Ethische kwestie?

Elsje roerde een moeilijk thema aan; selectie van embryo's. Vandaag in de Volkskrant een stuk over alternatieve vormen van vaderschap. Een homostel dat een draagmoeder bereid had gevonden om hun kind te baren en een vader die -allesbehalve anonieme- donor was voor een lesbisch paar, terwijl hij zelf getrouwd was met een vrouw die bewust kinderloos wilde blijven. Alternatieve gezinsvormen, waar je eigenlijk niks van te vinden hebt. Maar toch: Sjaak stond daar toch wel even bij stil. Het klinkt allemaal behoorlijk ingewikkeld, niet in het laatst voor de kinderen zelf. Hoe leg je dit alles uit en hoe gaat het met de binding met diverse ouders? Is dit alles niet een uitvloeisel van persoonlijk belang en de ultieme vorm van egoïsme?

Kom op Sjaak! Je lijkt wel een moraalridder die het Ideale Gezinsmodel propageert. Kijk naar jezelf. Drie leenkinderen die jouw als leenvader erbij hebben gekregen. Die vijf minuten nodig hebben om aan vriendjes uit moeten leggen wanneer ze waar zijn en mede daardoor soms vergeten waar ze welke spullen hebben liggen. Alsof ze daar om gevraagd hebben, toen Elsje en Sjaak aan elkaar gekoppeld worden. En toch is het NSG in mijn ogen een succes. Bewust kozen Elsje en Sjaak ervoor om niet verder te gaan als het niet zou klikken met de kinderen. Onderling of met één van de ouders. We verhuisden om dicht bij de andere ouders te wonen. We leerden met elkaars kinderen om te gaan en nieuwe affectievormen te vinden (geen kus voor de oudste maar een bijna net zo intieme 'high-five' voor het slapen gaan). En vijf kinderen kregen er een broertje en zusje(s) bij. De stiefzussen kletsen, roddelen, miespelen heel wat af op de bank in de erker. De jongens zijn vriendjes en broers tegelijk. De jongste voelt als een eigen dochter, mede omdat ze nog geen drie was toen ze in mijn blikveld kwam. Een klimaat waarin kinderen welkom zijn en mogen zijn wie ze zijn: is dat niet de basis?

Vandaag vieren we dat we 5 jaar een NSG zijn. Ik hoop dat de paren uit de Volkskrant dat over een paar jaar ook zullen doen.

Degelijke voortzetting

In vroeger tijden wilde ik nog wel eens naar 'de nieuwe LP' van deze of gene uitkijken. die tijd ligt achter me, maar naar de 'nieuwe van Coldplay' was ik toch wel benieuwd. Dus deze binnengehaald en nu een keer of zes geluisterd. De recenties van anderen zijn wisselend; de een vindt het helemaal niks (Volkskrant), de meesten zijn echter lovend. Sjaak bevindt zich onder hen. Als je aan de top staat kun je nauwelijks beter. Coldplay maakt dit waar; dit album is niet beter dan het eerdere werk, maar beslist ook niet slechter. Een degelijke voortzetter, waarin een paar nummers eruit springen. De instrumentale uitstapjes na een voor het oor al afgerond nummer (zoals bij Yes) bevallen me na een paar keer luisteren wel, als je ze tenminste beschouwt als bonustrack. Coldplay maakt ook wat stijl-uitstapjes, zo lijkt het begin van '42' wel Pink Floyd; 'Strawberry Swing' zou van de Beatles geweest kunnen zijn en in het vervolg van '42' luister je naar The Cure. Anderen zouden dit niet kunnen waarderen maar ik wel. Vooral omdat het bovenal gewoon Coldplay is. Een groep die heel erg op U2 lijkt en soms wel de betere opvolger van die groep lijkt. Niks mis mee dus.

Eén ding mis ik wel. Een subliem nummer als 'Trouble', 'Amsterdam' of 'High Speed' staat er niet op. Die nummers blijven je bij en het gebrek daaraan maakt het een degelijk werkje, maar geen briljant vervolg.

Klar

De Duitsers staan in de finale; wij zijn al weer thuis. Berustend in een 'de Russen waren gewoon beter'. Dat diezelfde Russen een paar dagen volstrekt kansloos waren tegen Spanje geeft aan dat de vorm van de dag bepalend kan zijn, maar zegt vooral veel over onze aard. Na de prima wedstrijd tegen Italië en de mazzelpot tegen de matige Fransen (3 wedstrijden, 1 punt, doelsaldo 1-6) was de euforie totaal. Kranten kopten in de grootste letter, eindelijk kwam het er uit, San Marco was weer op de troon. Het kon qua beleving niet op en eigenlijk was het hoogtepunt al bereikt. Het voelt als een vroegtijdige ejaculatie. Je hebt geweldige sex en als terwijl je nog volop geniet van wat er allemaal gebeurt is het zover. De boog ontspant meteen en hoewel de avond nog lang is is de fut er uit. Zie de uitdrukking van Wesley Sneijder (foto) We zijn zo intens tevreden met ons zelf, dat we vergeten wat we hebben laten liggen. Nog los van wat dat voor je partner betekent, is dat toch wel jammer. Het is weinig boeddistisch om met het resultaat bezig te zijn en je dient toch vooral het proces te ondergaan, maar dat is nu precies waarom we als Nederland zo weinig winnen in het voetbal. We geven ons voortijdig en volledig over aan iets dat er niet is. We beleven de illusie als een orgasme en zijn dan verzadigd.

Dan de Duitsers. Recht toe recht aan. Degelijk en saai. Stapje bij beetje werken ze toe aan een hoogtepunt. Alleen het einddoel telt. 'Klar' zijn ze pas aan de eindstreep; alles daarvoor telt niet echt. En die focus leidt tot de prijzenkast die onze oosterburen bij elkaar hebben gespeeld. Voor Spanje gold lang hetzelfde als voor ons. Mooi spelen, veel kwaliteit, maar te vroeg op het hoogtepunt. Dit keer lijkt het anders. De Spanjolen combineren best of both worlds. En geweldig spelen én de gretigheid behouden. Ideaal voor in bed dus. En wie er gaat winnen?

Klare sache.

Sprong

Ruim een jaar zit Sjaak nu bij de IGZ. Het was af en toe wennen, maar de balans van de sprong iw positief. Het werk is inhoudelijk leuk en interessant en de organisatie bevalt me uitstekend. Er is veel aandacht voor de inhoud en er wordt ook ruim nagedacht over de organisatie zelf. Tegelijk is er ook voldoende ontspanning. Binnen een jaar mocht ik met mijn collega's op een heel leuk uitje (Tai chi, mountainbike en percussie), salsadansen, een paar keer op een relevante (meerdaagse) cursus en onlangs was er sportdag. Die voor de diverse VWS-onderdelen wordt gehouden. Een ministerie voor Sport laat zijn sportdag dan ook gelijk door de Minister openen; helaas kon Ab niet meedoen. De IGZ was met twee teams aanwezig en die werden eerste en tweede (van de 25 teams). Kortom; zoals voorspeld (waarom is dat blogje verwijderd)ben ik ook in een sportief milieu terechtgekomen. De sprong, hier fraai in beeld gebracht, is de juiste geweest.

Belangrijker zaken

Het scoreverloop gisteren was identiek aan dat van dertig jaar geleden. Eerst 1-0 achter, vlak voor tijd 1-1 en nog een incident voor het eindsignaal (bal op de paal versus eerst wel en daarna niet gegeven rode kaart). En in de verlening kansloos ten onder naar een 3-1 nederlaag. Maar daarmee houdt de vergelijking van de wedstrijden tegen Rusland (gisteren) en Argeninië (WK finale 1978) wel op. De Argentijnen waren niet veel beter, maar waren gedrogeerd en móesten winnen; de Russen waren een klasse beter en toonden aan dat zonder het geluk van de eerste twee wedstrijden dit elftal een stuk modaler was dan iedereen was gaan geloven.

In de Volkskrant van dit weekend staat een prachtig achtergrondverhaal over dat WK. Dat de dictatuur van Videla het WK misbruikte en manipuleerde was al langer bekend; de wijze waarop dit wordt beschreven en uitgewerkt geeft je koude rillingen. Destijds was ik bijna 12 jaar, zat aan het einde van de basisschool (net als mijn dochter) en beleefde ik het toernooi zeer intensief. Die Freek de Jonge vond ik maar irritant met zijn gezever over 'bloed aan de paal'. Sport en politiek moesten gescheiden blijven. Dat laatste vind ik nog steeds, en ook nu irriteert Freek de Jonge me mateloos, maar ze hadden natuurlijk wel gelijk. Een regime dat de sport zo misbruikt, moet je dat steunen? Een vraag die actueel blijft.

Op de radio hoorde ik gisteren een rapportage over terrasjes in Beijing. Die mogen er de komende maanden niet zijn. Wel zo gezond zou je denken met al die smog daar, maar het regime heeft bepaald dat het slecht voor het imago is en dus komen ze er niet. Het zijn nog milde uitwassen van een regime dat elementaire mensen- en volkenrechten overtreedt. Moet je dat steunen? Heeft een boycot zin? Is het effect niet contraporductief zoals sommige China-kenners zeggen (niet in hun trots krenken, daar wordt het alleen maar erger van). Is de discussie erover en de druk uitoefenen niet belangrijker dan het daadwerkelijke niet gaan? Het zijn de vragen over belangrijker zaken die op de zondagochtend bovenkomen. En Sjaak weet dat hij vanaf 8 augustus toch gewoon weer drie weken zal kijken; daarvoor is sport gewoon te mooi.

Stelling

Wie denkt dat het een voordeel is dat (bijgelovige) Fransen meer angst hebben voor vrijdag de 13e dan hun geloofsgenoten in Nederland, heeft er zelf het meeste last van.

Conversatie

Etenstijd.
Telefoon gaat
Nummer: "0000000" (onbekend dus)
Zal wel weer reclame zijn

'Goedenavond, met Sjaak'
'Goedenavond, met Dakbedekkingsbedrijf Huppeldepup uit Beuningen'
'Hallo'
'Mag ik even wat vragen?'
'Vragen mag altijd; antwoord is niet gegarandeerd'
'We zijn onlangs op de Seychellen, de Azoren en de Lofoten geweest om kozijnen te vervangen en we denken nu ook aan de Antillen'
'Zooo, ú komt nog eens ergens!'
'???'
'Nou eerst de Seychellen, en dan de Azoren en ook nog de Lofoten, dan zie je wat van de wereld'
'Maar u woont toch op de Antillen? Daar kunnen we misschien ook wat voor u betekenen'
'Ik woon niet op de Antillen, hoor, ik woon in Utrecht. Was het maar zo'
'Maar ik heb het hier staan..'
'Tsja, maar ik woon toch echt in Utrecht, dus ik kan u niet verder helpen'
'Mkrghf.. (licht gesteun)

'Goedenavond'
'Goedenavond'

De belterreur hoeft niet altijd met verbaal geweld en irritatie te worden beantwoord. En de VdH, de kinderen en een vriendin die op bezoek was hebben zich kostelijk geamuseerd

Sjaaks's Seven

Sjaak neem het stokje van Elsje over. Zeven liedjes waar hij graag naar luistert. Het is een momentopname, dat wel, maar dat laat ruimte om er af en toe op terug te komen.

Wennen aan september - Blof
Zelden is is de melancholie van een vertrekkende zomer zo mooi vertolkt. De samenwerking met de Counting Crows, met de breekbare stem van Adam Duritz als belangrijkste blikvanger, was al eerder succesvol. Een van de mooiste intro's die ken (nota bene afkomstig van drummer Norman).

Blue men group - Above
Als er even energie bij moet. Sjaak kan al niet stilzitten als de muziek hem bevalt maar hier gaat werkelijk het hele lichaam van schudden. Ideaal voor hometrainersessies. De Blue Men Group zagen we ruim een jaar geleden, nog steeds een heerlijke herinnering.

U2 - Vertigo
Als we dan toch op de hometrainer bezig zijn staat dit ook vaak op. U2 zoals ik ze sinds de jaren'80 ken. Mijn spinjuf Nicole liet ons voluit gaan tijdens het refrein en dat leidde onlangs tot een hartslag van 184! Altijd gedacht dat die maximaal tot 182 reikte.

Coldplay - High Speed
Dit vind ik echt zo'n waanzinnig goed nummer. Ooit draaide ik het onderweg naar Limburg een keer of vijf achter elkaar en werd het steeds beter.


Marillion - Misplaced Childhood
Elsje schreef er vandaag een blogje over, maar 'Kayleigh' is maar één van de nummers van het album Misplaced Childhood. Deze live uitvoering betreft het drieluik 'Pseudo Silkkimono - Kayleigh - Lavender', maar voor mij gaat het verder met het totale album. Vaak zet ik dit op als ik op de maandagen kook. De kinderen vragen dan vaak of het zachter mag.


Enya - No holly fo Miss Quinn
Bewust koos ik dit amateurflmpje met een matig geluid en niet al te fraaie uitvoering. Het zouden zomaar mijn vingers kunnen zijn. Helaas speel ik geen piano, maar dit werkje ligt in ieders bereik die een beetje piano speelt. Vaak ben ik zondagen vroeg op en maak ik ontbijt. Enya is natuurlijk hartstikke zweverig, maar van dit nummer wordt ik echt heel gelukkig.


Mercedes Sosa Gracias a la Vida
Woorden schieten te kort bij de machtige stem van Mercedes Sosa. Wanneer ik weggedragen wordt mag men dit spelen. Elsje vertaalt vaak de tekst als we samen er naar luisteren waarbij we beiden het niet droog houden.

Vakantiegevoel

Sjaak heeft ernstig last van vakantiegevoel. De buienradar voorspelt nog twee uur onweer en zware regenbuien; ik voel me net op een camping in Zuid-Frankrijk. Met de luxe van je eigen huis. De hele dag is het broeierig warm geweest en is er vrij weinig uit mijn werkhanden gekomen. Was te loom om me echt schuldig te voelen. Het voelt als vakantie. Buiten eten natuurlijk; kinderen op het plein spelen, zwoele avonden en zware doch verkwikkende onweersbuien. Die specifieke geur van een camping die 's nachts onder een forse stortdouche heeft gestaan en aan het uitlekken is. De dreigende luchten, die ik zo goed heb bestudeerd als we 's ochtends in dubio stonden of we wel of niet een colletje extra zouden gaan fietsen. Dit is mijn weer en zo stel ik me voor dat het werkzame leven is als ik in een stad als -pakweg- Grenoble zou wonen en werken.

De dag dat we de straat opgingen

Het is waanzin om een twintig jaar geleden gespeelde wedstrijd, waarvan je de uitslag al weet, op een doordeweekse dag 's nachts integraal te gaan kijken. Maar historisch besef deed me anders beslissen. Die legendarische wedstrijd in Hamburg in 1988 waar 'we' de West-Duitsers versloegen. Na geduldig (her)kijken is de conclusie helder: de overwinning was echt verdiend; in de tweede helft won Oranje bijna elk duel en werd er bij vlagen goed gespeeld. Maar vooral keihard gewerkt; op inzet deden ze niet voor de Duitsers onder. Het mooiste was dat ik na die goal van Basten weer dezelfde neiging had als destijds: 'en nu naar buiten'.

Gezien de tijd is het echter naar bed! Gutenacht Freunde!

Nieuwe vrienden

Elsje mag zich in toenemende mate verheugen in blogbelangstelling vanuit Vlaanderen. Avondenlang speuren, lezen en reageren op diverse blogs heeft bijgedragen aan een stevig netwerk van blogs die nu actief gevolgd worden. En een lezersschare voor Elsje waar Sjaak slechts van kan dromen. Inmiddels heeft het al zelfs een heuse blogvriendschap opgeleverd (met Elke). De dames schrijven zelfs al op elkaars blog. Vroeger heette zoiets een penvriendschap en was dat iets beslotens, maar in de wereld van Web 2.0 mogen we allemaal meelezen.

Een grappig fenomeen. Waar 'vriendensites' als Hyves en LinkedIn bedoeld zijn om bestaande vriendschappen en contacten in kaart te brengen worden tussen een beetje actieve bloggers nieuwe vriendschappen geboren. Afstand speelt geen rol meer natuurlijk. De Vlaams-Nederlandse connectie, die in mijn ogen toch al relatief gemakkelijk gelegd wordt, wordt er verder door gestimuleerd. Daar hoeven dus niet voor samen te gaan; de taal bindt ons en de accentverschillen in cultuur maken het alleen maar boeiender. Elsje heeft ook haar contacten op de Wadden, waar 'Anders' vandaan komt. Dat is inmiddels ook een vertrouwde persoon geworden, die elk moment op de koffie zou kunnen komen. Sjaak vindt het prima, al ben ik niet zo'n speurder en zit ik niet in 'het circuit'. Bloggen doe ik vooral om mijn eigen eieren te leggen; enig autisme is mij niet vreemd. Desondanks pik ik wel een graantje mee van Elsje's netwerk. Gisteren kreeg ik de eerste Vlaamse reactie op mijn blog.

In hoger sferen

Vrijwel geruisloos wordt op dit moment in Italië de Giro gereden. De renners zijn in de Dolomieten beland, de plek waar Sjaak de afgelopen twee jaar zijn kamp opsloeg. Het is een feest der herkenning en de VdH heeft menig nutteloos detail moeten aanhoren terwijl Sjaak naar de rapportage op de VRT keek. De Vlamingen lezen onze blogs, wij kijken bij hen naar het wielrennen. Vandaag staat er een klimtijdrit op het programma.

Vorig jaar belandde ik op de dag voor de grote race met een van de reisgenoten Peter Benders op de Passo Furcia. Het doel was de Plan de Corones (Kronplatz), een ontieglijk steile klim waar het uitzicht fenomenaal moest zijn. Dezelfde klim die de renners vandaag moeten doen. Wij reden het eerste deel tot de Furcia. Daarna moest ik even zoeken hoe de weg verder liep. Het kon toch niet dat halfverharde paadje achter het restaurant zijn? Hooguit twee meter breed, een weggetje naar een iets hoger gelegen weiland, meer niet. Maar nee hoor, dit was hem. Vanaf hier ging het met 10% gemiddeld naar de top. Sjaak besloot niet door te rijden, de dag ervoor had hij al panne met de fiets gehad en een dag voor de grote race wilde hij geen risico lopen. Op de Furcia had ik een goed gesprek met Peter, iemand die nogal nadrukkelijk aanwezig was. Hij was daar in mijn ogen even helemaal zichzelf en we filosofeerden over wat echt belangrijk in je leven is. Onlangs had ik ook al zo'n inspirende ontmoeting met een mij vooraf onbekende fietser.

Het klinkt pathetisch maar fietsen is voor mij echt een weerspiegeling van het leven. Pieken en dalen wisselen elkaar, keuzes maken, improviseren en doelen bijstellen, pech overwinnen en immense tevredenheid beleven als je haalt wat je bedacht had. Coef! heeft het al eerder gezegd: Sjaak zweeft. Ook vandaag weer.

Harmonieleer

De dag ervoor waren Elsje en Sjaak met de de twee oudste (meiden) naar Blof geweest. Een mijlpaal op zich maar wat me vooral raakte in de voorpret was dat de oudste even van te voren het akkoordenschema van 'Alles is Liefde' van Internet had gehaald. En op de piano speelde. En passant kreeg ik nog even wat bijscholing in de harmonieleer (tertsen en kwinten). Dat alles deed ze nadat even gegoogeld had hoe je een tweede 'profiel' kan maken in ITunes en me dat snel doch haarfijn had uitgelegd. Hoe snel kunnen kinderen je voorbijstreven en hoe zeer kun je ervan genieten.

Nog nagenietend van het spektakel in de Vechtsebanen was het volgende al weer aanstaande. Het feestje van de jongste zoon stond op het programma. Hij heeft niet veel vriendjes, maar het clubje van vijf dat hij had uitgenodigd was een heel leuk clubje. Deze jochies hebben voor een deel dagelijks te maken met nogal dominante groep 8-kerels en dat is niet makkelijk. De ontspanning die het gaf om het gewoon gezellig met elkaar te willen hebben was voelbaar en werkte geweldig op Sjaaks gemoed. Juist omdat we zo'n klein clubje hadden konden we weer eens 'iets anders dan normaal' (zoals een van de vriendjes het enthousiast formuleerde) gaan doen. We deden de Space Kids rondleiding in het ESEA, het Europese ruimtevaartprogramma, dat is gehuisvest in de duinen van Noordwijk. Het was echt iets voor jochies van 10, 11 jaar. Niet heel spectaculair, maar leuk genoeg voor twee uurtjes plezier. Ze eindigden met een soort Star Wars-spel in een model van het ISS ruimtestation. Alle computersimulaties en beeldschermen konden niet tegen een ouderwets 'cowboytje' spelen (in een moderne variant, dat wel). We hadden daarna niet veel tijd meer, maar desondanks waagden de mannen zich aan een korte, doch frisse duik in de zee bij Katwijk en was er nog tijd om een frietje te scoren (zie foto). Geen onvertogen woord viel er en geen van de zes jochies werd buitengesloten. Een feest op zich om te zien en toen ik de jongens daar mee complimenteerde waren ze zelf ook heel enthousiast. Ook hier kreeg Sjaak wat bijscholing in de harmonieleer.

Wat weet u dat ik niet weet...

Telefoon gaat over. Nummer onbekend. De VdH, de vaatwasfirma of Doesbrand kan bellen en dan krijg ik ook '0000000' te zien. Dus opnemen. 'Met de ABN Amro'. 'Mag ik met u een afspraak om te kijken wat wij voor u kunnen betekenen met betrekking tot vermogensbeheer?' Even slikken? Heb ik iets gemist? Is het Lot uit de loterij niet bij Ina maar bij ons gevallen? Is mijn bankrekening openbaar geworden en heeft iemand er veel op gestort? Houdt de VdH iets achter? Krijg ik een 'offer I can't refuse' dat mij nu wordt medegedeeld? Ik vraag zelf door, zonder een antwoord te geven op zíjn vraag. Hoe komt u zo bij mij? De man antwoordt 'via een postcodecheck en dan bellen we'. 'U bent volgens onze inschattingen vermogend'. Dat ben ik zeker met vijf geweldige en gezonde(leen)kids en een schat van een VdH, maar zwemmen in de munten zoals Dagobert Duck? Niet echt, als je zoals onlangs nog moet kiezen met welk pasje je afrekent, in verband met te weinig saldo.

Ik blijf netjes en beleefd. 'Meneer, ik dank u voor de uitleg'. 'Geen interesse en kunt u zorgen dat ABN Amro mij niet meer belt met dit soort vragen'. Als ik neerleg besef ik dat hij binnenkort niet meer namens ABN Amro spreekt. Dat wordt namelijk opgedoekt.

De smaak van chocomel

Het was dacht ik in een beige VW Kever, die aan Herman Zengerink toebehoorde, waarmee we naar het strand van Rockanje waren gereden. De Herman, die mijn moeder systematisch en stelselmatig 'Petra' noemde en steevast belde op haar verjaardag. Had hij een oogje op haar? We hadden geen auto thuis, dus dat tochtje was een belevenis op zich. We installeerden ons op het strand, waar het redelijk druk was. Ik was een jaar of zes, kon nog niet zwemmen, maar liep geen enkel risico. Te schijterig om ook maar een stap in het water te zetten.

Ik speelde in het zand en bouw een zandkasteel of een tunnel. Na verloop van tijd wil ik terug naar ons plekje. Waar was het ook al weer? Ik zie mijn familie niet; ze zaten toch bij een vlag. Lichte paniek maakt zich meester van de kleine Sjaak, die overgaat in een huilbui. Een schattig moederziel alleen blond jongetje dat huilt, dat trekt de aandacht. Iemand ontfermt zich over me en brengt me naar een barak. Het blijkt een strandpost te zijn. De vrouw aldaar is bijzonder vriendelijk. Vraagt me van alles, maar vooral mijn naam, en geeft me iets te drinken. Het is Nutricia Chocomel. Dat heb ik nog nooit gedronken tot dat moment, maar ik herken het logo en de kleurstelling. Het smaakt nieuw maar overheerlijk en even is het verdriet weg. Ik koester dit moment en zie mijn moeder ineens binnenkomen. Is ze de rust zelve of was er paniek? Vond ze het eigenlijk wel erg dat ik weg was? Ja, toch wel. Hoe lang heeft het eigenlijk geduurd? Ee keren terug op onze plek en er is opluchting alom bij iedereen. De hele dag blijft een beetje raar voelen en heeft de smaak van échte chocomel.

Deze gebeurtenis van 36 jaar geleden schoot door mijn hoofd toen we zondag op het strand van Texel lagen. Tsja Rockanje, daar was ik zelf even de weg kwijt en zij mij. Diezelfde avond blijkt er iemand te zijn vermist, ook in Rockanje. Het liep dit keer minder goed af.