Gemiste kansen & ouwe koeien VIII

Momenteel is de piano hot in ons NSG. De VdH heeft sinds een maand of twee pianoles en de docente beviel zo goed, dat ze werd gevraagd om onze oudste drie kinderen ook les te gaan geven. Een lang levend plan dat ineens tot uitvoering kon komen. Sjaak heeft inmiddels de oudste zoon twee keer mogen ophalen en telkens een stralend jochie van 10 jaar aangetroffen. Hij is zo gelukkig met het pianospelen en houdt 3 kwartier concentratie moeiteloos vol, terwijl hij doorgaans met zijn dynamische optreden nog geen drie 3 minuten stil op zijn gat kan zitten. Sjaak herkent zich niet hierin. Had wel meer rust in zijn gat als kind, maar nimmer de motivatie en het plezier in muziekles als bij deze oudste zoon. In een muziekovergoten omgeving groeide Sjaak op. Een immer zingende moeder (over de Bossen en Heide en de Gouden Zonne) en een kerkmusicus annex muziekleraar als vader, die mijn geboorte om 7 uur ’s ochtends met Bach op het balkon luid zingend vierde, werd muziek(les) met de paplepel ingegoten. Bij een broer die als –aanvankelijk- autodidact piano speelde en een zus die met pijn en moeite viool leerde spelen maar wél geweldig mooi en gevoelig kon zingen, stak de feiten- en voetbalverslaafde kleine Sjaak wat schril af. Toch zat Sjaak tot zijn elfde op muziekles en kinderkoor en nog niet op voetbal. De eerste twee jaar waren gevuld met Algemene Muzikale Vorming (AMV). In het tweede jaar raakte ik met de hobo in aanraking en dat wilde ik graag gaan spelen. Eerst in groepsverband, daarna individueel. Lessen op woensdagmiddag aan de Ringdijk van Simon Houttuin. Het werd geen succes. Dan maar de blokfluit. Wederom aan de Ringdijk, dinsdagavonds les van Fred Bienemann die tevens een jeugdvriend van mijn vader was. Sjaak ging wel vooruit, maar studeerde nauwelijks en ging met frisse tegenzin erheen. De switch naar de juf, die zaterdagochtend les gaf in een school in Alexanderpolder en tevens gepaard ging met een overstap naar de altfluit, mocht ook niet baten. Zaterdagochtend werd er gevoetbald en de jonge blokfluiter wilde dat ook, net als broer Doesbrand. In de laatste klas van de basisschool was het zover. Het werd voetbal en wel SVDP en de rest is bekend. Nimmer werd Sjaak gescout door Feyenoord, Sparta of Excelsior, maar hij ontwikkelde zich tot een hardwerkende en niet onverdienstelijke speler met een ijzeren conditie en wedstrijdmentaliteit. Met atletiek had ik wellicht wat verder kunnen reiken, maar ook daar was de top te ver weg geweest en daar ging het ook niet om. Op mijn niveau bereikte ik met voetbal wat de muziek toen niet bracht: een enorme beleving en voldoening.

De ouwe koeien zijn wel duidelijk, maar is er dan sprake van een gemiste kans? Ja en nee. Als ik die vier zie pianospelen krijg ik niet de neiging om me aan te sluiten. Maar als ik dan weer een mooi pianostuk hoor of een toetsenist mooie riedeltjes hoor spelen zou ik dat ook graag willen kunnen. Als ik het over zou kunnen doen zou ik ook wel bassist willen zijn. Lekker de basis vormen , overzichtelijk en ondersteunend; het past wel bij Sjaak. Maar ook daar geen aandrang om het op te pakken. Het is niet zo en het zij zo. Om in de geest van mijn collega/vriend MarC te blijven: er moeten ook luisteraars zijn. En juist die lange leshistorie uit het verleden heeft een goede basis voor dat -met plezier en enigszins met kennis van zaken kunnen- luisteren gelegd. Dus kan ik een partituur van de Matthäus volgen. Begrijp ik wat Largo en Crescendo inhoudt. Lukt het me regelmatig om -nog zuiver ook- tweestemmig met de VdH te zingen. Kunnen we met de kinderen canons instuderen. Kan ik diverse melodielijnen herkennen en instrumenten redelijk van elkaar onderscheiden. Kan ik genieten van de mathematische opbouw van een Fuga van Bach. Dus het doorzetten in de jonge jaren heeft zijn effect gehad en heeft het plezier in muziek niet weggenomen.