Roomscher dan de Pausch

Duitsers blijven verbazen. Tijdens het WK voetbal van enkele maanden geleden speelden de Duitsers fris en aanvallend voetbal. Iedereen die naar Duitsland op vakantie is geweest zegt dat het een ideaal land is met een vriendelijke bevolking. Ongegeneerd hard rijden op de Autobahn is grotendeels aan banden gelegd. Welk modern groot westers land heeft een vrouw aan het hoofd? Duitsers zijn niet meer vertrouwd Duits zoals vroeger. Sjaak vindt desondanks het feit dat de Duiters verreweg het meest Firefox gebruiken toch wel weer verrassend. Microsoft IE staat voor degelijk, weinig avontuurlijk en gezagsgetrouw. IE staat nu eenmaal op de computer en dat gebruiken we dan ook maar. Firefox, of nog exotischer, Safari, Opera of Netscape: dat staat voor recalcitrant, verzet tonend tegen de almachtige mannen uit Noordwest Amerika. Dus zou je denken: we lopen hier voorop in Nederland met dergelijke browsers, alternatief als we zijn. Niets is minder waar, we zijn Roomscher dan Pausch en sinds het CDA weer bovenaan in de peiling staat is dat ook wel weer logisch. Nergens in de wereld gebruikt men zoveel IE als bij ons. Waar komt de paus eigenlijk vandaan?

Lenette

Zaterdag vielen Sjaak en de VdH in bij een tv-uitzending van het programma Vedette van Lenette van Dongen. Sjaak is al langer enthousiast over haar. Ze is veelzijdig; kan goed zingen, dansen, heeft echt iets te vertellen en niet onbelangrijk: ze is grappig! Niet altijd, haar zelfspot is wel eens too much, maar over het algemeen kan ik haar (vrouwen)humor wel goed hebben. Logisch: 'je bent zelf een vrouw' riep de VdH. Kan best, niets is onmogelijk want Lenette is ook in zekere zin 'een wijf met kloten'. Zo noemden een aantal studiegenoten, verenigd in een pseudo-brallerig clubje met de wat obscure naam 'Ons Genoegen' ooit geografiestudentes die kennelijk iets stoerder waren dan de doorsnee studiegenotes. Sjaak hoorde weliswaar 'uit pricipe'vooral nooit bij Ons Genoegen maar kon wel iets met deze geuzennaam. Zijn ex-vrouw kwam ook uit die contreien en met haar zag hij in 1999 het programma Jagadamba, om weer naar Lenette terug te keren. Daarin zong ze het prachtige Dream of Columbus. Sjaak kocht het Cd-tje na afloop van haarzelf met een dankbaar 'ik heb genoten'. Een vriendelijk knikje en een 'graag gedaan' was zijn deel. Het gesigneerde CD-tje is bij de ex in de boedel gekomen. Tijd dus, een jaartje of 7 later, om met de VdH naar een programma te gaan en een nieuw CD-tje in de collectie te scoren.

Beta beter?

Vandaag een kleine upgrade gedaan van mijn blogger-software. Geen gepiel in de template meer met nauwelijks kennis van HTML, maar gewoon een handig tooltje. En om mijn kleine 'ons-kent-en-vooral-leest-ons'-kring te soigneren geen linkjes maar directe feeds van de laatste twee in de rechterzijbalk.

The Fifth

Eindelijk kreeg Sjaak's favoriete actieserie, 24 een prijs. Meer dan terecht natuurlijk! En gisteren begon de vijfde serie. Eerder schreef ik er al over. De start van deze serie was overrompelend. Jack, officieel dood, omdat hij anders aan de Chinezen moest worden uitgeleverd, komt weer boven water als zijn maatjes Palmer, Tony en Michelle worden omgelegd.

RTL7 zendt de reeks uit. Tenminste, ik houd nooit bij wat Veronica, RTL5, Yorin (of is dat nu RTL7) en RTL 5 nou precies is. Zitten allemaal ergens op de 18e, 19e of 20e voorkeuze. Talpa kan moeiteloos op die hoop, maar die zit weer voor Eurosport (25) en is dus nog wel herkenbaar. Kijk trouwens nooit naar Talpa, Eredivisievoetbal gaat alleen aan als Feyeoord opzienbarend heeft gewonnen, en je hoeft geen kenner te zijn om te voorspellen dat ook dit seizoen weinig Talpa wordt gekozen. Maar terzake. Wat dit seizoen van 24 de bedoeling is staat Sjaak bijzonder aan. Twee uren per avond en als je zaterdag, op prime time! gemist hebt een herkansing op zondag. Het ziet er naar uit dat er maar één reclameblok per uur/aflevering is en één tussendoor. Daar kunnen we mee leven. De neiging om de Vijfde Reeks nu te kopen en in één ruk te bekijken wordt daarmee wel minder. Die commerciëlen hebben het goed bedacht. Het duurde vier reeksen voor de serie eindelijk de plek heeft die het verdient.

Gearende hormonen

Tsja, het moest er natuurlijk een keer van komen. Hammond ligt in de kreukels na een doldwaze stunt voor Top Gear. Met een dragline een record willen zetten, dat heeft zo zijn risico’s. Hammond, duidelijk tweede in rang na de absolute baas Jeremy Clarkson maar nog net voor de wat loserige James May (familie van Brian?). Doet dit soort dingen wel vaker en je weet dat het goed afloopt omdat het wordt uitgezonden maar soms.... Nu hebben de stoere jongens met een overschot aan testosteron dus een serieus probleem. En komen de critici weer naar voren. Het programma legt geen link tussen hoge snelheden en het gevaar dat dat met zich meebrengt. Hard rijden is slecht voor het milieu en dat stoere machogedrag is nergens goed voor. Politieke correctheid is van alle tijden en van alle terreinen. Sjaak was weliswaar minder wild van het programma als de VdH, maar kon er altijd wel om (glim)lachten. En Jules de Korte kon zien dat hard rijden gevaarlijk is. Waar vind je volledig afgezette parcoursen als vliegvelden, bergwegen, stranden, moerassen of soms hele eilanden, waar de mannen zich mogen uitleven? Waar blijft de ironie bij de kijker? Het is toch Toys for the Boys in het groot en vrouwen als de VdH kunnen daarin meegaan. De ironie die van de mannen en het programma zelf afspat. Moeten ze dan op zijn Amerikaans bij alles gaan roepen ‘don’t do this at home’. Hou nou toch op mensen.

Sjaak verheugt zich op de uitzending van het ongeval. Hammond schijnt wel weer beter te kunnen worden. Mij zou het niet verbazen als de andere twee Richard Hammond publiekelijk afzeiken vanwege het feit dat die die raketauto niet in bedwang kon houden. Humor heeft vaak veel leed onder zich liggen. Het zou een Top (in het kwadraat) Gear-uitzending van formaat zijn.

Collectieve onmacht

Vrijdag werd de vrouw van een collega gecremeerd. Ze had bijna 2 jaar gevochten tegen longkanker en nog maar twee weken geleden gooide ze de handdoek. Daarna ging het razendsnel. Coef! beschreef op zijn weblog mooi hoe de ceremonie verliep. Sjaak spreken is de afgelopen week gesmoord en het blog ging even op zwart. Sjaak wordt regelmatig geconfronteerd met deze vernietigende ziekte, steeds vaker ook bij generatiegenoten. De bijeenkomst van vrijdag dreunt nog na. Een achterblijvende vader, met zoon van 10, dat hakt er in. Het gevoel van onvermogen dit alles een plek te vinden en te bevatten. Afscheid nemen is een proces en geen eenmalige gebeurtenis, dat wordt me telkens weer duidelijk. Na dit ritueel kan het verwerken pas echt beginnen. Gelukkig kunnen we op het werk voor de collega veel betekenen. En toch geeft ook het gezamenlijk beleven van een ceremonie kracht en troost. De mozaïek die van een persoon wordt gevormd, door de muziek, door wat de sprekers zeggen en vooral door de keuze van de sprekers zelf. Wie zijn de mensen die de overledene dierbaar waren? Binnen enkele minuten zetten de sprekers een beeld van zichzelf neer en daarmee van degen die we gedenken. Na een uur is de mozaïek een mooi grofmazig schilderij waar je eigen blik aan kunt toevoegen. Daarmee kun je weer terug naar het dagelijkse leven. Zonder het collectieve beleven van dit alles voelt de onmacht alleen maar groter.

Waarom niet?

Normaal is Pieter Hofstra een dermate clowneske figuur dat Sjaak wel een zwak voor hem heeft. Deze incarnatie van de borrelpraat, de joviale voorzitter van de plaatselijke jagersvereniging uit Hoenderloo, die in een net te dure maar wel weer uit de mode zijnde Mercedes rijdt, tevens 'streng doch rechtvaardige' vader voor zijn twee puberende dochters, met een zorgzame vrouw des huizes die 's mans leven buiten de deur volledig faciliteert en genoegen neemt met het obligate vrijdagmiddagbloemetje, heeft voor het eerst sinds heel lang naar de mening van Sjaak eens iets aardig bedacht. Een nieuwe brug tussen Almere en Amsterdam en dan direct naar het oosten van Amsterdam. Pieter denkt dan meteen aan de Golden Gatebridge maar gezien het beoogde karakter van de brug lijkt die veel meer op de Oresundbrug tussen Kopenhagen en Malmö. Die is ook dubbeldeks, met boven ruimte voor auto's en onder een spoorlijn. Iedereen is meteen sceptisch. Megalomaan, duurt te lang, lost niks op, gaat ten koste van het milieu. Allemaal dezelfde bezwaren als destijds bij de bouw van de 16 km lange verbinding tussen Denemarken en Kopenhagen. Die is er in 9 jaar gekomen en kostte 3 mld dollar. Met een belangrijke rol voor onze eigen Ballast-Nedam. Kortom: de technologie is er en het idee is al een keer succesvol uitgevoerd. Volgens mij moet binnen 3 maanden duidelijk zijn wat dat kost en hoe lang het duurt.
Nee zegt 'Kal' (Peijs), we moeten de A1, A6, A9 en alle andere A-tjes rond Amsterdam verder in de breedte uitgraven. Nog meer druk op de bestaande omgeving, nog meer verkeer en gedoe langs de bestaande corridor. Straks is het één grote parkeerplaats rond de hoofdstad. Waarom niet de oostflank verder verbinden met het Nieuwe Land. Waarom niet eens effe de schouders eronder en dit kunstje in 5 jaar flikken? Een beetje lef tonen en risico tonen?

Het wordt tijd om eens een borrel met Pieter te pakken...

Moderne proefballon

Helicopter
Helicopter
Mag ik met jou mee omhoog?
Hoog in de wolken wil ik wezen,
hoog in de wolken wil ik zijn
Helicopter
Helicopter
vliegen is zo fijn.

Bovenstaand versje was eén van de meest gezongen kinderliedjes op de crèche van de kinderen. Sjaak moest er aan denken toen hij het bericht hoorde dat de firma Helinet is opgericht. Een bedrijfje dat een netwerk van helihavens aan het aanleggen is met helikopter-lijndiensten tussen een aantal Nederlandse, Belgische en Duitse steden. Reden: de verkeersopstoppingen zorgen voor te lange reistijden. En dus gaan we de lucht in. Aan het promopraatje ligt het niet. Dat belooft een revolutie, voorbijgaand aan het milieueffect van dit alles. Het klinkt ook erg mooi, maar omdat je met een taxi opgehaald en weggebracht wordt, sta je tóch weer in de file. Het is namelijk nét echt Openbaar Vervoer: je gaat weg van een plek waar je niet bent naar waar je niet zijn moet. Een enkeltje Amsterdam - Rotterdam kost minimaal € 170. Stel je wilt van het Amstelstation in '020' naar het Weena in de Maasstad dan kun je kiezen tussen de auto (minimaal een uur), een rechtstreeks boemeltje (ook een uur), de Intercity (ook een uur) en de toekomstige HSL (met overstappen straks ongeveer 50 minuten). Met de heli ben je er niet sneller, alleen de vlucht is al 35 minuten. Volgens mij een kansloos proefballonnetje. Heli's blijven voorbehouden aan de Adam Curries van deze wereld, die van deur tot deur kunnen vliegen. Blijft over: de status en het ongetwijfeld fascinerende uitzicht. Vliegen is immers zo fijn...

Muziekgolf

In marketingtermen zijn we hooguit een deel van de volgende meerderheid", maar de komst van de Ipod in ons huis heeft toch het nodige teweeggebracht. Deze week gingen de eerste ITunes-mp3's over de digitale toonbank. De uitstuitend getapte bestanden van een bevriende MP3-freak gaven een licht ongemakkelijk gevoel, dat met enkele volstrekt legale bestanden kan worden afgekocht. Voordeel van nummers 'sec' kopen is natuurlijk de lagere kosten, al kan je minder makkelijk alsnog van een nummer gaan houden als je het laat zitten.

Sjaak voelt zich als vroeger. Dan huurde je in de bibliotheek een LP en die nam je zelden in zijn geheel op een cassettebandje op. De 45 minuten op een kant waren net niet toereikend en de minste nummers sloeg je dus over. Soms stonden er wel (fragmenten van) drie of vier LP's op een bandje. Met de komst van de CD werd het een ander verhaal. De CD verdreef het cassettebandje en daarmee de noodzaak tot selectie. Een CD kocht je 'all the way', en eind jaren '80/begin jaren '90 was 'branden' nog volstrekt niet in zwang. Dus niks kopiëren, want je nam geen genoegen meer met een bandje. Dat leverde bij de conversie van cassettebandje/LP naar CD (sommige albums moest je op CD hebben) soms een aardige verrassing op. Stond dát nummer er ook op, of je trof wel eens een andere uitvoering aan van hetzelfde nummer.
De MP3-revolutie maakt het allemaal weer individueler. Nu doorloop je een album in de digitale winkel en kiest je favoriet(en). Geen volwaarde maaltijden met menu's, maar de lekkerste gerechten eruit pikken. Benieuwd wat de volgende fase in deze muziekgolfbewging zal zijn. Verzamel-MP3 die ondeelbaar zijn, al dan net van dezelfde artiest. Meer voor de prijs van één? Sjaak moet er wel weer een beetje aan wennen.

Autofabel

Sinds tijden weer eens naar de film geweest. Met de twee aanwezige kinderen bezochten we 'Cars'. Sjaak had er vooraf zijn twijfels over. De zoveelste animatiefilm, die doorgaans veel animatie (het gaat vooral om de effecten) in zich heeft en weinig film (dunne verhaaltjes). De 34 voorfilmpjes van 'verwachte' films versterkten dit voorgevoel. Geen van de aangekondigde films gaf mij het gevoel: 'die moet ik zien'. Behalve dan de verfilming van Kruistocht in Spijkerbroek waar ik al eerder over schreef. Maar na enkle minuten was ik al 'om'. De animatie was prachtig, het verhaal pakkend en er was zowaar een boodschap in verpakt. De wereld bestond uit voornamelijk auto's die menselijke vormen aannamen. Vroeger leerde ik dat als dieren in een verhaal menselijke trekken krijgen er sprake is van een fabel. Deze autofabel had veel verwijzingen naar het echte Amerika. Volgens Leon de Winter hoef je niet ergens geweest te zijn om er een oordeel over te hebben, maar in dit geval hebben 3 Amerikareizen wel enig fundament gelegd onder deze constatering. Amerika, het land van de auto, waar de auto het leven bepaalt en je identiteit geeft. In de film wordt dit mooi neergezet, het verschil tussen auto en mens vervaagt. Er werden leuke grapjes gemaakt, zoals bijvoorbeeld een paradie op de zelfingenomen Jay Leno, die voorbijschoot en de duo-commentatorcultuur bij de verslaggeveing van sportwedstrijden daar. Verder had de licht-sentimentele heimwee naar vroeger tijden toen men nog rustig reisde van Oost naar West vv. over de Route 66 en van het geweldige landschap genoot, veel zeggingskracht. Sjaak reed ook stukjes Route 66 en dat was een schril contrast met de highways en interstate richting LA. De hoofpersoon, eh hoofdauto, in de film is een racemonster dat aanvankelijk genoeg aan zichzelf heeft. Door een aantal toevalligheden wordt hij op zijn plek gezet en leert hij dat hij het niet allemaal zelf kan. De cynicus zegt dan: oppervlakkig, typisch Amerikaans, conservatief en zoetzappig, maar Sjaak deerde het niet eens. Die genoot er van, wellicht nog meer dan het aanwezige kindervolk.

Voor wie een voor- dan wel naproefje wil. De trailer in het Nederlands of in de originele versie.

Vakantieangst

Sjaak was als kind niet echt dapper uitgevallen. Tijdens vakanties, en dan vooral in wespenmaand augustus, waren er twee zaken die hem van slag konden brengen: wespen en onweer. De angst voor steken of inslagen, de angels en stroom dus, kon veel plezier verzieken. Tijdens onweer wenste de Sjaak-in-wording doof en blind te zijn en wespen hielden hem van terrassen, de tuin, buiten spelen en een rustige maaltijd af. Dezelfde focus zie ik bij mijn kinderen, vooral zoonlief kopieert zijn vader. Als volwassene heb je de taak om geruststellende uitspraken te doen hierover. Wespen vallen je niet zomaar aan, dus laat ze vooral met rust en maak ze niet kwaad. Bliksem is vooral mooi. Het slaat wel in, maar zoekt het hoogste punt en dat zijn wij niet. En Sjaak heeft twee keer (in Limburg en Zimbabwe) op minder dan 50 meter afstand bliksem zien (en vooral horen) inslaan en dat is ook goed afgelopen. Kortom: het leed is -zoals zo vaak- vooral gelegen in het vrezen en niet in de ervaring zelf.

Sinds twee gebeurtenissen van deze week wankelt het vertrouwen van Sjaak. De wespenaanval op hardlopers en de blikseminslag tijdens een begrafenis die twee doden veroorzaakt (o ironie), hebben toch aan het denken gezet. Hoe veilig zijn we eigenlijk, want het kán dus echt fout gaan. Wegredeneren, denken dat het toch al niet vaak gebeurt en de kans dus nóg kleiner wordt. Zoals Garp in zijn film doet als een vliegtuig op het huis dat hij wil gaan kopen neerstort en hij om die reden het huis koopt, omdat het niet waarschijnlijk is dat dit zich zal herhalen. Een scène die niet in het boek voorkomt trouwens en die ook niets zegt omdat het allemaal om waarschijnlijkheid en kansen gaat en niet over de feitelijke situatie. Maar ja een lot met nummer 123456789 wil nu eenmaal niemand hebben want dat zal nooit het winnende nummer zijn. En dus is de emotie die de bliksem en wespen veroorzaken terecht. Wie weet zijn de volgende keer de wespen wel het hoogste punt, dat scheelt weer.

Hemeltje lief

Pluto is geen planeet (meer). Och jee, hemeltje lief, wat een ramp.. Scepsis maakte zich van Sjaak meester. Leeker belangrijk om daar met 2500 man en vrouw over te vergaderen. Zijn er geen belangrijker zaken om je mee bezig te houden? Goed voor de boekenindustrie die alle boeken en wetenschappelijke platen/posters mag gaan herzien. Wat maakt het nou uit of iets een ijsklomp, een astroïde of een planeet is. Maar diezelfde avond zag Sjaak deels de film Contact. Een wat vage film -naar het einde nadert zeker-, maar als Jodie Foster erin speelt kan het nooit een echt slechte film zijn. En dat is het ook niet. Jodie vangt geluidssignalen uit de ruimte op en uiteindelijk legt ze contact met buitenaards leven. Dat geeft haar een grote innerlijke rust. Tussendoor gebeurt er van alles. De precieze plot en scope van de film zijn me niet duidelijk geworden omdat ik de film maar half zag, maar het besef dat we maar een vlekje zijn wordt dan maar weer eens duidelijk. En dus is het terecht dat we belang hechten aan een goede definitie van wat zich om ons heen bevindt. Mochten we ooit buren ontdekken, dan kunnen we maar beter weten waar ze vandaan komen.

Dochtersdates

De VdH zit met de oudste in Barcelona. Een date van maar liefst vijf dagen ter gelegenheid van het beëindigde pré-middelbare schooltijdperk. Sjaak stond weer een paar dagen geheel op eigen benen, maar sinds gisteren zijn eigen dochter en zoon weer in huis. De ochtend was voor de zoon bij het voetbal. De middag had die een kinderfeestje, dus het was daarna dochtertijd. Die verkoos eerst nog een vriendinnetje maar had daarna wel een eetafspraak met haar vader staan. Ooit maakten we in haar kleutertijd voor een middag een 'speelafspraakje', iets dat ze doodserieus meedeelde tijdens de 'afspraakjesbeurs', die na het uitgaan van elke school door de kinderen gehouden wordt. Geen tijd voor de destijds verbijsterde leeftijdsgenootjes. Nu gingen we naar ons eigen buurteetcafé, Perron Oost. Ideale gelegenheid, want: én informeel én smakelijk én betaalbaar én vriendelijk én 'SamSam'. Dat houdt in dat je dezelfde gerechten van de echte kaart in halve porties kunt krijgen. Minder van meer dus, want zo kun je nog eens wat extra's bestellen. Dochter koos voor een warme appel met geitenkaas vooraf; Sjaak zelf voor twee salades. Hoofdgercht was voor dochter de kaasfondue, Sjaak nam de entrecôte. Dit alles na een gezamenlijke beschouwing van de kaart en een weloverwogen keuze. Als een volleerde tafeldame hield ze gezelschap, gerechtjes delend, keuvelend, mensen-kijkend /becommentariërend én genietend van het eten. Tien jaar en dan al gewoon eten van de kaart. Al gevoel voor het speciale dat uit-eten kan hebben. Wat is het toch soms genieten van ogenschijnlijk kleine dingen. Zoon keerde even later terug van een geslaagd feestje en meldde trots dat hij een biefstuk naar binnen had gewerkt met nog maar eens extra frietjes. Dat belette hem en enkele van zijn vriendjes ook niet om nog eens een dame blanche te nemen. Kortom: een culinair dagje dat werd besloten met nog twee uurtjes gezelligheid op het buurtfeest.

Bergen en stapels

Postvakantiegevoel staat naast een boel melancholie naar de -weer ingeleverde vrijheid- voor Sjaak synoniem voor stapels. De door de buren zo netjes geordende stapeltjes post bij thuiskomst, de hoeveelheid te tekenen facturen op het werk, het meestal gemailde leeswerk dat al door Samira zo lief is uitgeprint. Sjaak vind het eigenlijk allemaal best, heeft doorgaans best zin om te beginnen, en het gevoel van met een schone lei doemt zich op. Weer tijd voor de klusjes in huis, weer in je eigen bed slapen, je vertrouwde werkplekje en dergelijke. Alles is nieuw, voornemens, schone schriften, schone agenda. Nette stapels.

Maar na een dag of twee, drie, als met iedereen is bijgepraat en het excuus ‘ben ik nog niet aan toegekomen, cq ‘heb ik nog niet gezien, ben nog maar net weer begonnen’ is de euforie voorbij. Ineens word je weer geconfronteerd met de klusjes die je juist zo fijn had doorgeschoven voor na de vakantie. Mijn bureau ligt weer vol gelezen en ongelezen zooi. De takenlijst is weer groeter geworden, maar niet alleen met míjn prioriteiten helaas. Het is net als met sneeuw. Als het valt is het prachtig en de eerste uren geniet je ervan, maar na een dag is een deel al drap geworden en daarna ben je het al snel zat. Stapels lijken bergen te worden. Om tegen op te zien. Maar dan blijkt het na ruim een week wel weer mee te vallen. Toen iemand me vroeg wanneer weer begonnen was zei ik spontaan 'anderhalve week geleden'. Dat is dus pas vier dagen. De bergen vallen dus al weer mee.

Spirituele chantage

Sjaak ontving van een vriend een document met de volgende toelichting

Deze Tantra komt uit Noord India. Of je nu bijgelovig bent of niet, neem enkele minuten om het te lezen, ok En ? Het bevat enkele boodschappen die goed zijn voor de ziel. Het is een Totem Tantra die geluk brengt. Deze totem Tantra die je is gestuurd is al minstens tien keer om de wereld gegaan.

Bewaar deze boodschap niet.
De TOTEM TANTRA moet binnen 96 uur uit je handen zijn. Stuur enkele kopieën en let op wat je in de komende vier dagen overkomt. Dat is de waarheid, zelfs als je niet bijgelovig bent.

Nu de rest...
stuur deze boodschap aan:
- nul tot vier personen: je leven zal zich aanzienlijk verbeteren;
- vijf tot negen personen: je leven verbetert en je verwachtingen komen uit;
- negen tot veertien per... etc. etc. etc. etc.

Bang. Daar was er weer één. In mijn post Advanced-tijd kreeg ik ze eerst dagelijks, toen wekelijks en daarna nog maar sporadisch. Soms stuurt Moeders nog iets van dien aard door, liefst met de hele lijst van het gehele persoonlijke emailadresbestand erbij zodat je bekendheid verder toeneemt. Leve de spam die daarop volgt.

Al dit soort berichten hebben dezelfde opbouw. Een spiritueelachtig verhaal dat je moet lezen en naarmate je het vaker doorstuurt toenemend geluk in het vooruitzicht stellend. Soms wordt de hel voorspeld als je niks doet, of een subtieler vorm van chantage gehanteerd door te suggereren dat je een ander niets gunt en je dat nog duur kan komen te staan. Altijd instructies, altijd zachte dwang, altijd inspelen op onzekerheden van mensen. Kettingbrieven verscheurt Sjaak stelselmatig, telemarketeers kunnen op scheldkannonades rekenen, maar dit soort mailings maakt me eigenlijk nog het razendst. Waarom elkaar niet gewoon iets toewensen? En het daarbij laten. Waarom condities, waarom dat gepush? Waarom mensen verplichten om elkaar cursussen aan te smeren, enrollen in jargon?. Het antwoord is waarschijnlijk te voorspelbaar (en banaal) voor woorden. De Engelsen noemen het zo mooi: greed. Laten ze voortaan afsluiten met greedings, dan is duidelijk waar het echt om gaat.