We waren het snel eens, fysiotherapeute Jenneke en Sjaak. De rug is kwetsbaar, blijft dat ook en Sjaak moet het verder op eigen kracht doen. Althans, de kracht beter doseren, buik en rug sterker maken, op de houding letten en vooral niet voetballen de komende maanden. We hebben geen afspraak meer staan, het heeft nu geen meerwaarde weer. Einde oefening dus? Nee: het zijn juist de oefeningen die het nu moeten doen. Sjaak zal zijn leven erop inrichten.
Het geplande 'lange weekend weg' werd uiteindelijk maar een krappe dag. De VdH beschreef het al. Het Belvédère-hotel bleek het begrip annuleren niet te kennen. De eigenaar was onverstoorbaar, er moest voor 2 nachten worden betaald. Ordinateur, commission, impossibele kwam slechts uit zijn chagarijnige bek en niet iets van 'dommage, 'peut-être une autre fois quand il fait beau' of 'voulez vous une boisson de la maison avant vous partez'. Kortom: stereotiep kortetermijn denken van een horecatent, die ook nog eens slecht en te duur eten serveerde en het daarom slechts van de fantastische ligging moet hebben. Kom je dus niet meer terug.
Eenmaal weer in onze vetrouwde Domstad de kater weggespoeld om de hoek in ons 'eigen' Perron Oost. Voor nog geen 5 tientjes heerlijk gegeten, lekker rustig, goed tempo, leuke bediening. De dag erna naar onze - wederom- 'eigen' sauna. Als er 5 mensen zijn is het tegenwoordig druk, te laatste uur hadden we het voor ons zelf. Alles is er wat je wilt (ruime cabine, stoombad, verwarmd buitenzwembad, bubbelbad, stortbad en -douche) zij het allemaal even oubollig en nauwelijks onderhouden. Eigenaresse Antonia, die me doet denken aan mijn collega Sonja maar dan 25 jaar ouder, houdt het wel goed schoon en zet druktemakers gewoon de tent uit. Waar wij weer van profiteren. Ook hier weer de nodige spanning uitgezweet en daarmee was het een geslaagd weekend. Volgende keer gewoon thuis op vakantie.
De Derde Rugaanval van Sjaak werd gepareerd met diclofenac. De semi-legaal verkregen valium bleef nog even onaangeroerd. Het medicijn werkte, maar de bijwerking bleef niet uit: diarree. Die vervolgens de bijbehorende buikgriep opzocht. Sjaak lag grote delen van het weekend weer in bed en is sinds de verhuizing meer ziek geweest dan gezond.
Gelukkig gaf dat de4 gelegenheid om een ander medicijn te gebruiken. Het boek van Auke Kok, 'Wij waren de besten' werkt als balsem voor de ziel. Op aanraden van Doesbrand gekocht en in één ruk uitgelezen. Kok beschrijft in 360 pagina's nuchter en objectief hoe het WK 1974 verlopen is. Enerzijds is er de bewondering voor het goede voetbal en de klinke resultaten, anderzijds schraapt hij met de rustige beschrijving van de sfeer in de ploeg veel, zoi niet alles van de goodwill van het Oranje uit die tijd af. Het 'dollen' van Ruud Krol en Wim Suurbier, dat slachtoffers maakte, het volstrekt ongecorrigeerde en grenzeloze handelen van de spelers, zich uitend in overdadig alcoholgebruik, losbandig gedoe met de aanwezige vrouwen, leugenachtig gedrag, gadegeslagen door een apathische pers die maar wat graag erbij wilde horen. Goedbeschouwd is het nog een wonder dat de tweede ronde zo goed werd gespeeld.
De andere kant, de Duitsers, wordt ook belicht. Ook zij hadden hun conflicten en na de 0-1 tegen de DDR werd het elftal weggehoond. Daarna trad het herstel in en ook Duitsland bereikte na drie overwinningen in de tweede ronde de finale. Hun papieren lagen even gunstig, zo niet beter, als die van Nederland. Het verloop van de finale is na de 340 pagina's die gelezen hebt ook geen wonder. Arrogantie en zelfoverschatting, eigenschappen de we doorgaans de Duitsers vaak aanmeten, leidden tot de onvermijdelijke 2-1 nederlaag. Taylor, de scheids, die partijdig was? Hij floot na ruim een minuut al voor een penalty, waar menig scheids 'm 'erbuiten had gelegd'. De Schwalbe van Hölzenbein was nauwelijks van echt te onderscheiden en in de tweede helft werd een vergelijkbare overtreding niet gestraft en een goal ten onrechte als buitenspel gegegeven. Kortom: als je Kok hebt gelezen krijg je vrede met 1974. En met terugwerkende kracht waardering voor de generatie Gullit-Rijkaard-Van Basten-Koeman. Die toonden in 1988 eerst discipline, wonnen het toernooi (na een slecht begin) en lieten zich pas 2 jaar later over aan arrogantie en ongediciplineerd gedrag. Met de huidige ploeg lopen we dat risco niet. Ik zie Boulahrouz en van Bronckhorst niet tot 4 uur 's nachts pokeren met een fles whiskey naast zich. Of Kuijt zich laven aan een kwartet vrouwenborsten in een schemerig zwembad in het midden van de nacht. Sjaak ziet Marco om 11 uur 's avonds zijn vaste ronde maken en de jongens via de intercom een goede nachtrust wensen. Geen excessen dus maar ook geen kans op de titel.
Net tijdens een -wederom voortreffelijke- Top Gear zaten James en Richard in een vliegtuigje boven Jeremy die natuurlijk de race weer won. Daar gaat het nu niet om; belangrijk is dat het Sjaak deed denken aan een boek dat hij vroeger heeft gelezen. Het behoorde weliswaar toe aan Doesbrand, maar broers kunnen ook delen dus in zijn kielzog kon ik het ook lezen. Ook hier zat een duo in de lucht en maakte wilde avonturen mee. 'Het malle ding van bobbistiek', zo heet het boek. Al zouden ze me gefolterd hebben: de schrijver had ik niet meer geweten. Het boek is herdrukt met een nieuwe kaft, maar gelukkig staat het originele plaatje boven dit blog. Nu is Sjaak een holbewoner op Literair Gebied, en wat blijkt: Leonie Kolker won er in 1971 maar mooi een Gouden Griffel mee. En neemt daarmee plaats in een illuster rijtje met Koning van Katoren, Oorlogswinter, De Kleine Kapitein en Kruistocht in Spijkerbroek. Kortom: snel herlezen dus.
Sjaak's primeur: live commentaar via het blog. Natuurlijk moet die Noor gewoon laten doorgaan. Geel achteraf, een reprimande voor Lehmann en 1-0 voor Barcelona. Nu wordt de wedstrijd op slot gegooid en met de 0-1 van zojuist wordt het alleen maar erger. Absoluut dieptepunt: de kans dat Dennis Bergkamp nog in het veld komt is minimaal.
Nachrift: eind goed, al goed? Het Catalaanse kwartiertje gaf een eindstand die strookte met het rechtvaardigheidgevoel. Al was Arsenal tot de gelijkmaker gevaarlijker. Er blijft een luchtje aan deze wedstrijd zitten en dat is jammer want alle seinen stonden op groen voor een echt kraker. Waarom geen jury instellen en net als in ijshockey of basketbal een beslissing uitstellen of terugdraaien. Als je met zo'n belachelijke bal-vlag kan wapperen voor de wedstrijd moet dat ook mogelijk zijn.
Ooit schreef Sjaak in 5 VWO bij Nederlands een opstel met de titel 'waarom zouden we de monarchie niet afschaffen'. Dat ging enigszins in dezelfde stijl als nu al menig posting op dit weblog, een medium dat zich anno 1983 natuurlijk op geen enkele wijze aankondigde. Eerst werd het ene na het andere zakelijke argument aangevoerd om met de monarchie te kappen. De laatste alinea sloeg het radicaal om. Minzaam gaf Sjaak aan dat er zoveel mensen blij van werden, het toch eigenlijk geen kwaad kon en die paar centen mocht het dan toch ook kosten. Gisteren werd mijn opstel weer naar mijn werkgeheugen gebracht tijdens de opening van het gebouw van de Raad voor de Rechtspraak. De Koningin opende ons hoofdkantoor, een smaakvol, neo-renaissancistisch pand, dat voor een lieve duit van een onbruikbaar, afgedankt bankgebouw is omgetoverd in een representatief onderkomen voor de 'top van de Rechtspraak'. Natuurlijk moest Beatrix deze handeling verrichten. Daar is ze voor aangesteld. De opwinding onder mijn collega's dat ze erbij konden zijn en haar eindelijk mohten zien, onderbouwde wederom mijn stelling van weleer. PTT Post, toen nog niet TPG, verwoordde dit ooit in de slogan: 'kleine moeite groot plezier'. Ah gut, zoiets dus.
Voor een goed begrip waar Sjaak staat: ik denk dat Beatrix een zeer intelligente en capabele vrouw is die zomaar minister of hoger zou kunnen zijn. Het feit dat zij gevangen zit in een wirwar van protocol en conventies beschouw ik als een persoonlijk drama. Mijn baas Marja was haar gastvrouw en ze vertelde dat ze heel leuk met haar had zitten praten. Maar officieel mocht ze niets zeggen. Terwijl Beatrix me nu echt iemand lijkt die een mening over dit alles zou hebben. Niet zozeer over de staatkundige positie van de rechtspraak, zoals het legioen aan sprekers, als wel over het gebouw zelf of de aangeschafte kunstwerken. Zou ze het mooi vinden, of geldverspilling. Zou zelf een beeld bij al die hotemetoten hebben. Zou ze Claus missen, die de laatste jaren steeds meer openlijk afweek van het protocol en uit respect voor Claus was Sjaak gisteren één van de weinigen ín-pak-maar-zonder-das'. Sjaak vond de openingshandeling zelf wel mooi en ook origineel. Eerst een angstaanjagende acrobatiekact van twee vrouwen en één man, met lijven zoals je jezelf toewenst maar waar je allang qua ambitie afstand van hebt genomen, en daarna het doorhakken van een knoop. Symbolisch voor de rechtspraak, die knopen doorhakt, maar ook voor de knoop waarin onze vorstin verstrikt zit.
Gisteren tijdens het eten onstond spontaan een gesprek over de vroege jaren van de kinderen en de manier waarop ze als baby's en peuters in slaap kwamen. De jongste zoon in huis moest soms wel een half uur bezig gehouden voordat hij -als een roos verder- aan het slapen ging. Vaak werd hij dan voorgelezen uit Kikker. De door Coef! als te politiek correct gekwalificeerde serie boekjes van Max Velthuijs, maar Sjaak en de VdH hebben aanzienlijk minder reserves. Ze zitten goed in elkaar, kennen een duidelijke lijn, strakke doch functionele illustraties en een optimistische toon. Kikker komt als naïveling diverse teleurstellingen en vragen van het leven tegen, gaat het allemaal niet uit de weg en komt er vervolgens altijd sterker en wijzer uit. Goede moraal, niks mis mee. Sjaak las ze graag voor en kende ook sommige deeltjes bijna uit het hoofd. Spontaan haalde dezelfde jongste zoon, dat aangehoord hebbend, van boven enkele boekjes en begon er één voor te lezen. Met de juiste intonatie, een pretiig leestempo en ritme, slechts een enkele en lichte hapering en met zichtbaar plezier. Het publiek luisterde aandachtig en was tevreden. Acht jaar wordt hij maandag en wat een sprong heeft hij gemaakt.
Het zomerweer van de afgelopen dagen (slaan we tegenwoordig de lente gewoon over?) zorgt bij Sjaak altijd een verschuiving in het bioritme. Slapen pas na middernacht, een kwart etmaal later al klaarwakker. Het slaaptekort wordt wel gevoeld maar gecompenseerd door de boost die de zon en de warmte geven. Het vroeg wakker worden is ook dragelijk door de vogels. Het gekwetter en gesnater is dermate rustgevend dat ik niet boos op mezelf kan worden over het vroege wakker worden. Meestal slaap ik wel weer door, soms voeg ik me bij de vroege vogels. Niet die van het radioprogramma, maar bij de mensen die doorgaans tussen 5 en 6 uur opstaan. Van die collega's die om 8 uur op kantoor zijn maar wel 80 km verderop wonen, in plaatsen als Gilze-Rijen en Nijmegen. De jongens uit de bouwwereld die in hun busjes voor de files uitsnellen opdat ze in de middag wel weer op tijd naar huis kunnen naar 'de klus'. Maar vooral is het een sentimental journey naar mijn eigen tijd als krantenbezorger. Enkele jaren lang stond ik om 6 uur op, om een uurtje in een buitenwijk van Rotterdam de Volkskrant en Trouw (daarvoor de Telegraaf, toen was het goed uitkijken uit welke flap je de krant trok) te bezorgen. Als ik eenmaal op was, iets dat altijd wel even moeilijk was -met mijn vader als ultieme vangnet, mocht ik mij verslapen-, dan genoot ik van de zeeën van tijd die voor me lagen. Zeker in deze tijd van het jaar was dat heerlijk. De combinatie van ochtendzwoelte en -koelte, de spinnenwebben waar je doorheen fietste en het gevoel echt nuttig bezig te zijn terwijl de rest nog in hun vuil lag te snurken. Behalve dan degenen die ook al op waren. Vroege vogels weten elkaar te waarderen en als ik ze nu hoor fluiten ze naar me.
Vandaag speelde de oudste (leen)dochter om het schoolvoetbalkampioenschap van Utrecht. Net als de jongensteams I & III van de Jenaplanschool Wittenvrouwen hadden ze de voorrondes gewonnen en mochten ze naar de finale. Helaas, na een sterke eerste fase met 9 punten uit 3 en 7-0 als doelsaldo, speelden ze daarna 0-0 en verloren ze met 0-2. Een derde plek voor de meiden en dat is natuurlijk geweldig. Buurjongen Thomas speelde in het eerste jongensteam en die zijn tweede geworden dus een mooie middag voor onze school.
Wat heeft dit met Sjaak te maken? Niets en toch ook alles. Sjaak speelde ook ooit in een schoolvoetbalteam. Van de Minister Marga Klompéschool in Rotterdam. Daar was de beleving vanuit de schoolleiding nagenoeg nihil en leefde het voor geen meter. Via de vader van een klasgenootje, Robert vd Krogt, wiens vader hoofd was van de Christophoorschool die 'op Zuid' stond, kwamen we erachter dan we ons nog konden inschrijven. Robert en Sjaak stelden vervolgens een team samen van zesdeklassers voor het merendeel afkomstig uit uit deze klas als een Etienne Pannebakker, een Marco Buijs, een Fred Koster, een Ruud Hartmanns en een Pim Ras. En één opdondertje uit de vierde klas: Robert Eenhoorn, die later als honknballer en coach bijna de wereldtop haalde en verrweg de beste speler was. Met dit team gingen we naar het hoofd, de beminnelijke heer (Aad) Straver en we mochten donkerblauwe t-shirtjes kopen. De inschrijving was ook akkoord. Dat was al wat. We onderhandelden nog de gymzaal voor wat trainingssessies naar school en spontaan bood de man van de hippe, jonge juf Fiet Houweling, Gert-Jan, zich aan als coach. De eerste ronde speelden we tegen tweede teams van scholen die we met speels gemak oprolden. In de tweede ronde was de tegenstand iets groter maar ook nu wonnen we met glans. De halve finale was bereikt. Bij de laatse 6 scholen van Rotterdam, en dat in gewone t-shirtjes. Hoe moest dat als we de finale gingen halen? Dat gebeurde niet, daarmee een luxe probleem avant la lettre van ons afwerpend. We verloren de hele competitie die bij het CBR-gebouw aan de Gordelweg werd gespeeld tezamen met twee andere teams van... de Christophoorschool. Die wel naar de finale in het Sparta-stadion gingen en ook schoolvoetbalkampioen van Rotterdam 1978 werden. Robert en Sjaak concludeerden dat we daarmee derde waren geworden van Rotterdam. De trots voel ik weer met het identieke resultaat van de leendochter van vandaag. Maar ook de gemiste kans. We hadden een voorwedstrijd op Het Kasteel kunnen spelen en een Echte Titel kunnen veroveren. De teleurstelling is 28 jaar later nóg te voelen.
Even reageren op het berichtje over de legendarische afscheidwedstrijd in 1978 van Cruyff. Die wedstrijd dat zelfs mijn vader het te erg vond, vooral hij omdat Bayern München zo mogelijk nóg arroganter inschatte dan alles wat zich rond Cruyff bewoog. Kennelijk voelen de Duitsers aan dat dit nog steeds niet lekker zit. Ik vond dat de mannen destijds het allemaal niet echt begrepen, maar die ploeggenoten die zich zo lieten afslachten waren de werkelijke schuldigen. Of degene die nota bene Bayern München hiervoor uitnodigden. Alsof Bill Gates de nieuwste IPod presentatie verzorgt, Bin Laden ceremoniemeester is van de inauguratie van de nieuwe president van de USA of Mick Jagger en Paul McCartney een duet zingen. Sommige dingen zijn gewoon niet slim.
Maar waarom nu die excuses? Hebben Martin Jol (die destijds inviel), Jan Wouters, Raymond Victoria en recent Roy Makaay, die allen bij Bayern speelden ze dit ingewreven. Vrezen ze de wraak, 28 jaar later met het WK in eigen land voor de boeg? Zijn ze alsnog bang voor onze Gekke Koeienziekte? Lijkt me allemaal onwaarschijnlijk. Wraak namen we al in Hamburg en volgens mij is Johan er al lang overheen. Hij kwam daarna terug, ok het was vooral om het geld, maar maakte wel Feyenoord later nog kampioen. Dus in breed historisch perspectief is die 0-8 een 'blessing in disguise' geweest voor de ware voetballiefhebber. Johan moest wel terugkomen. Volgens mij is het stemmingmakerij en nieuws zoeken, maar dan wel heel verroeste spijkers.
Waar we wel op zitten te wachten is een publieke schuldbekentenis van Bernd Hölzenbein. Dat hij zich maar mooi liet vallen en daarmee een pingel versierde die de 1-1 betekende. Met een apathische Jongbloed overigens, die ook bij de 2-1 van Müller niks deed: waarom zoeken ze dat niet uit! Dan is ook dat verhaal eens afgerond en kunne we echt in vrede met de buren gaan leven. En kunnen we het missen van een wereldtitel voor Oranje vooral in de schoenen van Rob Rensenbrink schuiven die 4 jaar later in de laatste minuut tegen Argentinië tegen de paal schoot.
Voor mijn beperkte, doch trouwe lezersschare een attendering dat ook het fietsblogseizoen weer is geopend: Passie voor Passi
Elk voordeel heeft zijn eigen nadeel en andersom. De VDH heeft sinds dit weekend een eigen weblog. Schrijft ze dat ineens vol met allerlei leuke, goed leesbare stukje s. Waaronder een item dat ook bij Sjaak in het hoofd zat. We vissen dus in dezelfde vijver. Dat zal even wennen zijn, maar er zijn ook nieuwe mogelijkheden. Zoals het verhaal van twee kanten belichten of een licht-huiselijke polemiek via de blogs spelen. En in elk geval heeft deze situatie weer een blogje opgeleverd. Inderdaad elk nadeel heb zijn voordeel.
In mijn eerste jaren als ambtenaar reisde ik af en toe naar Leeuwarden om de plaatselijke procureur-generaal, Dato Steenhuis, bij te praten over de projecten die we deden. Dato´s kindje was het CJIB en wij zorgden dat het CJIB meer en anderssoortige zaken kon gaan afdoen. Dat ik Dato mocht zeggen vond ik als relatieve snotneus al heel wat, maar hij was oprecht geìnteresseerd in wat we deden, vond het belangrijk dat het allemaal goed liep en hij wilde zijn nek er wel voor uitsteken. Dat hij ongenuaceerd was, was geen geheim. Dato kokketteerde ook wel met die karaktereigenschap en in de stoffige, wat sjieke wereld van Justitie en OM was dat ook verfrissend. Ik heb altijd sympathie voor hem gehouden, ook al was in de jaren daarna zijn rol in diverse affaires niet even zuiver wellicht en heb ik hem al bijna 8 jaar geleden voor het laatst gezien. Mij heeft het wel verbassd dat hij niet zichzelf aan een populistische politieke groep heeft verbonden, maar wat niet is kan nog komen.
Gisteren stond weer een artikel in de kranten over deze topman van het OM. Net als de rechter die zijn vriendin (naar verluidt een callgirl achtig type uit een voormalige Sovjet republiek) in elkaar sloeg blijken de magistraten net echte mensen uit de wereld die ze bestrijden. Natuurlijk hebben magistraten een voorbeeldfunctie en kan dit alles niet door de beugel. Maar het geeft de rechtsspraak wel een menselijk trekje.
Met het naderende WK Voetbal in Duitsland is het van belang om in ons NSG het niveau van basiskennis op voetbalgebied op peil te brengen. De jongens kennen inmiddels door de voetbalplaatjes van de Plusmarkt van alle voetballers de geboortedatums, veldpositie en club waarvoor ze spelen. Alle gegevens over de toeschouwerscapaciteit van de stadions staan in hun koppies en het mooiste van alles: ze stellen met de plaatjes eigen -virtuele- teams samen die vervolgens in gezamenlijkheid weer op waarde worden geschat. De meiden zijn wat minder van de feiten, maar rekken op avonden-dat-er-voetbal is graag tijd, en niet alleen om het zo laat mogelijk te maken. Als de oudste leendochter dan even de doelman van Barcelona voor je weet op te noemen en links en rechts al een rake opmerking maakt over de kwaliteiten van de spelers, is dit inderdaad een authentieke interesse. De shirtjes die mijn ex en haar vriend uit dezelfde stad meenamen voor mijn (en hun (leen)kinderen werden hier met de grootst mogelijke mengeling van bewondering, afgunst en 'leuk voor jullie' bekeken. Voor Sjaak, die graag de feitelijkheden bewaakt en bewaart, natuurlijk een graag geziene ontwikkeling (al moest ie wel weer even Googlen om de doelman van Barclona te checken (inderdaad Valdés).
Deze week werd officieel dat Maradona in 1986 met een handsbal Engeland in de kwartfinale vloerde op het WK dat in Mexico werd gehouden. De 'hand van God' bleek uiteindelijk toch Diego's knuistje. Vervolgens begon 'Sjaak's Spreekstoel'. De kinderen luisterden met rode oortjes naar de verhalen uit de oude doos. Twintig jaar geleden, op de helft van mijn leven dus, scoorde deze Maradona in diezelfde wedstrijd een veel legendarischer doelpunt. Mijn verbale relaas werd weliswaar aandachtig aangehoord, maar aangezien we in het mutimedia tijdperk leven is een filmpje natuurlijk veelzeggender. De komende weken gaat de opvoeding verder, totdat het kindervolk met behulp van internet en een nog verse harde schijf in het hoofd mij volledig zal overvleugelen.
Levendig herinner ik me de dagen dat vroeger eind april/begin mei de vlag binnnen een week een aantal keren werd uitgehangen bij de buren. De protestante Vlastuinen waren nu eenmaal meer van het protocol dan wij katholieken. Het beeld van die vlag op 4 mei, als de zonnewering net omhoog was gehaald, terwijl we in afwachting waren van de uitzending van de Waalsdorpervlakte, komt elk jaar weer bij me op. Het was een gek moment. De hele dag was normaal verlopen en ineens ontstond er een ingetogen sfeer. Naarmate de klok de 8 uur naderde werd er minder en zachter gesproken. De posities werden ingenomen en de grote gietijzeren klok nam bezit van de woonkamer. Sjaak vroeg zich op die momenten af hoe de oorlog moet zijn geweest. Was voetbal toen ook belangrijk? Het beeld van een uitgemergelde opa die op een fiets met 'houten banden' van Rotterdam naar Wervershoof fietste om mijn -toen, net als mijn dochter nu, 9-jarige- moeder op te halen die onder de luizen zat. Oorlog was ver weg maar op dat moment altijd even tastbaar. Die ene keer dat mijn zus moest huilen van de ceremonie, dát maakte indruk. Was het zó erg allemaal geweest? Dodenherdenking werd serieus genomen bij ons thuis, al herpakte het leven zich binnen een kwartier meestal weer volledig.
Vanavond zaten we met zijn zevenen voor de buis. Ik zag mezelf in onze kinderschare terug. Voelen dat er iets bijzonders gaande is, waar je respect voor hebt, maar wel met de nodige abstractie en afstand ervaart. Met dát verschil dat we dertig jaar verder zitten. De verteller van de 'houten banden' is 25 jaar geleden overleden. De huidige opa en oma waren toen kinderen. Onze generatie heeft het belang van een dodenherdenking kunnen blijven zien. Mede door wat onze ouders ons bijbrachten, en zelf vertelden. Wat als wij grootouder zijn? Vertellen we dan wat onze grootouders vertelden? Vertellen we onze eigen verhalen, is WO II dan te ver weg? Nu hebben twee generaties al het stokje overgegeven, hoe lang en ver reikt dit alles?
Posts
Alle reacties
