De wereld kijkt toe

Al bijna een maand weigert de dictator Mugabe de uitslag van de verkiezingen in Zimbabwe te erkennen. Vandaag is de zoveelste aanval op de oppositie uitgevoerd. Gisteren bleek hij wapens met ivoor te hebben afgerekend. Mugabe is een schoft die zichzelf al heel erg lang in het zadel weet te houden en tienduizenden slachtoffers heeft gemaakt. De zoveelste dictator, what's new? Waarom dit blogje?

Sjaak is in Zimbabwe geweest. Lang geleden (1990) toen het nog veilig was. 'Africa for beginners' werd ons glimlachend gemeld. Een land met een goede infrastructuur, een heus milieubeleid, relatieve welvaart en een optisch evenwicht tussen blank en zwart. Toch broeide het toen al. Vrienden, die er zelfs een aantal jaren hebben gewoond, berichtten ons in de jaren erna dat het steeds onveiliger werd. Eerst een hek om het huis, toen tralies, later een bewaker. Eind jaren '90 kwamen ze gedesillusioneerd terug. Onder het motto: 'we pakken ons land terug' werden de blanke boeren door knokploegen onteigend. Toen dat de economie uiteindelijk ook niet ten goede kwam groeide de oppositie en werd die keihard de kop ingedrukt. Zo gaat het nu al jaren. De wereld kijkt toe. Interne aangelegenheden, daar bemoeien we ons niet mee. Hoe ver moet het komen willen we als wereldorde ingrijpen?

Krankenhaus

Ziekenboeg alom in huize HEMAJAS. Al langer waart een virusje rond het NSG, maar de laatste weken was het rustig. Totdat Sjaak vorige week dinsdag gammel werd en ziek naar huis ging. Vervolgens duurde het een dag of vier voordat ik weer een beetje opknapte. Maar toen ging Elsje onderuit. Het was een gammel weekend en vanmiddag kwam jongste zoon Fenzemans witjes thuis. Ziek en overgeven. De oudste zoon was lekker uit spelen gegaan, maar gaf toch zijn met smaak verorberde avondeten terug. Lamme Sjaak was meteen koning in het land der blinden en relatief topfit. Dus even weer zorgen voor de zieken en vanavond nog medicijnen gehaald in het multi-culture Overvecht. Wie weet helpt het de jongste de nacht door. Het doet me denken aan een voetbalkamp waar ik ooit als 18-jarige leider al kotsend pupillen steunde die in het zelfde schuitje zaten.

Verzekeren doe je zelf

Al ruimend in de digitale foto's kwam ik in de mapjes van de vakantie van vorig jaar. Over drie maanden is het al weer grote vakantie, dus een beetje voorpret kan geen kwaad. Terugkijkend op die van vorig jaar was het een heerlijke vakantie in de Aveyron. Een mooi, fijn vakantiehuis, goede mogelijkheden om te fietsen en aardig wat uitjes in de omgeving. Eéntje daarvan was naar het 'parc acrobatique' in Gages, dat op 15 km van het bekendere Rodez lag. In het park waren diverse 'parcours' langs touwen en bruggen, tussen de bomen uitgezet. Variërend in hoogte en moeilijkheidsgraad. Een groot succes voor de kinderen en Sjaak. De VdH haakte af wegens armproblemen. Je werd geacht om gezekerd en al die parcoursen af te leggen. Einddoel was de Tyrolienne; een kabelbaan waar je mee de diepte in dook. voor een aantal onder ons, Sjaak niet uitgezonderd was het best eng, met name de Rikkens waren helemaal op hun gemak en liepen 15 meter boven de grond over een enkel draadje. Wel gezekerd, maar toch.

De jongste, toen net zeven jaar oud en zo lenig als een kat, verbaasde ons toch weer met haar lef en behendigheid. Moeiteloos ging ze over de obstakels en dook ze zonder vrees en bedenkingen dieptes in. Het enige dat niet helemaal goed ging was het verbale deel. Alhoewel: 'verzekeren doe je zelf' was best aardig gevonden in deze kontekst.

Web 2.0

Deze uitzending ging over ons. Als wat we nu met zijn allen aan het doen zijn op het internet (bloggen, wiki's maken, YouTuben, hyvesen etc etc.) wordt ook Web 2.0. genoemd. Deskundologen vallen over elkaar heen; wat is nu de waarde van al die door gebruikers gemaakte content. Zit iedereen er wel op te wachten en is het geen tijdsverspilling? Boeie! Zonder dit alles had ik dit niet wereldwijd bekend kunnen maken. Web 2.0 maakt dingen mogelijk die voorheen niet mogelijk waren. Zelf hecht ik veel waarde aan Wikipedia en hoef ik niet zo nodig een wetenschappelijk keurmerk. Wetenschappers zeggen heel vaak de dingen die we toch al wisten, maar dan ingewikkeld. Echt nieuwe dingen mogen ze van mij ontdekken en dat vindt zijn weg dan wel verder via andere kanalen, waaronder Web 2.0.

Persoonlijk zal het me een biet zijn of er nu heel veel mensen naar mijn blogs gaan. Het is leuk als het veel gelezen wordt en dat zou best meer mogen, maar alles krijgt het publiek wat het verdient. En voor alle content is wel een publiek. Al doe ik het slechts voor mezelf, laat me lekker, je hoeft het niet te lezen.

Pingoruïne

Vandaag uit wandelen geweest met de VdH. In de buurt van Staverden en Uddel. We wilden over de heide, maar hadden geen goede kaart. Een geograaf en een biologe zonder kaart schande, maar de Carman was wel mee. Dus liepen we door weilanden en kwamen we uit in het allesbehalve pittoreske Uddel. Dan maar naar het Uddelermeer. Daar was iets mee. Ik was er in 1986 op excursie geweest voor het vak Fysische Geografie. Meestal staat er wel een bordje hoe zoiets tot stand is gekomen en hoe het heet. Niets was minder waar, maar erg was het niet. Ik wist het al weer. Een pingoruïne. Het Uddelermeer is een pingoruïne. Ik zie het collegediktaat van Lenie van Dorsser zo weer voor me. Maar wat was het nou ook al weer?

Gelukkig zoek je dat dan even op. Een klompje ijs in de permafrost (die hadden we hier in de ijstijden) met daarboven wat grond groeit uit tot een heuvel. De grondlaag scheurt, het ijs smelt en er ontstaat een meer. Oh ja, ooit wel geweten, maar weer vergeten. De pannenkoek in de uitspanning was drie keer niks en de bediening lief maar slecht, maar mijn dag kon niet meer stuk. Een pingoruïne; ik was het bijna vergeten.

Mooi filmpje

Sjaak is niet zo van de 'linkjes als blogjes'. En al helemaal niet van reclames. Maar voor deze maak ik een uitzondering. Echt een fraai filmpje en al haalt 'The Miracle' niet het niveau van hun eerdere werk: het doet er toch aan denken en dat helpt ook.

Ongewervelde dieren

We komen gelijk aan aan bij onze vaste plek tussen zijn en mijn werk. Zijn werk is mijn oude werk. Het is weer tijd voor een intervisiebijeenkomst, al mag dat niet zo heten. Want intervisie schijn je gestructureerd te doen en je kunt er voor leren. Ok, dan noemen we het bijpraten. Maar het is meer. Op de restanten van onze ruim acht jaar van samenwerken, die bijna een hebben we een mooie nieuwe vorm van contact gevonden. Hij is oprecht geïnteresseerd in mijn nieuwe werk. Herkent de problemen en waardeert de manier waarop ik ze aanpak. Er zijn goede tips en adviezen en in de toekomst ook wel mogelijke samenwerkingsverbanden. Ik ben uiteraard belangstellend naar mijn oude toko, maar heb het inmiddels goed los kunnen laten. Er zijn nieuwe keuzes gemaakt, die mij logisch lijken en vooral doorgang moeten vinden. Als ik het werkplan voor dit jaar zie, plus de producten- en dienstencatalogus (eindelijk is ie af) voel ik afstand en trots-met-terugwerkende kracht tegelijk.

We nemen de wereld door. Scherp analyserend over en weer, relativerend waar nodig en wat ons altijd heeft gebonden: met humor en taalgrapjes elkaar de loef af proberen te steken. We zijn het eens over de slappe bestuurders die we tegenkomen. Slechts weinigen zijn gezegend met een rechte rug en ze tonen doorgaans weinig ruggengraat. 'Wil je hogerop komen dien je te behoren tot de ongewervelde dieren', roept Coef! Het is weer erg prettig om zo bij te praten en te lachen. De tijd vliegt om en ik wurm mij los uit de nastoot die we voor Broers houden. Wordt vervolgd.

Trots op Holland (Heineken Huis)

Het ontbrak nog in de speech: "En verplicht elk weekend aan de Heineken-tap, voor een lekker Hollands Biertje. Want we laten toch ons bier niet afpakken door een stelletje door geestelijken gemanipuleerde geheelonthouders".

Sjaak was gisteren afwezig, maar hoorde vanochtend 'de speech' van Rita. Het was laat geworden en ik had goed gegeten en gedronken! gisteren dus de hersens waren brak. Maar even dacht ik al dat we in Beijing waren en Erica de medaillewinnaars toeschreeuwde. Op een bijna ondeugende, 'hoor mij dit nu toch eens allemaal zeggen en durven'-manier uitgestrooid over een volgevreten publiek dat de boodschap eigenlijk ontgaat, maar gewoon lekker gezellig wil feesten. Nu de woorden doordringen is het eigenlijk griezeliger dan Wilders. Die is zo'n karikatuur van zichzelf (altijd geweest in mijn ogen en nu echt ontmaskerd voor het grote publiek) dat dat wel weer zal uitsterven. Rita predikt het egoïsme, ongezonde, muffe behoudzucht en angst voor het onbekende. Eigen volk eerst, niets minder dan dat.

Ben benieuwd of Rita ook zo hard schreeuwt als Lorna Kiplagat voor 'ons' goud haalt op de 10 km of hoe ze reageert als pakweg een Ibrahim Affelay (toch echt een van hun, de 'geheelonthouders') de winnende goal op het EK 2008 maakt. Hartstikke mooi, maar daarna wel wegwezen: de verblijfsvergunning was wel tijdelijk.

Gods Woord

Sjaak is naïef. Ik weet dat, want ik ben niet dom. En toch overvalt het me iedere keer weer. Vandaag in de Volkskrant. Een rapportage over een Spakenburgs gezin van 18! kinderen. Werkelijk alle clichés komen boven water: geen TV, geen krant, geen inentingen, geen verzekering (die was nieuw voor me), geen (middelbare) school, want te 'rekkelijk'. Dan maar 100 km rijden elke dag (dat mag kennelijk wel). En bij alles God en de Bijbel als excuus. Hoezo zelf keuzes maken. Ja ze maken ze wel, heel gedurfde zelfs, maar nooit zelf verantwoordelijkheid nemen: dat maakt Sjaak boos. Lachen mocht dan weer wel, daar stond geen verbod op in de Bijbel. Sex mag kennelijk ook, al zal dat niet zo beleefd worden. Jezus, 18 kinderen in 24 jaar tijd. Daar had Bach wat meer tijd en vrouwen voor nodig en produceerde hij daarnaast nog heel veel andere zaken. Het is natuurlijk een opvolging van het gebod: 'gaat heen en vermenigvuldigt u''. Het is in deze kringen altijd maar weer afwachten hoe letterlijk ze dat onderling nemen.

Elsje heeft meer wortels in deze gemeenschap en zegt dat het klopt. Sjaak gelooft telkens weer dat het niet waar is. Denkt dat het niet bestaat. Dat het verboden is als dat al nodig zou zijn. Benieuwd of er een eigentijdse moslim is die er een film over gaat maken.

Let the good times roll

Het is weer zo ver. Het loopt tegen 20.00 uur en buiten is het nog licht. We kunnen weer zeven maanden vooruit met de zomertijd. Sjaak komt weer tot leven. Tegen een collega, die inmiddels als iets van Sjaak's bioritme had meegekregen, zei ik: 'als ik de Passies weer kan gaan draaien begint het te komen, maar als de klok een uur vooruit gaat breken de beste maanden van het jaar aan'. Die passietijd was extreem vroeg en het voorjaar blijft nog wat uit. Maar het lange licht, de door de VdH geruimde en gesnoeide tuin en de wetenschap dat ik vorig jaar met dertig graden half april (nog maar twee weken vanaf nu) een forse tocht fietste, maakt dat het gevoel al wel die kant op gaat. Laat Ina de overvloedig gevallen regen maar koesteren; Sjaak gaat voor de 'global warming'.

PS: Met de goede tijden in aantocht maar eens een nieuwe layout!

Onbetaalbaar

De reclames van Mastercard zitten nog op mijn netvlies. Sommige zaken zijn onbetaalbaar, maar alles is verder te koop; uiteraard met Mastercard. Sjaak had vanmiddag een 'onbetaalbaar' gevoel tijdens een wandeling met Joost. We kennen elkaar nu bijna 25 jaar, zijn studiegenoten en hebben tijdens en na onze studie telkens dicht bij elkaar gewoon. We eindigden die reeks als achterburen van elkaar, in het huis dat twee jaar geleden werd verkocht. Joost verhuisde naar Zutphen en we hebben altijd contact gehouden. Onze dochters zijn vriendinnen-op-afstand gebleven, dat helpt natuurlijk omdat er af en toe gelogeerd wordt.

Zes jaar geleden liepen we samen van Zutphen naar Deventer, op een koude, zonnige februari-ochtend. De dag ervoor won Gerard van Velde goud op de 1000 meter, dat weet ik nog goed. Sjaak was destijds behoorlijk van de kook, lag in scheiding en wist even niet het hoofd boven water te houden. Joost luisterde bijna 20 kilometer lang, gaf raad en eigen ervaringen weer (zelf had hij gescheiden ouders). Zelden heb ik me zo gesteund gevoeld. Veel zien we elkaar niet en het contact was wat minder, maar onlangs was er een mailtje: " ik mis het contact, wanneer gaan we weer wandelen"?

Vandaag dus. Terwijl we het beiden stervensdruk hebben op het werk, maakten we de vrijdagmiddag vrij. Spraken af in Dieren en liepen onze vertrouwde Veluwezoom-wandeling. Met pannenkoek in de Carolinahoeve. Gesprekken over werk, leiding geven en het bespreken van onze ambities, relaties en kinderen. Vertellen en vragen; elkaar aanhoren en soms adviseren. We hadden het nog uren kunnen volhouden maar toen we een maal in Rheden weer op de trein naar Dieren stapten naderde het einde. Het begon ook gelijk te hozen. In alle opzichten hadden we dit goed getimed. Inderdaad onbetaalbaar.

De deskundoloog

Afgelopen woensdag speelde Heracles tegen Roda JC. Dat de Limburgers wonnen is interessant voor later als 'we' de bekerfinale spelen. Wat fascineerde: bij Heracles speelde ene Klavan mee. Wie? De grote dr Clavan uit begin jaren '90? De persiflage van Kees van Kooten die meesterlijk alle deskundologen uit die tijd op hun plek zette. Deze Klavan is een jongen uit -nota bene- Estland die hier zijn geld met voetballen verdient. Wat zou dr Clavan ervan gevonden hebben. Een mooi gegeven om over te dromen. Geniet nog een keer van de tenenkrommende commentaren van de Oost-Europa deskundige

"Test ist Test"

Na het bizarre bericht dat vandaag bekend werd (een Vlaamse wielrenner werd tijdens de begrafenis van zijn doodgeboren kindje overvallen door een dopingcontroleur en moest ter plekke een plasje inleveren) houd ik me vooral met de achterkant van het verhaal bezig. Het zou zo gegaan kunnen zijn:

Je bent dopingcontroleur van de Vlaamse Gemeenschap. Je bent al verketterd, omdat je regionale Helden als Musseeuw en Vandenbroucke hebt ontmaskerd. Spuugzat word je van dat wielervolk. Elke keer beloven ze beterschap en en toch verstieren ze keer op keer de boel. En het publiek: dat kiest de kant van de zondaars en jij bent de gebeten hond. Het Nieuwe Schone Wielrennen schijnt te zijn ingetreden. Nou dat zullen we wel eens zien. Vandaag maar eens naar die Kevin van Impe. Een grote naam in België; het is een neefje van de grote kleine Lucien. Aangebeld. Nog een keer. Nog een keer. Om het huis gelopen. Niet thuis. Buurvrouw komt naar buiten. "Hij is naar het crematorium". Het zal toch niet waar zijn, denk je. 'Ze verzinnen ook van alles'. 'Toch maar eens kijken'. Dus er naar toe gereden; in Vlaanderen is alles dicht op elkaar. Inderdaad: bij aankomst staat de coureur in de hal. Mooi, die kan gelijk mee. Hij ziet je aankomen en lijkt aangeslagen. Hé dat kan wel eens prijs zijn, want anders ziet hij er niet zo geschrokken uit. 'Geen excuses, plasje inleveren'. Je hebt zoveel eelt op je ziel gekregen dat je de woedende reacties om je heen niet eens meer hoort. Tevreden ga je naar huis. Die is de dans mooi nie ontsprongen en wellicht heb je wel prijs. Een pintje heb je wel verdiend.

Na de meer dan terechte commotie van vandaag kun je maar beter verhuizen als controleur. Naar pakweg Argentinië, Chili of Paraguay. Daar hebben je voorgangers zo'n 60 jaar geleden ook onderdak gevonden.

Lekker lopen

Vandaag was het dan zo ver. Op mijn fietsblog had ik aangekondigd dat ik de komende weken even een uitstapje naar het hardlopen maak. Op deze zaterdag zou ik de City-Pier-City lopen en op Tweede Paasdag de Utrecht marathon. In beide gevallen niet all the way maar telkens de 10 kilometer. Vorig jaar had ik Utrecht een tijd van 45.46 gelopen en ik was minder goed getraind dan vorig jaar. Ik liep met mijn werk en de ontvangst op het Ministerie was perfect. Loopshirt klaar, startnummers als opgehaald door mijn collega Monique, kleedruimtes en kluisjes beschikbaar en dat alles op 150 meter van de start. Na het inlopen op het binnenterrein gingen we naar de start. We mochten doorlopen naar een gunstig vak omdat we aan de businessloop meededen. Even nog met wat collega's en bijbehorende introducees kennisgemaakt; het was allemaal erg gemoedelijk.

Het lopen ging aardig. Echt fit was ik niet en na twee kilometer had ik mezelf al een beetje opgeblazen, omdat ik te snel iedereen die langzamer liep wilde passeren. Daarna deed ik het iets rustiger aan en kwam ik een mooie kadans. De Carman liet me iets in de steek, waardoor ik dacht dat ik razend snel ging. Hij had iets te weinig gemeten. Een wondertijd van ergens tussen de 43 en 44 minuten leek ik te hebben gehaald, maar bij thuiskomst bleek het 45.21 te zijn. Toch nog sneller dan vorig jaar. Het parcours was fraai. Door de binnenstad van Den Haag, daarna een lus om Madurodam en daarna de lange weg terug naar het Centraal Station. De finish was vlak bij de Hoge Raad. Daar waar ik voor mijn oude werk regelmatig kwam. Een waardige finish op het sjieke Lange Voorhout, de Champs Elysées van de hofstad.

Ons IGZ-ploegje wachte netjes op elkaar en gezamenlijk liepen we terug naar onze kleedruimte. Een heerlijk middagje dus. En nu ligt de lat iets hoger; ik wil toch gaan proberen om onder die 45 minuten te komen. Wie weet, het wordt een thuiswedstrijd.

Altijd de vrouwen II

Weer moet Sjaak ingrijpen. Wanneer gaan we nu allemaal eens echt emanciperen en datgene waar wij als mannen -terecht- op gewezen zijn ook als de norm beschouwen. 'Stiefmoeders hebben het zwaar' en daarom is er aanstaande zaterdag een eerste stiefmoederdag. Hiephoi. De echtscheidingsbeurs is bezocht, op naar de volgende levensfase. De problematiek van de Nieuw Samengestelde Gezinnen (NSG) wordt weer gefocust op de rol van de vrouw. Net als de logistiek van het gezin, nieuw samengesteld of niet, in combinatie met werk. Sjaak, die net drie dagen het NSG praktisch in zijn eentje heeft bestierd, omdat de VdH een zware doch uitdagende managementopleiding doet -die goed is voor haar carrière-, moet wel een beetje schamperen.

Een van mijn eerste blogjes ging over het NSG. We hebben een doorgaans goed lopende tent hier en de vijf bij elkaar geraapte kids mengen wonderwel. Toch hebben ook we de problemen ervaren die doorgaans genoemd worden. Je kunt wat minder hebben aan de ene kant van het 'andere bloed' (waar je als ouder van je eigen kind af en toe wel bij fronst) en aan de andere kant zul je nooit de rol van 'echte' vader en/of 'moeder' krijgen. So what? Die verschillen zijn er en als je ze niet accepteert of er mee leert om te gaan dan heb je het zwaar. En als de kinderen niet geklikt hadden, of de VdH mijn kinderen niet had gepruimd v.v, dan wel voor Sjaak dit alles met die van haar, dan hadden we elkaar gedag gezegd en waren we niet verder gegaan samen. Het klinkt heel zakelijk en nuchter, maar na een scheiding leer je wel dit soort keuzes te maken. En dat is wat er vaak niet gebeurt. Mensen willen alles en hebben een niet realistisch verwachtingspatroon. Willen een oude situatie herstellen, maar een NSG is nu eenmaal geen 'kerngezin' zoals het in de Literatuur heet.

Goh Sjaak: jij hebt het zo goed voor mekaar en bij jullie loopt alles zo goed. Dat is makkelijk bloggen. Ik hoor het mezelf al zeggen als ik het intik, laat staan anderen. Niets is minder waar. Ik herinner me urenlange telefoongesprekken met de VdH over hoe we met elkaars kinderen omgingen. Moeizaam contact krijgen met sommige van de wederzijdse stiefkinderen. Het soms moeizaam accepteren van de ex-en, die je er gratis bijkrijgt en zeker in het begin voor veel onrust zorgden. De vele mailtjes, zondagse besprekingen en agendaverschuivingen om het logistiek rond te krijgen. Het NSG draaiende houden is hard werken. Voor (stief)vaders én (stief)moeders, die het samen moeten zien te rooien en elkaar helpen bij hun rol. Laat dat de norm zijn.

Even uit de problemensfeer: de nieuwe situatie geeft ook kansen, die je moet creëren en grijpen. Leenmoedermaandag, de maandag na moederdag, vieren is er zo één. Als stiefvader het team van je stiefdochter trainen is een andere. Als je een auto vol kinderen hebt op vakantie. Of dat de kinderen, die de komende weekenden niet allemaal samen hier zullen zijn, oprecht teleurgesteld zijn.