Softwarefabriek

Een tijdje terug was Sjaak wat gedemotiveerd qua werk. De vele collega's die dit blog lezen kunnen dat beamen. Sinds enkele weken is de energie en werklust weer terug aan het keren. Er zijn goede gesprekken gevoerd met deze en gene binnen de organisatie. Het helpt dan als er van van buiten ook onwenselijke ontwikkelingen op ons af komen. Tegelijk maken Coef!, mw de Boer, MarC en Sjaak in wisselende samenstellingen een toernee langs de diverse gerechten voor wie wij vooral werken en daar oogsten we behoorlijk wat lof. Niet alleen geslijm of obligaat gecomplimenteer, maar de lof zit vooral in de regelmatig terugkerende geïnteresseerde en kritisch-betrokken vragen van onze collega's in het land. Dat motiveert. Als iemand in plaats van te zeggen het gewoon laat merken dat ze waarderen wat je doet en dan af en toe ook nog goed meedenken. Het kost klauwen vol tijd, maar we zijn er wel van overtuigd dat het (meestal, niet altijd) de moeite waard is.

Vandaag waren we weer even op onszelf. Een try-out voor de dag die we voor de achterban organiseren en een kijkje in onze keuken gunnen. Meesterorganisatrice Michèle heeft het weer goed voor elkaar. Een bijzondere locatie, een weloverwogen en afwisselend programma -naar onze eigen mening natuurlijk- en een promotiecampagne die zijn vruchten opwerpt. Soms lijkt het te veel van het goede, maar op ons rondje geven veel mensen te kennen er naar uit te zien. Daarom was een goede voorbereiding geen luxe. We konden in de oude veevoermengfabriek (waarvan de geur nog in de muren en vloeren zit) sfeer proeven, de workshops aan elkaar presenteren en het programma doornemen. Het was leuk om met zijn allen naar iets toe te werken en iedereen op zijn eigen terrein bezig te zien. We gaven elkaar tips en dachten na over aanpassingen verbeteringen De dag wordt een mix van bijvoorbeeld een luchtige presentatie van onze organisatie en zwaardere inhoudelijke workshops rondom de opslag van uitspraken. We zijn een softwareclubje, tegenwoordig moet je dan een ontwikkelstraat hebben, over platforms en omgevingen beschikken en het nieuwste is de softwarefabriek. Wij zijn toch echt iets meer dan dat en we gaan het hele traject af dat bij de ontwikkelingen komt kijken. Lekker breed dus, lekker all-round voor de generalist die Sjaak toch van oudsher is. Dat bleek maar weer eens uit wat we lieten zien vandaag, Nu nog aan elkaar maar straks voor een groot publiek. Verder verklapt Sjaak niks, behalve dan dat hij die dag de gastheer is. En dat hij er na deze inspirerende ochtend naar uitziet. Nog drie weken en het is zover.

In volle bloei

Dit weekend werd ze zeventien. Mijn nichtje Roos, oudste dochter van mijn broer. Haar geboorte bombardeerde Sjaak eind jaren'80 tot oom en genereerde het besef dat hij ooit zelf ook kinderen zou willen krijgen. Sjaak zag haar in die tijd regelmatig en het was dan altijd dik plezier. Roos was een slim meisje, verbaal sterk en gezegend met een prachtige stem. Haar oma schreef in de Margriet veel over haar in haar colums en kreeg op die manier -zij het wat anoniem- landelijke bekendheid. Verjaardagen werden vaste punten, waarop de ganse familie bijeenkwam. Roos was, zo klein als ze was, een bindende factor. In de jaren daarna zagen we elkaar minder. Roos ging bij haar moeder wonen, kreeg nieuwe halfbroertjes en -zusjes en is onlangs weer verhuisd. Haar leven is niet altijd gemakkelijk geweest en ze heeft op haar nog jonge leeftijd al een hoop meegemaakt.

Enkele weken geleden belde ze. Of we op haar verjaardag kwamen? Sjaak zegde toe, het was een geel weekend en we gingen met ze allen. Net als de rest van Sjaak's familie. Wat de familie zelf nauwelijks lukt en tientallen emails en telefoontjes vergt, kreeg zíj voor elkaar: de familie was er in zijn geheel. Ook aan haar moeders kant. Even waren we weer vijftien jaar terug in de tijd. Met alle veranderingen die zijn opgetreden en historie die achter ons ligt. Het 'lang zal ze leven' werd door iedereen uit volle borst gezongen. We waren er allemaal voor haar en ze besefte maar al te goed hoe bijzonder dat was. Dankbaar was ze en ze mocht zich even helemaal geborgen en geliefd voelen. Het was ontroerend: ze staat inmmers op de drempel van volwassenheid. (De) Roos is tot volle bloei gekomen, maar even was er ook de kwetsbaarheid van een dankbaar kind.

En dat is drie

Eerder schreef Sjaak al over zijn gastmeesterschap in dochters klas. Na de uitleg over de Trias Politica was het vandaag tijd deze in levende lijve te gaan bekijken. Na een geslaagde weekopening op school stapten we met de klas in de bus en togen we naar de lokale rechtbank. Voor de lezer is er een virtuele rondleiding, wij hadden de 'real thing'. De communicatiemedewerker leidde ons naar een paar zittingszalen en de vragen kwam vanzelf. 'Waarom hangen er alleen mannen aan de muur', doelend op de 'wall of fame' met alle rechtbankpresidenten van de laatste 60 jaar? En waarom kijken ze streng en somber? Kritische geesten van 11 en 12 jaar. Na een drankje en een tussendoortje gingen we naar een andere zittingszaal en kwamen een echte rechter en griffier op in toga. Wij staan natuurlijk. De kinderrechter vertelde rustig en duidelijk over zijn vak. Over OTS, voogdij, het horen van kinderen bij echtscheidingen veek over strafrecht voor jongeren. Het sloot aardig aan bij Sjaak's verhaal maar dit maakte indruk. Mooi was de vraag wat de rechter deed als hij moest plassen? Waarom droeg hij eigenlijk een jurk? En wat hij uitspookte als hij niet in de zaal aanwezig was. Rechter Penders pakte het prima op. Vooral toen de juf voor de grap driekwart van de klas op de juiste plek en in de juiste rol neerzette in de zittingszaal. De rechter leidde al improviserend binnen een kwartier een echte zitting. De eis van Officier van Justitie Emily (taakstraf van 6 maanden) volgde hij niet, na de feiten op tafel te hebben gekregen. Voor het vernielen van een bushokje moesten de vier verdachten op twee zaterdagen bushokjes schoonmaken. De advocaten kwamen niet altijd even goed op voor hun cliënten en verdachte Tijs kon daardoor zijn straf niet ontlopen. De spanningsboog was wel voorbij na twee interessante uren en deze 'jongste klas ooit op de rechtbank' toog een stuk wijzer weer naar school.

Tuinmannen

Vandaag met Coef! weer fijn op stap geweest en diverse strategische debatten gevoerd. Met broeder Marcel in de ochtend en 's middags met onze hogere legerleiding. Over de taakafbakening binnen de ICT-organisatie van de Rechtspraak en onze rol daarbij. Ons clubje komt daar nog wel in voor, maar onze grote broederorganisatie krijgt een flink aantal belangrijke taken erbij in de voorstellen. Concentratie voor alles. Nu is dit blog niet de aangewezen plek om dit debat te voeren. Niet netjes naar de bazen, maar vooral ook slaapverwekkend voor mijn kleine doch trouwe lezerskring.
De onderliggende gedachte, ideologie, religie haast, is dat taken die organisaties doen en maar een beetje op elkaar lijken bij elkaar geveegd moeten worden. Hoofdkantoren hebben de neiging om óf veel naar zichzelf toe te halen in een krampachtige poging tot beheersing, óf te beleggen bij één overzichtelijke club. Liefst met een sterke leider/manager, die bij voorkeur sterk procedureel van karakter is. Verkaveling van taken bij meerdere organisaties, waarmee je aan risico-spreiding doet en de organisaties in een concurrentiemodel een beetje scherp houdt, wordt sterk afgewezen. Kaders stellen, vertrouwen tonen, de juiste betrokkenheid tonen; het zijn geen eenvoudige competenties en goed besturen vergt dat nu juist wel. Toch zie je het zelden, want we zijn beslist niet de enige waar dit speelt. Waarom eigenlijk? Omdat het niet overzichtelijk is. We hebben al een neiging tot hokjesgeest in Nederland, maar het liefst hebben we één hok. Dan hoeven we maar één persoon aan te sturen en zelf niet te managen. Geen college van zelfstandige directeuren die elk hun eigen belang hebben en hun zegjes doen, op basis waarvan we als bestuurder een besluit nemen. Niks zelf consolideren van informatie, afwegingen maken en argumenten naar boven halen door kritisch te vragen. Sturen door keuzes te maken en beslissingen te nemen. Nee: één grote hapklare brok, liefst uit een zo voorspelbaar mogelijke eenheidsworst. De Belastingdienst is er groot mee geworden. Het UWV een bureaucratische moloch. Allemaal aangeharkte clubs. Bestuurders zijn verworden tot eenvoudige tuinmannen.

Turbo Trias

Vandaag verzorgde Sjaak de tweede les Staatsinrichting op de school van dochterlief. Dit keer ging het over de rechtspraak, ter voorbereiding op het bezoek aan de Utrechtse rechtbank van aankomende maandag. De eerste was best aardig gegaan, maar de les voor Sjaak was om het niet te lang te maken en het een beetje interactief te houden. Zo gezegd, zo gedaan. Maar probeer maar eens in 20 minuten de Trias Politica uit te leggen. Het plaatje van hierboven moest het een beetje duidelijker maken, maar aan de onafhankelijkheid van de rechtspraak, het appèl en de verschillen tussen civiel, bestuurs- en strafrecht kom je natuurlijk niet toe. De juf had met de klas na de eerste les nog geworsteld met het landelijk bestuur en aan Sjaak was het om een en ander te verduidelijken. Sjaak zei dat het nu eenmaal ingewikkeld was met als voordeel dat er dus niet één iemand de baas is. De centrale rol van wetten die de rechter een beetje houvast moet biede, was vandaag de rode draad. Toch handig als er opgeschreven is wat wel en niet mag en hoe we de dingen willen regelen. In het schema ontbreekt heel inspectieland, maar die hadden vandaag hun eigen feestje. De rechter moet beslissen als het niet goed gaat en iemand zich niet aan de regels houdt of de regels niet duidelijk genoeg zijn en/of mensen het niet eens zijn. Dat kwam allemaal wel over geloof ik.

De case was wel aardig. Een strafzaak met voldoende informatie om de kinderen in de tafelgroepjes zelf even rechter te laten zijn. Ze kwamen tot Sjaak's verrassing met begrippen als getuige en medeplichtig en hadden door dat je echt meer informatie moest hebben om een straf te geven als de feiten niet duidelijk zijn. Op speelse wijze werden ze even in aanraking gebracht met het strafrecht. Maandag mogen ze met een kinderrechter praten. Die bijvoorbeeld bij echtscheiding over toewijzing van kinderen beslist. Beslist hij dat zelf? Mogen de kinderen daar niks over zeggen?? Dát is de eerste vraag van maandag!

Ledenvermaak

Een merkwaardig fenomeen is de Algemene Leden Vergadering. Sjaak heeft -net al u waarschijnlijk- bij het begrip meteen een licht meewarige glimlach op het gezicht. Classici roemen het Atheense model uit de Oudheid waarin de wortels van de democratie vaste grond in de aarde vonden. De ALV doet daar aan denken: iedereen mag zijn zegje doen en het bestuur legt verantwoording af vice versa. Het poldermodel voorbij, waarin in stoffige zaaltjes na urenlang dealen het compromis wordt bereikt. De ALV is openheid van bestuur in zijn puurste vorm en zou in elke vereniging het hoogtepunt van het jaar moeten zijn. Niets is minder waar, u raadt het al. ALV's verheugen zich veelal in een traditioneel lage opkomst, mat verloop en veel geratel van secretarissen en penningmeester. Hoogtepunten zijn het instituut kascommissie en de "WVTTK'.

Gisteren bezocht Sjaak de ALV van de voetbalclub waar hij niet-spelend lid van is maar vooral coach van de F4. Het team van zijn zoon, Fenzemans. Een hevige emotionele gegeven. Sjaak ziet zichzelf terug in deze 8-jarige, pichtsgetrouwe, harde werker, met een aardige techniek, een redelijk schot, een ijzeren conditie en dito mentaliteit. Sjaak en medeleider Bas gaven gehoor aan de oproep van het bestuurslid jeugd om als leiders ruimschoots op te komen. We waren de enigen van de F-jeugd, die toch uit 9 teams bestond. Om de bijeenkomst wat sjeu te geven was er een spreker: Hans Kraay sr. Bas was als een van de eersten met hem binnengekomen en zat het hem te praten alsof ze elkaar al langer kenden. Doet Bas ook voor zijn werk en het ging hem goed af. Hans Kraay zou spreken over jeugd en topsport, maar babbelde vooral voor de vuist weg voor het circa 40-koppige publiek. Sprak zichzelf geregeld tegen, kreeg de lachers op zijn hand door keer op keer het wanbeleid van Feyenoord (dat hij ooit als interimmanager in 4 maanden 'op de rails' wist te zetten, waarna Feyenoord dat seizoen bijna degradeerde) te hekelen. Sprak lyrisch over het 1974-elftal, waar hij nul bemoeienis mee had een het Ajaxiedendeel daarvan kon enkele jaren later niet al te geweldig met hem overweg, dus Hans maakte het daar niet al te lang. Op het laatst nog wat obligaat rechts gepraat over integratie en het uitfaseren van relschoppers. Even hoopte ik dat Erik van Muiswinkel zijn vermomming af zou doen, maar het was toch echt Hans sr. Het was wel een vlot verhaal en enig charisma kan hem niet ontzegd worden, maar bovenal maakte hij op mij 'beslist geen grootse indruk'.

Maar goed: in het uur daarna raffelden we de agenda verder af. Sjaak klaagde nog over de veelheid aan inzamelingsacties en de gevraagde inzet van jonge spelers. Het punt kwam half aan geloof ik. De penningmeester wist het overschot mooi te verklaren en reageerde licht geagiteerd op een aantal voorstellen. Maar het bestuur mocht door en gelukkig maar, want niemand is in voor een dergelijke functie, gezien de vacatures die er zijn. De matige opkomst geeft aan dat het ook hier inspraak en betrokkenheid bij het esturen niet leeft. Gelukkig was hier wel een aantal vrouwen aanwezig, want anders staken we op alle fronten schril af tegen onze Atheense voorgangers.

Warm weerzien

Er waren aardig wat mailtjes heen en weer gestuurd. Max, Petra en Robert hadden de koppen bij elkaar gestoken en een serieuze poging gewaagd om na 28 jaar met onze (lagere school)klas bij elkaar te komen. Bijna 20 van de 28 namen werden achterhaald en zaterdag waren we met uiteindelijk 12 in café 't Bolwerk in Rotterdam. In het Witte Huis, ooit het hoogste kantoorgebouw van Europa, en onder de rook van de Willemsbrug.

Sjaak had als enige zijn moeder meegebracht. Moeders gaf namelijk 5 jaar lang aan deze klas handenarbeid, omdat ze nu eenmaal op dezelfde school werkte als waar school naar toe ging. Of andersom. Bij aankomst was de club al bijna compleet. Iedereen was snel te herkennen, alleen Servais duurde even. Maar Servais was dan ook in de vijfde klas naar Noord Holland vertrokken. Het was de bedoeling dat ik een paar uurtjes zou blijven maar toen iedereen elkaar zo'n beetje had gesproken was het bijna 5 uur later. Moeders was al wel weg maar oud klasgenoten en zij hadden het allebei leuk gevonden. Met een gezamenlijk etentje sloten we de boel af. De tijd was gevlogen en had veel opgeleverd en verhelderd. Met jeugdvriend Marco, nu accupunturist en fysiotheprapeut, staat een meer dan halve afspraak om in de Vogezen te fietsen. De artistieke Heleen bleek samen met Sjaak jarenlang in een 'wie-rekent-het-snelst'-strijd te zijn verwikkeld. Dat zij als begaafde scholier naar de MAVO moest omdat ze 'woordblind' was (nu heet dat dyslexie) tekent hoe die tijd en met name onze school met talent omging. Gelukkig kwam het goed en is ze uiteindelijk als architecte in New York en Milaan terecht gekomen. Excentrieke Loes, ooit de kattenkop en outcast van de klas, is actief als therapeute in het alternatieve circuit en is nog steeds dezelfde persoon als toen. We hebben een leuk gesprek gevoerd. Robert was ook deze keer weer de natuurlijke leider van de groep, die rustig en zelfverzekerd andere bezoekers wees op het besloten karakter van dit feestje. Max, de joviale Antiliaan, was ook nu het sociale hart van het gezelschap. Je voelt je meteen prettig bij hem, net als toen. De anderen heb ik wat minder intensief gesproken maar het gezelschap had elkaar genoeg te vertellen. Dat is altijd maar afwachten natuurlijk, sommige mensen verafschuwen reünies om die reden. De meegenomen klassefoto's (zie boven), waren een succes.

Tijdens het eten voelde Sjaak zich weer geborgen en zag hij ons weer als klas op vrijdagmiddag met juf de Blok een flink stuk lopen naar het instructiebad op het Barabarakruid in Ommoord, alwaar zwemdiploma A en B werd gehaald. De verkeringenmarkt doornemend en speculerend of Feyenoord dan wel PSV kampioen zou worden. Het legendarische schoolelftal, Boney M, de Avondvierdaagsen: het was er weer voor even. We hadden destijds een leuke, hechte klas, waar slechts enkelen hun plek niet vonden. Die sfeer kwam weer zaterdag even terug. Het leven is desondanks niet aan onze klas voorbijgegaan. Scheidingen, conflicten met ouders, broers of zussen, gezondheidsproblemen en opvoedperikelen met kinderen: allemaal hebben we wel in min of meerdere mate er mee te maken gehad.

Petra, die het mede aangezwengeld had, kon helaas niet komen vanwege haar ziekte. Sjaak had haar graag gezien. René loopt ergens in Rotterdam als zwerver en Etienne is enkele jaren geleden overleden aan een overdosis. Daar staan de trotse verhalen van Max over zijn dochter van twee weken oud tegenover, de blakende gezondheid en levenslust van Marco, het onvervalse Rotterdams van mijn tevens straatgenootje Evelien (waar zelfs een aantal jaren Friesland niks aan heeft afgedaan), het open karakter van John, de onderscheidingen voor sportfotograaf Pim (die dit soort prachtige foto's maakt), de ongecompliceerde hartelijke Debby en het oer-Rotterdamse nonsense karakter van Cuno. Het leven heeft ook veel gebracht gebracht. Na afloop viel het woord herhaling. Sjaak ziet het wel en koestert vooral de warmte die er even weer was.

Slaapverwekkend

Sjaak is een notoir slechtslaper. In slaap vallen is vaak geen probleem, maar vaak is hij binnen een paar uur wakker en begint het woelen en malen. Over het werk, de onafgedane klusjes in huis, de vorm van de F4, verkeerd gelopen gesprekken, gemiste kansen van de dag ervoor, een vuilnisbak die nog buiten staat, onzekerheid over al dan niet afgesloten auto's, het brood dat uit de diepvries had gemoeten of een kapot achterlicht: redenen om wakker te liggen zijn er volop. Als er dan nog een verkoudheid bijkomt inclusief het gebrek aan lucht en de behoefte aan snurken, is het feest compleet.

Vaak gaat Sjaak even naar beneden. Om afstand te nemen en later een nieuwe kans te wagen voor het hervinden van de nachtrust. En soort CTRL-ALT-DEL, maar dan anders. 's Nachts is er veel TV. Talloze Nederlandse zenders maken in diverse vormen reclame voor sexlijnen en websites. Dat heb je snel gezien. Wat me verbaast is niet zozeer de markt die er voor is, als wel de hoeveelheid dames die daar aan meewerkt. Maar goed, er is meer te beleven. Zo zijn er volop herhalingen van het Nieuws, Sportjournaal en programma's als NOVA en De Wereld Draait Door. RTV-Utrecht, de lokale zender is ook 'on air' zodat je weer bij bent wat er in de kleine wereld om ons heen gebeurt. De documentaires van Discovery en National Geographic zijn ook fijn; altijd prettig om te zien dat ze binnen een uur laten zien hoe je een megatunnel kunt graven of een high-tech vliegveld aanlegt. Kortom, je hoeft je niet te vervelen en je zou er bijna voor gaan wakker liggen.

Maar het echte hoogtepunt is als op Duitsland het weergaloze programma 'die Schönste Eisenbahnstrecke der Welt' op is. Een vaste uitzendtijd is er niet; het programma begint vak ook zomaar en eindigt al even abrupt. Merkwaardig genoeg biedt Google niet direct een linkje, maar de setting is als volgt. Vanuit de cabine draait de camera real time terwijl de trein een traject aflegt. Verder niks, slechts dit alles. Geen toeristische promo zoals bij 'Rail Away' maar zonder enig commentaar ben je voor een half uur ofzo virtueel machinist. Meestal door de bergen, bij voorkeur over enkel spoor. Vaak in Duitsland of Zwitserland maar Midden- en Zuid-Amerika zijn ook al aan de beurt geweest. Het is saai doch fantastisch om te zien. Hoe het landschap verandert, de blik op de rails en alles wat voorbij komt en je weer achterlaat. Een betere afleiding voor het gepieker is er niet. Het parcours enige tijd later opnieuw doen, maar dan in je hoofd maakt het verder af. Binnen no time slaapt Sjaak. Slaapverwekkend fascinerend.

Geen paniek nu

Als je met 0-4 de Klassieker (ach ja) in eigen huis verliest, is het per definitie alarmfase Rood in Rotterdam-Zuid. En daar zitten we niet op te wachten. Je lost de problemen niet op met de aankoop van Tiendalli, Buijs en Charisteas. Door Kuyt en Kalou ging het de afgelopen twee jaar nog af en toe best aardig. Die twee zijn nu weg en het is armoede troef. Zolang de miljoenen niet binnenstromen moet de rust bewaard blijven. Dit seizoen is de middenmoot, wie weet de subtop, het hoogst haalbare. Accepteren en er naar handelen. Voorlopig moet Feyenoord zich richten op Heerenveen, Roda JC, Vitesse, NAC Breda en Groningen. Ajax, AZ en PSV zijn te ver weg. Laat Erwin Koeman blijven en rustig werken aan een stabieler team. Laat jeugdspelers inpassen en bewijzen dat ze op langere termijn beter zijn dan al die aangekochte tweede garnituur in de vorm van Saïdi, Pardo, Bahia etc etc.

Geknipt voor zijn vak

Vandaag dan eindelijk naar mijn kapper geweest. Weer door Marco geknipt. Marco is van mijn leeftijd en een aardige gozer, die weinig woorden nodig heeft om me goed te knippen. Als kind had ik een verschrikkelijke hekel aan de kapper, vooral omdat ik niet wist wat ik moest zeggen als me gevraagd werd hoe het geknipt moest worden. Een dergelijke weerstand heb ik nog steeds bij het kopen van kleding en in mindere mate schoenen-voor-mijzelf. Bij deze kapper ben ik mijn gêne kwijtgeraakt en ben ik volledig op mijn gemak. Ken de namen van de andere kappers (Suzette, Susan, vroeger Stefan en de eigenaar Hans). Dat geeft al rust, als je weet wie er zit en zij kennen mij inmiddels ook. Kennen de situatie van het NSG, weten wat ik doe en we wisselen veel koetjes en kalfjes uit. Niet alleen maar voetbal, waarin je zonder risico tegen de hard core Utrechters kon zeggen dat je voor Feyenoord bent, maar ook over werk. Telkens als ik daar zit ben ik me bewust dat deze mensen een vak hebben. Net als mijn ouders. Mijn moeder was juf, mijn broer en vader zijn musici en mijn zus is sociaal werker (zij het in een specifieke setting). Allemaal HBO-ers terwijl Sjaak dan wel de titel drs. mag voeren maar als Geograaf eigenlijk niks is. Vandaar de hang naar het houthakken, vandaar de intense beleving in het trainen en leiden van het voetbalteam. Dan is alles duidelijk: wie je bent en in welke hoedanigheid.

Deze week gaf Sjaak voor het eerst les op school. Een introductie Staatsinrichting voor groep 7, de klas van dochter Olijf. Stof die in 5 VWO nog lastig is en kennis die bij zo heb ik ooit ervaren tweedejaars rechtenstudenten nog vaag is. Een uur praten was te lang en op een gegeven moment was het op. Dat vonden de kinderen ook, maar het hele uur waren er toch opgestoken vingers. Relevante vragen, slimme linkjes die de kids legden. Grapjes die redelijk overkwamen. Een applausje na afloop en een hoopvol- vragende blik de dag erop vaan een klasgenootje van Olijf toen ik langs kwam. Vergezeld met de woorden: 'kom je weer vandaag??'. Over twee weken mag ik weer, dan iets vertellen over de Rechtspraak ter voorbereiding van het bezoek aan de rechtbank alhier. Sjaak genoot ervan en ziet er naar uit. Misschien toch nog een vak in de vingers?

Wielerklassieker

Sjaak leest weinig boeken, maar de boeken over wielrenner gaan erin als koek. Mede daardoor is Sjaak goed op de hoogte van allerlei wielermythes. Zoals de val van Van Est, in het geel, op de Aubisque. Of de Algerijn Zaaf die met een paar flessen wijn achter de kiezen, die hij stervend van de dorst tot zich had genomen terwijl hij voorop lag, verkeerd terugreed en het peloton tegenmoet ging. De leverstoot op de Puy de Dôme die Merckx kreeg; de fenomenale tijdrit van Lemond waarin hij Fignon versloeg. Het overlijden van de kersverse wereldkampioen Monseré, die tegen een auto reed. Enkele jaren later stierf ook zijn zoontje op de fiets die hij van zijn oom, de bizarre doch dieptrieste coureur Freddy Maertens, had gekregen. Recent nog de zelfmoord van Pantani, die zich in goed gezelschap weet van mede-Tourwinnars Ocaña en Koblet. Wielrennen staat meer dan welke sport dan ook voor emotie, lijden, heroïek, glorie en genadeloosheid.

Zaterdag schreef Paolo Bettini zijn eigen hoofdstuk in de wielermythologie. Bettini is de beste klassiekercoureur van de afgelopen 10 jaar. En ook nog een sympathiek mens. Dat weet Boogerdje als geen ander. Boogerd is mijn favoriet alleen al omdat hij ook weet dat Bettini van een hogere klasse is. Boogerd vindt het gerechtigheid dat Bettini afgelopen september wereldkampioen wordt en is blij dat die titel op zíjn palmares kon worden bijgeschreven. Voor alle duidelijkheid, niet die van Boogerd, maar die van Bettini. Boogerd kent zijn plek, een prima coureur, maar geen Bettini. Bettini verloor ruim een week na zijn wereldtitel zijn oudere broer. Was ten einde raad, kon niet meer fietsen en beschouwde zijn seizoen als over. Maar toch stapte hij in de Ronde van Lombardije op. De mooiste klassieker die er is, spreekt Sjaak. Alleen de echt sterken fietsen dan nog en die toppers eindigen steevast vooraan. Boogerd heeft nog nooit gewonnen maar is steevast in de top 5 terug te vinden. Sjaak zal huilen als Boogerd nog een keer 'Lombardije' wint. Liever nog dan 'Luik'. Luik is smerig, Lombardije is de frisse nazomer voorbij, markeert de grens tussen nog op de fiets kunnen zitten en er níet meer op kunnen zitten. Lombardije is de blik vanuit de prille herfst naar de nog verre lente. Lomardije is nog één keer volle bak, langs de schitterende wegen rondom Como en Bergamo. Lombardije is het verlangen naar het volgende seizoen, waarin alles beter zal zijn en het leven nieuwe kansen zal bieden. Lombardije is het laatste drankje en kus die je met je geliefde deelt voordat zij voor lang naar een ver oord reist.

En juist daar vond de remonte van Bettini plaats. Bettini kreeg vleugels, reed zijn vluchtmakkers aan gort, stortte zich langs ravijnen en door scherpe, gemene bochten met een duidelijk doel. Winnen voor zijn broer, of anders zijn broer achterna met zijn kamikazerit. Het werd alles. De totale ontlading, huilend op de fiets, in de regenboogtrui. Sjaak werd even stil toen hij het op de radio hoorde. Een klassieker erbij.
Boogerd werd achtste.

Overname

Mogelijk krijgt Feyenoord een nieuwe mecaenas in de vorm van Steven Rottier, die serieuze overnameplannen heeft. Deze eigenaar van een softwarefabriekje, Davilex heeft grootse plannen waaronder het terughalen van Dirk Kuyt. Nou heeft Feyenoord een jaar of 15 geleden een dieptepunt gekend onder het HCS-tijdperk. Jorien van den Herik, groot geworden in het dakdekken, heeft daarna de boel opgepakt en op zijn bekende arrogante manier op de rails gezet. Een paar keer de beker, twee keer kampioen en één keer de UEFA-cup. Voor ons supporters kruimels waar we eigenlijk best tevreden mee moeten zijn. Sjaak weet niet of het 'oprotten van de Grote Kale Leider' wel de juiste stap zal zijn om uit de impasse te komen. Zo'n software-jongen is toch een beetje snel geld al heeft hij kennelijk wel in de jeugd van Feyenoord gespeeld. Waarom nemen de havenbaronnen het niet over of een grote multinational als Unilever of Shell? Met Fortis als sponsor is het kennelijk toch een beetje tobben.

Maar het idee van wat oude spelers terughalen is best aardig. Als je een lijstje maakt van spelers die de laatste 10 jaar bij Feyenoord hebben gespeeld krijg je een elftal dat nog steeds makkelijk mee zou moeten kunnen in de subtop.

Doel: Dudek
Achter: van Bronckhorst, Pauwe, Bosvelt, Emerton
Midden: Tomasson, van Persie, Buffel
Voor: Bona Kalou, Kuyt, Salamon Kalou

Roomscher dan de Pausch

Duitsers blijven verbazen. Tijdens het WK voetbal van enkele maanden geleden speelden de Duitsers fris en aanvallend voetbal. Iedereen die naar Duitsland op vakantie is geweest zegt dat het een ideaal land is met een vriendelijke bevolking. Ongegeneerd hard rijden op de Autobahn is grotendeels aan banden gelegd. Welk modern groot westers land heeft een vrouw aan het hoofd? Duitsers zijn niet meer vertrouwd Duits zoals vroeger. Sjaak vindt desondanks het feit dat de Duiters verreweg het meest Firefox gebruiken toch wel weer verrassend. Microsoft IE staat voor degelijk, weinig avontuurlijk en gezagsgetrouw. IE staat nu eenmaal op de computer en dat gebruiken we dan ook maar. Firefox, of nog exotischer, Safari, Opera of Netscape: dat staat voor recalcitrant, verzet tonend tegen de almachtige mannen uit Noordwest Amerika. Dus zou je denken: we lopen hier voorop in Nederland met dergelijke browsers, alternatief als we zijn. Niets is minder waar, we zijn Roomscher dan Pausch en sinds het CDA weer bovenaan in de peiling staat is dat ook wel weer logisch. Nergens in de wereld gebruikt men zoveel IE als bij ons. Waar komt de paus eigenlijk vandaan?

Lenette

Zaterdag vielen Sjaak en de VdH in bij een tv-uitzending van het programma Vedette van Lenette van Dongen. Sjaak is al langer enthousiast over haar. Ze is veelzijdig; kan goed zingen, dansen, heeft echt iets te vertellen en niet onbelangrijk: ze is grappig! Niet altijd, haar zelfspot is wel eens too much, maar over het algemeen kan ik haar (vrouwen)humor wel goed hebben. Logisch: 'je bent zelf een vrouw' riep de VdH. Kan best, niets is onmogelijk want Lenette is ook in zekere zin 'een wijf met kloten'. Zo noemden een aantal studiegenoten, verenigd in een pseudo-brallerig clubje met de wat obscure naam 'Ons Genoegen' ooit geografiestudentes die kennelijk iets stoerder waren dan de doorsnee studiegenotes. Sjaak hoorde weliswaar 'uit pricipe'vooral nooit bij Ons Genoegen maar kon wel iets met deze geuzennaam. Zijn ex-vrouw kwam ook uit die contreien en met haar zag hij in 1999 het programma Jagadamba, om weer naar Lenette terug te keren. Daarin zong ze het prachtige Dream of Columbus. Sjaak kocht het Cd-tje na afloop van haarzelf met een dankbaar 'ik heb genoten'. Een vriendelijk knikje en een 'graag gedaan' was zijn deel. Het gesigneerde CD-tje is bij de ex in de boedel gekomen. Tijd dus, een jaartje of 7 later, om met de VdH naar een programma te gaan en een nieuw CD-tje in de collectie te scoren.

Beta beter?

Vandaag een kleine upgrade gedaan van mijn blogger-software. Geen gepiel in de template meer met nauwelijks kennis van HTML, maar gewoon een handig tooltje. En om mijn kleine 'ons-kent-en-vooral-leest-ons'-kring te soigneren geen linkjes maar directe feeds van de laatste twee in de rechterzijbalk.