woensdag, juni 13, 2018

Challence accepted #6 Canto Ostinato


Ergens halverwege de jaren '80. Mijn zus schrijft me een brief en daarin heeft ze het over een concert waar ze naar toe is geweest. 'Cantos Ostinato', zo heet ze het [geen tikfout van mij]. Heel meditatief en goed om tot rust te komen. Ze heeft er ook een bandje van. Ik ben meteen verkocht. Dit is nou echt mijn muziek. Melodieus, toegankelijk, prachtig samenspel. Simeon ten Holt. Nog weinigen hebben dan van hem gehoord.

Een paar jaar later is er een trilogie in de grote zaal van Vredenbirg [dan nog zonder Tivoli ervoor]. Canto Ostinato wordt als eerste uitgevoerd, daarna andere werken van Ten Holt: Lemniscaat en Horizon. Ik troon een aantal vrienden mee, die allen onder de indruk zijn. De zaal zit vol. Ten Holt heeft dan al een kleine, doch trouwe schare liefhebbers.

Als ik in 1990 afstudeer krijg ik de CD (zie plaatje) van de Canto van mijn broer. Dat was toentertijd nog een enorme uitgave en een geweldig gul kado. 'Omdat ik nou eens voor jóu wil uitpakken' schrijft hij op het hoesje. Ik heb de CD heel veel gedraaid.

Dertig jaar later is de Canto zo'n beetje cultureel erfgoed geworden. En het blijft prachtig. Alleen Ten Holt is meer dan de Canto. Elk werk heeft zijn merites en ik vind Meandres van geijkwaardig niveau. Alleen worden die werken niet of nauwelijks uitgevoerd. Terwijl de Canto Ostinato elke week wel ergens in 'een' bezetting op het programma staat. Het zij zo.

De Canto vervult voor mij de brug tussen verschillende stijlen. Ik heb de 'minimal music' erdoor leren kennen en waarderen. Zoals vertolkt door bijvoorbeeld Phillip Glass en Steve Reich. Met Ten Holt hebben we iemand gehad die mooi in dat rijtje past en toch zijn eigen stijl heeft ontwikkeld.

Een terechte plaats in de top 10


Geen opmerkingen: