donderdag, mei 04, 2006

Vlaggen(half)stokje

Levendig herinner ik me de dagen dat vroeger eind april/begin mei de vlag binnnen een week een aantal keren werd uitgehangen bij de buren. De protestante Vlastuinen waren nu eenmaal meer van het protocol dan wij katholieken. Het beeld van die vlag op 4 mei, als de zonnewering net omhoog was gehaald, terwijl we in afwachting waren van de uitzending van de Waalsdorpervlakte, komt elk jaar weer bij me op. Het was een gek moment. De hele dag was normaal verlopen en ineens ontstond er een ingetogen sfeer. Naarmate de klok de 8 uur naderde werd er minder en zachter gesproken. De posities werden ingenomen en de grote gietijzeren klok nam bezit van de woonkamer. Sjaak vroeg zich op die momenten af hoe de oorlog moet zijn geweest. Was voetbal toen ook belangrijk? Het beeld van een uitgemergelde opa die op een fiets met 'houten banden' van Rotterdam naar Wervershoof fietste om mijn -toen, net als mijn dochter nu, 9-jarige- moeder op te halen die onder de luizen zat. Oorlog was ver weg maar op dat moment altijd even tastbaar. Die ene keer dat mijn zus moest huilen van de ceremonie, dát maakte indruk. Was het zó erg allemaal geweest? Dodenherdenking werd serieus genomen bij ons thuis, al herpakte het leven zich binnen een kwartier meestal weer volledig.

Vanavond zaten we met zijn zevenen voor de buis. Ik zag mezelf in onze kinderschare terug. Voelen dat er iets bijzonders gaande is, waar je respect voor hebt, maar wel met de nodige abstractie en afstand ervaart. Met dát verschil dat we dertig jaar verder zitten. De verteller van de 'houten banden' is 25 jaar geleden overleden. De huidige opa en oma waren toen kinderen. Onze generatie heeft het belang van een dodenherdenking kunnen blijven zien. Mede door wat onze ouders ons bijbrachten, en zelf vertelden. Wat als wij grootouder zijn? Vertellen we dan wat onze grootouders vertelden? Vertellen we onze eigen verhalen, is WO II dan te ver weg? Nu hebben twee generaties al het stokje overgegeven, hoe lang en ver reikt dit alles?

1 opmerking:

Anoniem zei

Ja ,zo zaten we gisteren weer bij de TV en haalden herinneringen op aan de jaren dat we met onze kinderen deze oorlogsverhalen deelden.
Kwart voo 8 belde onze haarlemse kleindochter op met de vraag :Oma wat is dat /2 minuten stil zijn vanavond /Dorus wil dat ook weten!
Dus vertelde ik sumier waarom we uit respect voor de mensen die opkwamen voor recht en vrijheid ,deze mensennu nog gedenken .ook om te weten dat oorlog iets heel kwaads is.
Ook hoe wij moeten voorkomen dat zoiets ooit in onze eigen kleine wereld kan gebeuren .Dit in tegenstelling tot het grote geweld waar we als kind of volwassene niet of nauwelijks iets aan kunnen veranderen .
Goed te weten dat deze vragen er ook nu weer zijn en dankbaar dat onze generatie daar nog over kan vertellen