Handicap

De afgelopen week was het tobben met Sjaak. Eerst de rug vast en kapot, daarna de griep eroverheen met een decennium koortsrecord van 39,5 gr. Kortom: behoorlijk gehandicapt. Veel in bed gelegen en gestaard naar het plafond, zoals Coef! me al had beloofd. Dankzij de diclofenac en paracetamol, echt iets sterks gelukkig, is de energie een beetje terug en denk ik weer aan normaal functioneren. Bijvoorbeeld werken en weer sociaal worden. Kan zomaar weer anders zijn morgen als alles is uitgewerkt, maar een ding is zeker: ik heb gewerkt aan mijn golfvaardigheid. Speel op mijn -door mijn collega Bies zo mooi geregelde- Nokia golf en speel nu om en na bij de +25. Nog even verder werken aan mijn handicap dus en op naar een nieuwe kwaal: RSI!

Matthäus I

Deze avond hetzelfde gedaan als miljoenen anderen in de wereld: de Matthaus Passion van Bach beluisterd. De nieuwe aankoop, de uitvoering van Herreweghe uit 1999 nu integraal geluisterd. Los van de solisten, waar ik nog aan moet wennen omdat een Gardiner-uitvoering de referentie is, ben ik zeer opgetogen. En de essentie is bereikt: ik was bijzonder ontroerd door deze ingetogen vertolking.

Het deed me ook denken aan mijn eerste Matthäus die ik bewust heb beluisterd. Het moet 1985 geweest zijn ofzo, ik was alleen thuis in mijn ouderlijk huis en mijn ouders waren naar een kerkdienst. Ik zou de afwas doen, iets wat destijds een issue was. Voor ik daaraan begon zapte ik nog wat op TV (wat toen nog niet zo heette). Ik bleef hangen bij de EO: de Matthaüs werd uitgezonden en ze waren om en nabij het Blute Nur. Waar ik me jarenlang afwendde van deze muziek bleef ik nu hangen. En hoe.

Op een gegeven moment kwamen mijn ouders binnen en merkte ik dat het al donker aan het worden was. De vaat stond er nog, zelfs de tafel was niet afgeruimd. In plaats van een discussie hierover reageerde mijn vader hoogst verrast. Ontroerd nam hij plaats op de bank en samen met mijn ouders verloor ik vervolgens mijn eerste tranen bij het Mache dich mein Herze rein. Hoe de afwas is afgekomen weet ik niet meer, maar het zal vast in harmonie zijn geweest. Bijna 14 jaar later zong ik overigens eenmalig mee in een gelegenheidskoor onder leding van Doesbrand en daardoor kan ik nog steeds bijna alle choralen meezingen.

In de Boonen

Wat zullen ze trots zijn in Vlaanderen. Alhoewel: trots zal het niet zozeer zijn; eerder bevrijd. Tom Boonen won gisteren de Ronde van Vlaanderen en dat is méér dan een belangrijke wielerkoers. Er gaan vele koersen (Dridaagse van de Panne, Gent -Wevelgem, Dwars door België, Omloop het Volk) over de kasseien en bultjes van Vlaanderen, maar de Ronde wordt Vlaanderens Mooiste genoemd. Het is een feestdag voor de Vlamingen, eenn uitlaatklep voor hun mengsel van gepaste trots op een eigen taal en cultuurgoed en bijna angstwekkend chauvinisme (dat erg kan doorslaan, zie het Vlaams Belang). Gisteren won Tom Boonen voor de tweede keer op rij en hij kondigde dat zelf de dagen ervoor al aan. De vanzelfsprekenheid waarmee hij dat deed doet denken aan een landgenoot van hem die net gestopt was met fietsen toen Tom nog geboren moest worden. Na Eddy Merckx, want daar doelt Sjaak op, werden velen tot opvolger benoemd. Fons de Wolf, Freddy Maertens, Claude Criquelion, Frank Vandenbroucke, allen losten de belofte niet in, vaak door torenhoge verwachtingen van een land dat een een Nieuwe Eddy eist. Vandenbroucke kon er niet mee omgaan en belandde in de goot. Johan Museeuw trok nog het meest zijn eigen lijn in al die jaren en concentreerde zich met succes op de klassiekers. En nu is er Tom. Tom begon als sprinter, is nu onverslaanbaar als klassiekerrenner en zal binnen 2 jaar een grote Ronde gaan winnen. Erbij dus, want de klassiekers blijven ook zijn domein. Niet als Lance en Miquel alleen in de zomer er staan, maar het hele jaar door. Een Nieuwe Kannibaal dus. En Tom is Vlaams. Niet een Brusselaar, die eigenlijk vooral Franstalig is zoals Eddy Merckx, maar één van hen. Vlaanderen barst van verwachting en is totaal in de Boonen.

Zo vader zo zoon...

Sjaak en zijn Vader genoten allebei hun opleiding in Utrecht. Sjaak studeerde Geografie en zijn vader aan de -min of meer verdwenen- kerkmuziekschool. Vader en Sjaak zijn voor een groot deel uit hetzelfde hout gesneden. Naast de studiestad zijn er tal van overeenkomsten. Vandaag bleek er weer één nadat een ouder van Sjaaks voetbalteam een filmpje stuurde. Om dit goed te kunnen plaatsen is het van belang te weten dat vroeger, toe we nog met zijn allen naar de kerk gingen, Sjaak's Vader veelal als musicus in functie was. Maar soms niet, dan was hij in burger. Werd er dan door het Volk gezongen, dan zong hij voluit mee en vulde zijn prachtige bariton de hele kerk. Als kind vond je het bijna genant, iets minder kon toch ook wel. Nu is het een mooie gedachte dat hij met zijn volume de gehele kerk meetrok en houvast bood.

In een geheel andere omgeving herhaalt zich dit gegeven. Als coach van het voetbalteam van zijn zoon, vuurt Sjaak zijn spelers hartstochtelijk aan. Zijn bas knalt over het veld en spoort de F-pupillen tot grootse daden. De appel valt niet ver van de boom.

Old Wave

Aangezien de VdH een liefhebber van 'best of'-CD's is kocht Sjaak onlangs een CD van Depeche Mode. Nu schijnen die nog steeds op te treden en de Volkskrant was zelfs positief over een recent concert, maar Sjaak acht deze groep toch iets van de jaren'80 en daarmee toch als fini. Laten we wel zijn: de bijdrage van deze synthpopgroep uit de New Wave aan de muziekgeschiedenis is bescheiden doch beperkt. Maar goed, evenwel is het prettig luisteren naar het herkenbare geluid van superdepressieve nummers als See You en Shake the Disease, het militaristisch aandoende Master and Servant en het afschuwelijke Somebody. Het doet me vooral ook denken aan de New Wavers van de jaren '80. Hoewel Sjaak veel de muziek die binnen deze stroming viel kon waarderen heeft hij zich nimmer deel van deze subcultuur gevoeld. Wat zou er geworden zijn van de in hoofdzaak toch jongens met een nette zwarte broek, een opvallend hemd en zorgvuldig vormgegeven quasi slordig getoupeerd haar en het onvermijdelijke lijntje? Waren ze nou links of rechts, dat werd niet duidelijk in een tijd dat dat nu juist een heldere scheidslijn in je eigen omgeving gaf. Zitten ze massaal in de ICT? Accountancy? Verpleging? Of zijn ze werkelijk zo artistiek geworden als hun uitstraling geacht werd te zijn? Zijn het toch stiekem brave huisvaders geworden, met buik en Volvo dan wel Saab. Kom Vincenten Swart en Pieter Leerings, waar zitten jullie?

Wachtkamerlectuur

Vandaag waren Coef! en Sjaak op bezoek bij collega directeur Marcel. Marcel is de baas van onze grote broer
Ictro en als je de site ziet begrijp je dat de verschillen met ons clubje groot zijn. We kunnen het goed vinden met Marcel, benijden hem niet omdat je als beheerclub het zelden goed doet en áls het goed loopt krijg je nog geen credits. Ook wij hadden geen leuke boodschap dit keer, maar daar gaat het nu niet over.
Marcel heeft een écht, groot, serieus kantoor en omdat hij er nog niet was moesten we wachten. In een heuse wachtruimte, eerst beneden en daarna (eenmaal door de toelichtingsprocfedure heen) bij zijn kamer. Op het tafeltje lag allerhande leesvoer. Veelal eigen promoblaadjes en een handvol vaktijdschriften. Aangezien Coef en Sjaak ook af en toe niet druk met elkaar in gesprek zijn, doken we er meteen in. Allemaal over de houdbaarheidsdatum, net een tandartswachtkamer dus. Met een VN van augustus 2003, een overjarige Opzij van vorig jaar en de onvermijdelijke Arts & Auto. Die ontbrak in het moderne pand maar het tandartsengevoel bleef.

Gemiste kansen & ouwe koeien V

Deze zomer is het dertig jaar geleden dat we naar Canada op vakantie gingen. Met het hele gezin (moeders, Doesbrand, mijn zus, vader en Sjaak), naar de geëmigreerde broers (drie stuks) van mijn vader. Toevallig waren dat jaar ook de Olympische Spelen in Montréal en we zijn zelfs naar een voetbalwedstrijd geweest. Het Frankrijk van Platini verloor kansloos van de DDR met 4-0. Maar goed dat was niet de gemiste kans. Wel de uitbrander van mijn oom Toon aan zijn zoon Toine, tevens mijn neef. Wat was het geval. Die vakantie waren we bij elk van de broers/ooms een week te gast. De vierdge week maakten we vol met zijn allen door met vier families op een eiland in Lake Nippising te gaan zitten. Doesbrand maakte daar een doldwaas avontuur mee, maar dat is iets voor zijn eigen blog. De weg ernaar toe was lang en we gebruikten gezamenlijk een picknick, die door mijn tante Karin (inmiddels al weer enige jaren overleden helaas) zo goed was verzorgd. Om de tijd te doden gingen we wat in de buurt spelen van de parkeerplaats en mijn neef Toine, Doesbrand en Sjaak ontdekten een 'car'. Een zelfgemaakt vehikel met behulp van het onderstel van een kinderwagen. Voor mijn neef niks bijzonders, want die fixte -tot ons grote ontzag- die dingen zelf aan de lopende band alsof het geen moeite kostte, maar wij waren ook nu weer onder de indruk. We begonnen te rijden en op een gegeven moment werd het wilder en wilder. Doesbrand was meen ik al weer afgetaaid toen ik de macht over het stuur verloor en tegen een boom knalde. 'Car' kapot en beduusd zetten we die weg. Wij terug naar de groep, niks gezegd en vlak voordat we weer vertrokken kwam een vader met huilende zoon in onze richting. Wijzend op het kapotte schepsel werd in een voor mij nog volkomen vreemde taal kennelijk gevraagd wat er gebeurd was. Na wat gebrom van mijn neef, bewees mijn oom in zijn daarop volgende woedeuitbarsting dat hij inderdaad familie van mijn vader was. Dat volume, die stemverheffing en de volledige overgave in de boosheid kwamen erg bekend voor. 'You're gonna fix a car for that little boy as soon as we're back home' was de conclusie. Einde discussie, einde woede. Bleek trok ik weg. Ik was medeplichtig en slechts de taalbarrière voorkwam een uitbrander in mijn richting. Ik voel me nog misselijk in de auto zitten, schuldbewust en verlamd door de woedeuitbarsting, die aan mij voorbij was gegaan. Mijn tante viel het op, vroeg wat er was en verplichtte zich voor eeuwig aan mij door mij troostend in haar steenkolen-Nederlands toe te vertrouwen dat ik dan maar mijn neef moest helpen als hij dat wagentje ging maken. Het fenomeen biecht en aflaat was ook doorgedrongen in Noord-Amerika. Toch knaagt dit voorval aan Sjaak. Zijn rechtvaardigheidsgevoel zegt hem dat hij meteen zijn medeplichtigheid had moeten erkenen. Wat nou taalbarrière, vertalen was toch niet nodig, de moedertaal van de aanklager was immers Nederlands. Telkens als ik nu een van de kinderen een uitbrander geef zonder helemaal zeker van mijn zaak te zijn komt dit voorval naar boven. Wellicht helpt de blogbiecht om definitief schoon schip te maken.

Simeon

Sjaak is al twintig jaar een groot liefhebber van de muziek van Simeon ten Holt. Uniek in Nederland, minimalmusicachtige pianostukken van enkele uren, zeer melodieus, repetatief en bijzondere fascinerend. Ten Holt onderscheidde daarmee zich de laatste dertig jaar van veel van zijn collega's, die veel minder toegankelijke muziek maakten. Wat de muziek ook uniek maakt is dat ten Holt eigenlijk Legostenen maakt, secties die door de uitvoerenden (vaak een kwartet) zelf worden gesmeed tot een geheel en die een strakke samenwerking vergen. Elke uitvoering is daardoor uniek, omdat opbouw en duur van een stuk kunnen varieren. Sjaak bezocht verschillende uitvoeringen en zag daarbij dat er via een ingenieus systeem werd gecommuniceerd en van sectie werd veranderd. Drie uur aaneengesloten zó geconcentreerd aan het werk blijven is een prestatie van formaat en doet Sjaak verlangen naar het ook zo piano kunnen spelen.

Goede muziek om bij te bloggen, maar ook uitermate geschikt om bij te mijmeren en tot rust te komen in deze hektische tijden, al kan het zijn dat anderen er kriegel van worden. Ten Holt mag zich heugen in een relatief grote, maar hecht schare van trouwe volgers, maar het Grote Publiek kent hem niet. Nu de Kruidvatserie voor een schijntje (nog geen €35 voor 11 CD's) zijn grote 6 pianowerken van de laatste dertig jaar heeft uitgebracht is het tijd voor deze sprong. Ten Holt zei onlangs in de Volkskrant dat sommigen hem daarop aankeken: uitgebracht worden op het Kruidvatlabel. Zijn reactie was net zoals zijn muziek: evenwichtig. Als velen daardoor kennis kunnen nemen is dat toch geweldig. Simeon is niet te groot voor het Kruidvat en dat siert hem. Doesbrand gaf ooit Sjaak voor zijn afstuderen Canto Ostinato, iets dat hem destijds een rib uit zijn studentenlijf kostte en voor minder heb je nu alles, maar de tijden veranderen. Sjaak nam nu ook kennis van Meandres een werk uit 1997 waarin eigenlijk al zijn vorige stukken in samenkomen en wat als een slotakkoord mag worden beschouwd. Een bijzonder geslaagd akkoord, dat ook al door enkele kinderen hier in huis al op waarde wordt geschat. Het team dat alle stukken, goed voor 12 uur muziek, in slechts 5 opeenvolgende dagen opnam heeft een geweldige prestatie geleverd die beloond dient te worden met massale aanschaf van de CD-cassette.

Tafelintimiteit

Het mooie van opgroeiende kinderen is dat het steeds leuker wordt. Vooral in de grote samenstelling van het NSG is het tijdens het eten een drukke boel. De dag wordt uitgebreid doorgenomen en soms wordt een thema aangesneden. Gisteren was het bijltjesdag voor de diverse verkeringen van onze kroost en bijbehorende vriendenkring. De VdH en Sjaak bevestigden ten overstaan van het bijeengespaarde nageslacht dat er weliswaar geen trouwplannen zijn, maar het wel nog steeds 'aan' is. Dat je jong nog veel moet wisselen van contractpartner was een welgemeend advies, maar op onze leeftijd is de vrijblijvendheid wat minder. En nog wat verder getheoretiseer over relaties en wat je daarover kwijt wilt. De liefdevolle blikken die daarop volgden werden door de oudste haarfijn samengevat tot een verzuchtende hartenkreet: 'bij volwassenen draait het altijd om sex'. Bij Sjaak thuis was een dergelijk gesprek niet voor de hand liggend, maar het open regime van de VdH op dit terrein heeft daar nieuwe mogelijkheden geboden. 'Dat heb je goed gezien, het klopt helemaal' spraken wij uit één mond en de vanzelfsprekendheid waarmee de kinderen dit voor kennis aannamen stelde mij gerust. Sex is gewoon en bespreekbaar. In een tijd dat het in sommige kringen normaal is om voor een lichte stoffelijke beloning je zelf ter beschikking te stellen kun je je kinderen niet genoeg wapenen.

Wennerij

Wanneer ben je echt 'over' na een verhuizing? Nu Sjaak en de VdH en hun NSG ruim twee weken in hun nieuwe kasteel wonen is die vraag met terugwerkende kracht te behandelen. De vraag wordt immers door vele belangstellenden gesteld. Is het 'wanneer alle dozen zijn uitgepakt'? Als dat zo is, dan zijn er maar weinigen echt verhuisd in mijn omgeving de afgelopen jaren. Hoevelen hebben niet nog steeds peertjes aan het plafond, tijdelijke opstellingen van meubels, niet-gemonteerd IKEA-spul klaarstaan en waar zijn de plinten eigenlijk wel gelegd? Is het wanneer de aannemers zijn koffiezetapparaat heeft opgehaald en zijn setje huissleutels heeft ingeleverd? Ben je weer op orde als je kunt Internetten (Sjaak nog niet, vandaar de lage productiviteit qua blogjes). Harde criteria zijn eigenlijk niet te geven, met 70% van de uitgepakte dozen begint het werk nu eigenlijk pas echt, want voor die resterende 30% moet plek gemaakte en zullen vele kuilen gegraven worden die vervolgens weer gedicht worden. Maar inmiddels functioneert ons NSG aardig en dus zijn we in zekere zin 'over'.
Je kunt het meer emotioneel benaderen, bijvoorbeeld door het criterium 'gepraktiseerde sex in de nieuwe woning' te hanteren. Na enig uitstel is die hobbel ook -alweer even terug- genomen. Maar ook zaken als in je nieuwe Albert Heijn boodschappen doen, jóuw brievenbus, oudpapier- en glasbak vullen en een pakketje afgeleverd zien worden bij je buren dragen bij aan de wennerij. Maar de echte slag werd gisteren gemaakt. Ons oude buurmeisje werd 10 jaar en we zijn de middag op bezoek geweest voor de traditionele snacks en frietjes met 'de buurtjes'. De auto's stonden weer voor de deur, maar dit keer geen 'ik haal thuis wel Spa Rood als ie op is' of het 'tafeltje met de stoeltjes voor de kleinsten'. De nieuwe bewoners hebben de pianomuur zwart geverfd en de vloer leek weer al nieuw na een schuurbeurt. De kinderen vonden het unaniem gek om daar weg te rijden en daarmee naar huis te gaan, maar we zij nu echt vertrokken.

Sleutelmoment

Vorige week was het dan zover, Sjaaks oude huis werd overgedragen aan de nieuwe bewoners. Een belangrijke mijlpaal in een project dat ruim een half jaar geleden min of meer formeel van start ging met het bezoeken van een huis in Tuindorp, een ‘opknappertje’. De dienstdoende verkopende makelaar, Hilda, werd enkele maanden later mijn eigen makelaar en met haar aanwezigheid bij de overdracht was de cirkel rond. Mijn compaan Coef! vergelijkt huizen met ex-en: ‘als je eenmaal afscheid van ze neemt raak je snel vervreemd, zeker als ze door anderen bewoond worden’. Sjaak deelt de visie, zou het anders formuleren, maar het voelt wel zo.

Een week ervoor hadden de verhuizers het huis ontruimd en een korte wandeling door het kale, ineens sterk vervuilde en uitgewoonde, huis rakelde veel emoties op. Oude buren, vrienden, marmoleumleggers, de geboorte van een zoon, vuurkorf- en bbq-sessie met de buurtjes, een pijnlijke scheiding, hervonden evenwicht en een nieuwe relatie kwamen voorbij. In 8 jaar is er veel gebeurd en als je naar de muren kijkt zijn die opgebouwd uit de brokstukjes van het verleden. De nieuwe bewoners bleken vriendelijke, relaxte mensen die er naar uitzien om in dit huis te gaan wonen. Dat draagt makkelijker over bij de notaris. Waar ik mijn 6e bezoek in 4 en waar ik zijn gehele dienstenpakket heb mogen gebruiken (aktes van scheiding/deling, erfpacht, hypotheek, samenlevingscontracten, testamenten, voogdijbenoemingen). Ik ben vaker bij hem geweest dan bij de huisarts. Laten we het voorlopig er maar bij houden.

Nuts

Al eerder koelde Sjaak zijn woede over het bureaucratische optreden van de verschillende dienstverleners in zijn omgeving. Het gevecht met De Instanties gaat door. GeMcKinseyed, BeTwynstraat en Gegud zijn ze. Met Geauditte frontoffices, gecertificeerde callcentres bevolkt met welgetrainde klantcommunicatiefvaardige medewerkers die meegaan met de klant, beloven hun best te doen, je probleem snappen en vervolgens nuts voor je kunnen betekenen. De met hun uitgebalanceerde checklistjes en gesprekstrainingen je het gevoel geven dat zíj aan jóuw kant staan en dat ze de regels en procedueres ook niet snappen. Die de procedureneukers uit de luwte houden, de accountanttypes, die resultaat zowaar los kunnen zien van proces en blij kunnen zijn als de handboeken in de kast gevuld zijn, maar liever nog geïntegreerd in hun workflowsystemen die hun automatiseringsbroeders en -zusters er voor vele miljoenen nog bij hebben weten te klussen. We hebben het goed georganiseerd in ons goede Vaderland. Meer Marktwerking, bij Nutsbedrijven, in de ziektenkosten, waar niet en het is voor de Klant allemaal beter geworden. Wat levert het Sjaak op? Welnu: een checklist voor morgen:
1 Bellen met KPN die de 5 dagen verhuistermijn (beloofd in december en op de site) voor een vaste telefoon naar 13 werkdagen heeft opgeschroefd. Vandaag zou een troubleshooter contactopnemen voor een oplossing: heeft niet gebeld
2 Bellen met Eneco. Heeft al twee weken niets van zich laten horen na een foute verwerking van de af te nemem produkten. ´Komt in orde meneer Sjaak´. Dacht het niet dus.
3 Bellen met VGZ: die de aanmedling van de VdH en haar kroost op de ziektenkostenpolis na 4 weken nog steeds niet verwerkt heeft en sinds twee weken (toen ik al gebeld had) nog niks van zich heeft laten horen.
4 Bellen met de helpdesk van de computerleverancier die had beloofd binnen 24 uur terug te bellen omdat de helpdesk overbezet was. Was maandag jl, dus al 72 uur buiten de tijd
5 Bellen met het kabelbedrijf om te vragen of de online verhuizing van de kabel wel doorgekomen is.

En bij alles geldt het 0900-syndroom. Minimaal €0,10/minuut ´plus de kosten van uw mobiele telefoon´ als je toevallig alleen mobiel kunt bellen, vele keuzetoetsen, lange wachttijden, vreselijke muziekjes en uiteindelijk geen antwoord/resultaat. Nuts word je ervan.

Wordt het toch nog gezellig

Mijn kroost gaat sinds anderhalf jaar naar een Jenaplanschool. Ze zijn niet echt heel erg zuiver in de leer, maar vele Jenaplanelementen als zelfstandigheid, zelfwerkzaamheid, onderlinge begeleiding, verantwoordelijkheid en diverse ‘Kringen’ om de expressievaardigheden te ontwikkelen zijn sterk aanwezig. Een ijzersterke directeur en een goed team maken het een leuke school met een goede sfeer. Maar vooral in de vieringen onderscheidt de school zich ten opzichte van de vorige school in de wijk waar Sjaak nog eventjes woont. Het team opende dit kalenderjaar onlangs met een spectaculair avondspel, de diverse ‘bouwen’ worden met passende rituelen afgesloten en twee maal per jaar verzorgt een klas een ‘weekopening’. Helaas kan de hele school er niet meer bij zijn, maar groot en klein komt elke twee weken bijeen in de speelzaal en kijkt naar wat die groep voor de school heeft gemaakt. Ouders van de kinderen die de opening verzorgen zijn ook welkom. De weekopening van de groep van Yvonne (waar Sjaak twee eigen en één leenkind in heeft zitten; voor de VdH is het andersom) ging maandag niet door maar deze ochtend wel.

Het was wat rommelig en de concentratie van de zaal kon beter maar vooral het plezier van de kinderen die speelden is me bijgebleven. Het thema was een reis door Europa en er werd een aantal landen bezocht (Rusland, Frankrijk, Engeland, Spanje). Sommige dingen waren wat abstract en behoeven nog enige nadere toelichting, maar de ‘slomo’ uitvoering van het stierenvechten (met onze jongens als volwaardig deel van het publiek) was erg grappig en goed uitgevoerd. De Grand Finale werd weer thuis in Nederland uitgebeeld. Dochterlief was zeer geloofwaardig als lid van het theekransje dat alles Gezellig vond. Echt Thuis dus. Al keuvelend en vrolijk wezend gaat ze door het echte leven en dat mocht ze nu op het toneel aan een groot publiek laten zien. De klas, die toch niet echt makkelijk is en veel problemen kent, straalde plezier en overtuiging uit en dat is een compliment voor de juf.

Pieperdepiep

Zometeen start de 5000 meter van de manner in Turijn. Het hele jaar hebben velen hier naar toe geleefd en nu moet je stevig als een rots er klaar voor zijn. Maar het gepiep is niet van lucht. De loting is zo ongunstig is de algemene reactie en nu is het dweilschema weer niet goed. Als je wilt winnen moet je gewoon alles geven en je ontdoen van de ballast van je tegenstanders. Ga van eigen kracht uit en als een ander dan beter is moet je dar vrede mee hebben. Zelfs al rijden Hedrick, Davis, Ervik en Fabris straks sneller dan Carl en Sven, dan is ook dát een kwaliteit. Weten wat je moet rijden om medailles te halen en het ook halen is vaak lastiger dan zonder ballast. En voor Sven en Carl rijden Grodum, wat Russische ousiders en Saetre dus richttijden zijn er genoeg. Sjaak voorspelt een winnende tijd van 6.12 en heeft geen flauw benul van de prognose. Voor het zelfde geld is het volop prijs voor Oranje, maar Fabris, Ervik, Davis, Hedrick zijn natuurlijk erg sterk. En Rojler, de Russen dus, die gekke Grodum en Saetre en wie weet heeft Bartje nog wel een stuntje in huis. Niks van te zeggen, kenners bestaan vandaag niet. Alhoewel, vooruit dan maar: 1 Fabris 6.12.45, 2 Hedrick 6.13.33 3 Sven 6.13.96

Heilgymnastiek

Vroeger heette fysiotherapie heilgymnastiek. Fysiotherapie bekt beter en is daarom het gangbare begrip geworden. Sjaak heeft een keer of vijf in zijn leven bij een fysiotherapeut gelopen en omdat de stevige rugpijn nu al een maand aanhoudt en zelfs erger wordt was het weer eens tijd.
Elke keer heeft Sjaak dan Kwikfit-verwachtingen. Een fysiotherapeut kijkt wat, buigt, knakt, masseert en tovert de pijn weg. Nieuwe uitlaat, remschijven vervangen en banden op spanning gebracht. Geen afspraak nodiog, afrekenen en wegwezen; oplossen en geen commentaar op rijstijl en dergelijke. Een soort McFysic dus. Niets is minder waar. Eerst neemt de fysio de verzekeringsgevens uitgebreid door, hetgeen de magie direct doet wegnemen. Vervolgens krijg je te horen dat je houding verkeerd is (knieën op slot, verkeerde belasting onderrug, rug sowieso te veel onderuit gezakt etc.) en na een eerste analyse de diagnose dat er allen met veel oefenen en een andere houding op de langere termijn verbetering mogelijk is. Niet te veel belasten nu, alsof Sjaak niet aan het verhuizen is en er nog geklust moet worden. De eerste oefeningen lukken vervolgens niet en doen mij herinneren aan mijn lagere schooltijd waarin ik met gym ook altijd zo houterig was. Kortom: Sjaak moet weer aan de heilgymnastiek en zich -al pijnstillers slikkend- Sjakies houden. Dat bevalt maar matig, temeer omdat het het natuurlijk wel klopt en je naar de oorzaken moet kijken.

Ik bedacht me dat ik in mijn werk eigenlijk hetzelfde doe. Rechters die informatiesystemen als oplossing voor hun problemen willen krijgen steevast te horen dat ze dan werkafspraken moeten maken, al veel met de bestaande middelen kunnen, hun organisatie moeten aanpassen en het probleem eens wat beter moeten formuleren. Pas dan kan een een systeem wat toevoegen. Heilgymnastiek in de ICT dus.