Altijd de vrouwen

Nu is het genoeg! De Heleen Mees-terreur waart over het land. Nu is de Nederlandse vrouw weer
niet ambitieus. Vorige week in het Magazine van de Volkskrant: waarom stoppen carrièrevrouwen met werken en gaan ze voor 'de kinderen zorgen'? Vrijdag weer een onderzoek: vrouwen gaan minder werken. So what? Hebben ze het de mannen ook gevraagd? Wat is het probleem nu eigenlijk?

Sjaak is -beïnvloed door behoorlijk feministisch klimaat in zijn jeugd- gewoon om af te vragen wat de rol van een man/vader in een relatie/gezin kan zijn. Net als de meeste van zijn vrienden trouwens. Dat was me geraden ook, dat zeker, maar een zekere balans tussen zorgtaken en werk/carrière kan geen kwaad. Natuurlijk hadden mannen een hoop werk te doen (was even wennen om minder dan 40 uur te werken). De vrouwen trouwens ook: hoe laat je je kerel toe in het dagelijkse gedoe. Sjaak gaat nu voorbij aan de homorelaties, maar daar komt eea net weer even iets anders naar voren denk ik.

Ik dacht dat we er wel zo'n beetje waren. Ik zie op school bijna net zoveel vaders; parttime werken is heel gewoon voor mannen en voor vrouwen zijn de mogelijkheden en opties toegenomen. En één van die mogelijkheden is om te kiezen om te gaan zorgen dan wel minder te werken. Voor vrouwen en voor mannen. Als die dat onderling beslissen prima. Waarom dan boetes opleggen aan afgestudeerde vrouwen die willen stoppen met werken? En waarom het debat altijd op de vrouw richten. Wij mannen hebben ook onze verantwoordelijkheden. En keuzes. Tenminste als het van Heleen Mens mag. Als het financieel zou kunnen zouden Sjaak en de VdH het wel weten: Sjaak gaat stoppen en zorgen en de VdH gaat lekker werken. Andersom zou net zo goed kunnen, Kennelijk vinden we het belangrijker om mensen in een keurslijf te dwingen dan elkaar de keuzes te laten.

Wie heeft de meeste?

RandstadRail is nu bijna weer bedrijfsklaar. Goh. Als kind wist ik vroeger precies wat er speelde op het gebied van de railinfrastructuur. Nu weet ik niet meer van RandstadRail dat het vooralsnog een flop is en dat Den Haag Centraal al jaren een zooi is en er geen einde aan lijkt te komen. Maar ik zag al wel eens een Rotterdamse metro in Den Haag staan. Dus nu maar eens even mezelf wat meer verdiept in de materie. Uiteraard kom je dan uit bij de Wikipedia, waar zo'n beetje alles nu in staat. En wat blijkt: in Rotterdam staat er toch een hoop te gebeuren. Niet alleen de HSL verandert het gebied rond Laag Zestienhoven en Schiebroek, maar ook de oude Hofpleinlijn. Let wel: dit telt voor Sjaak want hij woonde de eerste twee jaren van zijn leven in dit gebeid. Logeerde lang nog bij tante Driekske op de Meidoornsingel en slofte op de velden van Germinal, vv Schiebroek en Leonidas vele kilometers. Nam in 1981 persoonlijk afscheid van opa Pfaff in het St Fransiscus Gasthuis. Kortom: er ligt wel wat aan herinneringen, die onlosmakelijk verbonden zijn met dat merkwaardige lijntje, dat liep van het Hofplein naar het verre Den Haag.

Het gaat allemaal op de schop. Het stuk tussen Schiebroek en Hofplein, met het unheimische stationnetje Bergweg (zie foto) verdwijnt voorgoed, al gaat dít viaduct gelukkig niet tegen de vlakte (itt bij de Willemstunnel). Vanaf het ziekenhuis gaat het spoor onder de grond om via Blijdorp aan te sluiten bij het metrostation Rotterdan Centraal. Alle stations richting Den Haag worden verplaatst waardoor Wilgenplas en Kleiweg straks niet meer bestaan. En dat waren nu juist zulke fijne stationnetjes. Al was het maar omdat 'we' those days daardoor meer treinstations dan Amsterdam hadden. Zuid, Noord, Alexander, Blaak, Lombardijen, Stadion!, Hofplein, Bergweg, Kleiweg en Wilgenplas. Daar konden ze 75 km noordelijker niet tegenop. Schiedam-Rotterdam-West telden we dan stiekem mee. Hoe de stand nu is zou ik niet weten, ik weet bij God niet meer wie er mee doen en hoe ik moet tellen.

Lekker puh

Zelf zou ik nu wel weer aardig vinden als de gemeenteraad van Utrecht vandaag HansjePansje-Kevertje als burgemeester zou kiezen. Als jullie Utrechters het allemaal geen moer uitmaakt kunnen we dan die uitslag ook wel volledig negeren. Hoe graag ik Aleid ook mag, zijn reactie gisteren was helaas potsierlijk. 'Een slechte start Erik Odekerke'.

Dier-en-leed

De VdH was een paar dagen VvH (Vrouw van Huizes). Dat bracht Sjaak in een geheel nieuwe rol. De gezondheid van onze Lotje liet dermate te wensen over dat er snel nader onderzoek nodig was. Ze leek een hartprobleem te hebben en dus moest er een echo en hartfilm gemaakt worden. Dat kon begin deze week en de VdH keek Sjaak lief aan. Ja hoor hij zou wel met haar naar de kliniek gaan. Dus Lotje in de mand, auto in en meegenomen naar de kliniek, die in een monumentaal pand aan het sjieke Wilhelminapark was gesitueerd. Zat Sjaak ineens als een dierenliefhebber in de wachtkamer, als mijnheer S. (zoals de VdH van achter heet). Het werd nog wilder; Sjaak moest haar bij het onderzoek gerust stellen door haar op haar zijde te houden en koppie vast te houden. Tsja, je voelt je als een yup die een luier van het logerende babyneefje moet verschonen, maar er was geen keuze. De echo -net als bij de verloskundige en dit keer zelfs in kleur!- was duidelijk: een zware hartpatiënt, die eigenlijk op halve kracht functioneert. Hoewel binnen de 'garantie' van het asiel was van meet af aan duidelijk: we gaan all they way met Lotje die al vijf kinderhartjes heeft veroverd en inmiddels ook dat van Sjaak. Dus we zien wel hoe het verder loopt.

Al terugrijdend naar huis, een een fors bedrag lichter aan 'kosten', moest Sjaak wel even nadenken over wat er gebeurd was. Niet zozeer het ineens willen en kunnen zorgen voor dieren en een opkomende dierenliefde, maar het apparaat aan dierenzorg dat ons ter beschikking staat. We zijn niet in staat om eenvoudig te genezen ziektes in delen van de wereld bij mensen uit te bannen en voor een veelvoud aan wat daar voor een mensenleven nodig is maken we hier een echo en hartfilm voor een -weliswaar schattig, maar toch- poesje. Relativeren is vaak de dood in de pot, maar ook wel passend. Dierenleed afgezet tegen het Leed in de wereld; hoe scheef kan het soms zijn.

Onwaarschijnlijk

Sjaak heeft het al eens terloops gemeld. Er is iets dat hij niet kan bevatten en dat is dat er mensen zijn die erin slagen om blindsimultaan te dammen. Zoals Ton Sijbrands. Afgelopen week was het weer zover met een wereldrecordproging in Tilburg. Ton won 20 van de 24 partijen en 4 remises. Tegen meer dan behoorlijke spelers, terwijl het lastig is om te winnen tegen een beetje dammer. Op een stoel, alleen een microfoon en een luidspreker om de zetten door te krijgen en te geven. 24 partijen in je hoofd, als beeldjes die permanent veranderen en waar je bij een aantal scenario's moet doorrekenen. En dan nog zoveel partijen winnen en na afloop schijnbaar onaangedaan zijn.



Onwaarschijnlijk!

Kattenvrouwtje

Vlak voor de zomer ging onze Dre dood. Dre was al op leeftijd en was het laatste jaar al steeds slechter geworden. De VdH had het er erg zwaar mee, verknocht als ze was geraakt aan de 'geholpen' kater. Er was dan ook geen ruimte voor snel 'een nieuwe'.

Vandaag was het zover; na op de site van het dierenasiel al wat voorwerk te hebben gedaan, ging ze erheen. Terwijl Sjaak het kindervolk op de voetbalvelden bekeek, aaide en knuffelde Elsje ongeveer een twintigtal poezen en katers. Dat werd ingedikt tot een een tweetal. Uiteindelijk kwam Sjaak ook langs om een advies te geven voor een keuze, wetende dat we geen twee poezen in huis willen. Sjaak vond Charlotte, de eerste van de twee direct OK ('pak haar maar in') en vond het niet erg dat nummer twee al weg was. Dus Charlotte werd het, maar wij noemen haar Lotje. Een schattig beestje, met al vier zwangerschappen (en twee keizersnedes)achter de rug in anderhalf jaar. Dan zeggen ze dat je een hondenleven kunt hebben. Het was haar niet af te zien en ze toonde meteen aanhankelijkheid. Elsje straalde en trilde van opwinding toen Sjaak haar in de auto zette. De VdH werd even kattenvrouwtje en is vandaag met geen stok uit huis te krijgen.

Veel gekker moet het toch niet worden...

Merckx niet welkom op het WK. De Duitsers vinden dat alle renners met een dopingverleden niet op het WK mogen komen. En dus ook de beste wielrenner aller tijden niet. Na de Val van de Muur in 1989 en de Val van der Jan (Ullrich) dit jaar is men van God los. Een land dat nota bene bij diezelfde Val van de Muur erfgenaam werd van een flink aantal wereldrecords in de atletiek, die nog steeds niet verbeterd zijn. Waarvan die van Marita Koch op de 400 meter vlak uit 1985 (zie filmpje) een van de meest prominente is. Als onze Oosterburen echt schoon schip maken schrappen ze alle DDR-records en laten alle mensen die toen iets ermee te maken hebben gehad niet meer de Saubere Länder binnen. En als dat niet helpt bouw je toch gewoon een Muurtje, dan blijven ze zeker weg.

Canto op herhaling

Deventer heeft iets met de Canto Ostinato van Simeon ten Holt. Vorige jaar schreef de VdH al een recentie van de eerste uitvoering ever op orgel. Er lopen dichters rond die -what else- een gedicht maken en eind juni werd de Canto uitgevoerd op de vertrouwde vier vleugels. Gisteren ging de orgelversie op herhaling. Een speciaal concert waarin er naast het orgelwerk ook gedanst werd. Hoewel Sjaak zelf een beetje Canto-moe aan het worden is was het een mooie gelegenheid om eens met vaders op stap te gaan. Die als geschoold organist onder de indruk was vorig jaar en dat gisteren wederom was. Vandaag luisterde ik de CD en het begint een beetje te dagen, maar de piano's hebben nog steeds mijn voorkeur. De Soefi-dans, uitgevoerd door derwisjen, was matig te zien en het publiek was erg onrustig. Het eindeloze gedraai was even knap (hoe word je niet duizelig) als slaapverwekkend. De intentie was duidelijk (beiden vormen van dans en muziek hebben eindeloze herhalingen) en had wellicht goed kunnen uitpakken als de ambiance beter was geweest.

Wat nog het meeste indruk maakte waren de spontane en oprechte toespraakjes van Nebahat Albayrak. Als verantwoordelijke voor het integratiebeleid, waar ze zelf de belangrijkste exponent van is, was ze uitgenodigd. Ze gaf aan dat vooral het muziekstuk zelf de aanleiding was om te komen, aangemoedigd door haar secretaresse die het stuk al kende. En dat beviel Sjaak wel; niks politiek correct gedoe, maar gewoon omdat je iets mooi vindt kom je. Zo zou het moeten zijn. Dat je ook rustig iets niet leuk kunt vinden en dat los van de correctheid kunt zeggen. En dat je ook heel enthousiast kunt worden van mooie initiatieven zoals in Deventer. Albayrak deed het, met een onmiskenbaar Rotterdams accent en dat deed Sjaak wel even gloeien.

Daaaaaaag

Vandaag grote uittocht in het NSG. Middelste dochter en beide zonen zitten in dezelfde klas in de bovenbouw en die gaan op kamp zo aan het begin van de herfst. Het vertrek is altijd licht chaotisch wanneer de bussen geparkeerd staan in de enige doorgaande weg van de wijk. Uiteindelijk reden ze toch nog mooi op tijd weg en had Sjaak een mooie aanleiding om eens te kijken wat dat film-knopje toch inhield. Nog voor de tekst klaar was had ik al een comment te pakken.

Power

Eerder beschreef Sjaak de scheerrace tussen Wilkinson en Gilette. Na jaren Gilette te hebben gebruikt maakte ik een uitstap naar de viermes-constructie van de concurrent. Wetende dat er snel iets overheen zou komen. En zowaar, deze zomer kregen we de Power-serie van Gilette. Vijf mesjes op een rij en ' gladder dan ooit'. Uiteraad geprobeerd en naar tevredenheid. Wel zonder batterij, een scheermes is geen vibrator hoor. Vandaag kocht de VdH voor Sjaak een setje peperdure messen. Dan ben je 'over'. Nu maar weer wachten tot er een zeskoppig monster op de markt komt.

Mijnheer de burgemeester

Al fietsend naar mijn werk kwam ik vanmiddag in de Vogelenbuurt een oude bekende tegen. Toevallig ook een Bekende Nederlander. Aleid Wolfsen, net als Ab Klink een oude collega uit mijn justitiële verleden, liep rond om mensen uit te nodigen voor een feestje. Ik had wat haast dus fietste ik eerst langs, maar ik reed toch terug. Hij herkende me meteen en we spraken zeer informeel bij over ons wederzijdse wel en en wee. Hij is alvast in Utrecht gaan wonen als extra wapen in de strijd om het burgemeesterschap van Utrecht. Aleid heeft zich hiervoor gekandideerd en zal het referendum moeten afwachten. Bij 30% opkomst is het min of meer bindend. Ik denk dat we dat niet gaan halen, want dat referendum is een farce en niemand ziet het nut ervan. Ik zei hem dat in onze stad het beeld leeft dat er toch weer twee politici worden gedropt en en er dus eigenlijk geen echte keuze is. Dus zal er bijna niemand gaan stemmen. Verder vroeg ik me af wat hij -als gerespecteerd Kamerlid en rising star binnen de PvdA- op zo'n 'dooie' post te zoeken heeft. Daarop volgde een antwoord dat de politicus in hem boven haalde. Utrecht is bestuurlijk interessant: vierde stad van het land, hoofd van de politie, grote universiteit. 'Probleemwijken, Leidsche Rijn, mobiliteit binnen en rond de stad' vulde ik aan en ineens werd ik wat enthousiaster. Aleid zou best wel eens een goede burgemeester kunnen zijn; beter dan onze Annie nu is. Hij oogt energiek, rustig en heeft -zorgvuldig formulerend- het vermogen om bestuurlijke abstractie helder voor een groot publiek te kunnen brengen. Aleid kon daarbij goed delegeren, anderen het werk laten doen en daar goed mee weg komen. Allemaal dingen die hier wel zouden passen. Dus zegde ik hem mijn stem toe. En hij nodigde mij alvast uit mocht hij het Stadhuis halen.

Eén dag roem voor Jan Talen

Wat mis ik toch soms Koot&Bie. Vandaag was een gouden kans voor Bie geweest om VVD-wethouder Talen uit Staphorst (huh? bestaat daar iets anders als Christelijk Grut) te parodieëren. Als een kruising tussen Hekking en vd Vaart himself. De man (Talen) heeft zich opgeworpen als redder van Rita en de eenheid in de partij. Waarschijnlijk heeft Rita de beste man nog nooit gezien en zou zij met haar zware bariton hem vanwege zijn belachelijke uiterlijk hartgrondig uitlachen, maar op de een of andere manier neemt iedereen hem nu serieus. Tenminste NOVA, waar hij te gast was en Twee Vandaag was met hem op stap. De man mocht zijn zegje doen en kon de motie die hij morgen gaat indienen slechts van papier bekend maken. Ze gaan een appel doen aan de partij om een fractievoorzitter te kiezen die de eenheid kan bewaren. Volgens Sjaak hebben ze iemand weggestuurd die die eenheid regelmatig verstoorde met haar gewauwel en is die leider in goed overleg gekozen. Maar goed.


Aandoenlijk was het bijna; Snorremans (zie foto) ging uit zijn dak toen de fractievoorzitter van Hoogeveen voor de camera's van Twee Vandaag hem zijn steun toezegde. Dat was maar mooi binnen. Drachten was al overstag, Vriezenveen beraadde zich nog en Sneek stond ook op omkantelen. Rolde lukte niet, die waren al jaren linksig net als de buren uit Meppel. Maar Jan was niet voor één gat gevangen. Zwolle, daar kende hij mensen en die zouden daar de lobby met succes kunnen voeren. Als die meededen kon hij met een rechtgeaard traditioneel VVD-leger vanuit het Noorden de IJssel over en tijdens het congres in Veldhoven Rita bevrijden uit de greep van die gekgeworden Haagse Kliek. Talen wist natuurlijk ook nu weer de generaals in rust Bolkestein en Wiegel aan te halen om de boel op te lossen.

In de studio zat ook vice-fractievoorzitter Edith Schippers. Een kundige politica, die met nauwelijks ondrukte irritatie vertelde dat Rita al tien maanden de boel ondermijnt, alleen maar uit is op macht en juist daardoor de partij niet aan de inhoud toekomt. Fijntjes in één adem meldde dat de hele fractie haar had weggestuurd en dat zij daar volledig achter stond. Dat de formele lijnen nu eenmaal anders lopen en dat Rita met een andere opstelling gewoon binnenboord was gebleven. Het is mijn partij niet, maar deze vrouw zou van mij best de boel mogen overnemen daar in plaats van die in-sneue Henk Kamp.

Jan Talen ging het boven de pet en luisterde niet meer. Genoot van zijn laatste seconds of fame, wetende dat het aan anderen was om hier verder mee te gaan. Hij kan zich weer aan de snor wijden en ervoor zorgen dat de ondernemers en middenstanders in Staphorst niks tekort gaan komen.

Beleidsrijk

De nieuwe baan bevalt goed. Die conclusie kan ik na drie maanden wel trekken. Natuurlijk al wel wat hoofdpijndingetjes, maar de mensen zijn in het algemeen prettig en de materie is herkenbaar. Kortom: Sjaak is blij met de overstap naar de IGZ.

Wat wel weer wennen is: Sjaak zit dichter tegen het Beleid aan. Niet zozeer binnen onze eigen club als wel binnen het departement en alles wat er verder nog in Den Haag coördineert, integreert, abstraheert, positioneert en (mij vooral) frustreert. Ooit moest Sjaak in de beginjaren geld wegbietsen uit een subsidiepotje bij een van de miniteries om met Rechtspraak.nl te kunnen beginnen. En moest daar een tweetal bijeenkomsten doorstaan waarin veel gewauweld werd en de voorzitter lijkbleek wegtrok toen bleek dat wij zelf iets gingen maken. De term 'Beleidsrijk' viel toen een stuk, dat dat kennelijk niet genoeg was, werd besproken en nog 'een keer terug moest komen op de agenda'. De vertragingstechniek ten top; kenmerkend voor de duikcultuur en het gebrek aan verbinding met de realiteit. Het woord is symbool geworden van alles wat Sjaak verderfelijk vindt aan de hierboven geschetste Haagsche Taferelen.

En toen viel het woord ineens in een formatieplan. Een van mijn collega's, wiens praktische inslag, daadkracht en nuchterheid ik zo waardeer, bleek een functie te hebben die bij nader inzien toch 'beleidsrijker' was. En 'dus' hoger gewaardeerd moet worden. Nou gun ik mijn collega dat van harte, maar meer omdat ze gewoon strak iets concreets heeft gedaan, dat goed draait. Maar dat wordt niet rijkelijk beloond. Beleid, daar word je rijk van. Nou begrijp ik misschien pas echt wat beleidsrijk is.

De finish

Momenteel wordt in Osaka (spreek uit OOOsaka) het WK atletiek gehouden. Via internet is het goed te volgen, overzichtelijker dan op TV. En je kunt de finishfoto's zelf nog eens bekijken. Het WK markeert voor Sjaak ook het einde van de zomer. Vaak kun je nog met de tuindeuren open ernaar kijken en vroeger -nog niet gebonden aan schoolvakanties- las je het verloop ervan op vakantie in L'Equipe. De naderend herfst is desalniettemin onmiskenbaar aanwezig. Het wordt eerder donker en de scholen gaan weer beginnen, net als het voetbal, het dansen, de judo, het turnen, hardlopen, de pianolessen, 'Spaans', het fitnessen en het ochtendlijke gejakker om het kindervolk tijdig en goed geëquipeerd naar school te krijgen. Binnenkort eindigen drie groene weken waarin Sjaak en Elsje kinderloos waren. We verheugen ons op de terugkeer, maar Sjaak koestert ook wel de enorme vrijheid die deze periode geeft. En hopelijk geeft het geregel ook weer een impuls aan het bloggen, want dat heeft behoorlijk stil gelegen.

Jeugdicoon

De vakantie zit erop en we hebben het geweldig gehad. Er zal nog wel een blogje of wat verschijnen. Maar eerst wat anders. Gisteren was moeders hier aangezien Sjaak jarig was. Vlak voor zij vertrok vertelde ze dat ze had verwacht dat ik nog op een berichtje van haar zou reageren. Huh? Dat bericht bereikte me twee uur later alsnog toen ze weer thuis was. In de prévakantie-hektiek was het me wel ter ore gekomen (SMSje van Doesbrand) maar toen kwam het zonder al te veel impact door. Die had het nu wel. Wat is het geval? Een jeugdleider van mijn vroegere voetbalclub, Alex van Lieshout, is een maand geleden gestorven aan de gevolgen van een hersentumor. Alex was zeer geliefd. Je wilde 'bij Alex' worden ingedeeld, of het nu was als leider van je team, op de training of op het jaarlijkse voetbalkamp, dat hij jaar in jaar uit organiseerde. Wat was zijn magie? Hij had het gewoon. Het was een aardige gozer, scherpzinnig, slim, rustig, vol zelfvertrouwen en doelgericht. Hoewel hij door een aantal spelers vaak 'gedold' werd had hij wel een natuurlijk overwicht en stond hij in hoog aanzien bij velen. Je kon wel met hem lachen, maar hij was ook wel weer serieus genoeg om Sjaak een goed gevoel te geven. Alex was ook van de feiten en cijfers. Alex had geen partner voor zover wij wisten; de club was zijn grote liefde en al speurende kwam ik erachter dat dan na 1985, toen ik de club verliet, dat nog ruim 20 jaar is doorgegaan. Alex was 51 toen hij een maand geleden overleed en met terugwerkende kracht kan ik afleiden dat hij in de hoogtijdagen van de voetbalkampen dus rond de 25 jaar moet zijn geweest. Hij was destijds een leeftijdloze persoon: Alex was gewoon Alex; een icoon op zich. Op de foto zit hij aan de blauw-gele SVDP-vlag in het witte shirt (meest rechts). Hij wordt voor de kijker ter rechterzijde geflankeerd door een jonge Doesbrand. De foto is genomen in Dorst in 1981. Sjaak is trouwens tweede van rechts op de foto, ook in wit T-shirt.

In de laatste jaren bij mijn oude club, toen ik zelf naar de volwassenheid ging werd ik steeds meer leider en trokken Alex en ik meer en meer op in het organiseren van activiteiten. Tot op de dag van vandaag is hij een voorbeeld voor me hoe je een goede organisatie neerzet om een leuk kamp en een goed lopende club te hebben. Met het komende seizoen voor de boeg, waarin ik bij mijn huidige club ook meer in het kader kom (en het kamp ga organiseren), zullen mijn gedachten nog wel naar hem uitgaan.