Tegengif

Op een dag dat zelfs een kinderfilm niet mee mag dingen naar een prijs, vanwege een film die nog niet eens is verschenen, is de neiging om droef van zoveel (wederzijdse) intolerantie te worden heel groot. Echter: gisteren mocht Sjaak ervaren dat het niet allemaal slecht is. Als mannen in hesjes een avond lang met lichtgevende staven de weg voor de overstekende bezoekers in de gaten houden. Er een concert wordt gegeven dat lang niet kostendekkend is en er dan toch nog wordt geprobeerd wordt om een stichting vooruit te helpen, die kinderprojecten steunt, dan is er toch weer hoop. Mensen die in allerlei hoedanigheden hun best doen om de prachtige muziek van Bach ten gehore te brengen en daar ruimschoots in slagen. Er respect en rust is (behalve bij het omslaan van het programmaboekje helaas) om elkaar te laten genieten. En het verhaal maar weer eens te ervaren. De Johannes eindigt niet met rouw, maar met hoop. Het past precies bij wat Sjaak voelt: het is niet allemaal strijd gelukkig.

Is dit nu de christelijke, Nederlandse traditie/cultuur die Wilders wil verdedigen? Wat wil hij nu eigenlijk verdedigen? Vijftig jaar geleden zouden een niet belijdend katholieke jongen en een seculier meisje met een protestants verleden niet in eeb hervormde kerk naast elkaar zitten om naar dit concert te luisteren. Times, they are changing. Over vijftig jaar zullen ook moslims hier naar luisteren en zullen wij hun passies beter kennen. Goed: er zaten gisteren geen hoofddoekjes gisteren in de kerk. Maar ook geen Feyenoord-hooligans en waarschijnlijk ook geen ICT-leasebak-jongens. Of wel, wat maakt het uit. Laten we vooral koesteren wat ons bindt en laten we ons erdoor inspireren om goede dingen te doen. Haat zaaien om het goede wat we hebben te behouden, dat levert niks op.