Gods Woord

Sjaak is naïef. Ik weet dat, want ik ben niet dom. En toch overvalt het me iedere keer weer. Vandaag in de Volkskrant. Een rapportage over een Spakenburgs gezin van 18! kinderen. Werkelijk alle clichés komen boven water: geen TV, geen krant, geen inentingen, geen verzekering (die was nieuw voor me), geen (middelbare) school, want te 'rekkelijk'. Dan maar 100 km rijden elke dag (dat mag kennelijk wel). En bij alles God en de Bijbel als excuus. Hoezo zelf keuzes maken. Ja ze maken ze wel, heel gedurfde zelfs, maar nooit zelf verantwoordelijkheid nemen: dat maakt Sjaak boos. Lachen mocht dan weer wel, daar stond geen verbod op in de Bijbel. Sex mag kennelijk ook, al zal dat niet zo beleefd worden. Jezus, 18 kinderen in 24 jaar tijd. Daar had Bach wat meer tijd en vrouwen voor nodig en produceerde hij daarnaast nog heel veel andere zaken. Het is natuurlijk een opvolging van het gebod: 'gaat heen en vermenigvuldigt u''. Het is in deze kringen altijd maar weer afwachten hoe letterlijk ze dat onderling nemen.

Elsje heeft meer wortels in deze gemeenschap en zegt dat het klopt. Sjaak gelooft telkens weer dat het niet waar is. Denkt dat het niet bestaat. Dat het verboden is als dat al nodig zou zijn. Benieuwd of er een eigentijdse moslim is die er een film over gaat maken.

Let the good times roll

Het is weer zo ver. Het loopt tegen 20.00 uur en buiten is het nog licht. We kunnen weer zeven maanden vooruit met de zomertijd. Sjaak komt weer tot leven. Tegen een collega, die inmiddels als iets van Sjaak's bioritme had meegekregen, zei ik: 'als ik de Passies weer kan gaan draaien begint het te komen, maar als de klok een uur vooruit gaat breken de beste maanden van het jaar aan'. Die passietijd was extreem vroeg en het voorjaar blijft nog wat uit. Maar het lange licht, de door de VdH geruimde en gesnoeide tuin en de wetenschap dat ik vorig jaar met dertig graden half april (nog maar twee weken vanaf nu) een forse tocht fietste, maakt dat het gevoel al wel die kant op gaat. Laat Ina de overvloedig gevallen regen maar koesteren; Sjaak gaat voor de 'global warming'.

PS: Met de goede tijden in aantocht maar eens een nieuwe layout!

Onbetaalbaar

De reclames van Mastercard zitten nog op mijn netvlies. Sommige zaken zijn onbetaalbaar, maar alles is verder te koop; uiteraard met Mastercard. Sjaak had vanmiddag een 'onbetaalbaar' gevoel tijdens een wandeling met Joost. We kennen elkaar nu bijna 25 jaar, zijn studiegenoten en hebben tijdens en na onze studie telkens dicht bij elkaar gewoon. We eindigden die reeks als achterburen van elkaar, in het huis dat twee jaar geleden werd verkocht. Joost verhuisde naar Zutphen en we hebben altijd contact gehouden. Onze dochters zijn vriendinnen-op-afstand gebleven, dat helpt natuurlijk omdat er af en toe gelogeerd wordt.

Zes jaar geleden liepen we samen van Zutphen naar Deventer, op een koude, zonnige februari-ochtend. De dag ervoor won Gerard van Velde goud op de 1000 meter, dat weet ik nog goed. Sjaak was destijds behoorlijk van de kook, lag in scheiding en wist even niet het hoofd boven water te houden. Joost luisterde bijna 20 kilometer lang, gaf raad en eigen ervaringen weer (zelf had hij gescheiden ouders). Zelden heb ik me zo gesteund gevoeld. Veel zien we elkaar niet en het contact was wat minder, maar onlangs was er een mailtje: " ik mis het contact, wanneer gaan we weer wandelen"?

Vandaag dus. Terwijl we het beiden stervensdruk hebben op het werk, maakten we de vrijdagmiddag vrij. Spraken af in Dieren en liepen onze vertrouwde Veluwezoom-wandeling. Met pannenkoek in de Carolinahoeve. Gesprekken over werk, leiding geven en het bespreken van onze ambities, relaties en kinderen. Vertellen en vragen; elkaar aanhoren en soms adviseren. We hadden het nog uren kunnen volhouden maar toen we een maal in Rheden weer op de trein naar Dieren stapten naderde het einde. Het begon ook gelijk te hozen. In alle opzichten hadden we dit goed getimed. Inderdaad onbetaalbaar.

De deskundoloog

Afgelopen woensdag speelde Heracles tegen Roda JC. Dat de Limburgers wonnen is interessant voor later als 'we' de bekerfinale spelen. Wat fascineerde: bij Heracles speelde ene Klavan mee. Wie? De grote dr Clavan uit begin jaren '90? De persiflage van Kees van Kooten die meesterlijk alle deskundologen uit die tijd op hun plek zette. Deze Klavan is een jongen uit -nota bene- Estland die hier zijn geld met voetballen verdient. Wat zou dr Clavan ervan gevonden hebben. Een mooi gegeven om over te dromen. Geniet nog een keer van de tenenkrommende commentaren van de Oost-Europa deskundige

"Test ist Test"

Na het bizarre bericht dat vandaag bekend werd (een Vlaamse wielrenner werd tijdens de begrafenis van zijn doodgeboren kindje overvallen door een dopingcontroleur en moest ter plekke een plasje inleveren) houd ik me vooral met de achterkant van het verhaal bezig. Het zou zo gegaan kunnen zijn:

Je bent dopingcontroleur van de Vlaamse Gemeenschap. Je bent al verketterd, omdat je regionale Helden als Musseeuw en Vandenbroucke hebt ontmaskerd. Spuugzat word je van dat wielervolk. Elke keer beloven ze beterschap en en toch verstieren ze keer op keer de boel. En het publiek: dat kiest de kant van de zondaars en jij bent de gebeten hond. Het Nieuwe Schone Wielrennen schijnt te zijn ingetreden. Nou dat zullen we wel eens zien. Vandaag maar eens naar die Kevin van Impe. Een grote naam in België; het is een neefje van de grote kleine Lucien. Aangebeld. Nog een keer. Nog een keer. Om het huis gelopen. Niet thuis. Buurvrouw komt naar buiten. "Hij is naar het crematorium". Het zal toch niet waar zijn, denk je. 'Ze verzinnen ook van alles'. 'Toch maar eens kijken'. Dus er naar toe gereden; in Vlaanderen is alles dicht op elkaar. Inderdaad: bij aankomst staat de coureur in de hal. Mooi, die kan gelijk mee. Hij ziet je aankomen en lijkt aangeslagen. Hé dat kan wel eens prijs zijn, want anders ziet hij er niet zo geschrokken uit. 'Geen excuses, plasje inleveren'. Je hebt zoveel eelt op je ziel gekregen dat je de woedende reacties om je heen niet eens meer hoort. Tevreden ga je naar huis. Die is de dans mooi nie ontsprongen en wellicht heb je wel prijs. Een pintje heb je wel verdiend.

Na de meer dan terechte commotie van vandaag kun je maar beter verhuizen als controleur. Naar pakweg Argentinië, Chili of Paraguay. Daar hebben je voorgangers zo'n 60 jaar geleden ook onderdak gevonden.

Lekker lopen

Vandaag was het dan zo ver. Op mijn fietsblog had ik aangekondigd dat ik de komende weken even een uitstapje naar het hardlopen maak. Op deze zaterdag zou ik de City-Pier-City lopen en op Tweede Paasdag de Utrecht marathon. In beide gevallen niet all the way maar telkens de 10 kilometer. Vorig jaar had ik Utrecht een tijd van 45.46 gelopen en ik was minder goed getraind dan vorig jaar. Ik liep met mijn werk en de ontvangst op het Ministerie was perfect. Loopshirt klaar, startnummers als opgehaald door mijn collega Monique, kleedruimtes en kluisjes beschikbaar en dat alles op 150 meter van de start. Na het inlopen op het binnenterrein gingen we naar de start. We mochten doorlopen naar een gunstig vak omdat we aan de businessloop meededen. Even nog met wat collega's en bijbehorende introducees kennisgemaakt; het was allemaal erg gemoedelijk.

Het lopen ging aardig. Echt fit was ik niet en na twee kilometer had ik mezelf al een beetje opgeblazen, omdat ik te snel iedereen die langzamer liep wilde passeren. Daarna deed ik het iets rustiger aan en kwam ik een mooie kadans. De Carman liet me iets in de steek, waardoor ik dacht dat ik razend snel ging. Hij had iets te weinig gemeten. Een wondertijd van ergens tussen de 43 en 44 minuten leek ik te hebben gehaald, maar bij thuiskomst bleek het 45.21 te zijn. Toch nog sneller dan vorig jaar. Het parcours was fraai. Door de binnenstad van Den Haag, daarna een lus om Madurodam en daarna de lange weg terug naar het Centraal Station. De finish was vlak bij de Hoge Raad. Daar waar ik voor mijn oude werk regelmatig kwam. Een waardige finish op het sjieke Lange Voorhout, de Champs Elysées van de hofstad.

Ons IGZ-ploegje wachte netjes op elkaar en gezamenlijk liepen we terug naar onze kleedruimte. Een heerlijk middagje dus. En nu ligt de lat iets hoger; ik wil toch gaan proberen om onder die 45 minuten te komen. Wie weet, het wordt een thuiswedstrijd.

Altijd de vrouwen II

Weer moet Sjaak ingrijpen. Wanneer gaan we nu allemaal eens echt emanciperen en datgene waar wij als mannen -terecht- op gewezen zijn ook als de norm beschouwen. 'Stiefmoeders hebben het zwaar' en daarom is er aanstaande zaterdag een eerste stiefmoederdag. Hiephoi. De echtscheidingsbeurs is bezocht, op naar de volgende levensfase. De problematiek van de Nieuw Samengestelde Gezinnen (NSG) wordt weer gefocust op de rol van de vrouw. Net als de logistiek van het gezin, nieuw samengesteld of niet, in combinatie met werk. Sjaak, die net drie dagen het NSG praktisch in zijn eentje heeft bestierd, omdat de VdH een zware doch uitdagende managementopleiding doet -die goed is voor haar carrière-, moet wel een beetje schamperen.

Een van mijn eerste blogjes ging over het NSG. We hebben een doorgaans goed lopende tent hier en de vijf bij elkaar geraapte kids mengen wonderwel. Toch hebben ook we de problemen ervaren die doorgaans genoemd worden. Je kunt wat minder hebben aan de ene kant van het 'andere bloed' (waar je als ouder van je eigen kind af en toe wel bij fronst) en aan de andere kant zul je nooit de rol van 'echte' vader en/of 'moeder' krijgen. So what? Die verschillen zijn er en als je ze niet accepteert of er mee leert om te gaan dan heb je het zwaar. En als de kinderen niet geklikt hadden, of de VdH mijn kinderen niet had gepruimd v.v, dan wel voor Sjaak dit alles met die van haar, dan hadden we elkaar gedag gezegd en waren we niet verder gegaan samen. Het klinkt heel zakelijk en nuchter, maar na een scheiding leer je wel dit soort keuzes te maken. En dat is wat er vaak niet gebeurt. Mensen willen alles en hebben een niet realistisch verwachtingspatroon. Willen een oude situatie herstellen, maar een NSG is nu eenmaal geen 'kerngezin' zoals het in de Literatuur heet.

Goh Sjaak: jij hebt het zo goed voor mekaar en bij jullie loopt alles zo goed. Dat is makkelijk bloggen. Ik hoor het mezelf al zeggen als ik het intik, laat staan anderen. Niets is minder waar. Ik herinner me urenlange telefoongesprekken met de VdH over hoe we met elkaars kinderen omgingen. Moeizaam contact krijgen met sommige van de wederzijdse stiefkinderen. Het soms moeizaam accepteren van de ex-en, die je er gratis bijkrijgt en zeker in het begin voor veel onrust zorgden. De vele mailtjes, zondagse besprekingen en agendaverschuivingen om het logistiek rond te krijgen. Het NSG draaiende houden is hard werken. Voor (stief)vaders én (stief)moeders, die het samen moeten zien te rooien en elkaar helpen bij hun rol. Laat dat de norm zijn.

Even uit de problemensfeer: de nieuwe situatie geeft ook kansen, die je moet creëren en grijpen. Leenmoedermaandag, de maandag na moederdag, vieren is er zo één. Als stiefvader het team van je stiefdochter trainen is een andere. Als je een auto vol kinderen hebt op vakantie. Of dat de kinderen, die de komende weekenden niet allemaal samen hier zullen zijn, oprecht teleurgesteld zijn.

Vertrouwde naam

Al bladerend in de Volkskrant viel mijn oog op een bekende naam. Rob Streevelaar wordt directeur van het Nederlands Philomonisch Orkest. Rob, die op nummer 50 woonde, in dezelfde straat als wij. Een vriendje van Doesbrand officieel, maar met twee interesses die veel meer bij Sjaak pasten. Rob had een heuse sterrenkijker en ook hij had Märklin-treintjes. Hij wist er veel van en ook al omdat hij twee jaar ouder was keek ik erg tegen hem op. Met Doesbrand erbij werkte niet, dan was Sjaak het vijfde wiel aan de wagen. Doesbrand en Rob deelden de passie voor muziek; de een dwarsfluit de ander klarinet. De familie van Rob en de onze hebben nog steeds contact. Onze oudste zussen zijn al veertig jaar vriendinnen ondanks afstanden van meer dan 1000 km die ze van elkaar verwijderd zijn.

Leuk om te lezen. Rob die een hele mooie baan gaat vervullen. Doesbrand is sinds kort directeur van Cool, centrum voor kunst en cultuur (de sex en wetenschap zijn bij Jan Lenferink achtergebleven) in Heerhugowaard. De jochies van weleer uit de Grasbuurt in Ommoord bereiken langzaam maar zeker de top in cultureel Nederland.

Soms gaat het vanzelf goed

Ruim een jaar geleden werd het foeilelijke gebouw van het Utrechts Archief gezandstraald. So what, denkt u en terecht. Ware het niet dat dit gebouw 50 meter van ons huis ligt, ons uitzicht vormt en belangrijk voor dit blogje: grenst aan het voetbalveldje. Daar sturen we de kinderen heen als ze op het pleintje voor ons huis voetballen. Om de lieve vrede te bewaren met pleinoudsten Ab en Lieke, die als de dood zijn voor 'hun plantjes'. Nu werd vorig jaar met dat zandstralen het veldje behoorlijk gemold. Klus geklaard, veld kapot, opdracht afgelopen. Sjaak heeft nog een hark stukgemaakt bij het provisorisch egaliseren van de gaten, die onbehouwen zandstralers hadden geslagen.

Een week of drie geleden kon ik het niet meer aanzien, en was het tijd voor actie. Op de volstrekt onlogische site van onze gemeente, vond ik ergens een 'loket'. Ik een formuliertje ingevuld wetende dat dit vast in een 'gat' zou vallen. Niks meer van gehoord vervolgens, geheel volgens verwachting. De wedloop door de bureaucratie kon beginnen en Sjaak maakte zich al op voor een lange strijd met woorden en argumenten.

Wat schetst mijn verbazing. Utrecht is meer 'geen woorden maar daden' dan ik ooit had durven dromen. Niks, 'geachte Sjaak' en een hoop geleuter, maar gewoon 'niet lullen maar poetsen'. Dinsdag lag ineens een berg zand en aarde op het veld, woensdag ging de eerste laag er op. Vandaag de finishing touch. Er werd niet alleen geëgaliseerd, maar er is een nieuwe grasmat ingezaaid. Keurig afgezet met linten. Het noodzakelijke frisse buitje kwam er vlot na (en hield wel lang aan). Als we even geduld kunnen opbrengen en het gras de kans geven ligt er over een week of zes een heerlijke grasmat. Sjaak verheugt zich er op.

CITOTO

Vandaag was het de Dag der Uitslagen. De resultaten van deCITO-toets van drie weken geleden werden vandaag bekend gemaakt. Dochter Olijf had zelf de afspraak gepland en haar vader op zijn werk gebeld of hij kon. Nou, daar maakt Sjaak wel tijd voor. Het is toch een mijlpaal in haar jonge leven. Niet zozeer vanwege de score en de resultaten, maar vooral omdat er eigenlijk een eerste einde aan haar basisschooltijd is gekomen. Natuurlijk: er komt nog meer, zoals een paar projecten, 'topotoetsen', schoolvoetbal en De Musical. Maar het deed me denken aan mijn studie toen Sjaak een gegeven moment voldoende tentamens had gehaald om af te kunnen studeren. Daarna heb ik nog ruim een jaar extra dingen gedaan, dat kon toen nog.

Anyway: Olijf was 'wel nieuwsgierig, maar niet nerveus'. De juf gaf haar score na enig plagen prijs en we waren onder de indruk van haar bijna maximale score. Daarna vulden we de aanmeldingsformulieren in voor de middelbare school, dat wil zeggen: dochterlief mocht het zelf doen. De juf had nog een mooie beschrijving van haar leerling gemaakt en dat gaat mee naar de nieuwe school. Het voelde alsof Olijf een streep onder deze fase in haar leven zette. Bijna 8 jaar geleden ging ze -aan het handje van haar ouders- wennen bij juf Marleen op een andere school en nu fietste ze zelf naar een vriendinnetje dat drie km verderop woont. Onderwerp van de dag: de CITO.

Want Het Grote Uitwisselen was begonnen. Het leven van de scholieren bestaat even uit drie getallen. Of beter twee: want de scores variëren van 501 tot en met 550. Een beetje de toto-uitslagen van de legendarische Frits van Turenhout. Voor een aantal vriendinnen was de uitslag boven verwachting. Het geeft ze iets meer lucht in de aanstaande schoolkeuzes. Olijf was oprecht blij voor hen. De meiden zullen straks naar een andere school gaan, er zullen tranen vloeien en contacten verwateren. Er komen nieuwe contacten en vriendinnen. Het worden spannende tijden als Olijf een 'brugger' wordt en weer opnieuw gaat beginnen. Vandaag was ze even heel groot.

Tegengif

Op een dag dat zelfs een kinderfilm niet mee mag dingen naar een prijs, vanwege een film die nog niet eens is verschenen, is de neiging om droef van zoveel (wederzijdse) intolerantie te worden heel groot. Echter: gisteren mocht Sjaak ervaren dat het niet allemaal slecht is. Als mannen in hesjes een avond lang met lichtgevende staven de weg voor de overstekende bezoekers in de gaten houden. Er een concert wordt gegeven dat lang niet kostendekkend is en er dan toch nog wordt geprobeerd wordt om een stichting vooruit te helpen, die kinderprojecten steunt, dan is er toch weer hoop. Mensen die in allerlei hoedanigheden hun best doen om de prachtige muziek van Bach ten gehore te brengen en daar ruimschoots in slagen. Er respect en rust is (behalve bij het omslaan van het programmaboekje helaas) om elkaar te laten genieten. En het verhaal maar weer eens te ervaren. De Johannes eindigt niet met rouw, maar met hoop. Het past precies bij wat Sjaak voelt: het is niet allemaal strijd gelukkig.

Is dit nu de christelijke, Nederlandse traditie/cultuur die Wilders wil verdedigen? Wat wil hij nu eigenlijk verdedigen? Vijftig jaar geleden zouden een niet belijdend katholieke jongen en een seculier meisje met een protestants verleden niet in eeb hervormde kerk naast elkaar zitten om naar dit concert te luisteren. Times, they are changing. Over vijftig jaar zullen ook moslims hier naar luisteren en zullen wij hun passies beter kennen. Goed: er zaten gisteren geen hoofddoekjes gisteren in de kerk. Maar ook geen Feyenoord-hooligans en waarschijnlijk ook geen ICT-leasebak-jongens. Of wel, wat maakt het uit. Laten we vooral koesteren wat ons bindt en laten we ons erdoor inspireren om goede dingen te doen. Haat zaaien om het goede wat we hebben te behouden, dat levert niks op.

Hand in Hand

Hij glundert. Het was niet de eerste keer dat hij de Kuip betradt, maar nu was het een avondwedstrijd en dus mét de lichtmasten aan. Dat maakt het extra spannend en groots. Het is vakantie en laat thuis is niet zo erg. Files en lange rijen voor de ingang maakten dat het allemaal even duurde om binnen te komen. Hand in hand om elkaar niet kwijt te raken. We lopen naar de verkeerde ingang helaas, dus weer terug. Ik vertel van mijn tienerjaren waarin ik op de fiets via de van Brienenoordbrug naar de Kuip ging. Gullit en Cruyff zag spelen. Het polletjes-incident meemaakte. Later was er het debuut van Robin van Persie en het meeleven met de ploeg die UEFA-cup won. En het verlangen naar het veld wordt almaar opgevoerd. Ook Sjaak had de Kuip nog niet vaak in avondlicht betreden. Ja die ene keer toe er een heuse bom ontplofte en bijna de enige hoofdprijs die Oranje ooit haalde werd misgelopen.

We komen binnen. Gezien zijn pas negen jaren is zijn feitenkennis fenomenaal. Samen proberen we alvast de opstelling te doorgronden. Sjaak mist aanvankelijk Makaay, maar die heeft hij als eerste gespot. Bij Hofland is het andersom. Hofs is met zijn kleine gestalte snel gevonden. Timmer spreekt voor zich. Landzaat is nog nieuw die herkennen we niet direct. Van Bronckhorst: a-b-c-tje. Die Fer is wel erg groot, doet een beetje aan van Gobbel denken. We zijn ook verbaasd over de omvang van de aanhang van de tegenstander. Is half Zwolle meegekomen? Zelden zat dat vak zo vol als vandaag. De ploegen betreden het veld onder luide housemuziek en sfeervolle rode fakkels van de Zwolse aanhang. Die danst, zingt en host en zal dat 90 minuten volhouden. Gelukkig maar 90 minuten, want de bekerwedstrijd wordt niet verlengd. Op het tandvlees haalt Feyenoord de halve finale, door een fraaie goal van Mols, vlak voor tijd weliswaar, maar die kwam echt uit de lucht vallen.

Tijdens de wedstrijd maakt hij grote indruk op zijn buurvrouw. Zij is ongeveer 50, haar leven is ongetwijfeld georganiseerd rond de speeldagen van de club. Stemmingen zijn bij haar afhankelijk van de stand op de ranglijst en de laatste resultaten. Als ze zouden bestaan zou ze Rood-Wit-Zwarte sigaretten roken, uit een Kuipje bier drinken, de Coen Mou-kledinglijn-kopen dragen en Mario Beenham eten. Zij geniet van haar buurjongetje. Die weet precies wie de bal heeft, of die er iets goed mee doet (weinig) en wat hij beter zou kunnen hebben gedaan (vaak). Hij is het -terecht- niet eens met de twijfelachtige beslissingen van de scheids. 'Niks met die Van Egmond, ze hadden Dick Jol moeten kiezen'. Hier spreekt een mix van kenner en supporter. Eenmaal ontgaat hem het vlagsignaal en hij staat op de banken als Mols de 2-1 lijkt te scoren. Zij moet met pijn in haar hart tegen hem zeggen dat het al buitenspel was en dit keer wel terecht. Later komt het nog goed allemaal en samen juichen en vieren ze de bevrijdende treffer.

Sjaak viert mee en glundert.

Bonusdag

Een maal in de vier jaar krijg je extra kansen. Helemaal snappen heb ik het nooit gedaan, want kennelijk duurt een zonnejaar een kwart dag langer dan een kalenderjaar. Waarom schuift de dag dan niet elk jaar met 6 uur op, maar dankzij de diverse sites begin ik het te snappen. Eigenlijk is het sigaar uit eigen doos, maar de suggestie van een extra dag is natuurlijk niet te versmaden. Belangrijker nog: wat heeft Sjaak ermee gedaan:
- Genoten van de zon in de ochtend
- Twee intensieve, doch succesvolle brainstormsessies gehouden
- Een tweetal blogjes geschreven
- Ruim een uur op de hometrainer
- Heel wat mail weggewerkt
- Goede besprekingen met een aantal medewerkers gehouden
- Mijn bureau redelijk netjes achtergelaten.
- De poes gesoigneerd met paté en brokjes

Nog bijna 3 uur te gaan. Wat zullen we nu eens gaan doen?

Veel groter kunnen we het niet maken

Ons NSG heeft in tijden van volledige bezetting een aardig consumptiepatroon. Acht pakken melk, zeven broden etc. in een weekend gaat er zo doorheen. En dan moeten de echte puberjaren nog komen. Wat ook aantikt is het wassen. Er gaan in een weekend zo zes volle trommels doorheen. De paradox van een scheiding is dat er uiteindelijk behoefte aan Groot ontstaat. Grote auto's, grote huizen en grote verpakkingen.
Gelukkig heeft Persil dit begrepen. Er is een jubileum te vieren en bij die gelegenheid kon je dit pak kopen voor de helft van de prijs. Ik vind het prachtig. Op naar de meterlange broden, drieliterpakken melk en twee kilogrampotten Duo Penotti.

Jut en Jul

Vandaag een Haags dagje. Wel op tijd terug voor de kinderen, die uit school gehaald moesten worden. Ik was ruim op tijd voor de trein naar de Domstad en wilde me -op advies van mijn collega die ik zojuist lang had gesproken- ter linkerzijde van de trein neervlijen om uit de zon te blijven. Zie ik in een coupé twee bekende gezichten. Nog maar een jaar geleden reisde ik met deze twee ex-collega's door het ganse land. Met hem ga ik elke week nog naar de spinningjuf. Haar zie ik veel minder, maar het was vertrouwd als altijd. Er werd me een blikje gegund op het nieuwe organisatieplan. Logisch verhaal van mijn opvolger. Wat vooral telde was af en toe het Jut en Jul gehalte van de twee. Zij mopperend op alles wat naar management en bureaucratie riekt. Hij die zich eraan stoort maar het er ook wel mee eens is. Zij kift op hem, hij kift op haar, maar wat houden ze van elkaar. Ze parodieëerden zichzelf meesterlijk bij mijn afscheid en ik gun het filmpje van harte een breder publiek.