Compensatie in rook

Natuurlijk was het te mooi om waar te zijn. Slecht gedrag compenseren door te schokken. Jules de Korte zag natuurlijk dat een paar handige lui gebruik maakten van een hardnekkig schuldgevoel dat de mensheid kenmerkt. Dus werden oude projecten uit de kast gehaald dan we nieuwe verzonnen, om 'milieubewuste reizigers' het idee te geven dat hun reisgedrag gecompenseerd werd door aanplant van bomen. De Volkskrant haalt dit nu naar boven. Natuurlijk is dat alles nep. We gaan gewoon door met de kap van bossen en tropische oerwouden. Shell maakt 19 mld euro winst, maar is teleurgesteld dat de productie omlaag is gegaan. Hoezo? Willen ze als eerste zorgen dat alles op is ofzo? Willen we echt iets veranderen in de wereld dan moet het roer radicaal om. Daar zijn we (nog) niet klaar voor en dus wachten we stiekem op een uitvinding of innovatie die zorgt dat het vanzelf goed komt. Die bomenplant was zo'n innovatie voor de geest en balsem voor de schuldbewuste ziel.

Het is (rooms)katholicisme van het beste soort. Als je biecht ben je er van af. De aflaat als compensatie voor het dagelijkse wangedrag. Een levenswijze die ook veel voordelen met zich meebrengt. Het leven mag namelijk ook wel een beetje leuk zijn. Jammer dat de illusie van dat je dan ook nog iets voor het goede doel ter compensatie kon doen in rook is opgegaan. En voor de comments vollopen: Sjaak is in dit geval zeker niet roomser dan de paus, of misschien wel; het is maar hoe je ziet in het licht van het bovenstaande.

Train de trainer

We zitten er middenin op de voetbalclub. Een trainerscursus voor jeugdtrainers. Cock van Dijk heeft er zijn werk van gemaakt en brengt op een gedreven manier zijn visie aan de man. Het idee is om de kinderen, van kleuter tot puber vooral technische vaardigheden aan te leren. Trainers moeten het goede voorbeeld geven en de technieken dus ook beheersen. Vol aan de bak dus voor de trainers, die meestal met veel goede wil en weinig technische en theoretische achtergrond voor een groep staan. Sjaak is erg enthousiast. Ook al omdat het gaat over iets wat hem na aan het hart ligt; kinderen iets bijbrengen in een positieve, opbouwende sfeer. Cock is rustig, geen 'Don Leo'-type, maar meer een geboren onderwijzer, met een natuurlijk overwicht.

En passant krijgen we nog wat theorie voor de kiezen. En de parallel met het werk komt dan heel duidelijk naar voren. De training 'coachend leidinggeven' zit nog vers in het geheugen. Dezelfde principes: geef het goede voorbeeld en beheer de technieken. Of het nu een schaar, een sleepbeweging, 'resultaatgericht afsprakengesprek' of een voortgangsoverleg op je werk is: het is hard werken om het je eigen te maken. Tijdens zo'n training wordt je bewust van wat je wel en vooral nog niet beheerst. Het begin van de leercurve. En je ervaart weer eens hoe prettig het is als de trainer je niet alleen op je tekortkomingen wijst (dat doe ik doorgaans zelf wel, vooral bij/voor mezelf), maar ook signaleert als het goed gaat. Nooit gedacht dat ik de 'schaar' nog zou gaan beheersen, maar het lukt zowaar. Vrijdag mag ik weer.

Koud kunstje

Je zou bijna vergeten dat we in deze herfst, die nu al sinds augustus vorig jaar duurt, een weekje kouder weer hadden. Sjaak maakte toen deze foto, van een spontaan gevormd kunstwerk. Een bodemplaat voor in de oven lag al tijden buiten. Regen en herfstbladeren waren er in gevallen. En die paar nachtjes vorst destijds maakten dit geheel. Gisteren kwam ik deze tegen bij het ruimen van oude foto's. Deze verdient een beter lot dan de elektronische prullenbak. Al was het maar als aandenken voor die paar dagen dat ik even dacht aan een ouderwetse winter.

Onterontwikkelt

Je moet goede ogen hebben en het plaatje groter maken (door erop te klikken) maar dan krijg je wel een fijne beloning. Even jezelf opwinden over een steeds vaker voorkomend fenomeen. De 't' en 'd' die niet juist worden toegepast in onze spelling. Zo moeilijk is het nu ook weer niet, toch? Deze projectontwikkelaar ontwikkeld vier appartementen. En wel op mijn fietsroute naar mijn werk. Elke dag denk ik: 'voer voor een blogje'. Vandaag is het zover. De mensen lopen óf erg op de zaken vooruit (als de projectontwikkelaar de woninkjes heeft ontwikkeld mag ie het van mij aan de grote klok hangen), óf ze hebben geen struikelblokken bij Joop van de Gevel gehad. Die ramde in de brugklas de juiste spelling er wel in. Elke week een schriftelijke toets met 50 opgaven. Nul fout: een tien! Eén fout: een acht. Twee fouten: een zes. En daarna werd het onvoldoende; één fout extra, een punt eraf. Dan leer je het wel. Sjaak haalde op een gegeven moment slechts tienen. Dank je, Joop; ouderwets schoolwerk werpt zijn vruchten af.

Echte Mail!

Binnenkort is het aandeel van spam in het mondiale emailverkeer dusdanig groot, dat het 'echte' verkeer statistisch nagenoeg verwaarloosbaar wordt. Thuis heeft Sjaak een andere ervaring. Het voordeel van een eigen domeinnaam is dat je je eigen domeinnaam hebt (onlangs wees een collega me op het 'je bijt in je eigen staart'-gejhalte van dit argument). Nadeel is dat ik deze had ondergebracht, 'gehost' in jargon, bij een kleine dienstverlener (provider). De afgelopen maanden is deze overgegaan op een andere mailserver en hebben we nieuwe hulpmiddelen (tools) gekregen. Waaronder een spamfilter, dat je zelf mag instellen. De VdH was er de laatste weken al driftig mee aan het spelen en dat werpt zijn vruchten af. Momenteel vind ik alleen nog maar echte mailtjes in mijn box en worden de twijfelgevallen even vastgehouden. Koesteren die situatie, want de spamboeren zullen vast wel weer iets verzinnen.

Snoep verstandig...

Zo eindigt Hans Goedkoop, de presentator van het puike geschiedenisprogrammaAndere Tijden het item over de PDM-ploeg. Althans, de Intralipid-affaire die de ploeg in de Tour van 1991 meemaakte. Een fraaie reconstructie van een geruchtmakende zaak, die de voorbode zou zijn van nog veel grotere schandalen in mijn favoriete sport. Destijds ging het om een onschuldig middel, dat minder effect had dan een Bossche Bol, om te herstellen. Later zou men wel minder onschuldig spul vinden, zoals EPO. Opvallend was dat de jongens van PDM de stenen uit de straat reden. Later kregen de Italianen de eer toegewezen EPO geïntroduceerd te hebben. Sjaak stelt dat deze affaire misschien wel een mooie afleiding was voor een minder fraaie situatie. De PDM-ers zouden wel eens 'ermee begonnen kunnen zijn'. Het ietwat sneue en vooral domme incident (wie laat nu eiwitten in de hete zon staan) als maskeringsmiddel. Het feit dat Festina de ploeg over nam in 1992 en die ploeg later een behoorlijke repuatatie opbouwde als farmaceutisch bolwerk versterkt mijn theorie.

De Muur van deze maand gaat hier ook op in. Een geslaagde link tussen boek en documentaire. Maar er wordt ook meer over de ploeg geschreven. Die was voortuitstrevend in alles. Dus waarom ook niet op medisch vlak?

Wordt het toch nog gezellig!

Niet te missen op de billboards op het station. Wil je scheiden? Ga naar de Scheidingsbeurs. Ja, gezellig! Het liefste met je nieuwe partner, maar desnoods met je aanstaande ex.

Ooit gingen mijn voormalige echtgenote en ik uit louter balorigheid naar de Love & Mariage beurs. We waren enigszins onthutst hoe serieus het allemaal werd genomen. Dat is een scheiding ook. Goede informatievoorziening is essentieel. Uitwisselen van ervaringen ook. Ik heb al menig' advies kunnen/mogen geven als ervaringsdeskundige? Maar een beurs? Ik had het zelf in elk geval niet bedacht, maar er zit natuurlijk wel wat in. En wie weet: of het is een onverwacht leuk uitje waarin je partner toch weer aantrekkelijker blijkt te zijn dan je dacht. Of je wordt beiden al moe van alles wat je dan moet regelen en blijft toch bij elkaar. Of je bent een volhouder en ontmoet meteen een nieuwe partner, die in hetzelfde schuitje zit. Kortom: alle kansen van de wereld.

Op het randje...

Gisteren was het een jaar geleden dat het land ontwricht werd door een extreme storm. Ons buurmeisje overleefde toen een aanval van een deel van het dak van onze overburen, dat dwars door haar dak kwam zetten. Schrikken toen, die donderdag in januari.

Dat was het donderdag ook toen de VdH op de voicemail stond. 'Ik heb geen leuk bericht, maar met mij is alles goed'. Gerustgesteld, nieuwsgierig en bezorgd tegelijk belde ik terug en hoorde het verhaal. Een tegenligger op een polderweg (genomen om de files te vermijden) kwam door het midden, Elsje week uit, raakte van de weg en belandde aan de andere kant via de brede berm in de sloot. Gelukkig met de kont, zodat zij -en haar collega- nog zelfs op eigen gelegenheid konden uitstappen. Daarna het circuit van 112 - politie - berging en naar huis met de taxi. Zoveel praktische zaken, daarbij vergeet je wat er had kunnen gebeuren. Dat komt nu dus. Een stijve nek en veel schrik waarbij de diverse scenario's om de oren vliegen. Gelukkig is er nu even rust en afleiding (schaatsen, bloggen etc.). In elk geval blijf ik volgend jaar de derde donderdag in januari heel alert.

Projecties

Als kind staarde ik altijd naar de globe van mijn opa in Schiebroek. Na zijn dood in 1973 werd deze van mij en nog steeds siert deze de woonkamer. De fascinatie leeft voort in mijn kinderen die bij een schoolproject de 'tijdzones' moesten uitleggen. Nu in het tijdperk van internet, wikipedia en google-gadgets kun je dan gelijk verder gaan. De World Sunlight Map spreekt tot de verbeelding. Als kijkende kwam het gesprek op het onvermogen om een bol op een plat valk af te beelden. Ah, de projecties! Deze kans om wat te projecteren liet ik mij niet ontgaan. Dus passeerden de voor mij twee belangrijkste kaartprojectiemethoden, die van Mercator en Peters de revue. De aandacht bleef niet heel lang, maar de jongste vond het machtig interessant.

Quiz-prijzen

Wat kost een pak biologische melk bij de Appie? Hoeveel is de dagprijs van een netje mandarijnen? Een potje Seroendeng van Conimex, niet over de datum trouwens, wat leg je daarvoor neer? Eerlijk gezegd weet ik dat niet precies. Dus was de spontane overhoring door de jongste, die graag de kassabon wilde bestuderen na het boodschappen doen, een aardige testcase. Zij achterop de artikelen noemen; Sjaak de prijzen. Van de dik 20 artikelen wist ik van drie exact de prijs, een paar keer scheelde het centen, maar van meer dan helft zat ik er toch vaak tientallen procenten naast (meestal eronder; het leven is toch duurder dan je denkt).

Gelukkig is ons NSG in de positie dat we niet heel erg op de prijzen hoeven te letten. Toch is het goed om je bewust te zijn van wat je uitgeeft. Een variant van deze quiz ligt me overigens goed. Als we bij de 'hypermarché' boodschappen doen, zien we op de scanner zowel het aantal artikelen als het voortschrijdende (totaal)bedrag dat we uitgeven. De twee jongens, perfecte hulpjes trouwens, rekenen dan en passant de gemiddelde prijs van het product (heel leerzaam, zo doorgronden ze al jong de principes van statistieken). Sjaak schat dan het tgotaalbedrag en zit er zelden meeer dan tien procent naast. Vaak scheelt het maar een paar euri en blijft het totaal vaak binnen het informeel vastgestelde bedrag.

Comme ci, comme ça

We lopen er vrijwel dagelijks langs op weg naar school of ijszaak. De oude 'Chinees' in de Bollenhofsestraat is sinds een half jaar een restaurant geworden, luisterend naar de naam C'est Ça. Om het nieuwe jaar goed te beginnen zijn we er gisteren gaan eten. Met de komst van een traîteur, twee buurtrestaurants, een sjieke tent, een iets mindere sjieke tent, een top-ijszaak en nu deze gelegenheid zijn we in Wittevrouwen behoorlijk goed bedeeld qua catering. Dit restaurant heeft meer prententies dan Oost, maar minder dan Goesting; eigenlijk hetzelfde als het Griftpark. Kortom: het proberen waard.

De ontvangst was prima; vriendelijk-informeel, de formule uitleggend (5 gangen, vast menu en al je iets niet wilt of lust kan je het gerust zeggen) en de drankjes stonden vlot op tafel en het rookvrije karakter was een fors pluspunt. Daarna kwam het eten; rogvleugel als voorgerecht (niet bijzonder), paddenstoelensoep in een terrine opgediend (prima, maar je mag dan best aanbieden om de borden te vullen) en lamsnek (aan de zoute kant, maar wel smakelijk). Tot dan toe was het best goed allemaal. Maar toen verslapte de boel. De twee stellen naast ons waren kennelijk belangrijker en de krappe ruimte tussen de tafels werd vaak gevuld door de bediening die gezellig een praatje maakte. Ik zat tegen de kont aan te kijken van de ober die de gasten 'bubbels' aansmeerde. Dat was dezelfde prosecco die we een uur eerder zelf achter de kiezen hadden geschoven. Elsje gruwt van dit soort taalgebruik en Sjaak had het nu wel een sterk gebaar gevonden als dit niet op de rekening was gekomen, maar van 'het huis' als start van het nieuwe jaar. We waren kennelijk ook niet meer in beeld of een glaasje wijn wilden (moesten we zelf om vragen) en de port bij de kaas werd wat obligaat aangeprezen. Die kazen waren nu niet echt heel bijzonder net als het toetje (calvadosparfait, maar het had net zo goed sinaasappel- of perzikparfait kunnen zijn). Kortom: snel weg en toch wel 100 euri armer. De bediening nam ook niet eens de moeite om gedag te zeggen toe we vertrokken; kennelijk waren ze ons ook zat. Dat gaf ons dus niet de kans om een en ander rechtstreeks terug te geven aan de mensen daar.

Terug naar huis verzuchtte de VdH: zijn we nu snobs aan het worden. Sjaak vind het terechte zelfreflectie. Toch denk ik dat we beter kwaliteit zijn gaan herkennen. Dat zit niet zozeer in de topcuisine met Michelinallure, maar in enthousiasme, oprechte gastvrijheid en vakmanschap. Dat mag dan best zijn prijs hebben en die zijn we ook bereid om af en toe eens te betalen. Goed eten kan namelijk erg genieten zijn. Dit was nu net niks en een gemiste kans voor de nieuwkomer. Hopelijk wordt deze recensie, die in iets aangepaste vorm op Iens komt, opgepikt en maakt het restaurantje die stap die ze moet zetten.

Steeds leuker

Ze belt me met haar moeders mobiel. We hebben afgesproken dat ze rond een uur of één op mijn werk zal zijn. Morgen wordt er in de zaal gevoetbald en ze heeft al tijden geen zaalschoenen. We combineren het nuttige met het aangename; samen schoenen kopen -ik werk immers hartje stad- en daarna wat eten. 'Ik sta voor de deur hoor, van het kantorencentrum' klinkt de bekende sopraan. Nog even check ik of ze de juiste ingang heeft genomen en loop vervolgens vanuit het andere deel van het kantoor naar haar toe. Ze staat in de straat en is in haar paarse jas meteen te herkennen. Nog even gaan we langs mijn kantoor, zeggen collega's gedag en daarna de stad in. De schoenenkeuze vergt natuurlijk tijd; vrouwen en schoenen luistert erg nauw, maar twee paar voor de prijs van één kun je niet laten liggen.
Daarna op het Neude een broodje en een glas jus d'orange. We nemen de -geslaagde- vakantie door, bespreken de schoolkeuze die de komende maanden gemaakt moet worden, praten over van alles en nog wat en zwijgen vertrouwd tussendoor. Als we uitgegeten zijn en hebben afgerekend stappen we op. De fiets wordt uit de stalling gehaald en ze fietst met twee schoenendozen op de bagagedrager weg. Ik zwaai haar gedag, bel haar moeder dat ze eraan komt en denk trots en tevreden aan de tijd dat ze voorop het kinderzitje zat en we tientallen kilometers pratend en zingend aflegden. Doesbrand zei ooit over zijn dochter: 'het wordt alleen maar leuker' en ik ben er inmiddels al 11 jaar achter dat het zo is.

Jaarbalans

Op de valreep van het jaar een korte terugblik. Via mijn blogs gaf ik de lezer al een doorkijkje in mijn wel en wee. Als ik op het jaar terugkijk overheerst vooral het wel. 2007 was een goed jaar, waar ik met een tevreden gevoel op terugkijk. De hoogtepunten hebben ook allemaal wel een blogje gekregen. De dieptepunten niet (allemaal). Word ik dan toch misschien nog een optimist? In vogelvlucht:

Blij ben ik met:
Wisseling van baan. Een belangrijke stap, na acht tropenjaren bij Bistro. Na enkele maanden IGZ werd het moeilijker in de nieuwe baan, maar het elan van de eerste tijd is weer terug. Het
afscheid van Bistro is ook een mooie gebeurtenis om op terug kijken.
Uitgaan. Dit (voor)jaar gingen de VdH en Sjaak achtereenvolgens naar het Boekenbal, een optreden van Blof, de Blue Men Group en bezochten we nog een mooie uitvoering van een Passie). Goed idee om uit te gaan, wat een beetje in het slop kwam de laatste tijd. Daarmee meteen een goed voornemen voor het nieuwe jaar dat over een paar uurtjes begint.
Het sporten. Na een moeilijk jaar met een 'bijna-hernia' en veel griepjes lukte het om in 2007 weer veel te sporten. Met de Dolomietenmarathon als hoogtepunt. Nu vasthouden in 2008 Sjaak!
De ogen van Elsje. De bril werd dit jaar overbodig door een laserbehandeling. De eerste maanden moest er veel gedruppeld worden, maar sinds kort is dat bijna niet meer nodig. Sjaak kan nu altijd in die ogen kijken, niet gehinderd door de dikke glazen. Iets om blij van te worden.

Minder blij was ik met het overlijden van twee bekenden. Alex was een jeugdleider van vroeger en Yoland is nog maar recent gestorven. Beiden veel te vroeg, maar door het overlijden zijn ook weer oude contacten hersteld en banden aangehaald.
Wat ook jammer was dat Coef! tijdelijk (!?) stopte met bloggen. Tijd voor een come-back?

Over het leed in de wereld wordt al genoeg geschreven. Alles is in perspectief, dat weet Sjaak ook wel. Mijn mooiste blogje (althans, dat vind ik zelf) schreef ik ook in het voorjaar. Ik ga ervoor om in 2008 er ook een paar in deze categorie te schrijven.

Een goed en geoznd jaar gewenst voor u allen.

Blogbalans

Tijd voor Sjaak's eigen terugblik op 2007. Uiteraard (ook) met een statistisch verhaal; immers meten is weten.

Blogjes per blog


Sjaak schrijft op meerdere blogs. Voor fietsen en de diverse voetbalteams van het kindervolk (zie de rechterbalk voor de linkjes). Sjaak Spreekt heeft de meeste blogjes (tot vandaag 88 blogjes, dat verbleekt wel bij de 200+ van Ina). Maar in totaal kwam ik met al die andere blogs ook wel op zo'n totaal. Aangetekend moet worden dat de voetbalblogs niet over het hele jaar lopen en het fietsen vooral in de periode maart-augustus speelt.

Seizoensgebonden?



Als je dit staatje ziet (van Sjaak Spreekt) is bloggen een lenteactiviteit. Nu is dat wel mijn beste seizoen en er is dus een een relatie tussen energie en blogproductie. Dit jaar wisselde ik in die periode van baan en de boost is ook terug te vinden op de blogs.

Bezoekers per blog



Voor wie doe je het dan allemaal? Die vraag krijg ik wel eens. Vooral voor mijzelf -zeg ik dan routineus- en mijn kleine, doch trouwe lezersschare. Het bovenstaande overzicht is veelzeggend. Ruim 2000 bezoekers in 2007 op Sjaak Spreekt, waarvan ruim 800 er meer dan eens kwamen. Best aardig als je zo erop terugkijkt. Het blog van de NC, dat pas sinds 1 oktober bestaat is eigenlijk het populairste blog (helft van aantal van Sjaak Spreekt, maar in een kwart van de tijd). Dat blijkt ook uit het volgende staatje:



Het gemiddeld aantal bezoekers is op het MC2 blog het hoogste (8,5 bezoekers per dag). Sjaak heeft er gemiddeld 5,8 en de rest ergens tussen de 2 en 3 bezoekers per dag. Mijzelf meegerekend. Kortom: we doen het niet voor de kijkcijfers. Maar evengoed is het toch leuk dat ik op mijn belangrijkste blog dit jaar op 31 mei 45 unieke bezoekers had. De andere blogs hadden pieken van circa 20 unieke bezoekers per dag. Te weinig om een eigen omroep te beginnen, maar genoeg om ermee door te gaan.

Veel leesplezier in 2008

Gemiste kansen & ouwe koeien IX

Gisteren vierden de middelste drie kinderen in hun klas Sinterklaas. In groep 7/8 maak je dan surprises. De kinderen wisten van elkaar 'wie ze hadden', dat maakte het mogelijk om thuis vrij aan de surprise kunnen werken. Nadat ik ze van school had opgehaald ontstond er een discussie. Iemand uit een andere groep had zich er met een Jantje van Leiden van afgemaakt, terwijl de jongen die de ongelukkige ontvanger was juist voor weer een ander kind een prachtige surprise had gemaakt. De vraag was vervolgens: wat heb je liever? Dat je iets moois maakt, of dat je iets moois krijgt? Het antwoord was unaniem: allebei even belangrijk. Ik trok door: zulke kansen voor open doel om wat stichtelijk werk te doen op een dag als Sinterklaas laat ik niet aan mij voorbijgaan.
'Wat heb je liever?' Dat iemand heel blij is met wat jij voor hem/haar hebt gemaakt of dat je zelf iets heel mooi vindt. Een belangrijk nuanceverschil, wat de drie ook direct aanvoelden. Nee, dan het eerste. Zo, het verfijnde concept van geven en ontvangen is bij dit trio van resp. negen, tien, en elf jaar al aardig geland. Droogjes vertelde ik dat ik daar zelf ongeveer 30 jaar over heb gedaan. Sinterklaas was -zeker in mijn jonge jaren- toch ook altijd een feest waarop gewogen werd of er wel balans in de kado's was (kwalitatief en kwantitatief). Geven was moeilijk voor de jonge Sjaak.

Zo kon ik ooit als 13-jarige van een verre oom voor een koopje veel Märklin-treinspullen overnemen. In die tijd deelde ik die hobby/passie met een zoon van goede vrienden van mijn ouders. Die jongen had alles altijd erg op orde en Sjaak zag ook altijd licht tegen hem op. Nadat ik de spullen binnen had, onderhandelden we over de doorverkoop van een deal van de spullen. Het gaf me ook even een comfortabele positie; dit keer had ik de zaakjes op orde. Wij vonden de prijzen die we hadden afgesproken redelijk, maar met de verkoop van een loc, wat rijtuigen en railsjes had ik de aanschaf er al dik uit. De handelsgeest was nadrukkelijk aanwezig en mijn ouders blokkeerden de doorverkoop, toen ze er lucht van kregen. Wat mij bij is gebleven is niet zozeer de handhavingsactie, als de zware teleurstelling van mijn ouders dat ik niet had bedacht dat het fijn was geweest om iets gewoon weg te geven. En de 'beloning' in de blijheid van de ontvanger te krijgen. Het is een een belangrijke les geweest en als ik het soms de kinderen vertel, als ze met iets vergelijkbaars worstelen, komt het ook wel over. Kunnen geven en ontvangen; het valt niet mee. Gisteren bleek dat het kindervolk al een eind op weg is.