Het is waanzin om een twintig jaar geleden gespeelde wedstrijd, waarvan je de uitslag al weet, op een doordeweekse dag 's nachts integraal te gaan kijken. Maar historisch besef deed me anders beslissen. Die legendarische wedstrijd in Hamburg in 1988 waar 'we' de West-Duitsers versloegen. Na geduldig (her)kijken is de conclusie helder: de overwinning was echt verdiend; in de tweede helft won Oranje bijna elk duel en werd er bij vlagen goed gespeeld. Maar vooral keihard gewerkt; op inzet deden ze niet voor de Duitsers onder. Het mooiste was dat ik na die goal van Basten weer dezelfde neiging had als destijds: 'en nu naar buiten'.
Gezien de tijd is het echter naar bed! Gutenacht Freunde!
Elsje mag zich in toenemende mate verheugen in blogbelangstelling vanuit Vlaanderen. Avondenlang speuren, lezen en reageren op diverse blogs heeft bijgedragen aan een stevig netwerk van blogs die nu actief gevolgd worden. En een lezersschare voor Elsje waar Sjaak slechts van kan dromen. Inmiddels heeft het al zelfs een heuse blogvriendschap opgeleverd (met Elke). De dames schrijven zelfs al op elkaars blog. Vroeger heette zoiets een penvriendschap en was dat iets beslotens, maar in de wereld van Web 2.0 mogen we allemaal meelezen.
Een grappig fenomeen. Waar 'vriendensites' als Hyves en LinkedIn bedoeld zijn om bestaande vriendschappen en contacten in kaart te brengen worden tussen een beetje actieve bloggers nieuwe vriendschappen geboren. Afstand speelt geen rol meer natuurlijk. De Vlaams-Nederlandse connectie, die in mijn ogen toch al relatief gemakkelijk gelegd wordt, wordt er verder door gestimuleerd. Daar hoeven dus niet voor samen te gaan; de taal bindt ons en de accentverschillen in cultuur maken het alleen maar boeiender. Elsje heeft ook haar contacten op de Wadden, waar 'Anders' vandaan komt. Dat is inmiddels ook een vertrouwde persoon geworden, die elk moment op de koffie zou kunnen komen. Sjaak vindt het prima, al ben ik niet zo'n speurder en zit ik niet in 'het circuit'. Bloggen doe ik vooral om mijn eigen eieren te leggen; enig autisme is mij niet vreemd. Desondanks pik ik wel een graantje mee van Elsje's netwerk. Gisteren kreeg ik de eerste Vlaamse reactie op mijn blog.
Vrijwel geruisloos wordt op dit moment in Italië de Giro gereden. De renners zijn in de Dolomieten beland, de plek waar Sjaak de afgelopen twee jaar zijn kamp opsloeg. Het is een feest der herkenning en de VdH heeft menig nutteloos detail moeten aanhoren terwijl Sjaak naar de rapportage op de VRT keek. De Vlamingen lezen onze blogs, wij kijken bij hen naar het wielrennen. Vandaag staat er een klimtijdrit op het programma.
Vorig jaar belandde ik op de dag voor de grote race met een van de reisgenoten Peter Benders op de Passo Furcia. Het doel was de Plan de Corones (Kronplatz), een ontieglijk steile klim waar het uitzicht fenomenaal moest zijn. Dezelfde klim die de renners vandaag moeten doen. Wij reden het eerste deel tot de Furcia. Daarna moest ik even zoeken hoe de weg verder liep. Het kon toch niet dat halfverharde paadje achter het restaurant zijn? Hooguit twee meter breed, een weggetje naar een iets hoger gelegen weiland, meer niet. Maar nee hoor, dit was hem. Vanaf hier ging het met 10% gemiddeld naar de top. Sjaak besloot niet door te rijden, de dag ervoor had hij al panne met de fiets gehad en een dag voor de grote race wilde hij geen risico lopen. Op de Furcia had ik een goed gesprek met Peter, iemand die nogal nadrukkelijk aanwezig was. Hij was daar in mijn ogen even helemaal zichzelf en we filosofeerden over wat echt belangrijk in je leven is. Onlangs had ik ook al zo'n inspirende ontmoeting met een mij vooraf onbekende fietser.
Het klinkt pathetisch maar fietsen is voor mij echt een weerspiegeling van het leven. Pieken en dalen wisselen elkaar, keuzes maken, improviseren en doelen bijstellen, pech overwinnen en immense tevredenheid beleven als je haalt wat je bedacht had. Coef! heeft het al eerder gezegd: Sjaak zweeft. Ook vandaag weer.
De dag ervoor waren Elsje en Sjaak met de de twee oudste (meiden) naar Blof geweest. Een mijlpaal op zich maar wat me vooral raakte in de voorpret was dat de oudste even van te voren het akkoordenschema van 'Alles is Liefde' van Internet had gehaald. En op de piano speelde. En passant kreeg ik nog even wat bijscholing in de harmonieleer (tertsen en kwinten). Dat alles deed ze nadat even gegoogeld had hoe je een tweede 'profiel' kan maken in ITunes en me dat snel doch haarfijn had uitgelegd. Hoe snel kunnen kinderen je voorbijstreven en hoe zeer kun je ervan genieten.
Nog nagenietend van het spektakel in de Vechtsebanen was het volgende al weer aanstaande. Het feestje van de jongste zoon stond op het programma. Hij heeft niet veel vriendjes, maar het clubje van vijf dat hij had uitgenodigd was een heel leuk clubje. Deze jochies hebben voor een deel dagelijks te maken met nogal dominante groep 8-kerels en dat is niet makkelijk. De ontspanning die het gaf om het gewoon gezellig met elkaar te willen hebben was voelbaar en werkte geweldig op Sjaaks gemoed. Juist omdat we zo'n klein clubje hadden konden we weer eens 'iets anders dan normaal' (zoals een van de vriendjes het enthousiast formuleerde) gaan doen. We deden de Space Kids rondleiding in het ESEA, het Europese ruimtevaartprogramma, dat is gehuisvest in de duinen van Noordwijk. Het was echt iets voor jochies van 10, 11 jaar. Niet heel spectaculair, maar leuk genoeg voor twee uurtjes plezier. Ze eindigden met een soort Star Wars-spel in een model van het ISS ruimtestation. Alle computersimulaties en beeldschermen konden niet tegen een ouderwets 'cowboytje' spelen (in een moderne variant, dat wel). We hadden daarna niet veel tijd meer, maar desondanks waagden de mannen zich aan een korte, doch frisse duik in de zee bij Katwijk en was er nog tijd om een frietje te scoren (zie foto). Geen onvertogen woord viel er en geen van de zes jochies werd buitengesloten. Een feest op zich om te zien en toen ik de jongens daar mee complimenteerde waren ze zelf ook heel enthousiast. Ook hier kreeg Sjaak wat bijscholing in de harmonieleer.
Telefoon gaat over. Nummer onbekend. De VdH, de vaatwasfirma of Doesbrand kan bellen en dan krijg ik ook '0000000' te zien. Dus opnemen. 'Met de ABN Amro'. 'Mag ik met u een afspraak om te kijken wat wij voor u kunnen betekenen met betrekking tot vermogensbeheer?' Even slikken? Heb ik iets gemist? Is het Lot uit de loterij niet bij Ina maar bij ons gevallen? Is mijn bankrekening openbaar geworden en heeft iemand er veel op gestort? Houdt de VdH iets achter? Krijg ik een 'offer I can't refuse' dat mij nu wordt medegedeeld? Ik vraag zelf door, zonder een antwoord te geven op zíjn vraag. Hoe komt u zo bij mij? De man antwoordt 'via een postcodecheck en dan bellen we'. 'U bent volgens onze inschattingen vermogend'. Dat ben ik zeker met vijf geweldige en gezonde(leen)kids en een schat van een VdH, maar zwemmen in de munten zoals Dagobert Duck? Niet echt, als je zoals onlangs nog moet kiezen met welk pasje je afrekent, in verband met te weinig saldo.
Ik blijf netjes en beleefd. 'Meneer, ik dank u voor de uitleg'. 'Geen interesse en kunt u zorgen dat ABN Amro mij niet meer belt met dit soort vragen'. Als ik neerleg besef ik dat hij binnenkort niet meer namens ABN Amro spreekt. Dat wordt namelijk opgedoekt.
Het was dacht ik in een beige VW Kever, die aan Herman Zengerink toebehoorde, waarmee we naar het strand van Rockanje waren gereden. De Herman, die mijn moeder systematisch en stelselmatig 'Petra' noemde en steevast belde op haar verjaardag. Had hij een oogje op haar? We hadden geen auto thuis, dus dat tochtje was een belevenis op zich. We installeerden ons op het strand, waar het redelijk druk was. Ik was een jaar of zes, kon nog niet zwemmen, maar liep geen enkel risico. Te schijterig om ook maar een stap in het water te zetten.
Ik speelde in het zand en bouw een zandkasteel of een tunnel. Na verloop van tijd wil ik terug naar ons plekje. Waar was het ook al weer? Ik zie mijn familie niet; ze zaten toch bij een vlag. Lichte paniek maakt zich meester van de kleine Sjaak, die overgaat in een huilbui. Een schattig moederziel alleen blond jongetje dat huilt, dat trekt de aandacht. Iemand ontfermt zich over me en brengt me naar een barak. Het blijkt een strandpost te zijn. De vrouw aldaar is bijzonder vriendelijk. Vraagt me van alles, maar vooral mijn naam, en geeft me iets te drinken. Het is Nutricia Chocomel. Dat heb ik nog nooit gedronken tot dat moment, maar ik herken het logo en de kleurstelling. Het smaakt nieuw maar overheerlijk en even is het verdriet weg. Ik koester dit moment en zie mijn moeder ineens binnenkomen. Is ze de rust zelve of was er paniek? Vond ze het eigenlijk wel erg dat ik weg was? Ja, toch wel. Hoe lang heeft het eigenlijk geduurd? Ee keren terug op onze plek en er is opluchting alom bij iedereen. De hele dag blijft een beetje raar voelen en heeft de smaak van échte chocomel.
Deze gebeurtenis van 36 jaar geleden schoot door mijn hoofd toen we zondag op het strand van Texel lagen. Tsja Rockanje, daar was ik zelf even de weg kwijt en zij mij. Diezelfde avond blijkt er iemand te zijn vermist, ook in Rockanje. Het liep dit keer minder goed af.
Elma is gewaarschuwd; een blogje over sport, maar als Britse moet dit ook haar wel aanspreken. Sinds enige tijd is Sjaak onder de indruk van het snooker. Een saaie sport, die urenlang verveling biedt en te veel exposure heeft. Dank zij de enthousiaste en kundige uitleg van Elsje, al jarenlang liefhebber én kenner, snapt Sjaak inmiddels de regels. En daarmee de schoonheid van het spel. De spelers kunnen elkaar vele minuten bij de keel houden en verdedigend spelen (safety shots), om vervolgens als een roofdier alle ballen in de netjes te spelen (potten). Het heeft allemaal zijn eigen jargon en het spel staat bol van codes en gebruiken, maar dat doet nu niet terzake.
Het doel is om alle ballen te potten, met behulp van de witte bal. Daar speel je mee. Wat van belang is om te weten is dat -zo lang er een rode bal in het spel is (1 punt)- je een gekleurde bal terug krijgt als je die weet te 'potten'. De zwarte bal is het meeste waard (7 punten), daarna aflopend roze (6), blauw (5), bruin (4), groen (3) en geel (2). Je moet om beurt rood en kleur spelen. Zijn alle rode eruit dan moet je eindigen met een reeks van geel naar zwart. Als je dan goed rekent kun je maximaal 147 punten halen. Als je dat in één beurt (break) doet heb je een '147' gehaald. Dan ben je een hele grote in je sport zeg maar. Ronnie O'Sullivan, de Mr Bean van het snooker, is een fenomeen. Drugs, drank en depressies kenmerken zijn loopbaan, iets dat je niet bij deze op het oog zo nette sport zou denken. Maar hij is ook briljant. Gisteren deed hij het weer en ook al weet je niks van de sport, het negen minuten durende filmpje is de moeite van het bekijken waard. Wellicht gaan jullie ook 'om'.
Al bijna een maand weigert de dictator Mugabe de uitslag van de verkiezingen in Zimbabwe te erkennen. Vandaag is de zoveelste aanval op de oppositie uitgevoerd. Gisteren bleek hij wapens met ivoor te hebben afgerekend. Mugabe is een schoft die zichzelf al heel erg lang in het zadel weet te houden en tienduizenden slachtoffers heeft gemaakt. De zoveelste dictator, what's new? Waarom dit blogje?
Sjaak is in Zimbabwe geweest. Lang geleden (1990) toen het nog veilig was. 'Africa for beginners' werd ons glimlachend gemeld. Een land met een goede infrastructuur, een heus milieubeleid, relatieve welvaart en een optisch evenwicht tussen blank en zwart. Toch broeide het toen al. Vrienden, die er zelfs een aantal jaren hebben gewoond, berichtten ons in de jaren erna dat het steeds onveiliger werd. Eerst een hek om het huis, toen tralies, later een bewaker. Eind jaren '90 kwamen ze gedesillusioneerd terug. Onder het motto: 'we pakken ons land terug' werden de blanke boeren door knokploegen onteigend. Toen dat de economie uiteindelijk ook niet ten goede kwam groeide de oppositie en werd die keihard de kop ingedrukt. Zo gaat het nu al jaren. De wereld kijkt toe. Interne aangelegenheden, daar bemoeien we ons niet mee. Hoe ver moet het komen willen we als wereldorde ingrijpen?
Ziekenboeg alom in huize HEMAJAS. Al langer waart een virusje rond het NSG, maar de laatste weken was het rustig. Totdat Sjaak vorige week dinsdag gammel werd en ziek naar huis ging. Vervolgens duurde het een dag of vier voordat ik weer een beetje opknapte. Maar toen ging Elsje onderuit. Het was een gammel weekend en vanmiddag kwam jongste zoon Fenzemans witjes thuis. Ziek en overgeven. De oudste zoon was lekker uit spelen gegaan, maar gaf toch zijn met smaak verorberde avondeten terug. Lamme Sjaak was meteen koning in het land der blinden en relatief topfit. Dus even weer zorgen voor de zieken en vanavond nog medicijnen gehaald in het multi-culture Overvecht. Wie weet helpt het de jongste de nacht door. Het doet me denken aan een voetbalkamp waar ik ooit als 18-jarige leider al kotsend pupillen steunde die in het zelfde schuitje zaten.
Al ruimend in de digitale foto's kwam ik in de mapjes van de vakantie van vorig jaar. Over drie maanden is het al weer grote vakantie, dus een beetje voorpret kan geen kwaad. Terugkijkend op die van vorig jaar was het een heerlijke vakantie in de Aveyron. Een mooi, fijn vakantiehuis, goede mogelijkheden om te fietsen en aardig wat uitjes in de omgeving. Eéntje daarvan was naar het 'parc acrobatique' in Gages, dat op 15 km van het bekendere Rodez lag. In het park waren diverse 'parcours' langs touwen en bruggen, tussen de bomen uitgezet. Variërend in hoogte en moeilijkheidsgraad. Een groot succes voor de kinderen en Sjaak. De VdH haakte af wegens armproblemen. Je werd geacht om gezekerd en al die parcoursen af te leggen. Einddoel was de Tyrolienne; een kabelbaan waar je mee de diepte in dook. voor een aantal onder ons, Sjaak niet uitgezonderd was het best eng, met name de Rikkens waren helemaal op hun gemak en liepen 15 meter boven de grond over een enkel draadje. Wel gezekerd, maar toch.
De jongste, toen net zeven jaar oud en zo lenig als een kat, verbaasde ons toch weer met haar lef en behendigheid. Moeiteloos ging ze over de obstakels en dook ze zonder vrees en bedenkingen dieptes in. Het enige dat niet helemaal goed ging was het verbale deel. Alhoewel: 'verzekeren doe je zelf' was best aardig gevonden in deze kontekst.
Deze uitzending ging over ons. Als wat we nu met zijn allen aan het doen zijn op het internet (bloggen, wiki's maken, YouTuben, hyvesen etc etc.) wordt ook Web 2.0. genoemd. Deskundologen vallen over elkaar heen; wat is nu de waarde van al die door gebruikers gemaakte content. Zit iedereen er wel op te wachten en is het geen tijdsverspilling? Boeie! Zonder dit alles had ik dit niet wereldwijd bekend kunnen maken. Web 2.0 maakt dingen mogelijk die voorheen niet mogelijk waren. Zelf hecht ik veel waarde aan Wikipedia en hoef ik niet zo nodig een wetenschappelijk keurmerk. Wetenschappers zeggen heel vaak de dingen die we toch al wisten, maar dan ingewikkeld. Echt nieuwe dingen mogen ze van mij ontdekken en dat vindt zijn weg dan wel verder via andere kanalen, waaronder Web 2.0.
Persoonlijk zal het me een biet zijn of er nu heel veel mensen naar mijn blogs gaan. Het is leuk als het veel gelezen wordt en dat zou best meer mogen, maar alles krijgt het publiek wat het verdient. En voor alle content is wel een publiek. Al doe ik het slechts voor mezelf, laat me lekker, je hoeft het niet te lezen.
Vandaag uit wandelen geweest met de VdH. In de buurt van Staverden en Uddel. We wilden over de heide, maar hadden geen goede kaart. Een geograaf en een biologe zonder kaart schande, maar de Carman was wel mee. Dus liepen we door weilanden en kwamen we uit in het allesbehalve pittoreske Uddel. Dan maar naar het Uddelermeer. Daar was iets mee. Ik was er in 1986 op excursie geweest voor het vak Fysische Geografie. Meestal staat er wel een bordje hoe zoiets tot stand is gekomen en hoe het heet. Niets was minder waar, maar erg was het niet. Ik wist het al weer. Een pingoruïne. Het Uddelermeer is een pingoruïne. Ik zie het collegediktaat van Lenie van Dorsser zo weer voor me. Maar wat was het nou ook al weer?
Gelukkig zoek je dat dan even op. Een klompje ijs in de permafrost (die hadden we hier in de ijstijden) met daarboven wat grond groeit uit tot een heuvel. De grondlaag scheurt, het ijs smelt en er ontstaat een meer. Oh ja, ooit wel geweten, maar weer vergeten. De pannenkoek in de uitspanning was drie keer niks en de bediening lief maar slecht, maar mijn dag kon niet meer stuk. Een pingoruïne; ik was het bijna vergeten.
Sjaak is niet zo van de 'linkjes als blogjes'. En al helemaal niet van reclames. Maar voor deze maak ik een uitzondering. Echt een fraai filmpje en al haalt 'The Miracle' niet het niveau van hun eerdere werk: het doet er toch aan denken en dat helpt ook.
We komen gelijk aan aan bij onze vaste plek tussen zijn en mijn werk. Zijn werk is mijn oude werk. Het is weer tijd voor een intervisiebijeenkomst, al mag dat niet zo heten. Want intervisie schijn je gestructureerd te doen en je kunt er voor leren. Ok, dan noemen we het bijpraten. Maar het is meer. Op de restanten van onze ruim acht jaar van samenwerken, die bijna een hebben we een mooie nieuwe vorm van contact gevonden. Hij is oprecht geïnteresseerd in mijn nieuwe werk. Herkent de problemen en waardeert de manier waarop ik ze aanpak. Er zijn goede tips en adviezen en in de toekomst ook wel mogelijke samenwerkingsverbanden. Ik ben uiteraard belangstellend naar mijn oude toko, maar heb het inmiddels goed los kunnen laten. Er zijn nieuwe keuzes gemaakt, die mij logisch lijken en vooral doorgang moeten vinden. Als ik het werkplan voor dit jaar zie, plus de producten- en dienstencatalogus (eindelijk is ie af) voel ik afstand en trots-met-terugwerkende kracht tegelijk.
We nemen de wereld door. Scherp analyserend over en weer, relativerend waar nodig en wat ons altijd heeft gebonden: met humor en taalgrapjes elkaar de loef af proberen te steken. We zijn het eens over de slappe bestuurders die we tegenkomen. Slechts weinigen zijn gezegend met een rechte rug en ze tonen doorgaans weinig ruggengraat. 'Wil je hogerop komen dien je te behoren tot de ongewervelde dieren', roept Coef! Het is weer erg prettig om zo bij te praten en te lachen. De tijd vliegt om en ik wurm mij los uit de nastoot die we voor Broers houden. Wordt vervolgd.
Het ontbrak nog in de speech: "En verplicht elk weekend aan de Heineken-tap, voor een lekker Hollands Biertje. Want we laten toch ons bier niet afpakken door een stelletje door geestelijken gemanipuleerde geheelonthouders".
Sjaak was gisteren afwezig, maar hoorde vanochtend 'de speech' van Rita. Het was laat geworden en ik had goed gegeten en gedronken! gisteren dus de hersens waren brak. Maar even dacht ik al dat we in Beijing waren en Erica de medaillewinnaars toeschreeuwde. Op een bijna ondeugende, 'hoor mij dit nu toch eens allemaal zeggen en durven'-manier uitgestrooid over een volgevreten publiek dat de boodschap eigenlijk ontgaat, maar gewoon lekker gezellig wil feesten. Nu de woorden doordringen is het eigenlijk griezeliger dan Wilders. Die is zo'n karikatuur van zichzelf (altijd geweest in mijn ogen en nu echt ontmaskerd voor het grote publiek) dat dat wel weer zal uitsterven. Rita predikt het egoïsme, ongezonde, muffe behoudzucht en angst voor het onbekende. Eigen volk eerst, niets minder dan dat.
Ben benieuwd of Rita ook zo hard schreeuwt als Lorna Kiplagat voor 'ons' goud haalt op de 10 km of hoe ze reageert als pakweg een Ibrahim Affelay (toch echt een van hun, de 'geheelonthouders') de winnende goal op het EK 2008 maakt. Hartstikke mooi, maar daarna wel wegwezen: de verblijfsvergunning was wel tijdelijk.
Posts
