Challence accepted #3 New Gold Dream - Simple Minds

Begin jaren'80 ontwikkelt mijn muzieksmaak zich. Er blijkt méér dan Queen te zijn. Zoals dat gaat in je puberteit: muziek past ook bij jouw identiteit die dan vormkrijgt. Naast je politieke opvattingen en je kledingstijl. Bij mij op school, waar nogal wat 'kakkers' zitten en de VVD veruit op de hoogste populariteit mag rekenen, zijn de verschillende 'geledingen' helder. Kakkers met Lacoste-shirts en college-shawls. Hardrockers met zwarte shirts van Iron Maiden en AC/DC, skaïsten (Madness, Sopecials) met blokjesbroeken en de New Wavers met zwarte broeken, lijntjes rond de ogen..

Hoewel ik probeer tussen de linies te manoeuvreren, behoor ik toch tot het 'linkse' kamp. Tegen kernwapens en - energie, wat dan hot items zijn. Sociale rechtvaardigheid staat hoog in mijn vaandel. De muziekgroepen die daarbij passen zijn Talking Heads, David Bowie, XTC, The Cure, New Order, Tuxedomoon etc. Toch staan die niet in dit lijstje. Het is immers ook de tijd waarin U2 en Simple Minds opkomen.

Beide groepen vissen in dezelfde vijver, treden samen op op festivals en lijken voor de niet-ingewijde uitwisselbaar. Toch kantelt het bij mij naar de Simple Minds. Met New Gold Dream slaan ze een nieuwe weg in. De albums ervoor zijn ontoegankelijker en ook wel harder van geluid [wat ik later leer te waarderen]. De dromerige nummers, beter in het gehoor liggend slaan erg aan. Op 31 maart 1984 (ik weet de datum nog exact) beleefde ik mijn eerste popconcert daar. Samen met Laus, mijn boezemvriend van dat moment. Het titelnummer klonk live zo.

Voor mij is de muziek van de Simple Minds optiistisch. Het is ook het jaar dat ik examen doe en daar met vlag en wimpel voor slaag en ogenschijnlijk vlekkeloos doorheen loop. Na jarenlang zoeken naar identiteit, zelfvertrouwen en het gevoel een plek in het leven te hebben, valt in dat jaar alles samen. Ik weet wat ik wil gaan studeren, heb een grote vriendengroep, beleef een fantastische examenreis naar Rome, met als bonus dat het mooiste meisje van de school [die lang onbereikbaar leek] ineens mijn vriendinnetje is. De wereld ligt aan mijn voeten. Mijn eigen New Gold Dream is uitgekomen.

Dat gevoel krijg ik nog steeds als ik het album beluister. Dat ik zelf de jaren erna tijdens mijn studententijd regelmatig een mentale terugval beleef doet er verder niet toe. En eigenlijk ook niet dat de Simple Minds elk album aan kwaliteit inboeten, zichzelf eindeloos blijven herhalen en mijn smaak is verschoven. Dit albums stáát gewoon.