Adieu Yoland.

Nog maar 53 was ze toen Yoland geheel onverwachts in haar slaap overleed. Nu ruim twee weken geleden in haar eigen Masvieux, een plek waar ik zeer goede herinneringen aan heb. De kaart viel deze week in de bus en kwam hard binnen. Vrijdag werd ze begraven in Utrecht, de plaats waar ze na haar Brabantse jeugd wortelde. En zich een jaar of zes geleden van losweekte om haar droom, een landgoed in Frankrijk bewonen, samen met Kaspar te realiseren. We kregen de gelegenheid om afscheid te nemen en uit de dienst, die uit muziek en toespraken bestond, vormde zich via brokstukjes een mooi beeld van Yoland. De hartelijke, geïnteresseerde, ietwat naïeve en bovenal enthousiaste Yoland die zo genoot als er vrienden uit Nederland kwamen. Die de werkweken tot echte vakanties wist te maken en die zo meeleefde met Sjaak's relatieperikelen. Van de klusweek die Sjaak als kluizenaar in 2003 doorbracht in de studio om een en ander te verwerken, tot aan de enthousiaste perikelen die het pasgevormde NSG in 2005 met zich meebracht. Yoland had geen kinderen, maar was beroepsmatig erg betrokken bij kinderen. Ze heeft heel wat publicaties als pedagoge en deskundige in de jeugdzorg op haar naam staan. Yoland was ook een twijfelaar die het geluk moeilijk kon omarmen. Alle sprekers zetten dat beeld ook unaniem neer. Hoe verknocht ze ook was aan Masvieux; het was er vaak eenzaam en ze miste haar moederland. Dat bestond uit een Brabants deel van gemoedelijkheid en familieband en een cultureel-intellectueel Utrechts deel. Zoekend was ze naar haar plek en bestemming in het leven. Voortdurend in onzekerheid verkerend over wat ze kon en wat men van haar dacht. Iemand die heel veel gaf en moeilijk kon ontvangen. 
Afgelopen zomervakantie reden we over de A20 van Brive-la-Gaillarde richting Limoges. Bij de afslag 'St Yrieix' zei ik nog tegen de VdH, zullen we even langsrijden? Het is een half uurtje om en dan kunnen jullie het landgoed (zie foto) en mijn vrienden daar zien. We hebben het niet gedaan en ook vandaag ben ik van mening dat het niet praktisch was. We hadden nog even bij kunnen praten; ze zou enthousiast geweest zijn over het onverwachte bezoek en 'een bakse' hebben aangeboden. De kinderen zouden bang geworden zijn voor de honden die ze, met het eeuwige zoethoutje in de mond (tegen het roken), direct tot de orde hebben geroepen. Het zou voor het eerst zijn geweest dat ik niet door haar naar het stationnetje van St Yrieix gebracht zou worden voor de terugreis, maar zelf het landgoed afgereden zijn. Al zwaaiend door het raam van de auto had ik vast 'tot ziens' geroepen en zij 'houdou'. Het werd een paar maanden later een adieu.
Adieu Yoland.
1 opmerking:
wat een ontroerend verhaal Steef ,Wij weten wat een goede plek het daar voor jou was en hoe je daar rust en bezinning vond ,Het zal daar nooit meer hetzelfde zijn
In deze november-allerzielen maand is de gedachte aan de dood vaker aanwezig ,Het devies is dan ook Pluk de dag en leef in het Nu.
Een reactie posten