Woutertje

Sinds Elsje een CD van Jamie Cullum aanschafte knalt in ons NSG regelmatig 'jazzy' muziek door de luidsprekers, voor zover de CD's niet blijven hangen. Een jaartje geleden kwam ze op het spoor van onze eigen Wouter Hamel. Afgelopen donderdag trad hij op in Leidsche Rijn. Wij waren er bij. Hij bekende acht jaar in Utrecht te hebben gewoond en dit als zijn 'stadsie' te beschouwen. Verder stond er een jochie op het podium. De volwassen stem, lenig, vol uitstraling bleekt gehuld te zijn in een mager manneke dat zich opmerkelijk bewoog, maar geen moment onzeker was over wat hij deed. Voor de pauze was er weinig interactie met het publiek maar daarna werd dat intensiever. De muziek zelf was niet helemaal Sjaaks smaak, maar er was beslist kwaliteit te horen. De muzikanten kregen alle ruimte, er werd geëxperimenteerd met instrumenten en stond een goede voorstelling. Maar echt beroeren deed het me niet. Wat ik eigenlijk altijd al met jazz heb gehad. Evengoed was het een prima afsluiter van een intensieve concerttoer die we de afgelopen maanden hebben afgelegd en waar we beiden regelmatig over hebben geblogd.

Mozart voor miljoenen

Het Requiem van Mozart is een fraai werk. Zo fraai dat het door Bach geschreven had kunnen zijn. Vreemd was het dan ook niet dat het Holland Bach Orchestra van Pieter-Jan Leusink dit werk uitvoert. Elsje had via haar werk de mogelijkheid gekregen om voordelig(e) kaarten hiervoor te krijgen. De uitvoering in onze eigen Domstad zat al vol; in Den Haag was voor vandaag nog plek. Sjaak vond het prima; de komende weken knallen de Bachpassies uit alle geluidsdrager die ons NSG rijk is. Kortom: op de laatste dag van de krokusvakantie een plezierreisje naar Den Haag. Grappig, want Elsje en Sjaak reizen minimaal tweemaal per week voor hun werk naar Den Haag, maar nooit samen. Nu dus wel.

Elsje had me al gewaarschuwd: het is behoorlijk commercieel hoor. Allemaal aanbiedingen van CD's enzo. Daar kon ik me geen voorstelling van maken. De Grote Kerk in Den Haag, een Requiem, klassieke muziek? Maar goed, ik had het in mijn achterhoofd. We kwamen aan de late kant en er stond een lange rij voor de ingang. Eenmaal binnen konden we nog een plekje aan de zijkant vinden. De reclamefolder lag inderdaad op alle stoeltjes. Een slecht begin. Zeker toen bleek dat er geen programma in het aangeschafte tekstboek stond. Al om me heen kijkend zag ik veel Haagsche kak zitten. Met onze om en nabij de 40 jaar waren we qua leeftijd bij het jongere smaldeel van het publiek. Veel gezien worden was het devies.

We begonnen met een vioolconcert. Niet echt het favoriete genre van Sjaak. De solist, een meer dan ingeburgerde Oekraïner, zat er een paar keer flink naast. De dirigent maakte er als zwaaiend en swingend een hele show van en zorgde dat hij soms rechtstreeks het publiek inkeek. Beetje André Rieux en Jan Vayn gevoel. We keken elkaar glimlachend aan. Elsje weet mijn dubbele Mozart-gevoelens haarfijn te plaatsen. Tadidadidadieda, padadapapapa, dat werk. De riedeltjes zijn vaste elementen. Natuurlijk hoor ik ook wel dat het telkens weer net fff anders en spannender is, maar ik koester graag mijn scepcis. Gelukkig waren de de twee andere delen van het vioolconcert beter te doen en de Kröningsmesse daarna bracht ons in de juiste grafstemming voor het hoofdwerk van de dag.

De eerste tien maten was ik met stomheid geslagen. Alle scepsis verdween: zo had ik het Requiem nog nooit gehoord en dit was fraai. Maar daarna was de betovering weer ras verdwenen. Pieter-Jan geselde muzikanten en publiek met een moordend tempo en vertraagde op momenten waar ik dacht dat juist wat snelheid geboden was. We waren het dus niet eens en de uitstekende solisten en orkest ten spijt: echt jammer dat het afgelopen was vond ik het niet. We kreeg nog een toegift: een nog meer afgeraffeld deel van het Dies Irae. Toen zakte mijn broek eigenlijk wel een beetje af. Dit leek in niets meer op een geïnspireerde uitvoering van een prachtig muziekwerk. De zoveelste uitvoering in een lange serie. Hoge kwaliteit, dat wel, maar echte bezieling is ver te zoeken. En ik was bijna geneigd op zoek te gaan naar merchandising van deze serie.

Dat bleek helemaal toen in het al weggelegde foldertje erbij pakte. Pieter Jan gaat de komende weken maar liefst 22! keer de Matthäus Passion uitvoeren. 22 dagen achtereen. Voor 40 euro de kaart. Doe fff normaal man. Dat kan je niet geïnspireerd doen; het is geen standaardwerkje. Deze man houdt 160 dagen in het jaar een concert. Doet het Urker Mannenkoor en maakt Muzikale Elfstedentochten. En geeft zegeltjes voor elk concert dat je bijwoont. Het is wachten op de muzikantenplaatjes die je in pakjes van 5 krijgt bij besteding van 10 euro. Miljoenen zal het allemaal niet opleveren, maar zijn zakken vult hij wel.

Nee dan de bezieling van mijn collega Jan (niet Coef!) die als goedgeschoolde amateur als violist meespeelde in het projectorkest van de 20e eeuw en daar -technisch minder begaafd, maar vele malen geïnspireerder- oa het Concert voor Orkest van Bela Bartok uitvoerde. Voor een handjevol mensen (60, misschien 70 aanwezigen) mensen. Er moet dik geld bij en waarschijnlijk is het hun laatste concert geweest. Jammer.

Keurig(e) jongens

Dat Feyenoord de weg een beetje kwijt is mag bekend zijn. Het gehalte 'verongelijktheid' is traditioneel hoog in Rotterdam-Zuid. Zoals gisteren, toen de speler Nieveld een rode kaart kreeg. Even ervoor had een collega van hem (Slory) niet te klagen toen hij een gore overtreding maakte en slechts geel kreeg. De actie van Nieveld werd wel rood, tot woede van alles wat Rood-Zwart-Wit is. De scheidsrechter, Björn Kuipers, kreeg emmers vol stront over zich heen. Er zal behoorlijk gevloekt zijn. Maar de beelden wezen uit dat het volkomen terecht was.

Vandaag toonde de supportersvereniging zich van de beste kant. Publiekelijk werden er excuses gemaakt. Keurig mannen, zo hoort het. We ondergaan alles (waar blijft de tijd dat 0-0 tegen Groningen thuis een schande was) in stijl. Mochten we onverhoopt degraderen dan meld ik me aan bij jullie.

Onvergetelijk

Hij lijkt op Doesbrand. Wilde kop met haar, karakteristieke verschijning zo achter de piano. Het zou een broer van hem kunnen zijn, ware het niet dat ik dat zelf al ben. Hij komt op in het donker en opent met een verwijzing naar Randy Newman. Daarna vervoegen gitarist Marcel de Groot (de zoon van..) en bassist Egon Kracht zich bij hem en start een ijzersterk programma. Maarten van Roozendaal zelf is overweldigend. Zijn stem doet denken aan die van Freek de Jonge, maar in alles overtreft hij Freek. De messcherpe teksten geselen geregeld de zaal en grijpen je bij de keel. Dan weer overheerst de humor. Geen moment verslapt zijn en onze aandacht. Dominee, muzikant en entertainer tegelijk. Het briljante 'René' vertelt over de begrafenis van een barman in een meeslepende vorm. Later vertelt hij in de nazit met zichtbare doch gepaste trots dat 'het echt klopt wat hij daar in elkaar heeft gezet'. Het muzikale hoogtepunt zit voor mij aan het slot in 'Marang' waar de vrijheid van denken en het individu wordt gekoesterd. Eentje in de categorie van 'Red mij niet' een lied dat anti-geloof lijkt maar voor mij veel meer een appèl doet op je eigen verantwoordelijkheid om er iets van te maken en je nergens achter te verschuilen

Na afloop lieten we het traditioneel aangeschafte CD-tje signeren en raakten we met Maarten in gesprek, waar hij ook zichtbaar zin in heeft. Het einde van de toernee is in zicht en hij was hier exact een jaar geleden met de try-outs begonnen. Ik vroeg me al af wat je nou doet als je een jaar op toernee bent. In elk geval geen liedjes schrijven is het antwoord; iets dat me wel verbaast. Hij werkt van voorstelling naar voorstelling en je moet het maar kunnen opbrengen: meer dan tien mooie liedjes kunnen componeren. Hij vertelt dat de afwisseling tussen componeren en spelen een enorme bevrediging geeft. Dat je het ook kunt uítvoeren wat je bedenkt. Hij geniet er nog steeds van, ook na een jaar. Mooi om te zien. Als de VdH vertelt dat zij hem het rolletje Stophoest na afloop gaf (omdat hij zo aan het hoesten was) omhelst en kust hij haar spontaan. 'Je bent een schat; zoiets vergeet je niet meer'. Inderdaad: het was onvergetelijk.

Een vrolijk begin van de dag

Op weg naar het afgesproken punt met mijn fietsvrienden [Elm@lert] hoorde ik dit liedje. Gebruikt door Appelsientje en ook vandaag weer een blij gevoel. Het is eigenlijk heel simpel, maar dat kan het leven soms ook zijn. Gewoon vrolijk.

Blauwe maandag

Eerder schreef ik er al over. De derde maandag van januari is de meest deprimerende dag van het jaar. Ook dit jaar natuurlijk weer en het goede nieuws is dat het vandaag is. Goed nieuws want mocht je je vandaag erg somber voelen: het is wetenschappelijk veroorloofd. Was je in een goed humeur: dan ben je werkelijk het zonnetje in huis en kan niets jou van je stuk brengen. Maar stel je voor dat vandaag de zon zou schijnen en -omdat de vorst had aangehouden- eindelijk weer de Elfstedentocht had gereden had kunnen worden. Je moet er niet aan denken; een nationale feestdag naar de knoppen omdat onderzocht is dat we vandaag ons het rotst voelen. Gelukkig is het gaan dooien en hondenweer buiten, somber en grauw en hebben we weinig vrolijks om naar uit zien. Het is goed zo, even door de zure appel heen (voor Sjaak een dikke ordner met diverse offertes) en daarna de weg omhoog inslaan.

Mijn dochter speelt Bach

Sjaak is een groot liefhebber van Johann Sebastian Bach. Eén van de zaken die hij geërfd heeft van zijn vader. Mijn dochter speelt sinds twee jaar piano en is sinds kort toe aan een serieus Bach-werkje: het Minuet in G-minor. Het is hard werken voor haar en ze haalt nog niet de snelheid van het meiske uit het filmpje, maar Sjaak is er niet minder trots op: zijn dochter speelt Bach!

Waarom ook niet?

*Elm@lert: sportgerelateerd blogje*
De hardloopkleren waren al aan, toen ik mij bedacht dat het de ideale dag was om alsnog te gaan schaatsen. De afgelopen week had ik er niet aan gedacht dan wel geen zin. Waarom ook niet? Vandaag was het perfect weer ervoor: koud, weinig wind, stralende zon en bovenal: nog een laatste vakantiedag. Kortom: de ijzers opgezocht en in de auto naar het Henschotermeer. Vlak bij waar afgelopen zaterdag nog de glorie lag. Afgezien van een paar laffe baantjes op een slootje bij mijn vorige huis, was het toch alweer twaalf jaar geleden dat ik de schaatsen onderbond. Met destijds een heroïsche tocht Stavoren - Enkhuizen, waar godzijdank het ijs het hield, maar waar ik doodziek van thuiskwam met een forse griep. Terzake: het was direct vertrouwd toen ik eenmaal op weg was. Schaatsen verleer je niet, al moet worden gezegd: Sjaak geen grootse schaatser. Ik beheers de beweging, meer ook niet. Desondanks legde ik in het verleden tochten vnan zo'n 75 km op een dag af. Daar was ik vandaag niet voor gekomen; even weer ssnuiven aan de sfeer van weleer. En voor een substantiële afstand waren mijn schaatsen ook veel te bot en het parcours (een rondje van dik 2 km) niet geschikt. Het ging erom weer het gevoel te hebben om over het water te glijden waar we over ruim een half jaar weer in zullen zwemmen. Dat gevoel was er en na een dik uur was het ook wel weer genoeg. Tevreden keerde ik huiswaarts, wetende dat ik zo maar weer dik tien jaar niet meer op het ijs zal kunnen staan. Soit. Onderweg ging ik -eenmaal weer op de wal- op mijn badslippers nog lelijk onderuit en had ik zomaar iets kunnen breken. Het bleef bij de schrik en wat troostende woorden van de dienstdoende boswachter.
Straks nog even op de hometrainer om even 'echt' te sporten vandaag.

..En schaatser....

Sjaak is dol op (taal)clichés en de meest favoriete is achter een (minimale) opsomming een enthousiast 'en schaatser!' te roepen. Dus iemand zegt: 'ik wil graag een boterham en de vlokken' en Sjaak blaat vervolgens: "En schaatser!" Gaat nergens over maar het De wortels hiervan zitten in de reclame waar het filmpje hierboven naar verwijst.Schattig ventje toch? Het kwam ook aan bod in de Holland Sport special over Rintje Ritsma, waar op waardige en ook luchtige wijze afscheid werd genomen van Rintje. Die kan met recht roepen dat hij het ook is geworden.

Voornemens

Een half jaar geleden maakte ik een tussenbalans op van het destijds voorbije halve jaar. Minder, evenveel en meer. Vandaag de balans van de balans op maken. Arrg. Hoe veranderbaar is de mens? Van bijna alles wat er 'meer' zou hebben gekend is niets terecht gekomen. Wel ben ik met Elsje nog naar de film en naar het theater geweest. En hangen de mooie kado's aan de muur. Rest het lijstje mee te nemen naar dit nieuwe jaar en me niet te vervelen. Over 'evenveel' en 'minder' ben ik tevreden. Het één is beter gelukt dan het andere, maar al met al was het een goed half jaar. Ik groet nu meestal de liftgenoten en help ze zelfs als ze onwennig het gebouw betreden voor een vergadering of cursus, daar ben ik misschien wel het meest tevreden over. Zoals mijn moeder mij altijd meegaf: 'wie goed doet, goed ontmoet'.

En er komt natuurlijk wel iets bij. Minder laat naar bed (nog even twee afleveringen van SVU kijken met de VdH is dodelijk: voor énen lig je er niet in). En misschien een blogje extra af en toe om de lezer op de hoogte te houden.

Allemaal een goed en gezond 2009 gewenst

Die jeugd van tegenwoordig...

Redt gewoon andere kinderen in nood. We zullen de komende 48 uur helaas weer veel negatieve verhalen gaan horen over agressie, vernielingen, hinderen van hulpverleners, ongelukken aan ogen, ledematen, vechtpartijen, excessief alcohol- en drugsgebruik en wat voor een ellende al niet. Maar deze hebben we alvast in de pocket.
Wie geeft die jongens een passende beloning? Van dit blogje worden zie niet warm vrees ik.

Toppers voor OSM

Sjaak had het al aangekondigd. De VdH en hij gingen vrijdag jl. naar 'Aardige jongens'. Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede. Drie serieuze muzikanten, waarbij de eerste twee in hun topjaren gehinderd werden door hun status als tienermeisjesidool. De Nits bereikten nooit het publiek dat al flauwviel als hun favoriet met zijn wenkbrauwen fronste. Tijd heelt alle wonden en inde jatren '90 bouwde met name Henny Vrienten aan een forse reputatie als componist. Zo schreef hij de muziek voor Abeltje, waarin hij zelf meespeelde. Ook voor de TV-serie Unit 13 schreef hij de muziek en compenseerde hij het tenenkrommend slechte spel van Peter Tuinman.

De mannen hadden er zin in. Legden op passende wijze contact met het publiek, dat in het beschaafde Amstelveen vooral bestond uit veertigers. We zaten nog behoorlijk aan de onderkant. Achter ons zaten mensen die duidelijk voor Frank Boeijen waren gekomen en alle nummers werden vals en krakend meegezongen. Henny Vrienten heeft nog niks van zijn charisma verloren en de VdH was -ondanks een zere nek na het ongeval- zeer gecharmeerd van deze Brabander (want dat blijft hij). Henk Hofstede had het meeste theaterervaring, dat zag je aan alles en met de Nits had hij toch voor mij het meest aansprekende verleden. Frank Boeijen zong een fraaie versie van Zwart/Wit [mrálleenándekleurvajehart] maar was wel weer over the top met het weke nummer 'Ronda'. Blijft toch een beetje een twijfelgeval die Frank, ondanks dat het een hele aardige jongen is. En over the top gesproken; de mannen maakten een geslaagde sneer naar de 'Toppers' doro een nummmer aan te kondigen als 'hun inzending voor..'. 'Tsja en toen kwamen er drie anderen...' En zo is het: wat de Toppers voor driekwart van Nederland zijn was dit trio voor Ons Soort Mensen.

Altijd de vrouwen III

Vrouwen vrezen de kersttijd meldt Nu.nl. Althans volgens Libelle en dan de helft van de vrouwen die tevens lezer zijn van het blad. Boodschappen, koken en het missen van dierbaren, dat zijn de belangrijkste zaken waar tegenop wordt gezien. Weer (alleen) de vrouwen! Alsof die het monopolie op 'problemen' hebben. Sjaak weet het wel. Ten eerste: laat die kerels toch boodschappen doen. Ten tweede: mannen schijnen vaak pas bij het 'echte kookwerk' warm te worden, dus laat ze een feestmaal bereiden. Zodat je zelf lekker kan lezen, bijvoorbeeld de Libelle. En derdens: huil samen om het verlies van naasten of ingrijpende gebeurtenissen, gedeelde smart is halve smart.

Sjaak wordt een beetje wee van dit soort berichten. Misschien zien mannen ook wel op tegen de kersttijd. Sjaak wel (een week voor de Kerst klapte mijn huwelijk definitief, dat blijft altijd een beurs plekje). Al valt het dit jaar reuze mee. De VdH heeft aangeboden boodschappen te doen en Sjaak werkt tot en met de 24e. En op Derde Kerstdag is er een voetbaltoernooi. Er staat een hardlooptraining gepland en een bezoek aan Tommy. Kortom: genoeg om naar uit te zien.

Aus der Reihe

Derrick ist Tod. De vraag is of Harry Klein op onderzoek moet uitgaan, want hij overleed op 85-jarige leeftijd in een ziekenhuis. Nu is dat geen garantie voor (patiënt)veiligheid tegenwoordig, maar je mag er van uitgaan dat hij op natuurlijke wijze aan zijn eind is gekomen. Horst Tappert wás Stephan Derrick, een andere rol was niet mogelijk. Zoals Cor Witschge altijd Pipo bleef en Joop Doderer nooit van zijn Swiebertje loskwam. Derrick, de Moeder der Krimi's. Jaren naar gekeken, jaren ook niet gemist, maaar zo;n berichtje is een blogje waard.

Kippenvel en tranen

Als kind was Jan Terlouw wel mijn favoriete schrijver. Vooral Briefgeheim en Koning van Katoren verslond ik. De boeken Oosterschelde Windkracht 10 en Oorlogswinter las ik pas later. Wel zag ik de TV serie van Aart Staartjes, die onlangs tijdens een flinke griep in bed heb bekeken. Het is geen gezellig boek; ook de film was destijds hard en indrukwekkend. Het feit dat er nu een film werd gemaakt leek me niet echt nodig. Met Brief voor de Koning en Kruistocht in Spijkerbroek waren echter al Klassieken verfilmd. Dit past wel in dat rijtje.

Sjaak ging vandaag met de oudste twee meiden en de jongste zoon. Gewaarschuwd was ik voor de afwijkingen van het verhaal. Dus dat overviel me niet. De sfeer van de film was de sfeer van het boek. Niks meer en niks minder. In het tweede deel loopt het anders dan het boek en het maakt het dilemma van kiezen tussen goed en fout, met de vele grijstinten van de oorlog, alleen maar duidelijker. Michiel wordt geweldig neergezet door Martijn Lakemeijer en voor oom Ben is een grote rol weggelegd, die prima wordt vertolkt door Yorick van Wageningen. Het einde van de film is ronduit indrukwekkend. Sjaak krijgt weer een mengeling van tranen en kippenvel als hij aan de oogopslag van Michiel denkt als de bevrijders het dorp binnenrijden.

Oorlogswinter is verplichte kost voor alle scholieren. Zo moet de oorlog ongeveer geweest zijn. Razzia's, angst, honger, onmogelijke keuzes maken maar ook het leven van alledag leiden. Mijn kinderen vonden het een 'leuke' film, omdat de humor die links en rechts in de film is verwerkt was blijven hangen. Maar het was ook een 'verdrietige' film volgens zoon Fenzemans. Juist die mengeling maakt de film zo sterk.