First impressions

Nog flink kampend met een jetlag, opgelopen door een relatief laat vertrek naar het 9 uur vroeger levende Seattle, begon de delegatie (JanvV, Fred, Ruud, Joost, Ron, Antoon en u aller Sjaak op maandagmiddag vol goede moed aan het tripje naar deze prettige stad in het Noordwesten van de VS. Deze middag werden we herenigd met Evert Schaap, die met vrouw en dochter van bijna 2 (die een volmaakte kopie van haar vader is) al drie weken vakantie achter de rug had. We sloegen ons op een terras aan de Waterfront van Seattle door de gemiste nacht heen en namen het programma door. Fred buitte zijn natuurlijke overwicht als president uit om hierin lichtjes te coördineren. In de Court Cafe ontbeten we de volgende dag transatlantisch en voegde ook Marcel van de Lustgraaf zich bij de club. Nog voor het congres geopend werd ontmoetten we Dory Reiling,die vanuit de Wereldbank hier naartoe kwam. Niet veel veranderd is ze, hooguit een lichte Amerikaanse tongval.

De eerste spreker was de voormalig senator van Washington State, 'Slade', die net als Sjaak alleen aan zijn voornaam genoeg heeft, in de 9/11-onderzoekscommissie zit en daar Amerikaans-indringend over vertelde. Een link naar het congres ontbrak echter volledig. Daarna was het het reguliere parallelsessiewerk. Sjaak bezocht een sessie over de mogelijkheden van breedband internet (WiFi) op gerechten, als service voor tijdens het wachten, maar ook om de procesvoering te vergemakkelijken en soms ook te versnellen. En via deze infrastructuur bood men ook leuke dingen voor de mensen aan zoals live feeds van zittingen en vrijwel realtime transscripties van wat er gezegd werd. Aardig is dat Fred dan vertelt dat ze in Almelo dit hebben uitbesteed aan KPN en dan alleen voor de toegang. Voor het aanbieden van diensten en dossiers wachten ze op landelijke oplossingen. Die er nu echt binnen een paar jaar aan zullen komen.
De sessie erna ging over een Australisch voorbeeld van integratie was aardig maar de vorm was matig en dat gaat dan toch koste van de inhoud. Australië is echter wel ver op weg, in alle opzichten. De presentatie daarna was een zeer professioneel en met gevoel voor timing en drama gebracht verhaal over hackers en beveiliging. Niet klagen dat het zo erg is, niet doen alsof je onder controle hebt, maar het serieus nemen en de juiste maatregelen treffen. De special interest groep daarna ging over een tool om je datamodel in kaart te brengen en de connecties te maken met je tabellen. Iets voor onze eigen Dagmara en Oppie dus. Deze prettig afwijkende techneut had dat in opdracht voor de National Centre of State Courts (onze organisator) gemaakt. Sjaak heeft het cd-tje mee, wellicht is het wat en kan het de aanschaf een duurder tool overbodig maken.

Wat na de eerste dag als indruk overblijft is dat dit congres niet veel afwijkt van onze eigen congressen, Dit heeft ca 1000 bezoekers en ik zie ons niet direct allemaal zingen of een debat voeren. Het is erg onrustig, veel mensen hebben veel andere dingen te doen en lopen de bellen, te SMS-en of te WiFi-en. Waarom kom je dan denk ik dan altijd. En in het algemeen zijn het vaak lichtjes opgepompte verhalen die ik graag in de praktijk eens echt zou willen zien werken. We kunnen het Australische systeem zo bekijken, Evert heeft de juiste connecties.. Over beheer en exploitatie heb ik nog niets gehoord, alleen maar over hoe mooi het is. Kennelijk werkt hier SQL, Biztalk en Verity altijd naar behoren of hebben ze nóg stabieler produkten. Verder denk ik dat het een goed idee is om te kijken of we naast die congres, dat toch een beetje het WK is voor Court Technology we in de even jaren geen Europees equivalent kunnen organiseren. Zo'n EK kunnen we heel goed in eigen land houden en verschaft ons weer een hoop werk. En dan kunnen we erachter komen dat we niet wezenlijk achterlopen.

Sjaak in Seattle

Morgen gaat Sjakenman op dienstreis naar de VS. Daar wordt het tweejaarlijkse congres over Rechtspraak en ICT gehouden. Elk jaar gaat daar een -steeds grote wordende- groep naar toe. Om kennis te nemen van hoe ver men daar is, maar volgens mij ís het vooral ver daarheen en zijn we zelf ook best goed bezig. Anyway: het zal een weerzien worden voor Sjaak met deze mooie stad, die ik een paar uur bezocht in 1990 op doorreis van Denver naar Vancouver, die stad die naar de voorvaderen van mijn confrère Coef is vernoemd. Enkele jaren later werd het de stand van de grunge, van Nirvana en Pearl Jam. De stad werd hot, veel ICT-bedrijfjes floreerden er, het milieubewuste Washinton was ´OK´ en zelfs Hollywoord schoof noordwaarts naar Washington State zoals in de film Disclosure waar Michael Douglas een hitsige Demi Moore maar net van het lijf kan houden. De vreselijk film Sleepless in Seattle, heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels een mierzoet smaakje bij de stad gaan associeren. Terwijl ik ik de diep nacht daar toch een paar uur in de fraaie stationshal veilig heb geslapen en een mooie ochtendwandeling langs het water heb gemaakt.

Grappig is dat ik automatisch naar mijn Let´s go USA uit 1994 greep toen ik wilde weten wat er te doen is. Alsof er geen Internet is, waarop werkelijk alles te vinden is! Je kunt nu zelfs je hotel uit de lucht zien via Google Earth. En wat ook veranderd is, is de inchecktijd van 3 uur en de angst, zelfs bij Sjaak om vandaag, toch een beladen datum alvast heen te gaan.

Als mijn hotel´s wireless internet wil praten met mijn notebook zal Sjaak ook vanuit Seattle spreken. U kunt nog een voorspelling doen voor Sjaaks berg top 10 en meedingen naar de een boekenbon. En voor de leken: gokken kan ook: alle bergen in de top 3 zijn al op Sjaak Schakelt genoemd.

Fed up with Lance

Sjaak is al langer Lancemoe, maar gebruikt het algemene blog om te melden dat hij de mogelijke comeback van Lance bijna te sneu voor woorden vindt. Alsof hij door die dopinggeruchten geprikkeld zou zijn, hij verveelt zich gewoon. Natuurlijk heeft hij Epo gebruikt, niet ongebruikelijk voor (ex) kankerpatienten. Maar waar houdt de behandeling op? Misschien ben je wel pas genezen als je pakweg een Tour de France blijkt te kunnen winnen. Om bij je terugkomst gelijk met dr Ferrari als arts in zee gaan is hetzelfde als een twijfelaar delen met een schaarsgeklede Monica Lewinsky en zeggen dat je samen de rozenkrans hebt gebeden. Het vervelende is dat het net om hem sluit, er nu bewijzen lijken te zijn en het een kwestie van woorden en definities wordt. Laat hem gewoon de waarheid vertellen, dan nog steeds blijft het een wonderbaarlijke prestatie en mijn respect wordt alleen maar groter als hij zijn medicijngebruik zou toelichten. Te goeder trouw of niet (wie weet zitten er resten in zijn lichaam van de ´legale´ therapie). Ben overigens benieuwd wat Lance onder sex verstaat, wellicht kan hij voor suggesties bij zijn collega draaier Bill terecht.

Een 8e, 9e of 10e Tourzege verandert niets aan deze discussie en erger nog: het respect begint steeds verder af te nemen.

Coef´s kunstwerkjes

Mijn campagnon Jan, maker van het productieve en sfeervolle Dagelijks Leven, is een ware tovenaar met het maken van grafisch werk voor onze beleidsnotities, jaarplannen, voortgangsrapporten en presentaties. Vorig jaar initiëerde ik een kalender uit Eigen Werk voor hem (dankzij enkele collega´s werd het een professioneel geheel). Soms draaft hij wat door met zijn gepriegel in Xsara maar dit plaatje bevalt me. Het is ons nieuwe organisatieschema en de eenvoud, kleuropbouw en strakheid van het geheel geven mij een goed gevoel voor de toekomst. Wat kunst al niet vermag.

Vaarfeestje

Kleine kinderen, kleine zorgen; Grote kinderen, grote zorgen. Als je kroost nog in de luiers loopt en de crèche hun contact met de buitenwereld is houden Ouders Van Oudere Kinderen het je voor. En het is natuurlijk waar, al groei je zelf met je kinderen mee en valt er heel veel praktische zorg weg als het spul ouder wordt. Een van de prettiger vormen van de grotere zorgen is het kinderfeestje. Wat ga je doen? Dit is een niet onaanzienlijke hoofdbreker. De tijd voor taart en speurtocht is voorbij. Spelletjes als koekhappen en spijkerpoepen: leuk maar passé en de bijna tiener wil ook wel wat spectaculairders. En als ouder heb je het beste voor met je kind. Dus ga je nadenken. Wordt het een ‘uitbesteed feest’, (voor alles is een markt) een gemakkelijke standaardoplossing in een pretpark á la KidzCity, iets extreems als naar de Efteling met een groepje, huur je een complete speeltuin af inclusief clowns en draaimolen of verzin je zelf iets. Dat laatste heeft de voorkeur voor Sjaak en zijn ex, waarmee dit soort feestjes nog gezamenlijk worden georganiseerd.

Na de geslaagde sport- & kookfeestjes was het even zoeken naar iets leuks het feestje van de oudste dochter. Bowlen en de klimmuur was al door anderen gedaan. Het Spoorwegmuseum viel af (na door Sjaak zelf als matig te zijn geresenceerd). Enig puzzelen leverde vervolgens op dat we gingen varen op de Kromme Rijn. Een licht risico gegeven de kwaliteit van deze zomer en de timing voor begin september. Maar het weer was afgelopen zondag geweldig en het feestje daardoor een succes. En dan is duidelijk dat er niet veel nodig is om kinderen te amuseren. Het varen (kano, kayak én door de (leen)ouders bediende roeiboot)werd een sport. De door de VdH bezorgde picknick werd met gejuich ontvangen en het geklep van het 10-tal meiden zorgde voor voldoende leven in de brouwerij. Kortom: de ouderplicht is weer naar tevredenheid vervuld en we kunnen ons weer een half jaar richten op het volgende goede idee.

Dierenliefde

Ze komen nog wel regelmatig binnen, de clubbladen van de Fietsersbond, Stichting Gedeeld Autogebruik, Waddenvereniging, Natuurmonumenten en ROVER. Sjaak is namelijk al jarenlang geheel politiek correct lid van milieubeschermende organisatie en maatschappelijk verantwoorde mobiliteit. In de fietsgroep viel Sjaak stil als het over Auto’s ging, de NS dienstregeling kende hij uit zijn hoofd. Op het werk is hij de aanjager achter verantwoord zakelijk reizen met Greenwheels en NS Businesscard. Maar de dagelijkse realiteit knaagt aan dit fraaie imago. Met de komst van de VdH, ruim een jaar geleden, kwam ook een fraaie, zwarte Citroën C3 voor de deur. Nodig voor het werk, de kinderen, diesel –nog zonder roetfilter- vanwege het hoge aantal kilometers. Ook handig voor Sjaak die de ruimte die door de VdH in huis in beslag werd genomen gecompenseerd zag door vrij gebruik van deze C3 (zij het vooral buiten kantoortijd). Echter het NSG past niet in de C3 en omdat het hele spul nog 6 km van school zit zaten we, wachtend op een nieuw huis, regelmatig met een vervoersvraagstuk. En gezamenlijke vakanties waren ook lastig te plannen. Dus een grotere auto maar, een MPV voor 7 personen. Maar ja, hoe dan met het woon/werk verkeer. Gaan we dan met die grote bak en kan Sjaak dan de kids vervoeren. Na ampele overwegingen besloten we tijdelijk er 2 (twee) auto’s op na te houden. En daar staan ze dan. We noemen ze Mol en (Blauwe) Vinvis om ons nog een beetje het gevoel te geven dat we feeling met het milieu hebben. Dat de Vinvis op LPG3 rijdt pleit ook nog een beetje voor ons, maar vervuilend blijft het.

Een week of wat geleden verlegde Sjaak de bodem nog verder. Was hij al noodgedwongen op vakantie lid van de ANWB en Wegenwacht geworden, nu ging hij voor de deur zelfs de auto wassen en poetsen. Straks kan hij helemaal meepraten met de boys op fietsvakantie over Auto’s en zal hij klagen over file’s, hoge accijnzen, benzinetekorten, schaarse parkeerruimte en ander falend verkeersbeleid van de Regering. Hoeveel meer autobezitter kun je worden? Vanaf nu concurreren de milieubladen in de brievenbus met de Kampioen en natuurlijk straks de Autoweek, Autovisie en het aandeelhoudersblaadje van de Koninklijke Olie.

Splitsing

Hoewel Sjaak een niet al te hoge productiviteit heeft op zijn blog en de stukjes mondjesmaat verschijnen is het toch tijd voor een splitsing. Al langere tijd flisten veel postings door zijn hoofd en de meeste gaan over fietsen. Die worden door mijn fietsvrienden goed ontvangen, maar om mijn blog te vullen met fietsverhalen... Vandaar een afsplisting. Niet om tientallen, honderden of duizenden lezer te trekken maar om mijn ei kwijt te kunnen en te zien of iemand dit wil oprapen. Sjaak Spreekt introduceert Sjaak Schakelt. Om naar over te schakelen dus en weer terug te gaan.

Autoverslaving

Op zijn leukste verjaardagsfeestje sinds tijden kreeg Sjaak van zijn buren het spelletje Rush Hour. Mét de waarschuwing dat ´de kinderen er mee vandoor gaan en het onder je handen wegrukken´. Inderdaad, dat laatste is regelmatig gebeurd. Maar het spelletje is van Sjaak, iets dat nog indruk maakt bij de jongeren en regelmatig een succesvolle claim teweeg bracht. Hij heeft alle 40 opdrachten nu gedaan. Een heerlijk en verslavend spel. Het doet denken aan de ouderwetsche woordpuzzeltjes van vroeger, zij het dat deze auto´s maar in één richting kunnen bewegen en er dus minder mis kan gaan. Voor wie het spelletje niet heeft is er ook de digitale variant. Probeer -na enig oefenen met simpeler opdrachtjes- nummer 38 maar eens, die heeft me 2½ avond gekost.

Voetbalvader

Zaterdag start het voetbalseizoen van mijn zoon van 7 jaar, zijn eerste. Zelf heeft hij er veel zin in, hij mag nu echt en zijn gehele uitrusting heeft hij al. Een goede vriend van mij heeft mij aangekondigd dat dit ook míjn leven zal veranderen. Nooit meer willen uitslapen op zaterdag maar om half 8 het bed uitspringen en niet kunnen wachten om naar het veld te gaan. Dromen van die ene wereldgoal van jouw ventje of een prachtige redding in de laatste minuut bij 1-0 voor als hij op doel mocht komen te staan. Jezelf niet terugkennen in je fanatisme als het eigenlijk om sportief aanmoedigen gaat. Ik zie nog mijn anders zo relaxte buurman gewoon half het veld in lopen om zijn zoon aan te sporen en als de leider niet helemaal volgens schema wisselt hem gewoon toeroepen dat ´er niets van klopt´. Gaat hij geld geven aan zijn zoon als hij scoort, een huiveringwekkend litteken op Sjaaks nog tere ziel. Of erger: projecteeert hij zijn gemiste profcarrière op zijn zoon en is elke misser goed voor een verbaal bombardement? Drinkt hij straks aan de bar te veel bier en gaat hij dan toch achter het stuur, bij voorkeur mét kinderen van anderen achterin (zonder gordel natuurlijk). Scheldt hij straks scheidsrechters voor rot als ze ´thuisfluiters´ blijken te zijn. Ik zie ze nog steeds voor me, ruim 25 jaar later, de Voetbalvaders.

Zou Sjaak ook zo worden? Wordt hij een Voetbalvader? Jiskefet heeft een briljant portret gemaakt. God behoed mij!

Ps het shirtje van het jochie is een zogenaamd ´1-14-1-24´-exemplaar. Van ´die andere club´ uit ´020´. Mijn (leen)kinderen zullen me deze verwijzing niet makkelijk vergeven. Maar een voorbeeld met een jochie dat speelt voor die club genaamd naar die Griekse Godenzoon geeft aan dat dat het daar helemaal niet goed zit. En de sketch is er niet minder geniaal door. Kunst en satire doorbreekt soms harde supportersgrenzen.

Wim

Eergisteren zag ik bij Nova een herhaling van een documentaire over Wim Duisenberg. Die zat toen tegen zijn afscheid van de ECB aan en de camera volgde hem daarbij. Sjaak was behoorlijk moe, maar bleef kijken. Duisenberg is een intrigerende persoon geweest. Die ruwe kop met het wilde haar, viel altijd op tussen de gladgestreken wereldleiders op politiek en financieel vlak. Zet
Wim naast een Chirac of Blair en je denkt dat hij de uitbater van de kroeg is waar ze graag privé naar toe gaan. Maar als intellectueel, inhoudelijk en wat sociale vaardigheden betreft heeft hij zich altijd staande weten tehouden.

Wat vooral boeit is dat Wim de brug tussen werelden van 'links' en 'monetair' is geweest. Als lid van het legendarische kabinet Den Uyl< ik discussierde eindeloos met Joop, het werd vaak laat en we kropen daarom maar samen in het enige bed dat in het Catshuis stond"> stond hij model voor politiek correcte standpunten en besluiten. Wim was van ´ons´. Tegenstanders van Den Uylverweten hem en zijn kabinet 'potverteren', iets dat opmerkelijk is omdat de minister van Financiën later als president van de Nederlanbdsche Bank in elke zin het woord 'ombuigen' liet vallen.

Was Wim nu links of toch rechts? Dat onderscheid is bij hem nooit relevant geweest en dat maakt hem intrigerend. Verder werd niet duidelijk of deze bedachtzame, wat sloom formulerende en bescheiden ogende man nu wel of niet sympathiek was. Feit blijft dat hij veel heeft bereikt en in die zin wel een van de beeldbepalende Nederlanders in de internationale geschiedenis van de afgelopen eeuw is geweest. Maar daar wordt je geen Grootste Nederlander aller tijden mee.

Gevangen in nostalgie

Vorige week naar het Spoorwegmuseum geweest. Dat is helemaal vernieuwd en men heeft daarbij -en dat is opvallend in deze tijd- niet op een losse euro gekeken. De ontvangsthal is prachtig gerestaureerd (al bladdert het eerste stucwerk al weer), het buitenterrein is geheel overkapt en de presentatie van alle materieel is in de zogenaamde Werelden veel dynamischer geworden, zonder te vervallen in een Efteling of SixFlags achtige attractie. Kortom: de renovatie van het Spoorwegmuseum in ruim een jaar tijd is een knappe prestatie.

En toch ben ik maar matig enthousiast. Het licht kneuterige dat het museum had is er van af en is op de toegangsprijs gestort. Erger is dat het museum behoorlijk pretentieus is geworden en zich verliest in een nogal eenzijdige presentatie. Alsof het spoor na de stoomtrein is opgehouden zich te ontwikkelen. Prachtig hoor dat koper, staal en historisch verantwoorde spul, maar er is daarna een hoop gebeurd. Er is geen aandacht voor de rol van het spoor in het huidige tijdsgewricht en dat was er voorheen wel zij het met een ‘over the top’ Holland Railshow en een wat sneue modellenshouw van de TGV en ICE. Wat een mogelijkheden hebben ze hier laten liggen om te laten zien wat het spoor in de komende 50 jaar kan betekenen. Zowel op de langere afstand, als in het stadvervoer. Succesverhalen als de Duitse S-Bahn, Parijse RER en Spaanse Cercanías komen niet aan bod. Er hadden interactieve simulaties kunnen worden bedacht, dilemma’s rond tracéplanningen en inpassing in huidige infrastructuur uitgewerkt. Dit had het deel van het museum kunnen zijn waar het echt interactief voor kinderen had kunnen zijn, leuk voor scholen bijvoorbeeld. Nu heb je het na één bezoek wel gezien, is de geschiedenis wel bekend en ga je niet snel nog een keer de forse entree betalen voor en kleiner rondje in de verkorte Jumboexpress.

Het gebouwtje van de Holland Railshow staat nog leeg. Wie weet volgt men binnenkort alsnog Sjaaks adviezen op.

Nog even over de Tour

Boxmeer is al weer gereden en de speculaties over wie de editie van 2006 gaat winnen vliegen je om de oren. Toch wil Sjaak nog wel een zegje over de Tour van dit jaar doen.
In maart was al duidelijk dat Lance voor nummer 7 zou gaan en ook binnen zou halen. Een uitzonderlijke prestatie, zonder meer, en ik vraag me af wie in de toekomst net zoals Lance talent, toewijding, training, perfectionisme, egoïsme en een blinde overwinnigsdrang met elkaar weet te verbinden. Verder was het net zo saai als onder Induraín, zij het dat de tegenstand (Jan, Basso, de andere Amerikanen, in het begin Pantani) nu van hoger niveau is dan onze Miguel destijds tegenkwam (Zülle, Rominger, Jaskula). Lance is natuurlijk een grote klootzak, met een groot Ego, maar daadoor ook wel weer interessant. Jammer dat Valverde uitviel, die had ik wel in de Pyreneeën willen zien en had mij de overwinning in de Tourtoto moeten brengen. Hij is naar mijn mening samen met Basso de man van de toekomst. Hincapie moet eindelijk maar Parijs - Roubaix gaan winnen, die Kei staat hem beter dan het geel en dan moet diedaarvoor maar in het wiel van Boonen blijven volgend jaar.

Dat een nieuwe jonge Nederlandse lichting eraan kwam, zoals Sjaak in maart voorspelde, werd bevestigd door Pieter Weening en ook wel door Joost Posthuma. Toch had ik ik deze jongens graag voor de bus zien binnenkomen en ze hadden zich nog meer kunnen laten gelden. Posthuma had de tijdrit van zaterdag niet verkend en werd 29e. Als hij deze serieus had genomen had hij bij de beste 15 kunnen komen. Nu mist hij de ervaring om heel diep te zijn gegaan. Weening imponeerde in Gerardmér, en vooral op weg daarheen op de Col de la Schlucht, maar rijdt naar mijn zin iets te groot bergop, waardoor hij in het hooggebergte minder uit de voeten zal kunnen. Hij had ook voor de witte trui kunnen gaan dit jaar, al geeft dat geen garantie voor een Tourwinst (Bouwmans, vd Velde, Winnen en Lubberding waren de laatste Nederlandse winnaars en de 3e plaatsen van Winnen in 1983 en vd Velde in 1982 zijn de hoogste Tourklasseringen die ze hebben gehaald). Hopelijk verworden ze niet tot de nieuwe Karsten Kronen en Addy Engelsen, aardige jongens, maar geen klasbakken. Volgend jaar moet het dan echt gebeuren, en wie weet is er in naseizoen nog wat te halen voor de jongens. Al moet Boogerdje nog wel de wereldtitel in Madrid pakken, in de regenboogtrui Lombardije en Luik winnen en dan stoppen.

Gezeik langs de Autoroute

Soms zijn er van die momenten dat je als man volstrekt gelukkig bent met het gegeven dat het zaad van je vader bepaalde dat je óók een man moest worden. Kent u dat: een druk tankstation langs de Autoroute met een eindeloze rij wachtende mensen voor het toilet? Tien tegen één dat die rij wachtenden vrouwen zijn. Wij mannen kunnen doorgaans gewoon doorlopen en ons plasje doen. Sommige kerels doen er wel heel lang over en daar hebben ze in Duitsland zelfs speciale pictogrammen voor gemaakt. Maar in het algemeen zijn we snel klaar en kunnen we de reis vervolgen. Arme dames. Niet alleen is de rij meestal enorm lang, de wc’s zijn eigenlijk altijd smerig en dat telt voor de gemiddelde vent minder zwaar dan voor de doorgaans hygiënischer ingestelde vrouw. De ultieme vernedering lijkt me dat je als vrouw dan maar de toevlucht moet nemen tot de mannenafdeling. Ik kan me de priemende ogen nog wel voor de geest halen toen ik vroeger mijn kinderen een schone luier gaf, waarvoor ik meestal naar de vrouwenafdeling moest. Op je gemak ben je zelden in het deel dat de andere sexe toebehoort. Maar erover zeiken zal ik niet, als de nood hoog is zijn ze allemaal welkom.

Naschrift, speciaal voor mijn trouwe doch nog wat anonieme lezer Maaike. Fijn dat bij ons op het werk de wc´s gescheiden zijn hè?

Vakantiestress

Mijn zus wist vroeger, amper tien jaar oud op briljante doch ontnuchterende wijze de paradox van stressend onthaasten samen te vatten. Mijn vader wilde altijd een half uur voor de vertrektijd van de trein op het station zijn en dan was het vaak flink opschieten. ´Mijn vader haast zich, om zich niet te hoeven haasten´ vatte zij dit gegeven samen en daar hoeft Sjaak nu niets aan toe te voegen.

Morgen gaat Sjaak weer aan het werk. Ruim drie weken vakantie zijn voorbijgevlogen en zoals zo vaak is er een strijd tussen niet aan het werk willen en de draad ook wel weer willen oppakken. Merkwaardig fenomeen eigenlijk: vakantie. Als ik denk aan de weken voor de vakantie, dat was niet leuk meer. Op mijn werk werd ik geleefd, op school was er elke dag wel iets om aan te denken, thuis lag er van alles (was, spullen kopen voor de vakantie etc.) Er moest zo veel nog de laatste dagen, totdat het simpelweg allemaal niet meer kon en de vakantiedatum de waterscheiding werd tussen verleden en toekomst. Daarna kostte het inpakken en nadenken wat er allemaal mee moest nog de nodige energie en zweetdruppeltjes. Kortom: flink aan de slag om rustig op vakantie te kunnen. Pas onderweg naar Bretagne kwam die rust wat terug en daar kon zelfs een kapotte bobine niets aan afdoen. De vakantie was heerlijk, maar met het NSG ook wel druk en intensief. Je bent toch weer van alles aan het regelen in een vreemde omgeving en dan kampeerden we nog niet eens. Wat heet we gingen wel heel luxe en riant op vakantie dit jaar.

En nu dan weer aan de slag. Als het goed is weer uitgerust en vol goede moed, zo hoort dat. Vakantie zou dat als resultaat kunnen hebben, ik vraag me af of het zo is. Als je afhankelijk bent van vakantie om tot rust te komen is er in je dagelijkse leven iets niet goed. Het is de kunst om vooral te ontspannen naast een drukke baan en gezin. Als je alleen afstand kunt nemen door weg te gaan, geeft dat weer druk op de vakantie, want je moet ervan uitrusten. Net zoals die koordirectie docent van Doesbrand die hem ooit met gezwollen stem en gekromde tenen hem toeriep dat hij moest ONT-SPAN-NEN tijden het dirigeren.

Sjaak ziet het wel hoe het gaat de komende dagen. En als ik nog moe en niet fris ben ben zal ik tijdens een nieuwe vakantie nog maar eens over mijn eigen tekst gaan nadenken.

Tijdloos

In dit tijdperk van DVD, IPod, MP3 en nog wat van die mediadragers, zou je bijna vergeten dat het belangrijkste de inhoud is. Deze week gaven wij de kinderen de DVD van de musicalversie van ´Hamelen´ kado. Ruim 1½ jaar geleden zijn we daar heen geweest en dat was een groot succes toen. Voor Sjaak was het bijzonder want al kijkende werd zijn onderbewuste aangeroepen waarin de beelden van het verleden als 6, 7-jarige waren opgeslagen. Rob de Nijs, Loeki Knol, die tekening van Hamelen waarmee de serie begon. Een liedje als ´Morpuys´ waarin de melancholie van af druipt, ontroerde toen sentimentele Sjaak enorm.
Nu herleeft die ervaring weer. De makers van de musical hebben het gedachtengoed van het duo Stokkermans/Geelen (die later ook Q&Q (even geduld bij het linkje, maar het wachten waard hoor) zouden maken) in ere gehouden, maar hebben genoeg eigen inbreng gehad. Leuke arrangementen, grapjes die onze kinderen juist nu begrijpen, en speelse verwijzingen naar bijvoorbeeld Máxima´s tranen bij haar huwelijk. Een weergaloze Wenzela steelt de show, en haar vermenigvuldigingstruc veroorzaakte weer sensatie bij Sjaak en de VdH die het destijds in Apeldoorn deed. Zelfs Sjaak´s moeder is er heen geweest en heeft genoten. Leeftijd maakt dus niet uit, iets dat goed is komt altijd aan. Om met Hamelen te spreken: Tijd vliegt maar is tegelijk tijdloos.