zondag, juni 17, 2018

Challence accepted #7 Crisis what crisis? - Supertramp

Eigenlijk is het vreemd. Als ik aan favoriete bands, nummers, albums etc.  denk, komt Supertramp nooit direct naar voren. Om dan na enige tijd te denken: 'jaaah, Supetramp!. Dat heb ik bijvoorbeeld bij Fools Overture, één van de beste tracks ever wat mij betreft.

En zo ook nu. Natúúrlijk moet dit album in het lijstje. Al was het maar om de hoes. En de herinneringen. Ook hier is deze weer nauw verweven met mijn broer. Het is de tijd van de bovenbouw op het Emmauscollege in Rotterdam. Beide ouders werken, zus het huis uit: dus we zijn vaak samen. Soms zijn er vrienden van hem bij. Het is dan een gezellige bedoeling. Soms zijn we beiden de sleutel vergeten, is de buurvrouw niet thuis, staat het keukenraampje open en ben ik -dan nog- de slankste. Dus...

Het is ook dat ik enige faam verwerf met het feit dat ik wel bereid ben om pannenkoeken te bakken. Want acht boterhammen mee naar school is leuk, maar om drie uur 's middags is de trek wel weer terug. Tijdens die sessies luisteren we muziek. Die bij de platenbieb halen. En die ook gescand worden op 'al dan niet opnemen'. Bandjes zijn maar 30 of 45 minuten dus je moet wel eens selecteren. De albums die in mijn geheugen gegrift staan blijken bij herbeluistering nog meer te omvatten. Die hebben destijds 'the cut'  niet gehaald..

Dit album roept dit alles op. En daarnaast is het een heerlijk album om naar te luisteren. Het is één geheel. Zonder grote uitschieters. Alhoewel: het outro van 'Another mans woman' brengt me weer terug dat ik in het dakraampje van het ouderlijk huis zit, tijdens de afsluitende repetitieweek, wetende dat ik zal overgaan en een vakantie voor de boeg heb. Dat moet in juni 1983 zijn geweest. Kortom: verre van een crisissfeer. Daarom is de titel ook zo raak...




Geen opmerkingen: