Passie voor Passi

Voor mijn beperkte, doch trouwe lezersschare een attendering dat ook het fietsblogseizoen weer is geopend: Passie voor Passi

Visvijver

Elk voordeel heeft zijn eigen nadeel en andersom. De VDH heeft sinds dit weekend een eigen weblog. Schrijft ze dat ineens vol met allerlei leuke, goed leesbare stukje s. Waaronder een item dat ook bij Sjaak in het hoofd zat. We vissen dus in dezelfde vijver. Dat zal even wennen zijn, maar er zijn ook nieuwe mogelijkheden. Zoals het verhaal van twee kanten belichten of een licht-huiselijke polemiek via de blogs spelen. En in elk geval heeft deze situatie weer een blogje opgeleverd. Inderdaad elk nadeel heb zijn voordeel.

Dato

In mijn eerste jaren als ambtenaar reisde ik af en toe naar Leeuwarden om de plaatselijke procureur-generaal, Dato Steenhuis, bij te praten over de projecten die we deden. Dato´s kindje was het CJIB en wij zorgden dat het CJIB meer en anderssoortige zaken kon gaan afdoen. Dat ik Dato mocht zeggen vond ik als relatieve snotneus al heel wat, maar hij was oprecht geìnteresseerd in wat we deden, vond het belangrijk dat het allemaal goed liep en hij wilde zijn nek er wel voor uitsteken. Dat hij ongenuaceerd was, was geen geheim. Dato kokketteerde ook wel met die karaktereigenschap en in de stoffige, wat sjieke wereld van Justitie en OM was dat ook verfrissend. Ik heb altijd sympathie voor hem gehouden, ook al was in de jaren daarna zijn rol in diverse affaires niet even zuiver wellicht en heb ik hem al bijna 8 jaar geleden voor het laatst gezien. Mij heeft het wel verbassd dat hij niet zichzelf aan een populistische politieke groep heeft verbonden, maar wat niet is kan nog komen.

Gisteren stond weer een artikel in de kranten over deze topman van het OM. Net als de rechter die zijn vriendin (naar verluidt een callgirl achtig type uit een voormalige Sovjet republiek) in elkaar sloeg blijken de magistraten net echte mensen uit de wereld die ze bestrijden. Natuurlijk hebben magistraten een voorbeeldfunctie en kan dit alles niet door de beugel. Maar het geeft de rechtsspraak wel een menselijk trekje.

Basiskennis

Met het naderende WK Voetbal in Duitsland is het van belang om in ons NSG het niveau van basiskennis op voetbalgebied op peil te brengen. De jongens kennen inmiddels door de voetbalplaatjes van de Plusmarkt van alle voetballers de geboortedatums, veldpositie en club waarvoor ze spelen. Alle gegevens over de toeschouwerscapaciteit van de stadions staan in hun koppies en het mooiste van alles: ze stellen met de plaatjes eigen -virtuele- teams samen die vervolgens in gezamenlijkheid weer op waarde worden geschat. De meiden zijn wat minder van de feiten, maar rekken op avonden-dat-er-voetbal is graag tijd, en niet alleen om het zo laat mogelijk te maken. Als de oudste leendochter dan even de doelman van Barcelona voor je weet op te noemen en links en rechts al een rake opmerking maakt over de kwaliteiten van de spelers, is dit inderdaad een authentieke interesse. De shirtjes die mijn ex en haar vriend uit dezelfde stad meenamen voor mijn (en hun (leen)kinderen werden hier met de grootst mogelijke mengeling van bewondering, afgunst en 'leuk voor jullie' bekeken. Voor Sjaak, die graag de feitelijkheden bewaakt en bewaart, natuurlijk een graag geziene ontwikkeling (al moest ie wel weer even Googlen om de doelman van Barclona te checken (inderdaad Valdés).

Deze week werd officieel dat Maradona in 1986 met een handsbal Engeland in de kwartfinale vloerde op het WK dat in Mexico werd gehouden. De 'hand van God' bleek uiteindelijk toch Diego's knuistje. Vervolgens begon 'Sjaak's Spreekstoel'. De kinderen luisterden met rode oortjes naar de verhalen uit de oude doos. Twintig jaar geleden, op de helft van mijn leven dus, scoorde deze Maradona in diezelfde wedstrijd een veel legendarischer doelpunt. Mijn verbale relaas werd weliswaar aandachtig aangehoord, maar aangezien we in het mutimedia tijdperk leven is een filmpje natuurlijk veelzeggender. De komende weken gaat de opvoeding verder, totdat het kindervolk met behulp van internet en een nog verse harde schijf in het hoofd mij volledig zal overvleugelen.

Vlaggen(half)stokje

Levendig herinner ik me de dagen dat vroeger eind april/begin mei de vlag binnnen een week een aantal keren werd uitgehangen bij de buren. De protestante Vlastuinen waren nu eenmaal meer van het protocol dan wij katholieken. Het beeld van die vlag op 4 mei, als de zonnewering net omhoog was gehaald, terwijl we in afwachting waren van de uitzending van de Waalsdorpervlakte, komt elk jaar weer bij me op. Het was een gek moment. De hele dag was normaal verlopen en ineens ontstond er een ingetogen sfeer. Naarmate de klok de 8 uur naderde werd er minder en zachter gesproken. De posities werden ingenomen en de grote gietijzeren klok nam bezit van de woonkamer. Sjaak vroeg zich op die momenten af hoe de oorlog moet zijn geweest. Was voetbal toen ook belangrijk? Het beeld van een uitgemergelde opa die op een fiets met 'houten banden' van Rotterdam naar Wervershoof fietste om mijn -toen, net als mijn dochter nu, 9-jarige- moeder op te halen die onder de luizen zat. Oorlog was ver weg maar op dat moment altijd even tastbaar. Die ene keer dat mijn zus moest huilen van de ceremonie, dát maakte indruk. Was het zó erg allemaal geweest? Dodenherdenking werd serieus genomen bij ons thuis, al herpakte het leven zich binnen een kwartier meestal weer volledig.

Vanavond zaten we met zijn zevenen voor de buis. Ik zag mezelf in onze kinderschare terug. Voelen dat er iets bijzonders gaande is, waar je respect voor hebt, maar wel met de nodige abstractie en afstand ervaart. Met dát verschil dat we dertig jaar verder zitten. De verteller van de 'houten banden' is 25 jaar geleden overleden. De huidige opa en oma waren toen kinderen. Onze generatie heeft het belang van een dodenherdenking kunnen blijven zien. Mede door wat onze ouders ons bijbrachten, en zelf vertelden. Wat als wij grootouder zijn? Vertellen we dan wat onze grootouders vertelden? Vertellen we onze eigen verhalen, is WO II dan te ver weg? Nu hebben twee generaties al het stokje overgegeven, hoe lang en ver reikt dit alles?

Jong vernuft

Vandaag het fietsvoorjaarstraktaktiepakket opgehaald. Het heeft een hele route afgelegd maar nu is het dus thuis. Sjaak gaat SPD ipv Look, nieuw pedaalsysteem, nieuwe schoenen. Daarover later meer. Tevens een montagestandaard gekocht voor de racefiets. Terwijl het spul buiten voetbalde een en ander uitgepakt. De schoenen, pedalen en plaatjes komen morgen en hopelijk gaat dat in één keer lukken. De montagestandaard was zonder handleiding. Dus best even puzzelen. Sjaak kwam er niet uit en in deze tijden zoek je dan op internet. De kinderen -eenmaal binnengeroepen- volgden de speurtocht met interesse. Vooral de jongens, van bijna 8 en 9 jaar. Eenmaal het PDF-je voor me, de oudste van de 'jongen mannen' uiteraard met zijn neus er bovenop, vlogen de (juiste) tips me om de oren. 'Sjaak, je moet dat schroefje doen en dat buisje hoort daar'. 'Als je hieraan draait, kun je dat bovenste ding erop krijgen'. Net als toen de jongste van 5 enkele maanden geleden al langs de zijkant ons naar een strakke Ikea-kast coachte. De Cyclespider staat nu in de woonkamer, morgen volgt de echte proof of the pudding. Gelukkig is het morgen nog een gele dag en is het jonge vernuft nog in de buurt mocht het mis gaan.

Winkelspoor

De VdH en Sjaak hebben in het complexe Nieuw Samengestelde Gezin de huishoudelijke taken redelijk en op relatief informele wijze verdeeld. Althans dat is de beleving van Sjaak. Sjaak doet doorgaans de boodschappen, regelt het merendeel van de logistiek-faciliaire zaken en is Eerste Kok in huis. De VdH is van de tuin (met name de software in de vorm van planten en bloemen; Sjaak timmert aan de hardware), de was en de kleding. Dat laatste is een heel ritueel. Onze Vijf hebben hun kleren en schoeisel verdeeld over drie huizen, al is daar wel weer een onderscheid naar specifieke ex cq co-ouder, waardoor de kleding over twee lokaties verdeeld is. Hoewel: de jongens groeien zover naar elkaar toe dat die kleding wel op drie lokaties kan liggen en de middelste dochter van bijna 10 schuift haar zuurstokkleurige garderobe moeiteloos door naar de jongste van 6 jaar. Waardoor de ex van Sjaak soms tot haar verrassing haar eigen dochters kleding door de aangewaaide leendochter gedragen ziet worden. Of de ex van de VdH zie de eerder genoemde 10-jarige dochter in de strakke spijkerbroeken lopen die hij ooit misschien nog kocht voor zijn eigen, inmiddels 11-jarige dochter. Kortom: het NSG heeft zo zijn eigen kledinglijnen.

In het voor- en najaar wordt in de vakantie Kledingbeurs gehouden. De VdH verricht monnikenwerk door met elk van de kinders een sessie te houden waarin alle aanwezige kleding wordt gescreend. Houden, wég of doorschuiven naar een ander kind: dat zijn de opties. Met wat overblijft wordt een ‘gap-analyse’ gemaakt met wat ieder kind zou moeten hebben. Vervolgens ontstaat er een forse verlanglijst die op een vakantiedag in de stad vaak grotendeels wordt weggewerkt. Meestal is Sjaak dan aan het werk en lunchen we gezamenlijk. Vandaag ging dat wat mis, omdat de keuken van het restaurantje overbelast was door een computerstoring. Vraag niet hoe het kan, het was zo. Maar goed, de ochtendsessie was redelijk geslaagd. Aardig is dat Sjaak de rooftocht doorgaans via Internet kan volgen. Af en toe inloggen op de thuisbank en het spoor is duidelijk. Zo laat afrekenen bij de V&D, zo laat bij de H&M en om tijdstip X was men klaar bij de Hema.

NB de oplettende lezer zal zien dat deze transacties van een half jaar geleden zijn. De gegevens waren vandaag niet bereikbaar ivm een andere thuisbankierrekening. Detail!

Beursgeblaat

Gisteren met Coef! naar de beurs ICT en Overheid geweest. Wij lijden beiden aan een Beurssyndroom en komen dan ver buiten onze 'comfort zone'. Een uurtje, maximaal, was de deal en wij op de fiets er naar toe. Op weg naar de verkopers, de pratende pakken, de 'o-zo-originele-gadgets', de stropdassen en de visitekaartjescultuur. Eenmaal binnen, gelukkig werd mijn naam verkeerd gespeld zodat ik de toekomstige mailings kan traceren, heerste er een nogal hitsige sfeer. Het aantal verkopers was groter dan het aantal bezoekers. Soms stonden ze met 8 man tegelijk op je te wachten. En net als met zwervers en bedelaars: vermijd oogcontact anders ben je de klos. Er stond voor vele tonnen aan standmateriaal, waar Sjaak dan van denkt: dat moet dus allemaal terugverdiend worden met minimaal 10% marge. En wie betaalt dat...?
Elke stand had wel een type 'lekker ding' om het vooral mannelijk-hetero publiek te verlokken. Verder lekens ze vooral verwijsfuncties te hebben, daarmee het cliché van de ICT-wereld bevestigend. Toen wij al kibbelend over de mogelijkheden van een totaalpakket van Green Valley bij een stand stonden kwam er zo'n fris, jong ding op ons af. Of we meer wilden weten? Eerst hielden we de boot af, daarna toch maar wel. 'Ik haal even mijn collega'. En jawel hoor, een pratend pak, mannelijk, die op de eerste drie vragen al niet verder kwam de door een communicatieadviseur in elkaar gekluste brochure. Dan maar weer een andere verkoper. Die de indruk gaf al een paar biertjes achter de kiezen had en door onze losse, kritische maar licht agressieve vraagstellingen niet wist of ie ons nou serieus moet nemen. Zeker omdat we geen visitekaartjes bij ons hadden en licht losjes gekleed gingen. En dat vind Sjaak wel aardig: op die manier weten ze niet dat we garant staan voor een behoorlijke markt en omzet en vooral een prestigieus object in de 'portfolio'. Die het op prijs stellen als ze goede vragen terug krijgen. Dat leren ze niet in de standaard ICT-verkoop opleiding. De verkoper van Sitestat deed dat beter, luisterde eerst goed en vroeg daarna een paar relevante dingen (goed opgelet tijdens zijn training). Liet zijn product zien en maakte ons enthousiast. Hij mag langskomen binnenkort. Na een klein uurtje taaiden we af, onze informatici en technici bestokend met onze ervaringen.

In het zadel

De fysii vonden het goed afgelopen vrijdag (ik maakte de overdracht van diensten mee en had daardoor maar liefst twee fysiotherapeuten om naar mijn rug te kijken). Dus stapte Sjaak weer op de fiets na vele weken. Een kwart cirkel rond Utrecht in de Noordoosthoek. Het ging goed en de conditie was nog redelijk. Tijdens die twee uurtjes gaan dan heel wat gedachten langs. Zoals -bij het passeren van paleis Soestdijk- de vraag wie daar nu woont en het liedje waar ik eerder al naar verwees. Het Limburggevoel bij de Soestereng, de vraag wat er toch voor een nuttigs met de militaire oefenterreinen van Soesterberg en Leusderheide gedaan zou kunnen worden. Eerst wel alle projectielen opsporen om het een beetje veilig te maken, ons eigen stukje Irak zeg maar. Kortom: het was goed voor lijf en geest om weer in het zadel te zitten.

Draad- en sprakeloos

Het is een jaar of 8 dat ik met mijn compaan Coef! werk. Vele lessen leerde hij mij, zoals de relatieve onveranderbaarheid van de volwassen mens en dat gelijk willen krijgen moet worden gewogen tegen het een ander iets gunnen. Maar vooral zijn pleidooi voor het inhuren, het uitbesteden en vooral niet zelf doen van n'importe quoi is fameus. Wel zelf aan het roer blijven, niks overgeven aan, maar gewoon dingen die een ander beter kan voral door die ander laten doen. Vandaag geldt de Wet van Coef! dubbelop.

Wekenlang was ie kwijt, ergens in een verhuisdoos, maar welke? Totdat ik op zoek naar een fietspomp 'm in de schuur vond. De schurk, we hebben het over bovenstaande router, had zich verstopt, Sjaak een alibi verschaffend om niet snel werk te hoeven maken van het aanleggen van 'draadloos internet'. Maar eenmaal gevonden moest gevochten worden met KPN en XS4all om überhaupt ADSL te krijgen. Toen dat er eenmaal was en de vaste lijn weer werkte stond de PC wekenlang hinderlijk in de woonkamer. Het NSG profiteerde mee: ineens was de PC van Sjaak en de VDH semipubliek bezit en mijn zoon werd een fanatiek lezer van het voetbalblog. Maar draadloos? Vertwijfeld en halfslachtig wilde ik de hulp van een handige kennis of buurman wel inroepen maar toch ook weer niet. De Chef van het uitbesteden hoonde me weg: hij had zijn @home setje maar mooi zelf aan de praat, Sjaaks wonden nog verder uitporrend. Dat sudderde weken door en zondag was het genoeg. Even googlen en ik vond en een bedrijfje dat in deze krater is gesprongen. Want Sjaak is echt geen harde digibeet, maar dit alles gaat net te ver en hoevelen met mij worstelen hiermee?

Vandaag al kwam de redder. Een jochie nog, maar o zo deskundig, beleefd en hulpvaardig. Had alles binnen een kwartier of werkend. Maar toen begon Sjaak over de ontvangst, omdat ook de DECT-telefoon niet overal bereik heeft in onze forse stulp. Enig denkwerk en analysetijd verder kwam hij op een relatief duur plaatje met bridges en extra routers. Sjaaks's suggestie om dan maar het hele aansluitpunt om te lgeen naar een ander en centraler telefoonstopcontact had ie zelf niet bedacht maar was daarna binnen een uur uitgevoerd. Alles draait nu, telefoonontvangst gelijk ook verbeterd. En vooral: ook de VdH is weer blij. Inderdaad: uitbesteden loont!

Kaartspel

In mijn begintijd als werkzaam ambtenaar werkte ik bij projecten als de Invoering Wet Mulder en de bouw van het Strafrecht boete-incasso systeem (Strabis). Veel OM-gerelateerde zaken. Destijds was ik als afgestudeerd geograaf nog op zoek naar werk in mijn vakgebied en daarom trokken de mooie kaarten van de arrondissementen in Nederland sterk mijn aandacht. Mooie kleurstellingen, veel informatie ondanks de generalisaties die waren toegepast en het belangrijkste: de kaart nodigt uit tot bestudering. Alle lessen van 'Diagram en Kaart' in de praktijk gebracht. Mijn hart lag dan wel bij de geografie, maar mijn toekomst zou rond het drielandenpunt van rechtspraak, ICT en projectmatig werken vorm krijgen. Geografie was aldus verworden tot hobby.

Gisteren, toch 15 jaar later al weer, kwam mijn collega Peter, verantwoordelijk voor grafische produkten, mij met gepaste trots de nieuwe kaart laten zien. Ander papier, enkele correcties, maar geen grote veranderingen dit keer. De afgelopen jaren deelde hij af en toe de noodzakelijke grenscorrecties en te maken afwegingen met de drukker. Onderhandelde ik met de drukker over de Internetrechten van de routebeschrijvingen die een andere uitgever weer maakte. Beoordeelde ik zelfs ooit drukproeven daarvoor. Wat nou hobby; geografie staat op mijn eigen kaart!

Handicap

De afgelopen week was het tobben met Sjaak. Eerst de rug vast en kapot, daarna de griep eroverheen met een decennium koortsrecord van 39,5 gr. Kortom: behoorlijk gehandicapt. Veel in bed gelegen en gestaard naar het plafond, zoals Coef! me al had beloofd. Dankzij de diclofenac en paracetamol, echt iets sterks gelukkig, is de energie een beetje terug en denk ik weer aan normaal functioneren. Bijvoorbeeld werken en weer sociaal worden. Kan zomaar weer anders zijn morgen als alles is uitgewerkt, maar een ding is zeker: ik heb gewerkt aan mijn golfvaardigheid. Speel op mijn -door mijn collega Bies zo mooi geregelde- Nokia golf en speel nu om en na bij de +25. Nog even verder werken aan mijn handicap dus en op naar een nieuwe kwaal: RSI!

Matthäus I

Deze avond hetzelfde gedaan als miljoenen anderen in de wereld: de Matthaus Passion van Bach beluisterd. De nieuwe aankoop, de uitvoering van Herreweghe uit 1999 nu integraal geluisterd. Los van de solisten, waar ik nog aan moet wennen omdat een Gardiner-uitvoering de referentie is, ben ik zeer opgetogen. En de essentie is bereikt: ik was bijzonder ontroerd door deze ingetogen vertolking.

Het deed me ook denken aan mijn eerste Matthäus die ik bewust heb beluisterd. Het moet 1985 geweest zijn ofzo, ik was alleen thuis in mijn ouderlijk huis en mijn ouders waren naar een kerkdienst. Ik zou de afwas doen, iets wat destijds een issue was. Voor ik daaraan begon zapte ik nog wat op TV (wat toen nog niet zo heette). Ik bleef hangen bij de EO: de Matthaüs werd uitgezonden en ze waren om en nabij het Blute Nur. Waar ik me jarenlang afwendde van deze muziek bleef ik nu hangen. En hoe.

Op een gegeven moment kwamen mijn ouders binnen en merkte ik dat het al donker aan het worden was. De vaat stond er nog, zelfs de tafel was niet afgeruimd. In plaats van een discussie hierover reageerde mijn vader hoogst verrast. Ontroerd nam hij plaats op de bank en samen met mijn ouders verloor ik vervolgens mijn eerste tranen bij het Mache dich mein Herze rein. Hoe de afwas is afgekomen weet ik niet meer, maar het zal vast in harmonie zijn geweest. Bijna 14 jaar later zong ik overigens eenmalig mee in een gelegenheidskoor onder leding van Doesbrand en daardoor kan ik nog steeds bijna alle choralen meezingen.

In de Boonen

Wat zullen ze trots zijn in Vlaanderen. Alhoewel: trots zal het niet zozeer zijn; eerder bevrijd. Tom Boonen won gisteren de Ronde van Vlaanderen en dat is méér dan een belangrijke wielerkoers. Er gaan vele koersen (Dridaagse van de Panne, Gent -Wevelgem, Dwars door België, Omloop het Volk) over de kasseien en bultjes van Vlaanderen, maar de Ronde wordt Vlaanderens Mooiste genoemd. Het is een feestdag voor de Vlamingen, eenn uitlaatklep voor hun mengsel van gepaste trots op een eigen taal en cultuurgoed en bijna angstwekkend chauvinisme (dat erg kan doorslaan, zie het Vlaams Belang). Gisteren won Tom Boonen voor de tweede keer op rij en hij kondigde dat zelf de dagen ervoor al aan. De vanzelfsprekenheid waarmee hij dat deed doet denken aan een landgenoot van hem die net gestopt was met fietsen toen Tom nog geboren moest worden. Na Eddy Merckx, want daar doelt Sjaak op, werden velen tot opvolger benoemd. Fons de Wolf, Freddy Maertens, Claude Criquelion, Frank Vandenbroucke, allen losten de belofte niet in, vaak door torenhoge verwachtingen van een land dat een een Nieuwe Eddy eist. Vandenbroucke kon er niet mee omgaan en belandde in de goot. Johan Museeuw trok nog het meest zijn eigen lijn in al die jaren en concentreerde zich met succes op de klassiekers. En nu is er Tom. Tom begon als sprinter, is nu onverslaanbaar als klassiekerrenner en zal binnen 2 jaar een grote Ronde gaan winnen. Erbij dus, want de klassiekers blijven ook zijn domein. Niet als Lance en Miquel alleen in de zomer er staan, maar het hele jaar door. Een Nieuwe Kannibaal dus. En Tom is Vlaams. Niet een Brusselaar, die eigenlijk vooral Franstalig is zoals Eddy Merckx, maar één van hen. Vlaanderen barst van verwachting en is totaal in de Boonen.

Zo vader zo zoon...

Sjaak en zijn Vader genoten allebei hun opleiding in Utrecht. Sjaak studeerde Geografie en zijn vader aan de -min of meer verdwenen- kerkmuziekschool. Vader en Sjaak zijn voor een groot deel uit hetzelfde hout gesneden. Naast de studiestad zijn er tal van overeenkomsten. Vandaag bleek er weer één nadat een ouder van Sjaaks voetbalteam een filmpje stuurde. Om dit goed te kunnen plaatsen is het van belang te weten dat vroeger, toe we nog met zijn allen naar de kerk gingen, Sjaak's Vader veelal als musicus in functie was. Maar soms niet, dan was hij in burger. Werd er dan door het Volk gezongen, dan zong hij voluit mee en vulde zijn prachtige bariton de hele kerk. Als kind vond je het bijna genant, iets minder kon toch ook wel. Nu is het een mooie gedachte dat hij met zijn volume de gehele kerk meetrok en houvast bood.

In een geheel andere omgeving herhaalt zich dit gegeven. Als coach van het voetbalteam van zijn zoon, vuurt Sjaak zijn spelers hartstochtelijk aan. Zijn bas knalt over het veld en spoort de F-pupillen tot grootse daden. De appel valt niet ver van de boom.