Judoka's blues

Waarschijnlijk komt het omdat de judoka's op dit moment voor de medailles zorgen, dat ik me 'ineens' voor de sport interesseer. Maar de belangstelling voor het judo in de afgelopen dagen raakt toch aan iets dat dieper zit. Toen Sjaak een jaar of acht was zat hij op judo. Samen met mijn boezemvriend van toen, Robert van der Krogt. Echt leuk vond ik het geloof ik niet. Ik herinner me dat ik er altijd wat verloren rondliep en nooit doorhad wat al die termen inhielden. Matte: dat begreep ik wel, dan mocht je stoppen. Door af te tikken was de partij over; ik vond het een fijne escape. We leerden houtgrepen en en af en toe een heupzwaai. We moesten het valbreken onder de knie krijgen en liepen diagonalen op de judomat, waarbij we een voorwaartse koprol maakten. Dat deed Sjaak toch maar mooi, terwijl hij wat dat betreft eigenlijk zijn angstige genen aan zoon Fenzemans heeft meegegeven. Soms kreeg je ineens een lapje mee naar huis; dan had je een slip verdiend. Na een soort examen kreeg je een andere band. Verder dan geel ben ik niet gekomen. Ooit judoden we een toernooitje. Sjaak verloor van zijn vriend, won van het kneusje van de groep en verloor de sleutelpartij tegen een andere jongen. Een derde plek: toch het podium. Sjaak stopte na ruim een jaar en zou gaan zwemmen. Dat is er nooit van gekomen. Pas toen de muziek aan de kant werd geschoven kwam de weg vrij voor de echte passie: voetballen. Achteraf was het een goede tijd en voor het verbeteren van de lichaamsbeheersing en onderling respect leren tonen is het een perfecte sport.

Italiaanse verhoormethode

Wederom een bekentenis van een wielrenner. Die na een verhoor bij het Italiaanse Olympisch Comitee (CONI)toegeeft EPO te hebben gebruikt, na dat eerst nog ten stelligste te hebben ontkend. Eerder gebeurde dat bij zijn collega Ricardo Rícco. Eerst van niks weten en daarna doorslaan. Dat CONI weet nog eens wat -in de beste Italiaanse Familietraditie- serieus verhoren is. Wellicht Lance, Floyd, Alejandro en Rafael maar eens langssturen?

Beetje dom..

Bij nader inzien vond onze vriend Wijnand het toch niet helemaal handig hoe hij zijn actieverleden naar buiten heeft gebracht. Als de bedoeling was om in de komkommertijd publiciteit te krijgen is die opzet natuurlijk volledig geslaagd. We zijn hier niet zo ver/diep gezondken dat het roken van een joint twintig jaar terug je kanden op een beetje publieke functie verruïneert, maar er zijn ook wel grenzen. Medeplichtig zijn aan een inbraak in een ministerie en daar geheime plannen wegnemen is wel een misdrijf. Dat je daar gedonder over krijgt lijkt me niet meer dan logisch en terecht.

Dát was een fijne reis!

Tegenwoordig reis ik vrijwel uitsluitend zakelijk met de trein en daarbij maak ik gebruik van het recht om dat in de 1e klasse te mogen doen. Op weg naar Doesbrand, die directeur is van een fijn theater annex cultureel centrum, zat ik weer eens in de 2e klasse. Geen serieuze pakken die geconcentreerd stukken lezen, elkaar verstoord aankijkend bij elk onverwacht geluid of desnoods een beschaafd tukje doen, maar de doorsnee samenleving in een cabine van pakweg 15 bij 5 meter. Wat zag mijn oog?

In Utrecht stappen er drie jongens van rond de 20 met koffers in. Zo uit Salou of een ander oord aan een van die Costa's. O jee, dacht ik. Een half uur drank, stoer doen en neuken zal nu wel passeren. Niets van dat alles. De jongen praatten op gedempte toon, zelfs bij de onvermijdelijke telefoontjes die gevoerd moesten worden met de mobiel. Ze hadden een leuke vakantie gehad, maar ik kon me zowaar concentreren op mijn stukken, zodat er veel langs me heen is gegaan.

Amsterdam Centraal: er ploffen binnen de seconde van twee kanten drie mensen neer in het krappe vierzittertje dat ik tot dan voor mijzelf heb. Naast me een cultureel type met een grote map en een kunstzinnige maar ook onbehoorlijk groot uitgevallen agenda. Belt direct, doch beschaafd naar huis dat ze er iets voor half 7 zal zijn. Dit zit dan tot Alkmaar naast me reken ik uit. 'Ik maak het kort want er zitten hier mensen stukken te lezen', sluit ze af. Bijna voel ik me beschroomd, maar in het vierzittertje naast ons hebben de Salou-mannen plek gemaakt voor vier verse krachten. Stuk voor stuk aan het lezen.

Tegenover me een stel, of niet; dat wordt niet helemaal duidelijk. Hij is kort, geblokt, Mediterraan, stug maar niet onvriendelijk in zijn uitstraling. Zij heeft iets om haar heupen wat sommigen nog wel een rokje zullen noemen. Zelf aarzel ik, maar relevanter: ze kan het geval méér dan hebben. Ze heeft een grote mond met dito tanden die niet te missen zijn. Haar bruine ogen zijn prachtig en haar uitstraling is stijlvol en vriendelijk. Ze is onrustig; loopt meerdere malen van haar plek en wisselt die uitstapjes uit met korte (telefoon)gesprekjes. Ze voert deze in zowel het Spaans en Nederlands én beide door elkaar heen. Bij Heiloo vraagt ze bezorgd of ze Alkmaar heeft gemist, maar ik stel haar gerust. Ze belt vervolgens nog even voor de zekerheid om te melden dat ze op tijd thuis is.

Aan de overzijde probeert een slungel van een jongen contact te maken met het Chinees-Indische meisje dat -net als hij met oortjes in- aandachtig in een medisch boek leest. Het meisje reageert nauwelijks. Hij probeert nog twee maal contact te leggen, maar tevergeefs. Het zal nog wel een contactoproepje worden in het huisblabd van de NS denk ik. Hij wordt vervolgens gebeld; een fijne afleiding voor het blauwtje dat hij aan het lopen is en zodoende weet ik dat hij doodop is en telkens in slaap dreigt te vallen. Goed dat zijn beoogde liefje dat bespaard is gebleven. Zij meldt bij het uitstappen later dat ze ontevreden is over haar stages. 'Anderen mogen veel meer doen bij ingrepen dan ik, zo leer ik niks en is het saai'. Inderdaad iets medisch dus; waarschijnlijk in haar co-schappen.

In Alkmaar besluit ik hierover te gaan bloggen en maak ik notities. Zoveel te zien, zoveel gebeurd. Op dat moment ploft er een grote vent neer die heel veel ruimte inneemt, in alle opzichten. Zijn knieën raken bijna mijn gezicht, zijn blikje cola houdt hij zo nonchalant mogelijk vast en hij begint ongegeneerd te bellen over de onrust die ze die avond zullen gaan schoppen. Daarna komt er een verzameling van een hanekam/gezichtspiercing waar een gezicht tussen zit naast zitten en zetten hun gesprek op zeer luidruchtige toon voort. Een lekker stelletje. Net voor mijn uitstappunt zijn mijn notities af.

Ongelofelijk hoe mensen via mobiel, hun gedrag en luide gesprekken toch zichzelf volledig blootgeven. In bijna anderhalf uur ben ik -ongewenst- een hoop te weten te komen over wildvreemden. Het blijft verbazend. Op dat moment SMS't de VdH op mijn Blackberry. Op mijn mobiel belt Doesbrand tegelijkertijd om te vragen waar ik ben. Ik besluit het allemaal even over te laten gaan en later terug te bellen. Ben ik toch een tweedeklasser!?

Zorgvuldigheid

Karadzic, die gelukig niet boven de Wet meer staat, betwijfelt of hij een zorgvuldig en eerlijk proces zal krijgen. Alles doet hij eraan om dit te voorkomen. Hoezo eerlijk en zorgvuldig proces? Kent hij dat dan? Om mijn vriend Jeroen te citeren: 'tienduizenden Bosniërs kunnen deze vraag niet meer beantwoorden maar weten het antwoord wel'.

Een gegeven paard....

Je hebt een 'award' gewonnen. Het mailtje van de VdH ontving ik enkele dagen geleden en een linkje naar het blogje. Sindsdien twijfel ik wat ik er van moet vinden. Een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus: ja, leuk, bedankt, eindelijk, hiephoi, zeg het voort, geweldig etc. etc. Toch is dat niet mijn gevoel. Het heeft iets kettingbriefs-achtig (dat vonden Elsje en Ina trouwens ook) en daar ben ik niet van. Daarnaast is het ook wat klef. Toen ik vorig jaar met mijn directe collega's een etentje-met-partners had mochten we ook op de menukaarten iets over elkaar schrijven. Ik schreef bij mijn collega D: 'ik vind jou geweldig, hoe vind je mij? Een wederzijds succes, dat we tot vervelens toe -van alle anderen om ons heen- blijven herhalen als we elkaar zien. Dat sfeertje ademt het ook; al zie ik bij Elsje oprechte waardering voor de andere blogs (en die van mij) en is ze zeer enthousiast om op leuke blogs van anderen te worden geattendeerd. En daar wringt bij Sjaak nou juist de schoen. Hoewel ik zelf graag blog (alhoewel: de creativiteit en het animo neemt wel af; ben ik al 'beyond bloggen?') ben ik niet zo'n lezer. De bloggemeenschap van bijv de VdH (en de tijd die daarmee gemoeid gaat) is vele malen uitgebreider dan die van Sjaak. Bezoekrecordslevers het op, nieuwe vrienden, inzichten en begrippen. 'Anders was enthousiast' doet me al lang niet meer denken dat het om Hans Anders gaat en Elke is inmiddels een huisvriendin die zo maar op de koffie kan komen. Nooit waren we zo goed op de hoogte van wat er leeft in Vlaanderen. Prachtig allemaal; mij hoor je geen kritiek geven maar het gaat wel lichtjes aan Sjaak voorbij.

Een paar blogs volg ik wel, maar niet echt actief. Zou ik er zeven kunnen selecteren en onderbouwd aan kunnen geven wat ik er van vind? Weet ik niet: denk van niet. Sjaak is meer van het zenden -in de marge met die paar bezoekers per dag- dan van het ontvangen eigenlijk. En dus is zo'n award -en wat je er vervolgens mee doet- best iets om over na te denken.

En te bloggen, dat dan weer wel

Stralen en glimmen

Ze had niet de hoofdrol, maar is wel mijn ster. De groep 8 die het hoogtepunt van het basisschoolbestaan -de musical- met elkaar beleefde bestond uit 45 kinderen. Daarom werden de taken en rollen verdeeld: zang, dans en toneel. Olijf koos voor het eerste en was onderdeel van een kwintet. Loepzuiver, goed verstaanbaar en met een redelijk volume straalde zij en glom Sjaak. En kwamen de tranen bij Sjaak zonder dat ze stroomden. Om mijn eigen dochter van bijna 12 jaar die op de drempel staat naar de volgende fase in haar leven. Maar ook om al die 44 andere kinderen. Die elk op hun manier zich hebben gegeven aan een prachtige voorstelling. Gesteund door leerkrachten en ouders (wat een decors en rekwisieten) er een heerlijke middag van hebben gemaakt. Die allemaal iets nieuws gaan beleven en deze periode nu kunnen afsluiten. Die ondanks alles -want het was een heel moeilijk laatste schooljaar- als een echte groep uiteengaan.

Natuurlijk zag ik mijn meiske weer voor het eerst de klas van juf Marleen betreden. Vrolijk en opgewekt, prachtige krulletjes en open alles tegemoet tredend. Ze zou redelijk wat voor haar kiezen gaan krijgen in die acht jaar en heeft zich er dapper doorheen geslagen. En dus stond daar vanmiddag een zelfverzekerd kind, op drempel van de gang die naar de volwassenheid leidt. Wetende dat dit afscheid van school ook een afscheid is van de fase waarin je nog veel weet van en grip op het leven van je kind hebt. Straks zijn de mobiel, de nieuwe vriendinnen, het dagelijks veranderende rooster en de verschillende repetities en overhoringen haar Umwelt. En wordt je meer een faciliterende persoon dan regisserend. De overgang is al lang in gang, maar vandaag straalde het aan alle kanten eraf.

Hamers en sikkels (2)

Jarenlang streden vakbeweging en socialisten voor betere werkomstandigheden. Het
zware kapitalisme van eind 19e eeuw was weliswaar verdwenen, maar nog
steeds worden veel banen en functies nog slecht betaald. Als iemand zichzelf even
kon verbeteren werden de onderste regionen op de salarisladder verlaten door te verkassen. Het onderwijs, de politie, hulpverlening, de jeugd- en gezondheidszorg: allen kenden een behoorlijke leegloop. Vacatures konden moeilijk worden opgevuld, vaak met onervaren krachten. De tijden van grote werkloosheidcijfers liggen achter ons; voor velen is werk, maar niet allemaal even goed betaald.

Als we de commissie Bakker mogen geloven -en waarom zouden we niet?- gaat dit wel veranderen. Het zal steeds moeilijker worden om relatief laagbetaalde banen op te vullen. Het scholingsniveau wordt steeds hoger, maar de behoefte aan directe menselijke zorg en aandacht blijft. Het marktmechanisme gaat kantelen en wel in het voordeel van die lager betaalden. Om de enorme hoeveelheid vacatures op te vullen zullen de lonen omhoog moeten, want de schaarste zal toenemen. Deze groep heeft daarom (onverwacht) veel te verwachten van hun oude vijand; het kapitalistische marktmechanisme.

Een andere optie is arbeidsmigratie. We kunnen trots op Nederland zijn, maar daarmee hebben we nog wel onvoldoende mensen om het werk te doen. De zogenaamde 'gelukzoekers 'die op alle mogelijke manieren onze kant opkomen om er beter van te worden, zullen we nog hard nodig hebben.

Hamers en sikkels (1)

Tijden veranderen. In de Tour is de Tinkoff-ploeg gesprek van de dag. De Russische Dirk Scheringa is bezig links en rechts renners op te kopen en ze extreme salarissen te bieden. In het voetbal is hetzelfde aan de gang. Zie Chelsea met Abramovitsj. En wij maar denken dat onze Guus ontwikkelingswerk doet. Mooi niet: die Arshavin hoeft voor het geld echt niet naar Barcelona. In St Petersburg verdient hij genoeg. Terwijl wij door de dure olie langzaam maar zeker weer in een crisis belanden, kan het bij de voormalige communisten niet op. Geld speelt door diezelfde olie- en gasvoorraden geen rol. Wie had dat 20 jaar geleden kunnen denken. Glasnost en perestrojka waren weliswaar nieuwe begrippen, maar de Muur stond nog fier. Kapitalisme en marktwerking was iets van onze kant daarvan. Er heeft zich heel geleidelijk een nieuwe Russische Revolutie voltrokken.

Halfweg

We zijn door de helft van het jaar 2008 op 1 juli. Een van de mooiste dagen van het jaar. Voor menigeen omdat het roken in de horeca verboden is, voor Sjaak ook omdat er mooi gefietst werd en het een prachtige dag is met een dito zwoele avond. Het eerste blogje van het jaar dat in de tuin wordt geschreven. Een mooie gelegenheid voor een kleine balans. Wat zijn de voornemens voor de tweede helft?

Minder:
- Marchanderen met de belofte om zeer met mate te snoepen.
- Tijd verdoen met te hangen voor de buis (ga ik niet halen met de Tour en de -Olympische Spelen in aantocht)
-Geïrriteerd raken van de onwetende bezoekers in La Vie die mij elke ochtend weer ophouden als ik de lift pak.
-Met stapels papier sjouwen op mijn bureaus, zowel werk als thuis. Afronden die handel!
-Druk maken om ouders en leiders die te veel voor het belang van eigen kinderen en spelers gaan. Ze moeten toch tegen iemand klagen.

Evenveel
-Letten op het eten. Zonder te vermageren ben ik een kilo of zes afgevallen en dat bevalt prima.
-Tijd inruimen voor sport. Met de stimulans van Elsje kom ik zeker drie, soms vier keer per week aan sporten toen. Dat heeft Sjaak nodig
-Plezier in het werk houden. Er is genoeg te doen en het is nog steeds leuk.
-Bloggen. Sjaak haalt niet de productie van Elsje en heeft ook niet altijd inspiratie. Zo blijft het leuk.
-Contact houden met Coef! We noemen het intervisie en ik heb er ook echt wat aan. En het is ook leuk om na ruim acht jaar samenwerken vrienden te zijn gebleven.
-Tevreden zijn met mijn leven; het is niet altijd koek en ei voor Sjaak geweest, maar al een langere periode gaat het -om met Willem van Hanegem te spreken- 'best aardig'

Meer
Een schier oneindige lijst is denkbaar. Het kan altijd meer. Er is zoveel te doen. Daarom een realistisch lijstje:
-kamers van de jongens en de tweede dochter veranderen
-nu echt de financiën in orde maken en ontvlechten
-beter mijn stukken lezen die soms wekenlang in mijn tas zitten; ik mis het reizen naar Maastricht en Groningen
-minimaal nog een keer afspreken met mijn broer en zus; bij deze dus: lieverds!
-het verjaardagskado voor mijn vader inplannen
-de prachtige kado's voor aan de muur, die we zaterdag kregen een goede plek geven
-films zien, al dan niet met Elsje; er zijn nog vele slecht onderhouden vriendschappen die zich daarvoor lenen
- even dat uurtje na het werk nog even sporten bij 'Paul'; vooral het roeien doet me elke keer weer goed

Kortom: we hoeven ons niet te vervelen. Voor suggesties houd ik me aanbevolen.

Ethische kwestie?

Elsje roerde een moeilijk thema aan; selectie van embryo's. Vandaag in de Volkskrant een stuk over alternatieve vormen van vaderschap. Een homostel dat een draagmoeder bereid had gevonden om hun kind te baren en een vader die -allesbehalve anonieme- donor was voor een lesbisch paar, terwijl hij zelf getrouwd was met een vrouw die bewust kinderloos wilde blijven. Alternatieve gezinsvormen, waar je eigenlijk niks van te vinden hebt. Maar toch: Sjaak stond daar toch wel even bij stil. Het klinkt allemaal behoorlijk ingewikkeld, niet in het laatst voor de kinderen zelf. Hoe leg je dit alles uit en hoe gaat het met de binding met diverse ouders? Is dit alles niet een uitvloeisel van persoonlijk belang en de ultieme vorm van egoïsme?

Kom op Sjaak! Je lijkt wel een moraalridder die het Ideale Gezinsmodel propageert. Kijk naar jezelf. Drie leenkinderen die jouw als leenvader erbij hebben gekregen. Die vijf minuten nodig hebben om aan vriendjes uit moeten leggen wanneer ze waar zijn en mede daardoor soms vergeten waar ze welke spullen hebben liggen. Alsof ze daar om gevraagd hebben, toen Elsje en Sjaak aan elkaar gekoppeld worden. En toch is het NSG in mijn ogen een succes. Bewust kozen Elsje en Sjaak ervoor om niet verder te gaan als het niet zou klikken met de kinderen. Onderling of met één van de ouders. We verhuisden om dicht bij de andere ouders te wonen. We leerden met elkaars kinderen om te gaan en nieuwe affectievormen te vinden (geen kus voor de oudste maar een bijna net zo intieme 'high-five' voor het slapen gaan). En vijf kinderen kregen er een broertje en zusje(s) bij. De stiefzussen kletsen, roddelen, miespelen heel wat af op de bank in de erker. De jongens zijn vriendjes en broers tegelijk. De jongste voelt als een eigen dochter, mede omdat ze nog geen drie was toen ze in mijn blikveld kwam. Een klimaat waarin kinderen welkom zijn en mogen zijn wie ze zijn: is dat niet de basis?

Vandaag vieren we dat we 5 jaar een NSG zijn. Ik hoop dat de paren uit de Volkskrant dat over een paar jaar ook zullen doen.

Degelijke voortzetting

In vroeger tijden wilde ik nog wel eens naar 'de nieuwe LP' van deze of gene uitkijken. die tijd ligt achter me, maar naar de 'nieuwe van Coldplay' was ik toch wel benieuwd. Dus deze binnengehaald en nu een keer of zes geluisterd. De recenties van anderen zijn wisselend; de een vindt het helemaal niks (Volkskrant), de meesten zijn echter lovend. Sjaak bevindt zich onder hen. Als je aan de top staat kun je nauwelijks beter. Coldplay maakt dit waar; dit album is niet beter dan het eerdere werk, maar beslist ook niet slechter. Een degelijke voortzetter, waarin een paar nummers eruit springen. De instrumentale uitstapjes na een voor het oor al afgerond nummer (zoals bij Yes) bevallen me na een paar keer luisteren wel, als je ze tenminste beschouwt als bonustrack. Coldplay maakt ook wat stijl-uitstapjes, zo lijkt het begin van '42' wel Pink Floyd; 'Strawberry Swing' zou van de Beatles geweest kunnen zijn en in het vervolg van '42' luister je naar The Cure. Anderen zouden dit niet kunnen waarderen maar ik wel. Vooral omdat het bovenal gewoon Coldplay is. Een groep die heel erg op U2 lijkt en soms wel de betere opvolger van die groep lijkt. Niks mis mee dus.

Eén ding mis ik wel. Een subliem nummer als 'Trouble', 'Amsterdam' of 'High Speed' staat er niet op. Die nummers blijven je bij en het gebrek daaraan maakt het een degelijk werkje, maar geen briljant vervolg.

Klar

De Duitsers staan in de finale; wij zijn al weer thuis. Berustend in een 'de Russen waren gewoon beter'. Dat diezelfde Russen een paar dagen volstrekt kansloos waren tegen Spanje geeft aan dat de vorm van de dag bepalend kan zijn, maar zegt vooral veel over onze aard. Na de prima wedstrijd tegen Italië en de mazzelpot tegen de matige Fransen (3 wedstrijden, 1 punt, doelsaldo 1-6) was de euforie totaal. Kranten kopten in de grootste letter, eindelijk kwam het er uit, San Marco was weer op de troon. Het kon qua beleving niet op en eigenlijk was het hoogtepunt al bereikt. Het voelt als een vroegtijdige ejaculatie. Je hebt geweldige sex en als terwijl je nog volop geniet van wat er allemaal gebeurt is het zover. De boog ontspant meteen en hoewel de avond nog lang is is de fut er uit. Zie de uitdrukking van Wesley Sneijder (foto) We zijn zo intens tevreden met ons zelf, dat we vergeten wat we hebben laten liggen. Nog los van wat dat voor je partner betekent, is dat toch wel jammer. Het is weinig boeddistisch om met het resultaat bezig te zijn en je dient toch vooral het proces te ondergaan, maar dat is nu precies waarom we als Nederland zo weinig winnen in het voetbal. We geven ons voortijdig en volledig over aan iets dat er niet is. We beleven de illusie als een orgasme en zijn dan verzadigd.

Dan de Duitsers. Recht toe recht aan. Degelijk en saai. Stapje bij beetje werken ze toe aan een hoogtepunt. Alleen het einddoel telt. 'Klar' zijn ze pas aan de eindstreep; alles daarvoor telt niet echt. En die focus leidt tot de prijzenkast die onze oosterburen bij elkaar hebben gespeeld. Voor Spanje gold lang hetzelfde als voor ons. Mooi spelen, veel kwaliteit, maar te vroeg op het hoogtepunt. Dit keer lijkt het anders. De Spanjolen combineren best of both worlds. En geweldig spelen én de gretigheid behouden. Ideaal voor in bed dus. En wie er gaat winnen?

Klare sache.

Sprong

Ruim een jaar zit Sjaak nu bij de IGZ. Het was af en toe wennen, maar de balans van de sprong iw positief. Het werk is inhoudelijk leuk en interessant en de organisatie bevalt me uitstekend. Er is veel aandacht voor de inhoud en er wordt ook ruim nagedacht over de organisatie zelf. Tegelijk is er ook voldoende ontspanning. Binnen een jaar mocht ik met mijn collega's op een heel leuk uitje (Tai chi, mountainbike en percussie), salsadansen, een paar keer op een relevante (meerdaagse) cursus en onlangs was er sportdag. Die voor de diverse VWS-onderdelen wordt gehouden. Een ministerie voor Sport laat zijn sportdag dan ook gelijk door de Minister openen; helaas kon Ab niet meedoen. De IGZ was met twee teams aanwezig en die werden eerste en tweede (van de 25 teams). Kortom; zoals voorspeld (waarom is dat blogje verwijderd)ben ik ook in een sportief milieu terechtgekomen. De sprong, hier fraai in beeld gebracht, is de juiste geweest.

Belangrijker zaken

Het scoreverloop gisteren was identiek aan dat van dertig jaar geleden. Eerst 1-0 achter, vlak voor tijd 1-1 en nog een incident voor het eindsignaal (bal op de paal versus eerst wel en daarna niet gegeven rode kaart). En in de verlening kansloos ten onder naar een 3-1 nederlaag. Maar daarmee houdt de vergelijking van de wedstrijden tegen Rusland (gisteren) en Argeninië (WK finale 1978) wel op. De Argentijnen waren niet veel beter, maar waren gedrogeerd en móesten winnen; de Russen waren een klasse beter en toonden aan dat zonder het geluk van de eerste twee wedstrijden dit elftal een stuk modaler was dan iedereen was gaan geloven.

In de Volkskrant van dit weekend staat een prachtig achtergrondverhaal over dat WK. Dat de dictatuur van Videla het WK misbruikte en manipuleerde was al langer bekend; de wijze waarop dit wordt beschreven en uitgewerkt geeft je koude rillingen. Destijds was ik bijna 12 jaar, zat aan het einde van de basisschool (net als mijn dochter) en beleefde ik het toernooi zeer intensief. Die Freek de Jonge vond ik maar irritant met zijn gezever over 'bloed aan de paal'. Sport en politiek moesten gescheiden blijven. Dat laatste vind ik nog steeds, en ook nu irriteert Freek de Jonge me mateloos, maar ze hadden natuurlijk wel gelijk. Een regime dat de sport zo misbruikt, moet je dat steunen? Een vraag die actueel blijft.

Op de radio hoorde ik gisteren een rapportage over terrasjes in Beijing. Die mogen er de komende maanden niet zijn. Wel zo gezond zou je denken met al die smog daar, maar het regime heeft bepaald dat het slecht voor het imago is en dus komen ze er niet. Het zijn nog milde uitwassen van een regime dat elementaire mensen- en volkenrechten overtreedt. Moet je dat steunen? Heeft een boycot zin? Is het effect niet contraporductief zoals sommige China-kenners zeggen (niet in hun trots krenken, daar wordt het alleen maar erger van). Is de discussie erover en de druk uitoefenen niet belangrijker dan het daadwerkelijke niet gaan? Het zijn de vragen over belangrijker zaken die op de zondagochtend bovenkomen. En Sjaak weet dat hij vanaf 8 augustus toch gewoon weer drie weken zal kijken; daarvoor is sport gewoon te mooi.