Adieu enfants

Ooit zong Sjaak een beroemd Frans liedje voor een vertrekkende rectrix. Ingestudeerd door juf Van Koningsbrugge, uiteraard lerares Frans. Deze week was het andersom op onze school. De oudste dochter nam afscheid van de bovenbouw (en dus van school) en de middelste dochter van de middenbouw. Werden we vroeger aan het eind van het schooljaar de klas uitgezet met een rapport en een schimmige vorm van dank voor bewezen diensten, nu wordt het echt gevierd. De Jenaplanschool kent 4 'bouwen' van elk 2 jaargangen. Elke 2 jaar is het raak en wissel(t)je (kind) van bouw. Van de kleuters naar onderbouw is het uitglijden, van onder- naar middenbouw 'doorsluizen' en de laatste overgang naar de bovenbouw gebeurt via het 'opklimmen'. Het idee is telkens hetzelfde: de oude leerkracht neemt afscheid van het kind, dat via een 'reis' bij de nieuw leerkracht aankomt. Die heet het kind welkom. Mooi symbolisch: het kind maakt zelf de stap maar weet zich geborgen door de volwassenen. Voor gevoelsmens Sjaak die wel met enig ceremonieel besef is behept al genoeg aanleiding voor rillingen en tranen.

Het vervolg in de klas van de middelste dochter gisteren gaf de neksslag. Net als bij de oudste dochter de dag ervoor had vandaad de juf voor elk van de vertrekkende kinderen een gedichtje gemaakt. Op die manier werd elk kind apart belicht en in zijn eigen kracht neergezet. De klas-met-de-moeilijke-start dit jaar zat er nu hecht bij. De juf zat trillend en bloednerveus haar prachtige gedichtjes voor te lezen en kreeg van elk kind de respons die paste bij het kind. Sommigen reageerden onverschillig, andere kinderen beseften dat het een mooi moment en gebaar was. Sjaak trilde mee toen zijn dochter als een dapper meisje werd benoemd. Inderdaad juf, goed gezien en fantastisch dat je dat alles durfde.

Geluksrondjes

Dit weekend was in Maastricht het NK Wielrennen. De afgelopen jaren werd dit in Rotterdam gehouden en mocht Sjaak met een flink aantal anderen over het parcours van de profs jakkeren. Destijds al een blogje waard. Dit keer in de meest Buitenlandse stad van ons land dus en de VdH en Sjaak maakten er een leuk weekend van. De start was in alle vroegte, dus alle tijd om te kijken of Theo Boot er was. Niet gezien. Het sfeertje was gemoedelijk en prettig; allemaal liefhebbers die graag een stukje gingen fietsen. Maastricht is ook veel geschikter dan Rotterdam voor zo'n NK. Het parcous, oa. over de Maasboulevrad, de Markt, de Pietersberg en een klimmetje in een villawijk net buiten het centrum was fraai. De entourage rook naar wielrennen, de bij uitstek katholieke sport die in het land van 'Dagboek van een Herdershond'zo goed gedijt. Het was mooi om in elk rondje Maastricht steeds meer te zien opstaan. De stad was uitgestorven om 7.15 toen we aan de start stonden en om 10.00 was er volop leven.

Sjaak was erg gelukkig tijdens de tocht. Op een autovrij parcours, waar tientallen vrijwilligers de wegen vrijhouden, mét tijdmeting, onder een opkomend zonnetje. Wetende dat in de goede jaren het allemaal sneller ging, maar met het krakende klichaam ging het nogh best. Op basisconditie, ervaring en karakter ik toch bijna 80 km in ruim 2 uur en 40 minuten reed, zonder kapot te gaan. Voetbal, tennis, hardlopen lijkt allemaal niet meer te gaan, maar dit dus wel. Een goede generale voor de Dolomieten van volgende week.

Vette cijfers

Voor de optimisten onder ons: cijfers bewijzen niks en tradities zijn er om doorbroken te worden. Maar de afgelopen 25 jaar wonnen 'we' maar één keer van Portugal. Daarentegen heeft Portugal sinds de jaren '60 niet veel meer op WK's gepresteerd dus één statistische reeks gaat doorbroken worden.

Voor alle duidelijkheid: de cijfers gingen niet over het aantal gele en rode kaarten

Over cijfers gesproken: vandaag verscheen een geruststellend bericht. Een deelnemer aan het WK weegt 90,5 kg bij 183 cm. Exact Sjaaks huidige fysiek. Dat is maar 500 gr te veel. En dan te bedenken dat Sjaak weer elke dag buikspieroefeningen doet. Vette cijfers hoor!

Moetbalvoe

In ons NSG is het bon ton om woorden te verbasteren. Verbasteren heet dan bijvoorbeeld ‘vanbasteren’, de ‘r’ wordt als ‘l’ uitgesproeken, refererend aan de tijd dat de jongste dat zo plachtig deed of we verwisselen in woorden enkele medeklinkers. Voetbalmoe wordt in die systematiek moetbalvoe. Sjaak was dat gisteren en het was tijd voor een rustdag. Natuurlijk, de wedstrijd ging niet echt ergens om, eigenlijk was iedereen vooral zo opgelucht omdat we geen pak slaag van de Argentijnen hebben gekregen. Maar bijna twee weken en 40 wedstrijden verder komen de grenzen van wat je als liefhebber aankan wel in zicht. Dus zonder probleem het eerste kwartier van de wedstrijd gemist, de VDH die ondertussen het uitzoekwerk van de schoolfoto’s deed en zelfs mocht Sjaak tussendoor bij hoge uitzondering ongehinderd ‘teleteksten’. Kortom slapte en concentratieverlies bij de volgers. Even een dagje niks. De poule des doods bleek uiteindelijk een kuuroord. Vandaag met de groep van Ghana, Italie, Tsjechië en de VS hebben we echte bijltjesdag.

Lonkend perspectief I

Als kind en beginnend tiener groeide ik op in Rotterdam Noordoost. Al eerder schreefik erover. De wijk is op de achtergrond van het verder idyllische plaatje van de Rottemeren te zien. De Rottemeren lagen op ongeveer 10 km van mijn huis en waren het podium voor mijn eerste racefietsescapades, vele kilometers hardlopen en mislukte pogingen van mijn zus om mij enthousiast voor het zeilen te krijgen. Tijdens het fietsen van het 'rondje Rotte' was het keerpunt de spoorbrug Gouda - Den Haag, die parallel aan de A12 loopt. Rechts de molens, keren en dan weer aan de andere kant terug bnaar Rotterdam. Als spoorfanaat leefde ik naar dat punt toe en stelde me voor hoe het was om in die passerende treinen te zitten en naar mijzelf te kijken. Die lijn, daar kwam ik nooit op want 'ons' station was Rotterdam Alexander. Later zou ik daar wel rijden en naar datzelfde punt kijken, maar dan vanuit de trein. Het lonkend perspectief van een andere waarneming van dezelfde gebeurtenis. Zoals Frans Weisz dat zo mooi verfilmde in 'Bij nader inzien'.

Vandaag reed ik weer eens per trein naar Den Haag, een ritje dat ik een aantal jaren dagelijks deed maar nu nog 3 tot 4 keer per maand. Ik kijk dan altijd even uit het raam naar de Molens en de Rotte en bedenk me dan hoe het er ongeveer uit moet zien vanaf de andere kant. Ook dat perspectief lonkt dan weer.
Een paar kilometer verderop is een heel ander lonkend perspectief. De nieuwe HSL kruist daar de A12 en deze animatie geeft alvast een impressie.

Vriendschap

Een geel weekend in het NSG, maar Sjaak's dochter is de hort op. Twee feestjes met een overbruggend logeerpartijtje. Niks bijzonders voor bijna 10-jarigen, ware het niet dat het vriendinnetje betreft die al langer verhuisd zijn. Op jonge leeftijd gaat dat zo, kinderen verhuizen, hartsvriendinnen verdwijnen en nieuwe wegen worden ingeslagen. Het Goede Doel bezong het, Sjaak verloor zijn eerste vriendinnetjes door verhuizingen uit het oog (dank zij Schoolbank.nl is er met een weer af en toe contact) en recent vertrok ons NSG uit Lunetten en werden onze buurmeisjes van hun eigen vriendinnetje beroofd.

Maar hoe anders kan het gaan. Dochter zat met Vriendinnetje I & II is de kleuterklassen. Vriendin I & II zaten samen op de chrèche en kennen elkaar bijna hun hele leven. Dochter mengde meteen al goed en vele speelafspraakjes, 'boterham-etensessie' en logeerpartijtjes volgden. Vriendin I vertrok naar Houten. Het contact werd minder maar bleef. Vriendin II ging naar Arnhem en was ontroostbaar omdat ze dan weg moest van Dochter. Alleen verkaste Dochter binnen Utrecht en zou blijven zitten toch de scheiding hebben betekend. Zelfde verhaal daarna: contact minder frequent, maar wel in stand gebleven.Elke keer als de meiden elkaar zien pikken ze meteen de draad weer op en is het alsof ze elkaar nog dagelijks zien.

De driehoeksverhouding houdt nu al enkele jaren stand. Wellicht ook door de vaders die elkaar graag mogen. Met Vader I zag Sjaak Van Persie debuteren en voorzagen zij direct een grote carrière. Met Vader II liep Sjaak hard, al discussiërend over complexe Russische filosofen, de Symphonieë van Beethoven en de kracht van het hier en nu. Dát contact mist Sjaak ook wel al zijn er weer nieuwe leuke ouders voor in de plaats gekomen.

Dat de dochter van een van Sjaak's beste vrienden, bij Vriendin I & II op de crèche zat, ook zij (naar Zutphen) is verhuisd en zij met dochter toch ook nog een dikke vriendschap onderhoudt maakt het fenomeen vriendschap alleen maar mooier.

Rum, cola en Leo

If you ever go down Trinidad, they make you feel so very glad
Calypso sing and make up rhyme, guarantee you one real good fine time
Drinkin' Rum and Coca Cola, go down Point Cumana
Both mother and daughter, workin' for the yankee dollar...

Vandaag spookte het liedje van de Andrew Sisters door mijn hoofd tijdens de bijna heroïsche wedstrijd van Trinidad en Tobago tegen Engeland. Als het nou eens 0-0 was gebleven en ze dan van Paraguay zouden winnen. De volgende ronde halen.... Dan zou Leo toch een plekje naast de rum en cola hebben verdiend.

Dubbel D

Mijn goede vriend en voormalig collega Kees -helaas veel te vroeg overleden- wilde altijd erg graag een 'baas'. Wellicht stammend vanuit zijn roots, die in een rooms arbeidersgezin lagen, en waar een klassenmaatschappij wel zo overzichtelijk was. Sjaak was nimmer een 'baas' van hem, maar meer van deze tijd 'leidinggevende'. De rol van 'baas' lag meer bij Coef, die indertijd nog alleen directeur van onze club was. Inmiddels zijn we een duo-directie en zijn we dagelijks elkaars baas. Of juist weer niet, want in een collegiaal leiderschap, zijn compagnons per definitie niet ondergeschikt naar elkaar. Onze medewerkers hebben een beetje moeten wennen, maar volgens Sjaak staat het nu allemaal wel. De dubbel D heeft zich 'gezet'.

Maar sinds vandaag heb ik daarnaast ook echt een 'baas'. Tot nu toe zeiden we wel dat Marja-van-de-Raad onze baas was, maar bleef het een beetje in het midden hoe ver dat ging. Maar als de secretaris-directeur, door ons liefkozend ook wel 'de SD' genoemd, een functioneringsgesprek met je houdt wordt het menes. Vorige week was Coef aan de beurt, vandaag mocht Sjaak. Marja was tevreden over ons. We hebben veel bereikt in de afgelopen jaren, stralen veel enthousiasme uit en hebben onzelf op de kaart gezet. Wel zijn weaf en toe wel iets te emotioneel. Maar als we uit de bocht vliegen horen we het echt wel. Marja was ook blij met de duo-directie en vond het goed werken. Kortom een fijn gesprek.

Dat de dubbel D vol warmte is bleek gisteren maar weer eens. Coef had een mooi boek voor me gekocht en zijn milde spot over mijn gekoketteer met mijn Rotterdamse afkomst is weer in het juiste perspectief geplaatst.

Herders

Waar de avondvierdaagse al niet goed voor is. Vele blogjes, ouder herinneringen en verrassende contacten. Gisteren liep ik met 'de mannen' mee voor ruim 10 km en kwamen we Jan en Victor tegen. Jan is de vader van Victor en medeleider van de F9, het team van onze zonen. Jan is een rustig persoon. Treedt niet direct op de voorgrond, en hij is niet lang van stof. Desondanks heeft hij een eigen uitzendbureau opgezet en dat loopt volgens hem goed. Daarover pratend kwam het gesprek op het fenomeen aquisitie en onzekerheden die een eigen bedrijf met zich mee brengt. Sjaak is van mening dat aquisitie synoniem is met leuren en bedelen, maar Jan vond dat nou juist het leuke. 'Mensen helpen bij problemen waar ze zich niet eens van bewust zijn' was het verfrissende antwoord. Enkele honderden meters en dito onderbrekingen door Vctor later, vervolgde hij met: 'je hebt jagers, en je hebt herders'. 'Jij (Sjaak dus) lijkt me een typische herder'. Afgezien van lichte verwarring dit soort niet vaak voorkomende directheid met zich meebrengt, moest deze even landen. Sjaak is wel bekend met sociaal-psychologische concepten als teamrollen, 'nullen, énen, negens etc..' en situationeel leiderschap. Vaak gekoppeld aan onheilspellende namen als Mintzberg, Mazlov, Pavlov en Korsakov. Maar deze was nieuw. Enkele uren later thuis, in een benauwde slaapkamer viel het muntje. Sjaak als herder. Inderdaad is Sjaak niet direct een jager. Neemt niet direct een pannenkoek van de stapel maar wil eerst ronddelen en zorgen dat iedereen heeft. Houdt graag het overzicht van achteruit en dirigeert vervolgens wel iedereen die wil luisteren in zijn gewenste richting. Sjaak gaat niet voor de lol nieuwe paadjes in of onbekend terrein in, maar als eenmaal één schaap over de dam is wil hij wel meegaan. Kortom: 'Sjaak kan er wel iets mee'. Een bruikbaar concept in de beschouwing van zijn verstandhouding met zijn zakelijke partner en zijn 'eigen' VdH Beiden overwegend 'jagers', óntdekkers, bewust-niet-planners, mensen die graag buiten de conventies treden en veelal een duidelijke en nadrukkelijk mening hebben. Sjaak schiet daarbij vaak in de herdersrol, bedrijfsman zoals de VdH dan fijntjes analyseert. En zoals zo vaak: de jager heeft herders nodig en andersom. Iemand die op de kudde past als 'papa' op jacht gaat. Maar zonder jagers heeft de kudde niet te eten of blijft deze in kringetjes lopen. En de kunst is om op de juiste momenten te combineren. Opbouwen van achteruit is zo slecht nog niet.

Herkenning herkend

Herkenbaar? Jarenlang denk je toch de enige te zijn die aan een gebeurtenis levendige herinneringen te koesteren, totdat je er achter komt dat er een 'partner in crime'is. Dankzij het bloggen en de comments kun je ze ontdekken. Zo had ik elk jaar bij de avondvierdaagse het WK van 1978 nog goed voor ogen. Nederland speelde daar in de tweede ronde een wedstrijd tegen Oostenrijk die ze verrassend met 5-1 wonnen. Die wedstrijd werd gespeeld op één van de avonden van de avondvierdaagse. De 'wave' die door de groep ging na wéér een goal van Oranje komt telkens als ik weer in de massa opga weer even terug. Tot vervelens toe vertel ik het anderen, tracht ik zonder resultaat de kinderen dit mee te geven en vind ik me zelf misschien wel een beetje oubollig om dat zo te koesteren. Maar op het blog van Ina werd ik voor mijn gevoel toch uitgenodigd om dit te melden. In een uitgebreide reactie op een leuk blogje over het WK-gevoel. De herkenning van iemand die ook levendige herinneringen koestert en deze in verband brengt met gebeurtenissen of personen. En wat blijkt: deze herkenning wordt herkend. Heerlijk toch; graag gedaan, Ina en ook bedankt!

Kampgeest

In vroeger tijden was het zomerse voetbalkamp van mijn clubje uit Rotterdam (SVDP, inmiddels een troosteloze fusieclub geworden)een van de hoogtepunten van het jaar. Onder leiding van mensen als Alex van Lieshout en Hans Ulrich gingen we een week naar een veelal Brabants plaatsje (Dorst, Loon op Zand, Boxtel) met een groep van ca. 45 jongens in de leeftijd tussen 9 en 16 jaar. Droppings, een omgebouwde varkensstal als kamphuis, witte boterhammen met boter én pindakaas, speurtochten, zwembadbezoeken, sportcompetitie, vossenjacht, bonte avond: het was er allemaal. Jong en minder jong mengde als vanzelf en de mix van Hillegersbergse kak en Oude Noordense straatwijsheid ging -achteraf gezien- vrijwel probleemloos. Negen jaar op rij ging Sjaak mee, eerst als speler, later als leider, een rol waar ik vanzelf ingroeide.

Dit weekend kwamen deze kampen weer terug tijdens het kamp van mijn nieuwe voetbalclub waar ik nu leider ben van het team van mijn zoon. Zonder de kleinschaligheid van weleer en een andere aanpak was het toch een leuk kamp. Voor sommige spelertjes was alleen zelfs een weekend al te veel. En dan is het moeilijk om tijdens een bingo je aandacht erbij te houden en het medogenloze 'valse bingo, valse bingo, valse bingo' te moeten ondergaan van een gretige menigte kinderen die maar wat blij zijn dat daarmee hun kansen op een prijs intact blijven. Je ziet de muurbloempjes wat verloren rondlopen, vol ontzag opkijkend naar degenen met een grote mond en/of een duidelijker status in de groep, meestal op basis van voetbalcapaciteiten afgedwongen. Je ziet kinderen van alles genieten en zich goed redden, je hebt ook kinderen die na een dag al heimwee krijgen en de tijd werkelijk uitzitten. En iedereen is gesloopt. Mijn zoon kon zich niet voorstellen dat we dit een week volhielden. Dat lukte ook niet, na een kamp moest je bijna 2 dagen fulltime bijslapen om weer normaal mee te kunnen draaien.

Met terugwerkende kracht kwam mijn eigen ervaring weer terug. Het eerste kamp in Garderen, in 1978 was aanvankelijk een beproeving. Aansluiting bij het verkeerde groepje zoekend (dat van de schreeuwers), de weg nog niet wetende was het niet gemakkelijk. Na 4 dagen won ik een sportonderdeel (hardlopen) en verwierf ik een beetje status. Sjaak bleek een aardige voor speurtochten ed. en daarin kon ik ook mijn ei een beetje kwijt. Het kamp eindigde in de plus daarmee. De jaren daarna was kamp synoniem met habitat. Als een vis in het water voelde ik me en samen met Doesbrand en de gebroeders van de Marel bouwden we een kampliedjes/stukjes traditie op voor de Bonte Avond, dingen die hoog gewaardeerd werden door leiding en medespelers. Zo vond iedereen zijn weg. Wat mij betreft doen de muurbloempjes van nu hun voordeel ermee.

Achtbaan

De afgelopen jaren heeft Sjaak regelmatig het gevoel gehad in een achtbaan te leven. Vooral de echtscheiding van 5 jaar geleden bracht dat teweeg: volstrekt geen grip op wat er gebeurt, je wordt alle kanten op geslingerd, elke oriëntatie is weg. En uiteindelijk overleef je gewoon al die ernstige zaken, waarvan je op de momenten zelf denkt dat ze het einde der tijden inluiden. Daarna kwamen geen extreme schroeven en loopings meer, maar wel een zwaar terrein met vele wendingen. Inmiddels lijkt de achtbaan tot rust gekomen.

Constante in al die jaren (en de jaren ervoor) is het jaarlijkse bezoekje aan de Efteling. Altijd 'van de airmiles' die we voor Moeders sparen en uiteraard was ze er ook nu weer bij. Zij het met 5 bypasses en een nieuwe hartklep en hoewel zew weer als een kievit meedoet wa het niet zo slim om die hartonderdelen te testen in de Vogelrok. Mijn ex vond naar de Efteling gaan ook erg leuk, en gings zelfs soms ook zonder Sjaak extra met haar jongste zus en beider dochters. De VdH heeft minder Beleving, maar haar kroost des te meer en de bij dat deel aanwezige hoeveelheid lef en sensatielust heeft drempelverlagend op mijn deel van het NSG gewerkt. Er wordt meer gedurfd nu; dit jaar was de primeur voor de Pegasus, de Vogelrok en de Bobbaan. Ook mijn kinderen durven zich over te geven aan het loslaten. De Python was nog te pittig; er zit nog iets van Sjaak's genen, want die maakte pas op zijn 36e daar zijn debuut. In elk geval was het Sprookjesbos dit keer voor de groeten voor het eerst niet meer een 'place-to-go'. Tijden veranderen inderdaad, en mooi om zo regelmatig te kunnen peilen hoe je kinderen groeien en zaken ontgroeien.

Terug naar de achtbaan: vandaag kwamen diezelfde ex-schoonzus met dochter tegen (we wisten dat ze er zou zijn, maar bij de eerste de beste attractie zagen we elkaar al) en waren de nichtjes weer samen in de Efteling. We fuseerden voor de verdere dag en het was erg gezellig. Oude herinneringen opgehaald en nieuwigheden uitgewisseld. Ook zij heeft een NSG en herkende dus de situatie meteen en kon de harmonie en souplesse tussen de kinderen goed op waarde schatten. Ook hier bleek dat na een heftige tocht je ook weer bij het begin uitkomt en gewoon opnieuw een -vertrouwd- rondje kunt maken.

Ouder worden

Als kind dacht Sjaak -toen al graag de dingen ruim van tevoren bedenkend- wel eens aan hoe hij later als vader zou zijn. Hij kwam vaak uit bij een modelgezin met een jongen en meisje, keurig getrouwd met een mooie, lieve vrouw (model volwassen Petra, de onbereikbare jeugdliefde van weleer) en wonend in de bossen ergens in het oosten van het land. De maragrine- en Pickwick-reclames uit de jaren'70 waren zo'n beetje de referentie voor hoe het leven later zou worden. En met die verzameling geluk zou hij dan vaak fietstochtjes door diezelfde bossen maken. Fietsen door de bossen was zo'n beetje het summum van harmonie. Op vakanties in Baarn, bij tante Ria en ome Cor kon dat (naast het quizzen en het discussieloze sport-in-beeld-kijken) al haalde Sjaak destijds niet de afstanden die ome Cor met zijn zoon Hendrik-Jan (die een evenbeeld van Alexander Pechtold is overigens) achteloos wegtikten.

Vandaag reed Sjaak, inmiddels ouder geworden, met zijn zoon en leenzoon een tochtje. De mannen hadden hun nieuwe fietsen opgehaald en wilden die graag écht uitproberen. Wij langs stille weggetjes richting Lage Vuursche, maar dat haalden we niet. Zoon was te moe en de uitspanning enkele kilometers eerder bood rust en aansterking. De heren, 8 en 9 jaar oud genoten van appeltaart en pannenkoek en Sjaak ook. Hoe anders is het geworden. Geen BlueBand-gezin, maar een NSG. Dat je regelmatig moet 'uitleggen', dat veel plannen en overleg vergt, met huidige- en ex-partners. Met deuken en deukjes in de ziel, maar ook met de verrijking van een aanvulling van drie spruiten uit een andere hoek. De jongens, in heel veel zaken elkaars tegenpolen, groeien steeds meer op als broers en bijna de hele tocht heb ik achter ze gereden. Het was alsof ik weer met mijn eigen broer reed. Nooit gedacht dat ik zo veel ouder zou worden.

Foppe

Er zijn weinigen die zich zowel onder de prominente landgenoten kunnen scharen en tevens door vrijwel iedereen sympathiek gevonden worden. Maxíma (in het pré Rita-tijdperk kon ze zomaar Nederlandse worden, dat zou nu wel anders zijn) is er zo één, maar we hebben ook Foppe. Foppe de Haan is een fenomeen. Hield het bijna 20 jaar vol als trainer bij Heerenveen en dat was een verademing in de opportunistische voetbalwereld. Foppe bleef rustig, nam en neemt geen blad voor zijn mond, spreekt een heerlijk taaltje en blijft sympathiek. Foppe is in zijn nadagen bondscoach van Jong Oranje en die rol als vaderlijke (of nog ouder) begeleider van een groepje op schoolreis. Sinds Foppe, die je nooit op iets briljants of onnavolgbaars in zijn uitspraken kunt betrappen, lopen de jeugdteams als en tierelier. Halve finales, aardig voetbal, professioneel spel. Vandaag was Foppe's finest hour. Zijn team bereikte de finale van het EK onder de 21 jaar. Een mooie prestatie, 3-2 naverlenging, feest bij de jongens, maar wij wilden Foppe horen. En ja hoor, in zijn brabbelfries vertelde Foppe dat het 'm geen moer uitmaakte of het verdiend was. Hij vond dat de tweede helft beter liep -een 2-0 voorsprong werd uit handen gegeven- dan de eerste en daarmee was hij de enige op het Westelijk Halfrond die dat vond. Maakt niet uit: je houdt toch van Foppe en kennelijk is zijn nuchterheid en dundoenerij precies wat er nodig is. Jongens zorg namens ons voor Opa zijn eerste internationale succes en win zondag!

SCG?

Het is 'onze' eerste tegenstander op het WK. Servië én Montenegro. En wie weet spelen de jonkies de finale in Portugal tegen dit land. Dat straks verder gaat als Servië, maar nu is het dus nog mét Montenegro. Leuk als die tegen Trinidad en Tobago moeten spelen. Die vormen samen al een hele poule. En wij moeten het met Vennegoor óf Hesselink doen. Bij voorbaat kansloos. Maar terzake: in de landcodes staat Servië en Montenegro als SCG aangeduid. Waar staat dat voor? Vroeger had je de FRG. Dat was West-Duitsland op zijn Engels (Federal Republic Germany), niet te verwarren met de GDR (German Democratic Republic), hun oostelijke vrienden.

Wie biedt: waar staat SCG voor? Typisch een vraag voor geograafjes uit Deventer-Oost.