Elke derde of vierde zondag in juli eindigt voor Sjaak de zomer. De Tour is voorbij en weg is het ultieme vakantiegevoel dat een zonnige bergetappe telkens weer oproept. Eind oktober is dan traditioneel de presentatie van het pracours van het de editie van het volgende jaar. Het is nog ver, maar het is wel concreet. Sjaak kan weer ergens naar uitzien. Wat er ook gebeurt: de Tour is groter dan zijn schandalen.
Het was een mooie 'deal'. Sjaak wilde graag naar het afscheid van Boogerdje in Valkenburg en vond het leuk als er een paar vertegenwoordigers van het Kindervolk bij zouden zijn. Hoe krijg je die mee? Door een kluif voor te houden in de vorm van de stoeltjeslift en bobsleebaan in hetzelfde stadje. De middelste drie hadden er wel oren naar. Zo gezegd zo gedaan: in de lange autorit er naar toe maar weer begonnen aan de luister-cd van Brief voor de Koning. In de zomervakantie al een topper en nu weer. De reis van bijna twee uur vloog voorbij; ook voor chauf Sjaak. In Valkenburg was de attractie snel gevonden. Het was koud, maar wel te doen. Met name de jongste zoon keek wel wat benauwd naar de stoeltjeslift maar verkoos dat middel boven een lange klim te voet. Bij de bobbaan waren er minder reserves. Sjaak had ooit als 11-jarig jochie, tijdens een uitwisseling met voetbalclub RKHBS uit Heerlen, deze ritjes gemaakt (dun door de broek destijds), maar mijn drie makkers rondden met veel plezier hun baantjes. Sjaak bleef niet achter en remde in de tweede remde -op advies van de oude buurjongen die we daar ineens tegenkwamen- nauwelijks meer.
Daarna was het -na een passende fourage- de beurt aan Boogerdje. Het verhaal was bekend. Hij zou in Lombardije afscheid nemen en slechts ererondjes rijden in Limburg. Helaas haalde hij door een knieblessure de start in Italië niet. En Sjaak had nog wel zo gehoopt en geblogd dat dat nog éénmaal zou lukken om daar te winnen.
om te voorkomen dat het allemaal als een nachtkaars uit zou gaan besloot Sjaak om te gaan, net als 10.000 anderen. Door Michael Boogerd was het de afgelopen 10 jaar leuk om naar wielrennen te kijken. Hij was er altijd 'bij' in de meeste klassiekers en in de Tour. Won bijna nooit en vond dat eigenlijk geen groot probleem. Hij was er immers bij en werd door zijn concurrenten gevreesd. Het lijkt op de hang naar waardering en respect die Clarence Seedorf ook zo lang had (maar die niet vergat om vijf maal de Champions League te winnen) en ook Sjaak herkenbaar voorkomt. Typisch Nederlands? Tevreden zijn met minder dan het hoogste? Waardering los kunnen zien van resultaat en prestaties? Sjaak gaat er helemaal in mee. Ik zal Boogerdje missen, al komt er een generatie aan die straks wel de prijzen pakt.
Sjaak is geen lezer. Toch zijn er momenten dat ik door Literatuur geraakt werd. Als zestienjarige las ik 'Een Roos van Vlees' van Jan Wolkers. Ik werd enorm geraakt door de eenzaamheid en wanhoop van hoofdpersoon Daniel. Prachtig neergezet door de schrijver die vooral verguisd werd op school. Juf Sneijders, lerares Nederlands, begon uit te varen over de vunzigheid van Wolkers met dit boek als voorbeeld. Ik protesteerde en voerde aan dat als je er doorheen las je het echte leven voelde. Het is het enige boek dat ik van Wolkers had gelezen en tot op de dag van vandaag is dat zo. Maar aan dat ene moment van ontroering heb ik genoeg gehad. Als je dat kunt bereiken, ook door schilderkunst of beelhouwen dan ben je iemand.
Het mooiste vond ik het verdriet dat Monique van de Ven op haar gezicht had staan. Geen grootse emoties of concepten, maar het gevoel van afscheid van iemand die haar veel had gegeven. Dat gevoel heb ik ook: Wolkers was een begrip en als die er niet meer is, sta je daar even bij stil.
Nu is het genoeg! De Heleen Mees-terreur waart over het land. Nu is de Nederlandse vrouw weer
niet ambitieus. Vorige week in het Magazine van de Volkskrant: waarom stoppen carrièrevrouwen met werken en gaan ze voor 'de kinderen zorgen'? Vrijdag weer een onderzoek: vrouwen gaan minder werken. So what? Hebben ze het de mannen ook gevraagd? Wat is het probleem nu eigenlijk?
Sjaak is -beïnvloed door behoorlijk feministisch klimaat in zijn jeugd- gewoon om af te vragen wat de rol van een man/vader in een relatie/gezin kan zijn. Net als de meeste van zijn vrienden trouwens. Dat was me geraden ook, dat zeker, maar een zekere balans tussen zorgtaken en werk/carrière kan geen kwaad. Natuurlijk hadden mannen een hoop werk te doen (was even wennen om minder dan 40 uur te werken). De vrouwen trouwens ook: hoe laat je je kerel toe in het dagelijkse gedoe. Sjaak gaat nu voorbij aan de homorelaties, maar daar komt eea net weer even iets anders naar voren denk ik.
Ik dacht dat we er wel zo'n beetje waren. Ik zie op school bijna net zoveel vaders; parttime werken is heel gewoon voor mannen en voor vrouwen zijn de mogelijkheden en opties toegenomen. En één van die mogelijkheden is om te kiezen om te gaan zorgen dan wel minder te werken. Voor vrouwen en voor mannen. Als die dat onderling beslissen prima. Waarom dan boetes opleggen aan afgestudeerde vrouwen die willen stoppen met werken? En waarom het debat altijd op de vrouw richten. Wij mannen hebben ook onze verantwoordelijkheden. En keuzes. Tenminste als het van Heleen Mens mag. Als het financieel zou kunnen zouden Sjaak en de VdH het wel weten: Sjaak gaat stoppen en zorgen en de VdH gaat lekker werken. Andersom zou net zo goed kunnen, Kennelijk vinden we het belangrijker om mensen in een keurslijf te dwingen dan elkaar de keuzes te laten.
RandstadRail is nu bijna weer bedrijfsklaar. Goh. Als kind wist ik vroeger precies wat er speelde op het gebied van de railinfrastructuur. Nu weet ik niet meer van RandstadRail dat het vooralsnog een flop is en dat Den Haag Centraal al jaren een zooi is en er geen einde aan lijkt te komen. Maar ik zag al wel eens een Rotterdamse metro in Den Haag staan. Dus nu maar eens even mezelf wat meer verdiept in de materie. Uiteraard kom je dan uit bij de Wikipedia, waar zo'n beetje alles nu in staat. En wat blijkt: in Rotterdam staat er toch een hoop te gebeuren. Niet alleen de HSL verandert het gebied rond Laag Zestienhoven en Schiebroek, maar ook de oude Hofpleinlijn. Let wel: dit telt voor Sjaak want hij woonde de eerste twee jaren van zijn leven in dit gebeid. Logeerde lang nog bij tante Driekske op de Meidoornsingel en slofte op de velden van Germinal, vv Schiebroek en Leonidas vele kilometers. Nam in 1981 persoonlijk afscheid van opa Pfaff in het St Fransiscus Gasthuis. Kortom: er ligt wel wat aan herinneringen, die onlosmakelijk verbonden zijn met dat merkwaardige lijntje, dat liep van het Hofplein naar het verre Den Haag.
Het gaat allemaal op de schop. Het stuk tussen Schiebroek en Hofplein, met het unheimische stationnetje Bergweg (zie foto) verdwijnt voorgoed, al gaat dít viaduct gelukkig niet tegen de vlakte (itt bij de Willemstunnel). Vanaf het ziekenhuis gaat het spoor onder de grond om via Blijdorp aan te sluiten bij het metrostation Rotterdan Centraal. Alle stations richting Den Haag worden verplaatst waardoor Wilgenplas en Kleiweg straks niet meer bestaan. En dat waren nu juist zulke fijne stationnetjes. Al was het maar omdat 'we' those days daardoor meer treinstations dan Amsterdam hadden. Zuid, Noord, Alexander, Blaak, Lombardijen, Stadion!, Hofplein, Bergweg, Kleiweg en Wilgenplas. Daar konden ze 75 km noordelijker niet tegenop. Schiedam-Rotterdam-West telden we dan stiekem mee. Hoe de stand nu is zou ik niet weten, ik weet bij God niet meer wie er mee doen en hoe ik moet tellen.
Zelf zou ik nu wel weer aardig vinden als de gemeenteraad van Utrecht vandaag HansjePansje-Kevertje als burgemeester zou kiezen. Als jullie Utrechters het allemaal geen moer uitmaakt kunnen we dan die uitslag ook wel volledig negeren. Hoe graag ik Aleid ook mag, zijn reactie gisteren was helaas potsierlijk. 'Een slechte start Erik Odekerke'.
De VdH was een paar dagen VvH (Vrouw van Huizes). Dat bracht Sjaak in een geheel nieuwe rol. De gezondheid van onze Lotje liet dermate te wensen over dat er snel nader onderzoek nodig was. Ze leek een hartprobleem te hebben en dus moest er een echo en hartfilm gemaakt worden. Dat kon begin deze week en de VdH keek Sjaak lief aan. Ja hoor hij zou wel met haar naar de kliniek gaan. Dus Lotje in de mand, auto in en meegenomen naar de kliniek, die in een monumentaal pand aan het sjieke Wilhelminapark was gesitueerd. Zat Sjaak ineens als een dierenliefhebber in de wachtkamer, als mijnheer S. (zoals de VdH van achter heet). Het werd nog wilder; Sjaak moest haar bij het onderzoek gerust stellen door haar op haar zijde te houden en koppie vast te houden. Tsja, je voelt je als een yup die een luier van het logerende babyneefje moet verschonen, maar er was geen keuze. De echo -net als bij de verloskundige en dit keer zelfs in kleur!- was duidelijk: een zware hartpatiënt, die eigenlijk op halve kracht functioneert. Hoewel binnen de 'garantie' van het asiel was van meet af aan duidelijk: we gaan all they way met Lotje die al vijf kinderhartjes heeft veroverd en inmiddels ook dat van Sjaak. Dus we zien wel hoe het verder loopt.
Al terugrijdend naar huis, een een fors bedrag lichter aan 'kosten', moest Sjaak wel even nadenken over wat er gebeurd was. Niet zozeer het ineens willen en kunnen zorgen voor dieren en een opkomende dierenliefde, maar het apparaat aan dierenzorg dat ons ter beschikking staat. We zijn niet in staat om eenvoudig te genezen ziektes in delen van de wereld bij mensen uit te bannen en voor een veelvoud aan wat daar voor een mensenleven nodig is maken we hier een echo en hartfilm voor een -weliswaar schattig, maar toch- poesje. Relativeren is vaak de dood in de pot, maar ook wel passend. Dierenleed afgezet tegen het Leed in de wereld; hoe scheef kan het soms zijn.
Sjaak heeft het al eens terloops gemeld. Er is iets dat hij niet kan bevatten en dat is dat er mensen zijn die erin slagen om blindsimultaan te dammen. Zoals Ton Sijbrands. Afgelopen week was het weer zover met een wereldrecordproging in Tilburg. Ton won 20 van de 24 partijen en 4 remises. Tegen meer dan behoorlijke spelers, terwijl het lastig is om te winnen tegen een beetje dammer. Op een stoel, alleen een microfoon en een luidspreker om de zetten door te krijgen en te geven. 24 partijen in je hoofd, als beeldjes die permanent veranderen en waar je bij een aantal scenario's moet doorrekenen. En dan nog zoveel partijen winnen en na afloop schijnbaar onaangedaan zijn.
Onwaarschijnlijk!
Vlak voor de zomer ging onze Dre dood. Dre was al op leeftijd en was het laatste jaar al steeds slechter geworden. De VdH had het er erg zwaar mee, verknocht als ze was geraakt aan de 'geholpen' kater. Er was dan ook geen ruimte voor snel 'een nieuwe'.
Vandaag was het zover; na op de site van het dierenasiel al wat voorwerk te hebben gedaan, ging ze erheen. Terwijl Sjaak het kindervolk op de voetbalvelden bekeek, aaide en knuffelde Elsje ongeveer een twintigtal poezen en katers. Dat werd ingedikt tot een een tweetal. Uiteindelijk kwam Sjaak ook langs om een advies te geven voor een keuze, wetende dat we geen twee poezen in huis willen. Sjaak vond Charlotte, de eerste van de twee direct OK ('pak haar maar in') en vond het niet erg dat nummer twee al weg was. Dus Charlotte werd het, maar wij noemen haar Lotje. Een schattig beestje, met al vier zwangerschappen (en twee keizersnedes)achter de rug in anderhalf jaar. Dan zeggen ze dat je een hondenleven kunt hebben. Het was haar niet af te zien en ze toonde meteen aanhankelijkheid. Elsje straalde en trilde van opwinding toen Sjaak haar in de auto zette. De VdH werd even kattenvrouwtje en is vandaag met geen stok uit huis te krijgen.
Merckx niet welkom op het WK. De Duitsers vinden dat alle renners met een dopingverleden niet op het WK mogen komen. En dus ook de beste wielrenner aller tijden niet. Na de Val van de Muur in 1989 en de Val van der Jan (Ullrich) dit jaar is men van God los. Een land dat nota bene bij diezelfde Val van de Muur erfgenaam werd van een flink aantal wereldrecords in de atletiek, die nog steeds niet verbeterd zijn. Waarvan die van Marita Koch op de 400 meter vlak uit 1985 (zie filmpje) een van de meest prominente is. Als onze Oosterburen echt schoon schip maken schrappen ze alle DDR-records en laten alle mensen die toen iets ermee te maken hebben gehad niet meer de Saubere Länder binnen. En als dat niet helpt bouw je toch gewoon een Muurtje, dan blijven ze zeker weg.
Deventer heeft iets met de Canto Ostinato van Simeon ten Holt. Vorige jaar schreef de VdH al een recentie van de eerste uitvoering ever op orgel. Er lopen dichters rond die -what else- een gedicht maken en eind juni werd de Canto uitgevoerd op de vertrouwde vier vleugels. Gisteren ging de orgelversie op herhaling. Een speciaal concert waarin er naast het orgelwerk ook gedanst werd. Hoewel Sjaak zelf een beetje Canto-moe aan het worden is was het een mooie gelegenheid om eens met vaders op stap te gaan. Die als geschoold organist onder de indruk was vorig jaar en dat gisteren wederom was. Vandaag luisterde ik de CD en het begint een beetje te dagen, maar de piano's hebben nog steeds mijn voorkeur. De Soefi-dans, uitgevoerd door derwisjen, was matig te zien en het publiek was erg onrustig. Het eindeloze gedraai was even knap (hoe word je niet duizelig) als slaapverwekkend. De intentie was duidelijk (beiden vormen van dans en muziek hebben eindeloze herhalingen) en had wellicht goed kunnen uitpakken als de ambiance beter was geweest.
Wat nog het meeste indruk maakte waren de spontane en oprechte toespraakjes van Nebahat Albayrak. Als verantwoordelijke voor het integratiebeleid, waar ze zelf de belangrijkste exponent van is, was ze uitgenodigd. Ze gaf aan dat vooral het muziekstuk zelf de aanleiding was om te komen, aangemoedigd door haar secretaresse die het stuk al kende. En dat beviel Sjaak wel; niks politiek correct gedoe, maar gewoon omdat je iets mooi vindt kom je. Zo zou het moeten zijn. Dat je ook rustig iets niet leuk kunt vinden en dat los van de correctheid kunt zeggen. En dat je ook heel enthousiast kunt worden van mooie initiatieven zoals in Deventer. Albayrak deed het, met een onmiskenbaar Rotterdams accent en dat deed Sjaak wel even gloeien.
Vandaag grote uittocht in het NSG. Middelste dochter en beide zonen zitten in dezelfde klas in de bovenbouw en die gaan op kamp zo aan het begin van de herfst. Het vertrek is altijd licht chaotisch wanneer de bussen geparkeerd staan in de enige doorgaande weg van de wijk. Uiteindelijk reden ze toch nog mooi op tijd weg en had Sjaak een mooie aanleiding om eens te kijken wat dat film-knopje toch inhield. Nog voor de tekst klaar was had ik al een comment te pakken.
Eerder beschreef Sjaak de scheerrace tussen Wilkinson en Gilette. Na jaren Gilette te hebben gebruikt maakte ik een uitstap naar de viermes-constructie van de concurrent. Wetende dat er snel iets overheen zou komen. En zowaar, deze zomer kregen we de Power-serie van Gilette. Vijf mesjes op een rij en ' gladder dan ooit'. Uiteraad geprobeerd en naar tevredenheid. Wel zonder batterij, een scheermes is geen vibrator hoor. Vandaag kocht de VdH voor Sjaak een setje peperdure messen. Dan ben je 'over'. Nu maar weer wachten tot er een zeskoppig monster op de markt komt.
Al fietsend naar mijn werk kwam ik vanmiddag in de Vogelenbuurt een oude bekende tegen. Toevallig ook een Bekende Nederlander. Aleid Wolfsen, net als Ab Klink een oude collega uit mijn justitiële verleden, liep rond om mensen uit te nodigen voor een feestje. Ik had wat haast dus fietste ik eerst langs, maar ik reed toch terug. Hij herkende me meteen en we spraken zeer informeel bij over ons wederzijdse wel en en wee. Hij is alvast in Utrecht gaan wonen als extra wapen in de strijd om het burgemeesterschap van Utrecht. Aleid heeft zich hiervoor gekandideerd en zal het referendum moeten afwachten. Bij 30% opkomst is het min of meer bindend. Ik denk dat we dat niet gaan halen, want dat referendum is een farce en niemand ziet het nut ervan. Ik zei hem dat in onze stad het beeld leeft dat er toch weer twee politici worden gedropt en en er dus eigenlijk geen echte keuze is. Dus zal er bijna niemand gaan stemmen. Verder vroeg ik me af wat hij -als gerespecteerd Kamerlid en rising star binnen de PvdA- op zo'n 'dooie' post te zoeken heeft. Daarop volgde een antwoord dat de politicus in hem boven haalde. Utrecht is bestuurlijk interessant: vierde stad van het land, hoofd van de politie, grote universiteit. 'Probleemwijken, Leidsche Rijn, mobiliteit binnen en rond de stad' vulde ik aan en ineens werd ik wat enthousiaster. Aleid zou best wel eens een goede burgemeester kunnen zijn; beter dan onze Annie nu is. Hij oogt energiek, rustig en heeft -zorgvuldig formulerend- het vermogen om bestuurlijke abstractie helder voor een groot publiek te kunnen brengen. Aleid kon daarbij goed delegeren, anderen het werk laten doen en daar goed mee weg komen. Allemaal dingen die hier wel zouden passen. Dus zegde ik hem mijn stem toe. En hij nodigde mij alvast uit mocht hij het Stadhuis halen.
Wat mis ik toch soms Koot&Bie. Vandaag was een gouden kans voor Bie geweest om VVD-wethouder Talen uit Staphorst (huh? bestaat daar iets anders als Christelijk Grut) te parodieëren. Als een kruising tussen Hekking en vd Vaart himself. De man (Talen) heeft zich opgeworpen als redder van Rita en de eenheid in de partij. Waarschijnlijk heeft Rita de beste man nog nooit gezien en zou zij met haar zware bariton hem vanwege zijn belachelijke uiterlijk hartgrondig uitlachen, maar op de een of andere manier neemt iedereen hem nu serieus. Tenminste NOVA, waar hij te gast was en Twee Vandaag was met hem op stap. De man mocht zijn zegje doen en kon de motie die hij morgen gaat indienen slechts van papier bekend maken. Ze gaan een appel doen aan de partij om een fractievoorzitter te kiezen die de eenheid kan bewaren. Volgens Sjaak hebben ze iemand weggestuurd die die eenheid regelmatig verstoorde met haar gewauwel en is die leider in goed overleg gekozen. Maar goed.
Aandoenlijk was het bijna; Snorremans (zie foto) ging uit zijn dak toen de fractievoorzitter van Hoogeveen voor de camera's van Twee Vandaag hem zijn steun toezegde. Dat was maar mooi binnen. Drachten was al overstag, Vriezenveen beraadde zich nog en Sneek stond ook op omkantelen. Rolde lukte niet, die waren al jaren linksig net als de buren uit Meppel. Maar Jan was niet voor één gat gevangen. Zwolle, daar kende hij mensen en die zouden daar de lobby met succes kunnen voeren. Als die meededen kon hij met een rechtgeaard traditioneel VVD-leger vanuit het Noorden de IJssel over en tijdens het congres in Veldhoven Rita bevrijden uit de greep van die gekgeworden Haagse Kliek. Talen wist natuurlijk ook nu weer de generaals in rust Bolkestein en Wiegel aan te halen om de boel op te lossen.
In de studio zat ook vice-fractievoorzitter Edith Schippers. Een kundige politica, die met nauwelijks ondrukte irritatie vertelde dat Rita al tien maanden de boel ondermijnt, alleen maar uit is op macht en juist daardoor de partij niet aan de inhoud toekomt. Fijntjes in één adem meldde dat de hele fractie haar had weggestuurd en dat zij daar volledig achter stond. Dat de formele lijnen nu eenmaal anders lopen en dat Rita met een andere opstelling gewoon binnenboord was gebleven. Het is mijn partij niet, maar deze vrouw zou van mij best de boel mogen overnemen daar in plaats van die in-sneue Henk Kamp.
Jan Talen ging het boven de pet en luisterde niet meer. Genoot van zijn laatste seconds of fame, wetende dat het aan anderen was om hier verder mee te gaan. Hij kan zich weer aan de snor wijden en ervoor zorgen dat de ondernemers en middenstanders in Staphorst niks tekort gaan komen.
Posts
Alle reacties
