Gemiste kansen & ouwe koeien V

Deze zomer is het dertig jaar geleden dat we naar Canada op vakantie gingen. Met het hele gezin (moeders, Doesbrand, mijn zus, vader en Sjaak), naar de geëmigreerde broers (drie stuks) van mijn vader. Toevallig waren dat jaar ook de Olympische Spelen in Montréal en we zijn zelfs naar een voetbalwedstrijd geweest. Het Frankrijk van Platini verloor kansloos van de DDR met 4-0. Maar goed dat was niet de gemiste kans. Wel de uitbrander van mijn oom Toon aan zijn zoon Toine, tevens mijn neef. Wat was het geval. Die vakantie waren we bij elk van de broers/ooms een week te gast. De vierdge week maakten we vol met zijn allen door met vier families op een eiland in Lake Nippising te gaan zitten. Doesbrand maakte daar een doldwaas avontuur mee, maar dat is iets voor zijn eigen blog. De weg ernaar toe was lang en we gebruikten gezamenlijk een picknick, die door mijn tante Karin (inmiddels al weer enige jaren overleden helaas) zo goed was verzorgd. Om de tijd te doden gingen we wat in de buurt spelen van de parkeerplaats en mijn neef Toine, Doesbrand en Sjaak ontdekten een 'car'. Een zelfgemaakt vehikel met behulp van het onderstel van een kinderwagen. Voor mijn neef niks bijzonders, want die fixte -tot ons grote ontzag- die dingen zelf aan de lopende band alsof het geen moeite kostte, maar wij waren ook nu weer onder de indruk. We begonnen te rijden en op een gegeven moment werd het wilder en wilder. Doesbrand was meen ik al weer afgetaaid toen ik de macht over het stuur verloor en tegen een boom knalde. 'Car' kapot en beduusd zetten we die weg. Wij terug naar de groep, niks gezegd en vlak voordat we weer vertrokken kwam een vader met huilende zoon in onze richting. Wijzend op het kapotte schepsel werd in een voor mij nog volkomen vreemde taal kennelijk gevraagd wat er gebeurd was. Na wat gebrom van mijn neef, bewees mijn oom in zijn daarop volgende woedeuitbarsting dat hij inderdaad familie van mijn vader was. Dat volume, die stemverheffing en de volledige overgave in de boosheid kwamen erg bekend voor. 'You're gonna fix a car for that little boy as soon as we're back home' was de conclusie. Einde discussie, einde woede. Bleek trok ik weg. Ik was medeplichtig en slechts de taalbarrière voorkwam een uitbrander in mijn richting. Ik voel me nog misselijk in de auto zitten, schuldbewust en verlamd door de woedeuitbarsting, die aan mij voorbij was gegaan. Mijn tante viel het op, vroeg wat er was en verplichtte zich voor eeuwig aan mij door mij troostend in haar steenkolen-Nederlands toe te vertrouwen dat ik dan maar mijn neef moest helpen als hij dat wagentje ging maken. Het fenomeen biecht en aflaat was ook doorgedrongen in Noord-Amerika. Toch knaagt dit voorval aan Sjaak. Zijn rechtvaardigheidsgevoel zegt hem dat hij meteen zijn medeplichtigheid had moeten erkenen. Wat nou taalbarrière, vertalen was toch niet nodig, de moedertaal van de aanklager was immers Nederlands. Telkens als ik nu een van de kinderen een uitbrander geef zonder helemaal zeker van mijn zaak te zijn komt dit voorval naar boven. Wellicht helpt de blogbiecht om definitief schoon schip te maken.