Grafstemming

Gisteren was het zover. Coef! vierde zijn 50e verjaardag, zoals aangekondigd in diverse cohorten. Een aantal malen ging de kroeg aan de Worp open en was een zorgvuldig samengesteld gezelschap te gast in de sfeervolle ruimte. Op die manier bleef het overzichtelijk en konden gastheer en publiek elkaar ook nog een spreken. Het past bij Coef! die graag dingen opsplitst en in brokjes verdeelt. Een soort plateauplanning dus, met risicospreiding: als er een van de feestjes minder leuk is heb je nog kans dat de anderen wat worden. Eind van de middag was voor de doelgroep 'collega's' en Sjaak hoorde ook in dat cohort. Vandaag is het cohort vrienden aan de beurt en Sjaak en VdH behoren daar ook toe. Een nachtmerrie voor de informatici onder ons: twee labels aan één entiteit: hoe modelleer je dat? Maar terzake:

We hadden besloten om onze lovende woorden over onze Coef! onder het motto: 'over de doden niets dan goeds' te brengen. Dus was onze eigen mw. de Boer de begrafenisondernemer die de vele sprekers aankondigde. Dat leverde een breed pallet op van woorden, intententies en impressies. Coef! genoot zichtbaar; de man van de conférance, de milde spot en pakkende humor kreeg een koekje van eigen deeg. Er hing dus even een grafstemming in de kroeg, maar die sloot wel aan bij Coef!'s fascinatie
voor het onderwerp. Hij schrijft er veel over of loopt langs begrafenisplaatsen. We hebben ons best gedaan en het was een leuk feestje, met een glansrol voor Barman Bart. De VdH kwam op het eind, toen de meeste collegae al weg waren, ook nog even en we hebben het interbellum naar het cohort 'buren' overbrugd. Wordt vervolgd.

Drempel

In Sjaak basisschooltijd was het leven eenvoudig en overzichtelijk. Sjaak ging naar dezelfde school als zijn zus en broer Doesbrand: het Emmauscollege in Rotterdam. De school kende je van de verhalen-aan-tafel en de jaarlijkse 'Malawi'-avonden, die bedoeld waren om geld in te zamelen. Sjaak hoefde geen CITO-toets te doen, wel een alternatieve test en kreeg HAVO/VWO als advies. In 1978 was het zover: mocht hij ook gaan fietsen naar de Alexanderpolder met een volle boekentas. Met een geprofileerde broer en zus boven zich, gezegend met dezelfde zeldzame achternaam, riep zijn verschijning meteen ook een stevig beeld op bij aanwezige leraren. Dat was wederzijds overigens. In de loop der jaren schaafde dat beeld wel af en kreeg Sjaak wel zijn eigen profiel, cumulerend in een uitstekend examenjaar in 1984. Achteraf koestert Sjaak warme noch bittere herinneringen aan die schoolperiode, in tegenstelling tot de lagere school.

Hoe anders is het nu? De aanstaande pubers mogen zelf een school kiezen. Dus worden er open dagen georganiseerd, lesmiddagen, informatiesessies voor ouders en doen de scholen hun uiterste best om goed voor de dag te komen. Een prima zaak en passend in het sterke 'eigen verantwoordelijkheid'-paradigma van deze tijd. Kinderen worden betrokken bij belangrijke keuzes in hun leven en leren al vroeg om uit te maken wat belangrijk voor ze is. Maar toch heeft Sjaak wel gemengde gevoelens. Vorig jaar ging de oudste (leen)dochter hier des huizes bijna ten onder aan de stress die dit hele proces met zich meebracht. Intelligentie was het probleem niet. Maar in een korte periode én de CITO-toets, én de open dagen, én de open lesmiddagen; het daarop volgende afwegingsproces en daarna de spanning van het inloten. Want het lijkt zo mooi met die keuzes, maar alle goed aangeschreven scholen hebben minder plekken dan inschrijvingen. En dus krijgen de kinderen een hard doch realistische eerste kennismaking met het maken van een 'keuze'. Die ligt dus deels buiten hun eigen macht. Leendochter kwam er goed doorheen en is nu helemaal gelukkig op haar zelfgekozen school.

Om dochter Olijf, nu nog groep 7, alvast voor te bereiden op dit hele proces en de drempel wat te verlagen, bezochten we school nummer 1: het Montessori Lyceum in Zeist. Olijf, die nog regelmatig met popjes speelt, werd dus losgelaten in een groot schoolgebouw. Althans voor ons, want met 775 leerlingen ben je tegenwoordig een kleine middelbare school. We werden rondgeleid door twee vierdeklassers en onderweg liepen we nicht Roos tegen het lijf. Roos is erg enthousiast over de school en zou dan in haar examenjaar nog met haar nichtje op dezelfde school zitten. Aangezien beiden dezelfde zeldzame achternaam hebben zal ook haar entree dan niet zonder beeldvorming gepaard gaan. Het zal geen drempel opwerpen voor Olijf. Roos trad met veel flair ouders en kinderen tegemoet, zong voluit mee met muziekdocente Suzanne die een proefles gaf, sprak ontspannen met diverse docenten en zal niet aarzelen om haar nichtje uit de brugklas goede raad te geven. We zien wel wat het wordt, maar ook voor Sjaak is een drempeltje genomen.

Komt tijd, komt (huis)raad

Bijna een jaar geleden trokken de VdH, Sjaak en hun NSG in een nieuw huis. Na het uitpakken van de eerste 200 dozen en het provisorisch neerzetten van de verhuisde spullen was het even genoeg. Mede daardoor had de woonkamer nog veel weg van een kampeerplek. In het najaar besloten Sjaak dat het tijd was om de fraaie ruimte eens echt in te gaan richten. Het begon met de tafel, die begin november werd besteld en ruim een maand later al werd geleverd. Twee weekenden geleden trotseerden we de woonboulevard Utrecht, reden we diverse IKEA's af en waren we behoorlijk wat euri armer. Maar twee weken later mag het resultaat er zijn: de praktische TV-kast staat (en wacht op de nieuwe buis), de lampen (waarover we zowaar succesvol onderhandelden over de prijs) zijn geplaatst resp. zorgvuldig opgehangen, het lang gewenste tijdschriftrekje hangt. De leren stoelen, begin december uitgekozen, werden deze week geleverd en het plaatje wordt bijna VT-wonen fähig.

De andere kant is dat er dus oude meubels wegmoesten. De tafel, ooit het collectieve kado waar de enveloppe voor bestemd was' 'dateert nog van Sjaaks huwelijk. De stoelen vonden we er destijds bij na een uitgebreide zoektocht. De tafel was te klein en ook niet meer onze smaak. Gelukkig konden zus en zwager de spullen gebruiken, net als de banken die drie jaar geleden al werden vervangen. Een levensfase verder levert een nieuwe leefomgeving op. Vanndaag kwam de VdH met een -broodnodige- nieuwe wok aan. De oude (model plaatje van hierboven) was na bijna 7 jaar trouwe dienst en intensief gebruik niet meer bruikbaar. Hoezo 7-year itch? Sjaak wijdt de nieuwe wok op dit moment in met een driedubbel inölieritueel. Voor een katholiek van huisuit mooi symbolisch. De wok kreeg Sjaak destijds van zijn (ex)schoonouders. De archeologievorming van Sjaak's huisraad voltrekt zich in rap tempo.

Vrienden uit Valkenswaard

Sjaak heeft een geavanceerde hartslagmeter. Na de verhuizing heb ik hem niet echt meer gebruikt. Weinig sporten, batterij leeg, computer terug naar importeur wegens defect, aansluiting op de computer uitgesteld en zoals onlangs bleek: polsbandje weg. Nu maar eens actie ondernomen en langs de elektronische weg geprobeerd dit bandje te bestellen. Om te beginnen bij mijn importeur Veltech uit Valkenswaard, waar ik goede ervaringen mee heb/had.


22-01-2007: 14.24
Geachte heer/mevrouw

Van mijn Ciclosport HAC4plus ben ik de polsband (met klittenband) kwijt.
Kan ik deze los bij jullie bestellen?
met vriendelijke groet
Sjaak

Het antwoord:

22-01-2007: 15:27
Beste Sjaak,

U kunt de polsband gewoon via uw dealer bestellen.
Deze is er in zwart of blauw en kost EUR 7,95.
Met vriendelijke groeten,

Chris Smeets
Veltec Benelux BV

Sjaak dus maar twee online shops gemaild. Hartslagmetershop.nl/cardio-systems en Futurumshop.nl.

Verzonden: dinsdag 23 januari 2007 16:46
Geachte heer/mevrouw

Verkopen jullie ook losse polsbanden voor de Ciclomaster HAC4? Ik ben deze
kwijt geraakt. Volgens de importeur kost de 7,95 en is deze los
verkrijgbaar. Graag hoor ik nog van u

met vr groet
Sjaak

Zie hier de antwoorden:

ontvangen op 23 jan 2004 om 14:11
Beste Sjaak,
Wij leveren de Ciclosport producten niet via Veltec. Helaas kan onze
leverancier dit onderdeel niet leveren.

Mocht u nog vragen hebben dan hoor ik het graag.

Met vriendelijke groet,

Barbara van den Boogaart
FuturumShop BV

en:

From: "HCS-Systems"
Date: Tue, 23 Jan 2007 21:47:12 +0100
Beste Sjaak

Wij hebben deze helaas niet meer. Mogelijk kan de importeur er één naar u
opsturen.

Met sportieve groet,

HCS-systems.nl

Nou ja! Dus:

Verzonden: dinsdag 23 januari 2007 22:34
Aan: Chris Smeets
Onderwerp: Re: polsband


Beste Chris
Hebben jullie een (online) winkel aan wie jullie leveren?
Ik kan 'm tot op heden nergens bestellen
vr groet
Sjaak

Daarop:

24-01-2007 11.32
Hoi Sjaak,

www.futurumshop.com en http://www.cardio-systems.com/

zijn dealers van ons en kunnen deze zeker leveren!

Met vriendelijke groeten,

Chris Smeets

Dan wordt Sjaak echt wakker:

Verzonden: woensdag 24 januari 2007 11:38
Aan: Chris Smeets
Onderwerp: FWD: RE: ciclomaster HAC4

Beste Chris
Dank voor je antwoord maar ik stuur even de reacties van zowel Futurumshop als Cardio-systems. Een beetje kastje-muur-verhaal, en dat ben ik van jullie niet gewend. In het verleden hebben jullie alle problemen met de HAC4 perfect opgelost. Ter informatie (stuurde ik de reacties die ook hier boven staan):
met vriendelijke groet
Sjaak

Waarop:

Date: Wed, 24 Jan 2007 11:43:26 +0100

Hoi Sjaak,

Heb je je adresgegevens voor me?
Stuur ik hem gratis naar je op!
(graag vermelden blauw of zwart)

Met vriendelijke groeten,

Chris Smeets

Dus:

24-01-2007; 12.16


Beste Chris
Dat klinkt ouderwets perfect. Zal niet nalaten jullie service te roemen.
Mijn adres is:
....
vriendelijke groet
Sjaak

Gisteren het bandje gekregen. Sjaak houdt hiervan en los zijn belofte in!
Nu nog de interface met de PC aan de praat krijgen.

Riedeltjes

Tijdens de huldigingen op het EK Schaatsen afgelopen weekend was ie er weer: een van mijn favoriete riedeltjes. Sjaak is dol op riedeltjes. Simpele motiefjes, vaak op de synthesiser uitgevoerd, maar lekker in het gehoor liggend en licht opzwepend. Dit riedeltje is 'Sirius' van Alan Parsons. Mart Smeets ging ook helemaal los toen hij het hoorde. Vroeg zijn co-presentator Bart Veldkamp waar dat ook altijd gespeeld werd. Bart wist het. Sjaak uiteraard ook: bij de opkomst van Chicago Bulls. Sjaak roept zijn lezers op om hún favoriete riedeltjes aan te geven. Ini ging hen al jaren geleden voor met zijn oppeppers.

de 6 van Sjaak

Uitgenodigd door Ina, op de juiste wijze, gaat Sjaak mee in de publieke zelfreflectie. Maar zes 'vreemde' eigenschappen over jezelf uitwerken vergt een hoge mate van zelfrelativerend vermogen. Eigenlijk is meedoen aan een dergelijk initiatief al een eerste blijk van vreemd gedrag, maar door de vrijblijvendheid die op Brownie Point eraan gegeven wordt is het wel weer een leuk spel. En voordat Elsje me tikt is het jaar al weer om. Op de empowermenttrainingen die ik ooit doorliep werd me uiteindelijk geleerd om van mijn 'nerdiness' te houden, dus zonder gêne de volgende opsomming:

1 Karnemelk
Sjaak eet en drinkt alles. Niet alles is even lekker, maar je kunt me alles voorzetten. Van orgaanvlees, biologisch-dynamische linzen, driesterrenvoer tot zooi van de MaC. Sjaak is dol op zuivel en eet dagelijks minimaal een bak yoghurt met muesli; kaas, kwark, melk: het gaat er allemaal in. Behalve karnemelk. Dat krijg ik niet door mijn keel. De VdH is er dol op maar Sjaak laat die beker aan zich voorbijgaan.


2 Feiten en cijfers
De uitslag van Berkel C1 - SVDP C1 in 1979? Ik weet het nog. Het aantal kilometers tussen de stations van Eindhoven en Roermond? De Tourwinnaars sinds WO II? Alle fietsvakanties vanaf 1988 met de gefietste cols? Vraag het me en je krijgt het (correcte) antwoord.

3 Staande bijeenkomsten
Recepties en (dans)feesten; zodra Sjaak moet staan op gelegenheden met veel mensen haakt ie af. Ver buiten de comfort zone. Small talk en wat babbelen, door sommigen interessant gemaakt door het 'netwerken' te noemen, het is niet aan mij besteed. Zet me aan een tafel met wat (onbekende) mensen, of laat ons iets doen: ik raak wel in gesprek. Echt contactgestoord ben ik dus niet.

4 Dingen checken
Deuren zijn voor Sjaak nooit in één keer goed afgesloten. Altijd moet ik het wel minimaal een keer checken, liefst twee keer. Mijn oude buren moesten, eenmaal onderweg naar een vakantiebestemming, regelmatig voor alle zekerheid nog even kijken of alles netjes op slot was, ondanks dat ik dat zelf daarvoor al tig maal controleerde. Het is meer dan eens geweest dat ik kilometers zelf terug reed om te kijken de boel wel goed afgesloten was, het strijkijzer, koffiezetapparaat of gasfornuis uitgezet was.

5 Stopwoordjes
Een hele reeks al mijn leven. Waanzin, weergaloos, excessen, tonelen/taferelen was het een jaar of wat terug. Sinds enige tijd vissticks, Haska Mia (betekent niks en dus alles) en Dikkie Dik. Het zijn universeel toepasbare woorden/uitdrukkingen en maakt Sjaak heerlijk voorspelbaar.

6 Huisdierenhaat
Het enige fysieke contact van Sjaak met de hem omringende fauna is door de bank genomen beperkt tot het doodmeppen van insecten. Als kind (en volwassene) moet hij niks hebben van cavia's, konijnen, hamsters en al dat andere knaagspul. Uitzondering was parkiet Popla waar Sjaak rond zijn 18e een unieke band mee had. En Dre, de poes van de VdH wordt inmiddels ook van harte gedoogd. Hetgeen hij/het waardeert met regelmatig terugkerende kopjessessies. Wie weet wordt het nog wel wat.

Nou, al met al best een nerdie, sociaal gehandicapte, dierenhatende, controlefreak die Sjaak. Fijn dat er Internet is om dat eens allemaal fijn op te biechten.

En dit jaar?

In juli vorig jaar was het enorm heet. Zelfs Sjaak had toen het soms te warm, maar als Leeuw is de lente- en zomerperiode doorgaans wel de periode waarin Sjaak op zijn best is. Herfst- en winterdipjes zijn regelmatig terugkerende zaken. De maand januari biedt wat dat betreft een prachtige voedingsbodem waarop de licht pessimistische aanleg van Sjaak kan gedijen. Een maand van niks. Nog steeds donker, zelden lekkere, krakende vrieskou met heldere, blauwe hemels, maar meer grijze, grauwe luchten. Nog niet veel om naar uit te kijken (Matthaüs en Johannes, fietstochten, vakanties, terasjes, bloeiende natuur, buiten eten, en meer van dat soort aangename zaken zijn nog te ver weg) en al snel verloren gegane goede voornemens. Sinds twee jaar weet Sjaak zich in goed en wetenschappelijk verantwoord gezelschap. In 2005 was 24 januari de meest deprimerende dag, volgens een Engels onderzoek. En 23 januari 2006 was vorig jaar de meest treurige dag. Telkens maandagen aan het eind van de maand. Dit jaar zal 22 januari dan wel de eer te beurt vallen. We zijn gewaarschuwd en Sjaak heeft tóch nog iets om naar uit te kijken. Na de 22e kan het alleen maar beter gaan!

Middenvelders

Al enige tijd worden wij op het werk 'doorgelicht'. Onze bazen weten niet precies wat ze met ons aan moeten. Zijn we nou een leuk clubje dat 'leuke dingen voor de mensen' doet, of zijn we toch een serieuzere ICT-organisatie die wat meer taken kan gaan verrichten. Zelf zijn we de laatste optie/mening toegedaan, zeker na een aantal uitgebreide denksessies . De eerste rapportage van de doorlichting, uitgevoerd door de jongens van HEC, kwam vlak voor de Kerst. Teneur: Bistro doet goede dingen, maar zit in de wat luxe hoek van websites, kennisdelen, communicatie, registers en nieuwe dingetjes. Maar voor de serieuze ICT moet je elders zijn, al zou men niet zo snel weten waar [vrij naar Wim T. Schippers]. Wij. Coef! en Sjaak, waren niet echt blij met dit chlicébevestigende oordeel en hebben na veel onderling overleg een redelijke doch kritische reactie gegeven. Daar konden we met een gerust hart de feestdagen mee in.

Vandaag hadden we met de doorlichters een verhelderend gesprek. Een aantal zaken dat door ons was aangedragen deed terzake naar hun mening. Sommige zaken waren ongelukkig geformuleerd en soms ook niet goed onderbouwd. De kou was, voorzover al aanwezig, al snel volledig uit de lucht. En als zo vaak: bij wat doorvragen naar wat men nu eigenlijke bedoelde werd het beeld scherper. Onze organisatie wordt in rollen gedrukt en en vervult taken die niet passen. In jargon heet het dat we 'aapjes op schouders' hebben, die daar niet horen. Veel van de onduidelijkheden en twijfels ten opzichte van onze organisatie komen voort uit gebrek aan leiderschap van bovenaf. En daar ging het gesprek vooral over.

Sjaak maakte de vergelijking met een slecht functionerend voetbalteam. De spitsen staan voorin, denken vooral aan snel, eigen succes en verdedigen niet mee. De verdediging is vooral aan het verdedigen en sluit niet aan bij balbezit. Gevolg: een enorm middenveld dat door de gretige spelers maar al te graag wordt belopen. Daardoor kunnen de spitsen en verdedigers rustig afwachten. En op het moment dat het fout gaat wijzen naar het middenveld. Het gebrek aan een goede coach zorgt ervoor dat deze situatie niet verandert. De coach is namelijk lang de de spits van het elftal geweest, die vooral onzichtbaar balletjes stond af te wachten. Lang is dat middenveldgedoe goed gegaan, maar fysiek zijn Sjaak en Coef! al een paar keer ten onder gegaan. Ook in mijn dagelijkse leven herken ik wel iets van mijn rol. Als speler was ik ook al zo'n loper en mijn zoon is van hetzelfde speltype.

De vergelijking is even bruikbaar als jargonfähig (en daarmee op het randje). In elk geval voordat de managementgoeroes er verder mee gaan claimt Sjaak de metafoor, of beter: de parallel zoals de VdH aangaf. En omdat de kans niet groot is dat het ooit nog totaalvoetbal gaat worden zou Sjaak eens naar een andere club kunnen gaan uitkijken om te voorkomen dat hij op de bank belandt.

Mondiaal volkslied

Opvallend: de hoeveelheid mobieltjes in Egypte. Ben je net met je schuldgevoel in het reine dat je wéér niks hebt gekocht van iemand die het geld zo goed kan gebruiken, zie je dezelfde persoon achteloos bellen met zo'n mobiel. En ook natuurlijk en passant roken, want dat doet bijna iedereen daar nog. Althans: de volwassen mannen; vrouwen zijn schaars in het straatbeeld. Over prioriteiten gesproken. Nokia en Marlboro rule the world.

In elk geval brengt de mobiele telefoon de wereld wel dichter bij elkaar. Hebben we het 'Ode an der Freude' van Beethoven als Europees Volkslied, de Nokia tune verbroedert de wereld. Leuk om te horen waar dit meldodietje vandaan komt. Beluister de de Midi-sample.

Twee werelden

Vannacht zette de HV482 ons weer veilig in een mistig en koud Nederland af. Het weekje Egypte was tot een einde gekomen. Een week met mooi weer, indrukwekkende bouwwerken die in/met een verrassend aardige groep werden bekeken. De tempels van Isis op Philea, de dubbele van Kom Ombo en die van Horus in Edfu. Het imposante bouwwerk van de tempel van Hatsjepsoet
in Luxor en de nabijgelegen Vallei der Koningen. Ook recentere krachtstaaltjes als de beide Aswan-dammen tonen aan dat die Egyptenaren wel van een beetje bouwen houden. Dan hebben we de piramiden van Giza bij Caïro nog niet gezien en ook de Noordkant (Nijldelta/Alexandrië/Sinaï/Suez-kanaal). Allemaal redenen nog een keer terug te gaan naar dit fascinerende land dat overduidelijk graag zijn bezoekers ontvangt en ziet terugkeren. Veel beveiliging en bewaking om maar te voorkomen dat er nog aanslagen plaatsvinden.

En toch ook heeft de reis zo zijn schaduwzijden gehad, zoals fysiek ongemak van zowel Sjaak als de VdH, die beiden mochten ervaren dat de darmen nog niet klaar waren voor een weekje subtropen. Bovendien moeten we nog even bij de aflaat-site voor het vliegen langs (dank daarvoor Ina ). Het dubbele gevoel dat Sjaak bij het bezoeken van een ontwikkelingsland heeft. Egypte is weliswaar een zeer mild, maar toch duidelijk islamitisch land en de ‘korte broeken- en allinclusive resort-cultuur’ die we meebrengen vormt daarmee een hardnekkig contrast. In een land waar 90% van de bevolking onder moeilijke omstandigheden leeft is het klagen over een matige bediening in een 5-sterrenhotel eigenlijk een gotspe maar je wordt er in meegezogen. De enorme opdringerigheid van de lokale verkopers van souveniers en de alom aanwezige baksjies staan ook een wezenlijk contact met de lokale bevolking in de weg. En leidde bij Sjaak en de VdH tot ontwijkingsgedrag. De paradox van het bezoeken is dat de kloof tussen rijk en arm eigenlijk alleen maar bevestigd en wellicht groter wordt.

Het gevoel had ik ook begin jaren ’90 toen mijn toenmalige partner in Zuidelijk Afrika zat en ik haar bezocht. Het nauwe kringetje van ex-pats urenlang kon discussiëren/pochen over waar ze nu weer een koud biertje hadden gescoord. Mensen die (ooit) uit idealisme daar zaten maar veelal vastliepen op de van twee kanten als onoverbrugbaar ervaren kloof liepen. Een van onze medereizigers had Brazilië als tweede woonland waar hij vele maanden per jaar verbleef en bevestigde dat beeld. Hoezeer hij ook deel uit is gaan maken van de samenleving; hij blijft de rijke blanke die geld opbrengt. En hoewel op die basis er best een deal te maken is en dus niets een vakantie in de weg staat, blijft Sjaak nog even in dubio.

Pieken op het einde

Binnenkort start weer de top 2000 op Radio 2. Eerst nog het dieet van Chiel en de zijnen voor het goede doel op radio 3 en dan dus naar radio 2. In de tijd dat dat nog Hilversum heette werden de meeste liedjes gemaakt die in mijn top 10 staan. In alfabetische volgorde de keuze van Sjaak:

1. Andrew Gold - Lonely boy
Oohh, ooh what a lonely boy. Luid meeschallen...

2. Babys - Everytime I think of you
Zo'n nummer dat vanzelf klassiek geworden is. Borsato had zich niet hieraan moeten vertillen

3. Beatles - Blackbird
Zo hoort een liedje te zijn. Stem, gitaar, simpele akkoorden, maar toch kippenvel. De Beatles hebben veel meer moois gemaakt maar dit is mijn favoriet.

4. Earth Wind & Fire - Fantasy
Vette funk, eind lagere school. Maar wel zo'n nummer waar zelfs Sjaak op gaat dansen

5. Kate Bush - The man with the child in his eyes
Eigenlijk over the top, maar Sjaak krijgt nog steeds kippenvel. Net zo'n 'af'-liedkje als Blackbird.

6. Marco Borsato - Margherita
Voor iedereen die een liefde heeft verloren enorm herkenbaar. Regelmatig keren de tranen op de wangen terug

7. Michel Fugain - Une belle histoire
De zomerhit in ons NSG. Ultieme vakantiegevoel met deze plaat.

8. Phil Lynott - Old town
Dit nummer ontroert me steeds, zonder dat ik weet waarom. Wellicht de tragische dood (overdosis) van Phil.

9. Ramses Shaffy - Zing vecht huil bid lach werk en bewonder
Ramses is zwaar ondergewaardeerd in ons land, maar heeft prachtig werk gemaakt. De tekst is fraai, de pianobegeleiding fraaier en de licht bekakte zang van Ramses het fraaist.


10. Zucchero Fornaciari - Il volo
Gewoon een mooi liedje.


Terwijl jullie luisteren, of niet, gaan wij naar de zon.

Joekel

Het is tijdloos: het sparen van voetbalplaatjes. Nu is de Champions Leauge 'hot'. Big business: wil je alles compleet hebben dan ben je minimaal 400 plaatjes verder, pakweg 40 euri. Maar je hebt natuurlijk niet direct alles, dus gaat het nog meer kosten. Daar zit dan ook weer de lol in: het ruilen, de spanning of in een nieuw pakje het plaatje van degene zit die je zo graag in je bezit krijgt. Voetbalplaatjes kunnen ook diepe wonden achterlaten. Sjaak had als 11 jarig jochie het WK 1978 als doel. Kocht zich arm aan de plaatjes maar de plaatselijke Vivo had nimmer het verzamelboek. Nóg herinner ik me de moedeloosheid die over me kwam toen ik voor de zoveelste keer van de cassière te horen kreeg dat er wéér geen plakboek was. Het lood verdween langzaam maar zeker in de schoenen en bleef daar.

Nu gaat het beter. De jongens hebben het boek al en de Sint was goed voor vele pakjes. Vandaag werd er druk geruild. Ook Emma, speler maar vooral sterkeepster uit ons team, had haar album bij zich. Jongste zoon zag dat zij Joe Cole had. Die miste kennelijk nog in de collectie. Hé, zij heeft JoeKool. Ruilen? Joekel voor een of andere Barcelona ster? Minstens zo schattig om te zien hoe ze naast de verzamelwoede hun eigen namen toekennen aan de grootheden.

Dagen op de hei

Gisteren een 'heidag' met het werk gehad. Eerder hadden Coef! en Sjaak al een intensieve voorbereidingssessie gehad in Holten. Nu was het met het ontwikkelteam binnen onze club. We zijn van mening dat we ons nog kunnen en moeten verbeteren en daar in een aantal sessies ook goed over moeten praten. Na het massale, zompige vergadercomplex bij het station van Amersfoort hadden we het statig-informele Beukenrode als lokatie uitgekozen. Een goede keuze. Een kleinschalig conferentieoord, het past ons beter dan de uniforme vergaderconfectie. We hadden dit keer de vertrekkende informatiemanager van het hoofdkantoor uitgenodigd om zijn 'inhoudelijk testament' achter te laten. Het was een boeiende confrontatie tussen hardnekkige beelden en vooroordelen van bovenaf en de beleving van de werkelijkheid door onze collega's. De noodzaak om wat professioneler (ic. voorspelbaarder en inzichtelijker) te gaan opereren, iets wat wij al geruime tijd betogen, kwam in wat helderder daglicht te staan.

Daarna kwamen we aan onszelf toe. Welke kant willen we op? Groter, meer doen, andere dingen gaan doen en bestaande taken loslaten? Wat hebben/kunnen we daar zelf nog in willen? Zitten we zelf aan de knoppen of gaan anderen er over? Veel hangt af of we resultaat blijven boeken, was het inleidende motto van Coef! en dat was het vervolgonderwerp. Er werd constructief doch scherp gediscussieerd over de werkwijze, dagelijkse knelpunten en vaste patronen die ons hinderen om veranderingen door te voeren. Tegelijk zien we al allerlei dingen beter gaan. Door ze te benoemen en te bespreken komt er het nodige op gang. Het heeft wel zijn tijd nodig; Sjaak is wat ongeduldig soms, maar kon dat gisteren goed loslaten. En iedereen is goed in staat om over het eigen werk na te denken en tegelijk zijn/haar deel in het geheel bij te dragen. Sjaak ziet het nut van dit soort sessies heel sterk. De hektiek van alle dag hindert je soms om goed over jezelf en je organisatie na te denken. Door de tijd ervoor op de heidagen te nemen lukt dat aardig. Al met al begon het een beetje te dagen op de hei.

Anti spam

De irritatie over spam neemt bij Sjaak recht evenredig toe met het aantal ontvangen berichten. Vroeger, nog maar enkele maanden geleden zelfs, was de verhouding 3 spam- op 1 normaal bericht, nu is het ongveer 50:1. Het enige dat rest is het emailadres veranderen en dan een tijdje weer schoon van start. De Mailwasher doet de rest wel. Even hardnekkig, maar een stuk nadrukkelijker is de telefoonspam. De pensioenbemiddelaars, verzekeringsagenten, hypotheekboeren, enqueteers: ze weten je allemaal te vinden. Liefst onder het eten, als je rustig de dag doorneemt en geen gezeik wilt. Sjaak krijgt beurtelings terroristische - dan wel vulgaire neigingen. Mijn gedachten gaan uit naar forse verbale dreigementen (rustig en beleefd aankondigen dat je over 10 seconden heel erg grof gaat worden) maar ook de bellende dame als een gratis 0906-nummer beschouwen (en het gesprek naar haar kleding, gemoedstoestand en erotische fantasiën proberen te verplaatsen). Moeders zou zich schamen voor haar zoon, maar Sjaak denkt dat het een effectief middel is. Het is er nog niet van gekomen; bij deze mijn alibi mocht ik aangeklaagd worden.

Maar kindvriendelijk anti-spammen kan ook. Vorige weekend belde om een uur of twee een of andere 'pensioenscan'. Je weet het al gelijk: geen nunmmerherkenning aan, even stil en dan een vreemde stem die begint te leutren over iets van pensioenonderzoek. Sjaak gaf aan de telefoon door te geven aan degene in huis die daar over ging. Nu is het goed te weten dat dochter Olijf van 10 Vera (‘Veer’) als lievelingspopje heeft, waar ze stevig over moedert. Veer is een volwaardig onderdeel van het NSG en iedereen vervult zijn/haar rol als opa, leenoma, (leen)oom/tante etc ook met verve. In dit geval was ‘Veer’ de spokesman (m/v) van ons NSG. Veer wilde met haar hoge piepstem graag iets weten van de man. ‘Verkoopt u ook barbies?’. Verbijstering aan de andere kant, stilte en daarna de telefoon erop. Wij gieren van het lachen. Eén telefoontje slechts gehad sindsdien.

Donkere Sint

Vandaag is het weer zo ver: pakjesavond. Dit keer kwam de Sint wel laat in 'het systeem' van Sjaak, maar dit weekend kreeg hij dat toch de geest van Sint te pakken. En zullen er weer leuke pakjes met dito gedichtjes voor de deur staan. Sinterklaas doet me altijd denken aan vroeger, toen bij mijn ouders thuis Sinterklaas werd opgepoetst voordat hij onze school bezocht. Het is niet de grimeuse Lon Bartels (een moeder van school destijds met een benauwende lijflucht) die indruk heeft gemaakt, maar voorasl het feit dat het dan om 8 uur 's ochtends altijd nog stikke(n)donker was. Dat gegeven werd een referentiepunt voor de tijd-lichtbeleving van Sjaak, net als dat het eind maart bij de wisseling naar de zomertijd ineens 's avonds om 20 uur nog licht is. Voeg daar het herfstige weer van vandaag aan toe en we hebben een grauwe, donkere dag in het vooruitschiet.

Het Sinterklaasfeest staat onder druk. Het belette ons niet om met zijn allen voor een record aan inkopen te doen, maar weest gerust: dat zullen we met 'de Kerst' al weer snel verbeteren. Kado's onder de kerstboom zonder gedicht is makkelijker te consumeren. Geen moment van aandacht, geen moment voor een ander, geen gepuzzel op rijmpjes: gewoon zitten en naast je ongans eten nog wat uitpakken ook. Het zijn de mensen die misschien nog net weten wat je met Kerst eigenlijk viert, maar nog nooit van de daaraan gelieerde advent hebben gehoord. Nu hadden wij thuis daar wel een heel uitgesproken traditie in, waarbij mijn vader altijd het prachtige Rorate Caeli zong (elke week een strofe erbij), maar we zijn wel steeds verder afgeraakt van onze tradities. En daarmee hollen we in mijn beleving de feestdagen steeds meer uit. Natuurlijk: de tijden veranderen, maar de conservatief in Sjaak overheerst en spreekt. Maar er is troost (consolamini in het Rorate). Als ik dan zie hoe veel onze vier oudsten werk hebben gemaakt van hun surprises tussen alle boeksprekingen, repetities, trainingen, nieuwskringen, werkstukken, spreekbeurten, operaties, danslessen, vrijwel dagelijkse verplaastingen tussen de twee huizen door, dan stemt me dat ook wel weer gerust. De aandacht en moeite die ze aan vrienden/klasgenoten willen besteden is oprecht en zorgt voor een beetje licht op de Sint.