Derrick ist Tod. De vraag is of Harry Klein op onderzoek moet uitgaan, want hij overleed op 85-jarige leeftijd in een ziekenhuis. Nu is dat geen garantie voor (patiënt)veiligheid tegenwoordig, maar je mag er van uitgaan dat hij op natuurlijke wijze aan zijn eind is gekomen. Horst Tappert wás Stephan Derrick, een andere rol was niet mogelijk. Zoals Cor Witschge altijd Pipo bleef en Joop Doderer nooit van zijn Swiebertje loskwam. Derrick, de Moeder der Krimi's. Jaren naar gekeken, jaren ook niet gemist, maaar zo;n berichtje is een blogje waard.
Als kind was Jan Terlouw wel mijn favoriete schrijver. Vooral Briefgeheim en Koning van Katoren verslond ik. De boeken Oosterschelde Windkracht 10 en Oorlogswinter las ik pas later. Wel zag ik de TV serie van Aart Staartjes, die onlangs tijdens een flinke griep in bed heb bekeken. Het is geen gezellig boek; ook de film was destijds hard en indrukwekkend. Het feit dat er nu een film werd gemaakt leek me niet echt nodig. Met Brief voor de Koning en Kruistocht in Spijkerbroek waren echter al Klassieken verfilmd. Dit past wel in dat rijtje.
Sjaak ging vandaag met de oudste twee meiden en de jongste zoon. Gewaarschuwd was ik voor de afwijkingen van het verhaal. Dus dat overviel me niet. De sfeer van de film was de sfeer van het boek. Niks meer en niks minder. In het tweede deel loopt het anders dan het boek en het maakt het dilemma van kiezen tussen goed en fout, met de vele grijstinten van de oorlog, alleen maar duidelijker. Michiel wordt geweldig neergezet door Martijn Lakemeijer en voor oom Ben is een grote rol weggelegd, die prima wordt vertolkt door Yorick van Wageningen. Het einde van de film is ronduit indrukwekkend. Sjaak krijgt weer een mengeling van tranen en kippenvel als hij aan de oogopslag van Michiel denkt als de bevrijders het dorp binnenrijden.
Oorlogswinter is verplichte kost voor alle scholieren. Zo moet de oorlog ongeveer geweest zijn. Razzia's, angst, honger, onmogelijke keuzes maken maar ook het leven van alledag leiden. Mijn kinderen vonden het een 'leuke' film, omdat de humor die links en rechts in de film is verwerkt was blijven hangen. Maar het was ook een 'verdrietige' film volgens zoon Fenzemans. Juist die mengeling maakt de film zo sterk.
Feyenoord - AZ: 0-1. Ze hebben het AZ, koploper, lastig gemaakt. Dat is tegenwoordig al heel wat. Voor een Feyenoorder is het lang niet altijd gemakkelijk, maar dit seizoen wordt het wel erg bont gemaakt. De laatste jaren hadden we altijd voor de Kerst nog het idee dat we in de top 3 hoorden (en ging het daarna mis), nu is voor de winterstop degradatie reëler dan Europees voetbal. Nu heeft Feyenoord daar niks te zoeken in deze vorm -dat is wel weer gebleken-, maar het is wel altijd een leuk doel. Maar een supporter is ook voor(al voor) de slechte tijden en iets opbeuerends kunnen we wel gebruiken. Vorig jaar stond het trotse AZ van nu ook op een vergelijkbare plek. De paniek brak daar toen niet uit, de trainer stapte zelf op, werd gesmeekt te blijven en nu stevent de club uit Alkmaar af op haar tweede landstitel. Althans, dat hoop ik. Niet omdat ik Dirk Scheringa zo aardig vindt, omdat hij Gerrit Zalm afstond aan de nieuwe ABNAmro, maar vooral omdat ik vind dat die club zo goed door de crisis van vorig jaar heen is gekomen. Hopelijk blijft in Rotterdam iedereen ook rustig. Gert-Jan Verbeek is een prima trainer en juist hij kan op de langere termijn iets neerzetten. Hopelijk weerstaat hij -en het bestuur- de druk van het o zo loyale maar superkritische Legioen. Waar ik mijzelf toe reken overigens. Want als de Coolsingel volloopt ben ik ook blij met de Daden en zijn Woorden niet nodig. Nu dus effe niet.
Ai. Code 'C2'op de AEG, die je normaal gesproken toch niet in de steek zou moeten laten. Bij minimaal tien wassen per week een flinke tegenvaller in ons NSG. Maar de website bood een prima handleiding voor zelfhulp. En zo kon Sjaak zelf het filter schoonmaken en na een paar tests bleek het euvel verholpen. Heerlijk.
De VDH SMS'te onlangs, 'houd binnenkort vrij, we gaan iets leuks doen'. Meteen gedaan, dat vrijhouden. Later vertelde wat dat leuks zou zijn. We gaan naar Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede, 'Aardige Jongens' die een theatertour doen. Leuk! Deed me denken aan begin jaren '90 toen ik naar iets vergelijkbaars ging. Ook met Frank Boeijen, die Raymond van het Groenewoud aan zijn ene zijde had. Maar de andere? Wie was dat ook al weer. Het was een geweldig concert, waarin Frank Boeijen het gillende meisjes-imago achter zich liet en verraste met zijn muzikaliteit. Raymond stal de show, maar nam wel iets te veel ruimte in ten koste van zijn twee companen. Zoveel dat de derde me dus ontschoten was. Ik heb mijn ex gevraagd of zij met misschien wist. Met haar en de toenmalige schoonzus en zwager zagen we het concert namelijk. Het was uit haar geheugen verdwenen. Een 'Henny Meijertje' -om termen van Ina te blijven- was geboren. Rustig nadenken, geen resultaat, loslaten, concentreren, niet over nadenken. Vergeten, dan komt het vanzelf. En jawel hoor: terwijl ik de wasmachine aan het inladen was viel het muntje. Harry Sacksioni.
Gisteren met de VdH naar de film geweest. 'Burn after reading' van de broertjes Coen. Voor dar zo'n film eenmaal begint moet je wel door een aantal ergerlijke fases heen.
1 Waar en hoe laat Het is lastig uit te vinden waar en film draait, zeker op donderdag of vrijdag want dan wisselt de agenda. De 'Uitloper' is overal verkrijgbaar maar ik hang niet dagelijks in de kroeg. De internet filmladder geeft niet de agenda van een paar dagen vooruit. Stadsbladen kijken we hier sowieso nooit in. Ben je eenmaal eruit dan is het handig om kaartjes te resereven. Maar die moet je weer ruim van tevoren ophalen. Zeker als je nog werkt ervoor is dat vaak stressen.
2 'Vrije plaatskeuze' Het is op zich mooi als je zelf je plek mag uitzoeken. Zeker als het niet druk is. Maar is het dat wel dan krijg je hoop nerveus gedoe van mensen die langs je heen willen. Of mensen met grote hoofden die pal voor je komen zitten terwijl er elders plek genoeg is. Soms kan het maar beter duidelijk zijn waar je zit en je keurig daarheen wordt verwezen.
3 Laatkomers Heb eenmaal een fijn plekkie (zie boven) zijn er altijd mensen die te laat komen. Als het donker is in de zaal ben je te laat. Punt. Gaan ze vaak ook nog eens ingewikkeld doen voor een goede plek. Of luidruchtig zijn. Als je te laat bent past volledige gêne en niks allures. Eigenlijk zou je geweerd moeten worden.
4 Reclame Ik betaal liever 50 cent meer voor een kaartje dan naar al die reclames te moeten kijken. De trailers van andere films zijn tot daaraan toe, maar soms krijg je er wel meer dan vijf. Dat is ook weer te veel. Ik wil gewoon de film zien die op het kaartje staat.
5 De pauze Een veelgehoorde klacht. Zit je net lekker in de film en dan valt het beeld stil Pauze. Rot op man! Ik wil die film afzien. Plassen doe je maar in je eigen tijd en dat drankje kan ik ook vooraf of na afloop kopen, zeker als je er een uitnodigend cafe voor inricht.
6 Schoenen en smakkers Echt heel erg beschaafd ben ik niet (wel opgevoed, maar zelf laten verslonzen), maar schoenen tegen stoelen aanzetten, zelfs over de stoelk voor je laten hangen, dat gaat zelfs mij te ver. Net zoals het smakken en slurpen van de consumpties. De puinhoop die soms achtergelaten wordt na afloop. Dat is toch nergens voor nodig.
Affijn: ik zat me dit allemaal te bedenken gisterenavond en vroeg me af waarom ik niet thuis zat. En toen begon de film. Vanaf minuut één boeiend. Absurd, mooi verhaal, geweldig geacteerd, briljant in beeld gebracht. Geen pauze. Geen smakkers. Goed zicht, na een positiewisseling. Geen laatkomers meer toen de film was begonnen. Ik vergat dat ik in een bioscoop zat en genoot van de film. Drankje na afloop, geslaagde avond.
Mijn vader heet Herman, maar die is niet zo bekend als die andere Herman. Herman Kuiphof, door die ander Herman steevast Chuiphof genoemd (omdat hij Kindvall als Chindvall uitsprak). De éminence grise van het sportjournaille, is overleden. Herman Kuiphof, de man die in 1974 meeglorieerde in het kielzog van het Oranje van die tijd. Kuiphof was een monument, dat voelde ik als jong jochie al aan. Een beschaafd man, altijd genuanceerd en een groot hart voor de sport. Helaas is hij er niet meer, maar 89 was een mooie leeftijd.
Speciaal voor Herman één van zijn finest moments. In 1974 speelde Nederland de laatste groepswedstrijd tegen Brazilië. Het werd een keiharde wedstrijd die Nederland met 2-0 won en waar het taam qua zelfbeheersing overeind bleef (later zou dat anders worden, zoals tegen Tjechoslowakije in 1976 en tegen Portugal in 2006). Herman was er bij en bracht het bij ons thuis. 'Wat een juweel van een doelpunt' blijft nog altijd hangen. Herman vaarwel.
Vroeger ging met mijn ouders wekelijks naar de kerk. Vaak stond dan het spoorboekje van de mis al ergens aan de muur. Zouden er één of twee lezingen zijn. Dat scheelde weer in de eindtijd. Net als bij de preek, waar ik nooit van begin tot eind naar kon luisteren en het afhaken veel dichter bij het begin dan bij het einde lag, ging er veel langs mee heen. Ik kon niet bevroeden dat ik pakweg 35 jaar later op één avond naar twee lezingen zou gaan. Dat was iets voor Volwassenen.
De eerste was op mijn werk. Een hoogleraar vertelde over het toezicht op de volksgezondheid in de 19e eeuw. Mijn kinderen zouden alleen al van de mededeling in slaap vallen, maar ik vond het een boeiend verhaal. Vooral de maatschappelijke kontekst van het geheel boeide me en wederom bleek dat ik geschiedenis erg interessant vind, mits ik niet veel hoef te lezen ervoor.
De tweede was vrijwel aansluitend in Zeist. De KNVB wil meisjesvoetbal promoten en kiest ervoor om erop aan te sturen dat er zo lang mogelijk gemengd gespeeld wordt. Niet alleen jongens- tegen meisjesteams maar ook gemixte teams. Een medewerker werd erop uitgestuurd om het jeugdkader daarvan te overtuigen. Dat lukte niet echt en er was ook sprake van volledig niet aansluiten bij wat er in de praktijk gebeurt. De leidsters van een team in Overvecht, dat voor 80% uit moslima's bestaat. De praktische problemen voor clubs als meisjes op een gegeven moment apart willen gaan douchen. Meisjes die juist willen gaan voetballen omdat er nu meer meisjes zijn en ze tegen en met elkaar kunnen spelen. Er werd verwezen naar 'onderzoek, dat heeft uitgewezen', maar dat onderzoek werd niet toegelicht. Sjaak is overigens zelf een voorstander alle opties aan te bieden. Als het uitgangspunt is dat de ontwikkeling van het individu voorop staat en dat er geen onderscheid tussen jongens en meisje mag zijn in kansen, moet je niet op voorhand dwingen om te mixen is mijn stelling. Dus biedt verschillende mogelijkheden en laat ook jonge meisjes in een meisjesteam tegen andere meisjes spelen als ze dat willen. Net als je een getalenteerd meisje bij de toppers bij de jongens kunt laten spelen totdat 20 jaar zijn. Het duurde een uur voor ik op de rumoerige bijeenkomst mijn punt kon maken -zonder de illusies maar ik had direct een paar vrienden gemaakt. Die al keken naar mogelijkheden om tegen onze meisjes te spelen. Een lange weg te gaan nog. Ik denk dat we echt verder zijn gekomen als er een paar jongens zijn die dolgraag bij de meisjes willen voetballen en we daar over gaan zitten babbelen.
Affijn; vervelen en wegdutten was er niet bij. Ik ben kennelijk groot geworden.
Sympathie noch aversie koester ik voor/tegen Ella Vogelaar. Maar nu de wereld over haar heen is gevallen een liedje voor haar (dat toch al in mijn hoofd zit). Wel de oude versie, want zo flitsend was ze nu ook weer niet.
Terwijl de wereld op de drempel staat van een mijlpaal in de vorm van een zwarte president in de VS, bracht de Volkskrant een huiveringwekkend bericht. Een bericht waarvan je bidt dat het niet waar is. Dat het anders is gegaan. Dat de feiten verdraaid zijn en dat er niks van klopt. Een meisje van dertien wordt verkracht in Somalië; haar vader doet aangifte, vervolgens staat het meisje terecht vanwege 'overspel'. En wordt gruwelijk om het leven gebracht. Ik werd letterlijk misselijk toen ik het vanochtend las. Mijn dochter had er op school ook over gesproken bij Aardrijkskunde. Er gaat veel goed in de wereld, maar ook nog heel veel niet.
Als je de boel goed verziekt is het logisch dat je daarop aangesproken wordt. Maar: van fouten kun je zelfs leren en daarom hoeft het niet erg te zijn. Eigenlijk kun je het beter fout doen, daar heeft iedereen meer aan, dan dat dingen netjes verlopen. Want daar leer je niks van. Mensen die fouten maken moet je dus koesteren en zien vast te houden. Ook al blijft het fout gaan; je bent immers nooit uitgeleerd. Misschien leg je wel het loodje, maar dat is 'all in de game'. Geen fouten mogen maken betekent stilstand.
Het inzicht van de dag: die bonussen aan de falende Fortismanagers zijn volkomen terecht! Helaas worden die bonussen ook toegekend als er straks weer dingen goed gaan. Hebben we dan eigenlijk wel iets geleerd?
In de begindagen van de Rabobankploeg reed daar de Deen Rolf Sørensen. Hij stond bekend als een pure winnaar, niets en niemand ontziend en voor de duvel en zijn ouwe moer niet bang. Hij was de grote held van de toen nog jonge Boogerdje. Rolf was in zijn nadagen, maar won nog behoorlijk wat wedstrijden voor onze oranjeblauwe trots.
Het is deze rakker waar ik aan moet denken als ik Ronald Sørensen hoor balken. Rolf of Ronald het ligt redelijk dicht bij elkaar. Ronald was de laatste dagen behoorlijk in het nieuws. Als een echte Rotterdammer kan hij niet tegen zijn verlies. Dat is nog wel te rechtvaardigen, maar pratend vanuit de onderbuik van de Maasstad maakt hij het echt te bont. De voordracht van Ahmed Aboutaleb is natuurlijk een trap tegen het zere been van de club die sinds 'Pim' alleen nog maar klappen heeft gekregen. Marco Pastors heeft definitief afgedaan nu hij deze voordracht niet heeft kunnen tegengaan. En waarom ook: Aboutaleb voldoet aan heel veel eisen die Rotterdam vooraf stelde: zero-tolerance, bestuurlijke ervaring, een zwaargewicht. Het feit dat het een Amsterdammer is wordt meer dan weggestreept door het gegeven dat hij -op papier- door zijn afkomst goed tussen de bevolkingsgroepen in kan staan. Dat heeft hij afdoende bewezen en in sommige van zijn uitspraken is hij de Leefbaren rechts gepasseerd. In plaats van dat te omarmen piept Rolf, eh Ronald, dat 'Zij' dat niet mogen zeggen, maar hij wel. Gelijk hebben en gelijk krijgen is altijd lastig te onderscheiden. Ophouden met dat zeurensen.
Toch is Sjaak niet helemaal blij. Als de commissie nu eens Nebahat Albayrak haddden genomineerd. Dan was de wens van het volk gevolgd. Iemand die kundig is, duidelijk ergens voor staat en door haar gematigde voorkomen en overduidelijke charme (heb ik zelf mogen ervaren in Deventer) groepen weet te verbinden. Een effectiever manier om dingen te bereiken dan de powerpraat van Aboutaleb. En die in haar onvervalste Rotterdamse tongval in elk geval geen twijfel laat bestaan waar ze vandaan komt. En oh ja: het was ook nog eens de eerste vrouwelijke burgemeester van één van de echt grote steden geweest.
Het begint menens te worden nu de kredietcrisis ook hier is aanbeland. De komende tijd zal debacle na debacle volgen maar voorlopig richten we de pijlen op IJsland. Een schurkenstaat, van het kaliber Noord-Korea of Sudan. De Britten hebben nu de anti-terreurwet ingezet om die eigenwijze Vikingen een lesje te leren. De volgende stap is de boel veroveren; de draaiboeken uit 1982 toen ze de Falklands ontzetten van de Argentijnen kunnen uit de kast.
Wij krijgen zaterdag al een mooie kans als het Nederlands Elftal tegen IJsland speelt. We zullen ze eens een lesje leren. Of kunnen ze ons milder stemmen door er een goaltje of wat door te laten...
Dat Sjaak -in het kielzog van Elsje weliswaar- het weekend in Brugge doorbracht is inmiddels genoegzaam bekend. Met name in Vlaanderen en dan specifiek West-Vlaanderen. Eén van de nieuwe inzichten die het weekend heeft opgeleverd: West-Vlamingen en Oost-Vlamingen, dat verschilt nogal. Net zoals bij ons Groningers en Friezen: de buitenwereld (lees alles onder Meppel) vindt het één pot nat, maar zelf beleven de volksstammen dat anders.
Terzake. Sjaak kwam later en nam de trein. Een beetje onzin omdat een paar uur eerder de VdH in de meer dan ruime Vinvis al afreisde, maar dit genoegen gunde ik mijzelf. Voor mijn werk zit ik tegenwoordig drie maal in de week naar Den Haag, maar een reisje buitenland per trein is een waar feest. De Belgische Spoorwegen kende ik al een beetje van mijn Benelux-Tourrail die ik begin jaren '80 maakte. Na jaren Tienertour was ik toe aan een volgende stap. Die vond ik bij de buren. Ik reisde door Luxemburg en België vooral. Haalde ergens in een achteraf kantoor in Rotterdam het spoorboekje en 'leerde' het spoor daar kennen. Veel, heel veel treinen gingen over Brussel en vrijwel altijd werden dan de stations Noord, Centraal en Midi (Zuid) aangedaan. Fascinerend vond ik het station Welkenraedt, ten oosten van Verviers, richting Aachen. Het Roodeschool van België maar dan wel aan een doorgaande lijn.
Het weerzien met het Belgische spoor beviel. Het lijntje naar Antwerpen vanuit Roosendaal is nog even krakkemikkig. Het zal binnenkort wel opgeheven worden als de HSL-Zuid gaat rijden. Die lijn heeft er ook voor gezorgd dat je via een tunnel nu Antwerpen kunt doorkruisen en het niet langer meer dat kopstation is. Het station, dat toch fraai was is en passant nog verder opgeknapt. Oude en nieuwe architectuur zijn prachtig geïntegreerd. Helaas moest ik rennen voor de aansluiting. In Gent bleek de trein naar Brugge vertraagd. Elke verontschuldigde zich later voor de onbetrouwbaarheid van het spoor, maar als Sjaak de tijd heeft doe je hem geen groter plezier dan wat wachttijd op een groot, onbekend station. Waarheen en hoe vaak gaan de treinen, waar stoppen ze en komen ze vandaan? De meegenomen wegenkaart werd regelmatig geraadpleegd; Sjaaks manier om een land of streek te leren kennen. Gelukkig deelde Marc deze passie bleek later en hij wist me eindelijk de Kemmelberg te wijzen.
Eenmaal -zij het vertraagd- in Brugge aangekomen stond Elskje op me te wachten. Inderdaad: bijna zusjes. Het weekend was echt begonnen maar het was de reis alleen al waard.
De oudste twee hebben hun schoolrooster opgehaald. De VdH is een week aan het werk; de voetbal is begonnen, net als straks volleybal, piano- en gitaarles, spinning, fitness, wandelgrrls en andere agendabeslagleggende activiteiten van het NSG. Een vakantie die voorbij is gevlogen, opgeknipt in een paar delen. Eerst een week werken in de kinderloze periode, toen naar de Ventoux, daarna weer werken. Eenmaal weer met kids waren we een week naar Texel en daaromheen veel thuis. En zeer actief; bijna alle kamers zijn opgeruimd en schooljaarklaar. De kledingkasten zijn heringericht en iedereen heeft het juiste schoeisel voor de diverse (sport)activiteiten. Wat rest is een herinnering aan een goede periode ondanks het verre van optimale weer. Al was het rond de Ventoux wel een heerlijke week en heeft de korte opleving van afgelopen weekend mijn kop behoorlijk gebruind. Vakantie staat ook gelijk aan muziek. Bij deze mijn vijf vakantieherinneringen.
5 George Michael - They won't go when I go
We waren net voor België en we luisterden naar George Michael. Een favoriet van Elsje. Dit nummer is een cover van het origineel van Stevie Wonder. Hoewel dat laatste niet te overtreffen is weet George, die wel meer succes had met het oude werk van Stevie, hier wel te overtuigen dat hij echt wel kan zingen. Een tearjerker van jewelste, maar enig pathos is Sjaak niet vreemd.
4 Afro Celt Sound System - Whirl-Y-Reel 1
Met hulp van een vriend kregen we een paar jaar geleden onze -toen kersverse Ipod- behoorlijk gevuld. Veel Afrikaanse en fado-muziek, waar veel van is gewist inmiddels. Dit nog niet. Een zappende VdH snakkend naar afleiding en koelte bij een snikheet zwembad stuitte hierop. Sjaak herkende meteen dit nummer als de tune van Andere Tijden. Maar heerlijke muziek waarmee we terugreis naar Nederland begonnen.
3 Sade - Why can't we live together
Een ouwetje. Rond 1984 -toen ik ging studeren- had 'iedereen' deze LP. Ik vond het suffe muziek, al was haar stem wel fraai. Toen Elsje dit nummer opzette op de weg van Grenoble naar Sisteron moest ze het twee keer herhalen. Vanwege dat éne verrassende akkoord. Dat maakt een lange file gelijk weer goed.
2 Jolin Tsai - Love Love Love.
Als je 10 uur per dag Olympische Spelen hebt gezien wil je natuurlijk ook de hoogtepunten van de dag en de interviews van Mart niet missen. Elke dag kwam dit liedje voorbij. Ik heb er 15 kilometer op hardgelopen langs het strand en door de duinen van Texel. Via dit linkje naar de tekst/karaokeversie. 1 Simon and Garfunkel - Bridge over troubled water
Regelmatig kwam dit duo uit de autoradio. Voor het meezingen (Elsje kent zooveel teksten), soms zelfs tweestemmig als Sjaak het aandurfde. Toen Art Garfunkel de vloer voor zichzelf had mocht hij dit nummer uitvoeren. We reden in de buurt van Beaune, het was dertig graden maar Sjaak had toch weer kippenvel. Dan is de vraag of dit eigenlijk niet over de top is niet meer relevant.
Posts
