ik een uniek idee te hebben. Een site: Leeftdienog.nl waar je kunt opzoeken of iemand nog wel of niet leeft. Uiteraard gaat het om bekende personen uit de wereld van Kunst, Cultuur, Sex en Wetenschap. Weet u of Lex Goudsmit nog leeft? Joop Doderer? Wanneer stierf Godfried Bomans eigenlijk? Wim Kan en Toon Hermans? Ischa Meijer is dood, maar WF Hermans? Hoe zit het met Mulisch? Abe Lenstra, Cor van de Gijp, Piet Kraak, Bep Bakhuys? Jan Wolkers schildert die nu bij Petrus of nog op Texel?

De specs zijn simpel doch eenvoudig. De geboortedatum wordt geregistreeerd en de (eventuele) datum van het overlijden. Criterium voor opname in de lijst: het (evt. overlijden) moet op Teletekst staan of in een landelijk dagblad. Er zijn wat zoekvelden (naam, soort/categorie BNer, vaardigheden etc.). Een klein opmerkingenveld om iets meer te kunnen zeggen over de persoon. Op die manier ontstaat een doeltreffend historisch register dat een aardige doorsnee geeft van wat Nederland zoal te bieden had en heeft op Cultureel gebied.

In Amerika bestaat al zoiets. Als er in Nederland zoiets ook al bestaat scheelt me dat veel werk. Ik kon het nog niet vinden. En zo niet: als iemand het graag doet: ook welkom. Bij deze claim ik het idee dan en verder niets.

Update 15/3: Lou de Jong is vandaag overleden. Typisch een voorbeeld van iemand waarvan ik niet meer wist of die wel of niet leefde. I´ll rest my case.

Politiek correct

Vanochtend stond ie er nog niet, maar normaal gesproken heeft hij zijn plekje al vroeg ingenomen bij de ingang van de plaatselijke Albert Heijn. De verkoper van ´Straatnieuws´ bedoel ik. Er staat sinds een jaar een andere verkoper, de vorige (een Hare Krishna-adept) heb ik al tijden niet meer gezien. Beiden brachten en brengen mij altijd mentaal aan het wankelen. Er komen tamelijk harde gedachten in mij op in de trant van: ´hinder mij toch niet´ en ´ga ergens anders staan, wat interesseert mij nou dat Straatnieuws´. En als ik vervolgens zou opschrijven dat ik die noodlijdende verkoper zie bellen met flitsende mobieltjes of fietsen op een dure, nieuwe hybride, dan wek ik de suggestie dat ik gedachten heb die zó in het VVD- of LPF-verkiezingsprogramma kunnen. Slik.

Toch verliest mijn politieke correctheid het van mijn eerlijkheid. Ik ben namelijk niet geinteresseerd in dat blaadje en nog meer (ongelezen) oud papier. Ik groet de man steevast vriendelijk en zeg netjes ´nee dank je´. Ik benader hem dus niet als bedelaar maar als serieuze verkoper van een produkt. Politieke correctheid kent gelukkig ook zijn intellectuele lenigheidheid.
En de wetenschap dat de Vrouw des Huizes (VdH) en ook mijn moeder wel regelmatig een exemplaar afnemen sust mijn geweten enigszins.

Houthakken

Soms ben ik het manager spelen wel eens zat. De nota´s, de druk, de prioriteiten, personeel, het gevoel te weinig tijd te hebben en iedereen te kort te doen, mijzelf incluis. Niet dat mijn werk niet leuk is maar soms verlang ik naar iets overzichtelijkers en super concreets.

Dat heb ik sinds 2½ jaar gevonden op een wondermooi plekje in de Limousin. Le Petit Masvieux wordt gerund door Kaspar en Yoland. Twee voormalig Utrechters die zich ruim 4 jaar geleden daar hebben gevestigd en een heus landhuis op een dito landgoed bewonen en daar met het verhuren van huisjes en kamers hun geld verdienen. Ieder jaar zijn op uitnodiging van K&Y vrienden en bekenden daar een week aan het werk. Wij helpen hen in het bedrijf; zij vertroetelen ons en geven ons onderdak in het fraaie landhuis. En passant delen we een week mee in de droom die wij allen heimelijk wel hebben: je God dan toch wel minstens landheer in Frankrijk te voelen. Een week lang mag ik voelen hoe het is om dát te doen waar ik nú naar verlang: Concreet Werk. 7 uur op, ontbijt, laarzen aan, werkpak aan, aan het werk op het land of bos. Werken, eten, rusten, werken, genieten van de buitenlucht, de natuur en de goede sfeer. Verzorgd worden door de heer en vrouw des huizes die na een volle dag werken ook nog eens een feestmaal in de prachtige eetzaal serveren. Alleen het vooruitzicht dat dit alles in april weer gaat gebeuren, maakt me al weer energiek. Na een week ben ik weer helemaal opgeknapt en heb ik zelfs ook wel weer zin om eens een fijn stukje tekst te schrijven, of weer eens heerlijk veel te lang te vergaderen. Zo´n werkweek is dus overal goed voor.

High tech tekenfilm

Vanavond de op één na laatste uitzending van ´24´. Het is al weer het derde seizoen van deze serie, waar onze held Jack Bauer binnen 24 uur afrekent met een terroristische dreiging. Jack werkt voor CTU, een anti-terreur eenheid van de FBI. Dit is een club met verregaande bevoegdheden, die beschikt over de laatste high-tech snufjes, gigantische up-to-date databases en de beste ´field agents´. Hoewel Jack onmiskenbaar ´the good guy´is aarzelt hij niet om voor de goede zaak af en toe eens flink uit te halen. Daarbij gesteund door president Palmer, de eerste zwarte president, die tracht om ondanks alle dreigingen en noodzakelijke ´dirt work´ zijn integriteit te behouden. Overigens opmerkelijk voor het conservatieve Fox, dat een zwarte president de held is. De serie heeft iets van een een tekenfilm. Het is niet raar als Tony Alemeida 10 minuten na het bijkomen uit een narcose al weer de leiding van CTU op zich neemt. De enige last die Jack heeft na zijn marteling waarin hij schijndood is, uit zich in wat steken in zijn zij als hij een uurtje later al weer achter de schurken aanrent.

De serie onderscheidt zich van de doorsnee actieserie. Ten eerste door het realtime-effect. Een aflevering is bruto precies een uur, zodat de mensen de de serie op DVD hebben, marathons kunnen houden. Yorin zendt de serie in Nederland uit en doet nu twee afleveringen op een avond (een meesterzet, de zondagavond is voor Yorin bij ons thuis). Daarnaast is de spanning geweldig opgebouwd, juist door het ontbreken van ´cliffhangers´ aan het eind van een aflevering wordt je meegezogen naar de volgende aflevering. Je kunt het verloop vooruitlezen op de site, en dan nog blijft het spannend. Telkens word je verrast door de onverwachte wendingen, intriges en het tempo dat de serie heeft maakt dat je geen tijd hebt om je te verbazen of het als ongeloofwaardig af te doen. Net als bij een tekenfilm dus, waar je gewoon geniet van wat je ziet.

In het vierde seizoen schijnen er belangrijke veranderingen aan te komen. Dat moet ook wel want de formule dreigt wel enigszins uitgekauwd te raken. Dat er nog meer aan ´action and explosions´ komt, vind ik jammer. Ik vrees dat dat ten koste van de intriges en plotwendingen zal gaan.

Dat er zoveel Engelse termen in deze ´posting´staan is niet anders. De wereld wordt immers steeds kleiner!

Voor Elkaar

Het toppunt van Mannenhumor is in mijn ogen de vroegere reclameserie van Amstel. Drie vrienden die door dik en dun elkaar steunen en de ultieme graad van kameraadschap hebben bereikt. Elkaar afzeiken maar nooit vernederen en waar nodig een handje helpen. Ik ben een man en kon dus om deze -inderdaad niet al te geraffineerde- humor wel lachen. Jammer dat ze er mee op zijn gehouden.

Het ´voor elkaar gevoel´ heb ik tijdens mijn jaarlijkse fitnessreünie met mijn vrienden Peter en André bij het ´Pompen bij Paul´. Eenmaal per jaar laten we de goede oude tijd herleven en shoqueren we de sportschool door op een select aantal toestellen vol de competitie aan te gaan, zonder enige notie van trainingsopbouw of verantwoorde spierbelasting. De regels zijn even duidelijk als rechtvaardig. Om beurten beginnen we op een toestel met een gewicht/workload en je wordt geacht dat tien keer netjes op te liften dan wel te duwen of naar je toe te halen. Je doet mee als je maar die tien keer haalt. Anders lig je er uit. Vanzelfsprekend wordt na een volbrachte serie het gewicht opgehoogd, totdat er één (de sterkste) overblijft. De puntentelling is simpel doch eenvoudig. De winnaar krijgt 3 punten, de nummer 2 twee en de nummer drie één punt voor de moeite. Ex aequo bestaat niet, dan volgt een ´barrage´. Alleen bij het roeien gaat het erom om zo snel mogelijk 500 meter te roeien op de ergometer. Intimidatie, coaching en bewondering lopen dwars door elkaar heen en zijn volledig geoorloofd. Zo hebben we pakweg 10-15 jaar geleden wekelijks getraind en nu als (bijna) veertigers pakken we dit jaarlijks moeiteloos weer op. Begrippen als ´zwerven/volgen´, ´schroeven´, ´Ans´,´de Ultieme´, ´wrikken´, ´absoluuut´,´basisfouten´, ´zoetje-zuurtje´, ´zooo zuiver´, een vermanend uitgesproken zakken!´ en Beleving (of juist: Geen Beleving) schalmen door de immer uitdijende sportschool aan de Oudegracht. Trilplaten, spinning, power aerobics, bodyshaping, tae boh, en wat al niet: het gaat aan ons voorbij en wij beperken ons tot het pompen.

Voor de liefhebber: André schitterde,´ hield veel over´ en haalde net niet ´18 uit 18´. Peter versloeg hem op het nippertje op de biceps en Sjaak wist zijn 1.46 te evenaren op het roeien en omdat ex aequo niet bestaat was Sjaak op dit onderdeel de morele winnaar. Het drankje na en een goed gesprek maakte het een geslaagde avond.

Zevensprong

Tsja, hij maakt de sprong naar de 7. En zal het ook wel halen. Mijn goede vriend Willem belde me direct op om het te vertellen. Ini mailde me.Ík word er niet warm of koud van. Net als hij lijkt het soms. Ik vind het knap hoor, terugkomen van een zware ziekte en zó voor je vak leven. Alles is gepland, voeding, rust, trainingen, doseringen ´toegestane´ medicamenten, waarschijnlijk ook de sex met haar. En je kunt ook een mooi filmpje
maken, als je op 6 staat. Niets op af te dingen, maar het is me te klinisch geworden. En als je dan een keer, zoals in 2003, echt serieuze competitie (Beloki, Hamilton, Ullrich, Mayo, Vino) afdoet met ´my performance was completely unacceptable´ dan gaat de broek van Sjaak naar de enkels.

Geef mij maar een Johan van de Velde die aan de amfetemines gaat, na enkele jaren ervoor in gewonnen positie op de Gavia in bevroren toestand te hebben opgegeven. Of de telkens weer te dikke Jan, die al bezopen en cokesnuivend met een paar snollen de winter doorbrengt en maar nét iets te kort komt in de Tour.

Lance, wordt weer mens! laat je zien, rijd zoals Hinault in 1980 in Luik Bastenaken Luik, wordt zoals Ullrich vernederd naar Les Deux Alpes in 1998 en lijd zoals Eddy Merckx op de Glandon in de Tour van 1977. Lijden heeft ie echt wel gedaan, maar ik wil het ook op de fiets zien.

Kruispunt?

Ruim twee weken is mijn weblog oud en de stroom postings lijkt al weer opgedroogd. Ik voel me dan ook een kind dat net zijn pasverworven elektrische trein enigszins beteuterd weer in de doos doet. Allerlei plannen en ideeën vooraf, maar het blijft na de eerste opwinding nog steeds die ene lokomotief, met twee wagonnetjes en slechts een rondje met twee rechte stukken. Is het eigenlijk wel leuk? Hoe wordt het echt iets. Ben ik niet wat aan het pielen in de marge en wie ligt hier nou wakker van? En toch is dat ene, marginale rondje de basis voor een mooie treinbaan in de toekomst. Geduld, inspiratie en durf, daar red je het mee. Net zoals een weblog, het heeft tijd nodig om wat te worden.

Sjaak gaat rechtdoor op de kruising en broedt op een nieuwe serie, en nu de komende tijd de dagen weer groen in plaats van geel worden. Ik mag wel zeggen dat ze donkergeel waren met de vrouw des huizes die dapper aan de griepgolf meedoet, terwijl ons kwintet heerlijk vakantie vierde. Dan spreekt Sjaak wel veel, maar weinig op het web.

PS Wat ik nou erg handig vind is dat mijn postings standaard als RSS feed worden aangeboden. Kopieer dit linkje in uw newsreader. Weet u niet was RSS is. Hippopotame helpt u verder.

De Passies

Vandaag is het aswoensdag en als als katholiek van origine weet ik dat op deze dag de Passietijd begint. In vele opzichten is dit de mooiste tijd van het jaar. De dagen worden langer, de lente kondigt zich binnenkort aan en lijkt meer energie en vertrouwen in de lucht te komen. Voor mij zijn de twee belangrijkste Passies van Bach sterk verbonden met deze periode, van bezinning, reflectie en hoop. Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik deze passies alleen in deze periode beluister, al worden na Oud & Nieuw fragmenten wel gedoogd. Elke keer doet zich de vraag voor, die op het moment van stellen eigenlijk meteen weer irrelant is. Welke Passie is de mooiste. Is het de Matthaüs Pasion of toch de Johannes?. Zonder in een ´Beatles of Stones´ discussie te komen is het wel de moeite waard om de eigenheden van beide Passies te onderkennen. De Matthaüs is de bekendste, heeft schitterende arias en chori (Laß ihn kreuzigen, Blitze Donner, wie houdt de ogen droog bij het ´Mache dich mein Herze rein´?). Door zijn dubbelkorigheid is het werk muzikaal zo rijk, dat je met een partituur in handen pas echt ziet wat er gebeurt. Bovendien heb ik delen van de Matthaüs zelf gezongen onder directie van mijn eigen broer.
De Johannes is veel intiemer, kleinschaliger, kortere en vooral minder aria´s, maar vooral: mystieker. Er zijn weerbarstige stukken in (Kreuzige!), die prachtig passen bij het thema van de Passie. Die snijden werkelijk door je heen. En het blijft Bach: een schitterende zoektocht naar harmonie (zoals in het chori ´Wir haben ein Gesetz´).

Ik weet het dus niet, maar ik heb er ook niet voor geleerd zoals hij.

Ommoord

Ik ben opgegroeid in Rotterdam, althans in een vooormalige polder, op 10 km van het centrum. Ommoord heet de wijk, dat zoiets betekent als ´om het moor´ (moeras). Dit jaar ben ik er precies 20 jaar geleden vandaan verhuisd, maar mijn ouders wonen er nog, namelijk hier. Het aardige van Schoolbank.nl is dat je op een laagdrempelige manier weer in contact komt met je oude klas- en schoolgenoten. Op die manier kreeg ik van Ron Lourier een foto van Ommoord in aanbouw uit 1968. Prachtig om te zien hoe de flats en eensgezinswoningen gewoon neergekwakt werden in het oorspronkelijke landschap. Voor degenen die opgroeiden in deze omgeving zijn er genoeg herkenningspunten, zoals bijvoorbeeld het deel van de Oude Ommoordseweg dat achter de Marga Klompéschool liep. Geniet en ontdek je eigen plekje.