Op weg naar het afgesproken punt met mijn fietsvrienden [Elm@lert] hoorde ik dit liedje. Gebruikt door Appelsientje en ook vandaag weer een blij gevoel. Het is eigenlijk heel simpel, maar dat kan het leven soms ook zijn. Gewoon vrolijk.
Eerder schreef ik er al over. De derde maandag van januari is de meest deprimerende dag van het jaar. Ook dit jaar natuurlijk weer en het goede nieuws is dat het vandaag is. Goed nieuws want mocht je je vandaag erg somber voelen: het is wetenschappelijk veroorloofd. Was je in een goed humeur: dan ben je werkelijk het zonnetje in huis en kan niets jou van je stuk brengen. Maar stel je voor dat vandaag de zon zou schijnen en -omdat de vorst had aangehouden- eindelijk weer de Elfstedentocht had gereden had kunnen worden. Je moet er niet aan denken; een nationale feestdag naar de knoppen omdat onderzocht is dat we vandaag ons het rotst voelen. Gelukkig is het gaan dooien en hondenweer buiten, somber en grauw en hebben we weinig vrolijks om naar uit zien. Het is goed zo, even door de zure appel heen (voor Sjaak een dikke ordner met diverse offertes) en daarna de weg omhoog inslaan.
Sjaak is een groot liefhebber van Johann Sebastian Bach. Eén van de zaken die hij geërfd heeft van zijn vader. Mijn dochter speelt sinds twee jaar piano en is sinds kort toe aan een serieus Bach-werkje: het Minuet in G-minor. Het is hard werken voor haar en ze haalt nog niet de snelheid van het meiske uit het filmpje, maar Sjaak is er niet minder trots op: zijn dochter speelt Bach!
*Elm@lert: sportgerelateerd blogje*
De hardloopkleren waren al aan, toen ik mij bedacht dat het de ideale dag was om alsnog te gaan schaatsen. De afgelopen week had ik er niet aan gedacht dan wel geen zin. Waarom ook niet? Vandaag was het perfect weer ervoor: koud, weinig wind, stralende zon en bovenal: nog een laatste vakantiedag. Kortom: de ijzers opgezocht en in de auto naar het Henschotermeer. Vlak bij waar afgelopen zaterdag nog de glorie lag. Afgezien van een paar laffe baantjes op een slootje bij mijn vorige huis, was het toch alweer twaalf jaar geleden dat ik de schaatsen onderbond. Met destijds een heroïsche tocht Stavoren - Enkhuizen, waar godzijdank het ijs het hield, maar waar ik doodziek van thuiskwam met een forse griep. Terzake: het was direct vertrouwd toen ik eenmaal op weg was. Schaatsen verleer je niet, al moet worden gezegd: Sjaak geen grootse schaatser. Ik beheers de beweging, meer ook niet. Desondanks legde ik in het verleden tochten vnan zo'n 75 km op een dag af. Daar was ik vandaag niet voor gekomen; even weer ssnuiven aan de sfeer van weleer. En voor een substantiële afstand waren mijn schaatsen ook veel te bot en het parcours (een rondje van dik 2 km) niet geschikt. Het ging erom weer het gevoel te hebben om over het water te glijden waar we over ruim een half jaar weer in zullen zwemmen. Dat gevoel was er en na een dik uur was het ook wel weer genoeg. Tevreden keerde ik huiswaarts, wetende dat ik zo maar weer dik tien jaar niet meer op het ijs zal kunnen staan. Soit. Onderweg ging ik -eenmaal weer op de wal- op mijn badslippers nog lelijk onderuit en had ik zomaar iets kunnen breken. Het bleef bij de schrik en wat troostende woorden van de dienstdoende boswachter.
Straks nog even op de hometrainer om even 'echt' te sporten vandaag.
Sjaak is dol op (taal)clichés en de meest favoriete is achter een (minimale) opsomming een enthousiast 'en schaatser!' te roepen. Dus iemand zegt: 'ik wil graag een boterham en de vlokken' en Sjaak blaat vervolgens: "En schaatser!" Gaat nergens over maar het De wortels hiervan zitten in de reclame waar het filmpje hierboven naar verwijst.Schattig ventje toch? Het kwam ook aan bod in de Holland Sport special over Rintje Ritsma, waar op waardige en ook luchtige wijze afscheid werd genomen van Rintje. Die kan met recht roepen dat hij het ook is geworden.
Een half jaar geleden maakte ik een tussenbalans op van het destijds voorbije halve jaar. Minder, evenveel en meer. Vandaag de balans van de balans op maken. Arrg. Hoe veranderbaar is de mens? Van bijna alles wat er 'meer' zou hebben gekend is niets terecht gekomen. Wel ben ik met Elsje nog naar de film en naar het theater geweest. En hangen de mooie kado's aan de muur. Rest het lijstje mee te nemen naar dit nieuwe jaar en me niet te vervelen. Over 'evenveel' en 'minder' ben ik tevreden. Het één is beter gelukt dan het andere, maar al met al was het een goed half jaar. Ik groet nu meestal de liftgenoten en help ze zelfs als ze onwennig het gebouw betreden voor een vergadering of cursus, daar ben ik misschien wel het meest tevreden over. Zoals mijn moeder mij altijd meegaf: 'wie goed doet, goed ontmoet'.
En er komt natuurlijk wel iets bij. Minder laat naar bed (nog even twee afleveringen van SVU kijken met de VdH is dodelijk: voor énen lig je er niet in). En misschien een blogje extra af en toe om de lezer op de hoogte te houden.
Allemaal een goed en gezond 2009 gewenst
Redt gewoon andere kinderen in nood. We zullen de komende 48 uur helaas weer veel negatieve verhalen gaan horen over agressie, vernielingen, hinderen van hulpverleners, ongelukken aan ogen, ledematen, vechtpartijen, excessief alcohol- en drugsgebruik en wat voor een ellende al niet. Maar deze hebben we alvast in de pocket.
Wie geeft die jongens een passende beloning? Van dit blogje worden zie niet warm vrees ik.
Sjaak had het al aangekondigd. De VdH en hij gingen vrijdag jl. naar 'Aardige jongens'. Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede. Drie serieuze muzikanten, waarbij de eerste twee in hun topjaren gehinderd werden door hun status als tienermeisjesidool. De Nits bereikten nooit het publiek dat al flauwviel als hun favoriet met zijn wenkbrauwen fronste. Tijd heelt alle wonden en inde jatren '90 bouwde met name Henny Vrienten aan een forse reputatie als componist. Zo schreef hij de muziek voor Abeltje, waarin hij zelf meespeelde. Ook voor de TV-serie Unit 13 schreef hij de muziek en compenseerde hij het tenenkrommend slechte spel van Peter Tuinman.
De mannen hadden er zin in. Legden op passende wijze contact met het publiek, dat in het beschaafde Amstelveen vooral bestond uit veertigers. We zaten nog behoorlijk aan de onderkant. Achter ons zaten mensen die duidelijk voor Frank Boeijen waren gekomen en alle nummers werden vals en krakend meegezongen. Henny Vrienten heeft nog niks van zijn charisma verloren en de VdH was -ondanks een zere nek na het ongeval- zeer gecharmeerd van deze Brabander (want dat blijft hij). Henk Hofstede had het meeste theaterervaring, dat zag je aan alles en met de Nits had hij toch voor mij het meest aansprekende verleden. Frank Boeijen zong een fraaie versie van Zwart/Wit [mrálleenándekleurvajehart] maar was wel weer over the top met het weke nummer 'Ronda'. Blijft toch een beetje een twijfelgeval die Frank, ondanks dat het een hele aardige jongen is. En over the top gesproken; de mannen maakten een geslaagde sneer naar de 'Toppers' doro een nummmer aan te kondigen als 'hun inzending voor..'. 'Tsja en toen kwamen er drie anderen...' En zo is het: wat de Toppers voor driekwart van Nederland zijn was dit trio voor Ons Soort Mensen.
Vrouwen vrezen de kersttijd meldt Nu.nl. Althans volgens Libelle en dan de helft van de vrouwen die tevens lezer zijn van het blad. Boodschappen, koken en het missen van dierbaren, dat zijn de belangrijkste zaken waar tegenop wordt gezien. Weer (alleen) de vrouwen! Alsof die het monopolie op 'problemen' hebben. Sjaak weet het wel. Ten eerste: laat die kerels toch boodschappen doen. Ten tweede: mannen schijnen vaak pas bij het 'echte kookwerk' warm te worden, dus laat ze een feestmaal bereiden. Zodat je zelf lekker kan lezen, bijvoorbeeld de Libelle. En derdens: huil samen om het verlies van naasten of ingrijpende gebeurtenissen, gedeelde smart is halve smart.
Sjaak wordt een beetje wee van dit soort berichten. Misschien zien mannen ook wel op tegen de kersttijd. Sjaak wel (een week voor de Kerst klapte mijn huwelijk definitief, dat blijft altijd een beurs plekje). Al valt het dit jaar reuze mee. De VdH heeft aangeboden boodschappen te doen en Sjaak werkt tot en met de 24e. En op Derde Kerstdag is er een voetbaltoernooi. Er staat een hardlooptraining gepland en een bezoek aan Tommy. Kortom: genoeg om naar uit te zien.
Derrick ist Tod. De vraag is of Harry Klein op onderzoek moet uitgaan, want hij overleed op 85-jarige leeftijd in een ziekenhuis. Nu is dat geen garantie voor (patiënt)veiligheid tegenwoordig, maar je mag er van uitgaan dat hij op natuurlijke wijze aan zijn eind is gekomen. Horst Tappert wás Stephan Derrick, een andere rol was niet mogelijk. Zoals Cor Witschge altijd Pipo bleef en Joop Doderer nooit van zijn Swiebertje loskwam. Derrick, de Moeder der Krimi's. Jaren naar gekeken, jaren ook niet gemist, maaar zo;n berichtje is een blogje waard.
Als kind was Jan Terlouw wel mijn favoriete schrijver. Vooral Briefgeheim en Koning van Katoren verslond ik. De boeken Oosterschelde Windkracht 10 en Oorlogswinter las ik pas later. Wel zag ik de TV serie van Aart Staartjes, die onlangs tijdens een flinke griep in bed heb bekeken. Het is geen gezellig boek; ook de film was destijds hard en indrukwekkend. Het feit dat er nu een film werd gemaakt leek me niet echt nodig. Met Brief voor de Koning en Kruistocht in Spijkerbroek waren echter al Klassieken verfilmd. Dit past wel in dat rijtje.
Sjaak ging vandaag met de oudste twee meiden en de jongste zoon. Gewaarschuwd was ik voor de afwijkingen van het verhaal. Dus dat overviel me niet. De sfeer van de film was de sfeer van het boek. Niks meer en niks minder. In het tweede deel loopt het anders dan het boek en het maakt het dilemma van kiezen tussen goed en fout, met de vele grijstinten van de oorlog, alleen maar duidelijker. Michiel wordt geweldig neergezet door Martijn Lakemeijer en voor oom Ben is een grote rol weggelegd, die prima wordt vertolkt door Yorick van Wageningen. Het einde van de film is ronduit indrukwekkend. Sjaak krijgt weer een mengeling van tranen en kippenvel als hij aan de oogopslag van Michiel denkt als de bevrijders het dorp binnenrijden.
Oorlogswinter is verplichte kost voor alle scholieren. Zo moet de oorlog ongeveer geweest zijn. Razzia's, angst, honger, onmogelijke keuzes maken maar ook het leven van alledag leiden. Mijn kinderen vonden het een 'leuke' film, omdat de humor die links en rechts in de film is verwerkt was blijven hangen. Maar het was ook een 'verdrietige' film volgens zoon Fenzemans. Juist die mengeling maakt de film zo sterk.
Feyenoord - AZ: 0-1. Ze hebben het AZ, koploper, lastig gemaakt. Dat is tegenwoordig al heel wat. Voor een Feyenoorder is het lang niet altijd gemakkelijk, maar dit seizoen wordt het wel erg bont gemaakt. De laatste jaren hadden we altijd voor de Kerst nog het idee dat we in de top 3 hoorden (en ging het daarna mis), nu is voor de winterstop degradatie reëler dan Europees voetbal. Nu heeft Feyenoord daar niks te zoeken in deze vorm -dat is wel weer gebleken-, maar het is wel altijd een leuk doel. Maar een supporter is ook voor(al voor) de slechte tijden en iets opbeuerends kunnen we wel gebruiken. Vorig jaar stond het trotse AZ van nu ook op een vergelijkbare plek. De paniek brak daar toen niet uit, de trainer stapte zelf op, werd gesmeekt te blijven en nu stevent de club uit Alkmaar af op haar tweede landstitel. Althans, dat hoop ik. Niet omdat ik Dirk Scheringa zo aardig vindt, omdat hij Gerrit Zalm afstond aan de nieuwe ABNAmro, maar vooral omdat ik vind dat die club zo goed door de crisis van vorig jaar heen is gekomen. Hopelijk blijft in Rotterdam iedereen ook rustig. Gert-Jan Verbeek is een prima trainer en juist hij kan op de langere termijn iets neerzetten. Hopelijk weerstaat hij -en het bestuur- de druk van het o zo loyale maar superkritische Legioen. Waar ik mijzelf toe reken overigens. Want als de Coolsingel volloopt ben ik ook blij met de Daden en zijn Woorden niet nodig. Nu dus effe niet.
Ai. Code 'C2'op de AEG, die je normaal gesproken toch niet in de steek zou moeten laten. Bij minimaal tien wassen per week een flinke tegenvaller in ons NSG. Maar de website bood een prima handleiding voor zelfhulp. En zo kon Sjaak zelf het filter schoonmaken en na een paar tests bleek het euvel verholpen. Heerlijk.
De VDH SMS'te onlangs, 'houd binnenkort vrij, we gaan iets leuks doen'. Meteen gedaan, dat vrijhouden. Later vertelde wat dat leuks zou zijn. We gaan naar Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede, 'Aardige Jongens' die een theatertour doen. Leuk! Deed me denken aan begin jaren '90 toen ik naar iets vergelijkbaars ging. Ook met Frank Boeijen, die Raymond van het Groenewoud aan zijn ene zijde had. Maar de andere? Wie was dat ook al weer. Het was een geweldig concert, waarin Frank Boeijen het gillende meisjes-imago achter zich liet en verraste met zijn muzikaliteit. Raymond stal de show, maar nam wel iets te veel ruimte in ten koste van zijn twee companen. Zoveel dat de derde me dus ontschoten was. Ik heb mijn ex gevraagd of zij met misschien wist. Met haar en de toenmalige schoonzus en zwager zagen we het concert namelijk. Het was uit haar geheugen verdwenen. Een 'Henny Meijertje' -om termen van Ina te blijven- was geboren. Rustig nadenken, geen resultaat, loslaten, concentreren, niet over nadenken. Vergeten, dan komt het vanzelf. En jawel hoor: terwijl ik de wasmachine aan het inladen was viel het muntje. Harry Sacksioni.
Ik verheug me er nog meer op nu!
Gisteren met de VdH naar de film geweest. 'Burn after reading' van de broertjes Coen. Voor dar zo'n film eenmaal begint moet je wel door een aantal ergerlijke fases heen.
1 Waar en hoe laat
Het is lastig uit te vinden waar en film draait, zeker op donderdag of vrijdag want dan wisselt de agenda. De 'Uitloper' is overal verkrijgbaar maar ik hang niet dagelijks in de kroeg. De internet filmladder geeft niet de agenda van een paar dagen vooruit. Stadsbladen kijken we hier sowieso nooit in. Ben je eenmaal eruit dan is het handig om kaartjes te resereven. Maar die moet je weer ruim van tevoren ophalen. Zeker als je nog werkt ervoor is dat vaak stressen.
2 'Vrije plaatskeuze'
Het is op zich mooi als je zelf je plek mag uitzoeken. Zeker als het niet druk is. Maar is het dat wel dan krijg je hoop nerveus gedoe van mensen die langs je heen willen. Of mensen met grote hoofden die pal voor je komen zitten terwijl er elders plek genoeg is. Soms kan het maar beter duidelijk zijn waar je zit en je keurig daarheen wordt verwezen.
3 Laatkomers
Heb eenmaal een fijn plekkie (zie boven) zijn er altijd mensen die te laat komen. Als het donker is in de zaal ben je te laat. Punt. Gaan ze vaak ook nog eens ingewikkeld doen voor een goede plek. Of luidruchtig zijn. Als je te laat bent past volledige gêne en niks allures. Eigenlijk zou je geweerd moeten worden.
4 Reclame
Ik betaal liever 50 cent meer voor een kaartje dan naar al die reclames te moeten kijken. De trailers van andere films zijn tot daaraan toe, maar soms krijg je er wel meer dan vijf. Dat is ook weer te veel. Ik wil gewoon de film zien die op het kaartje staat.
5 De pauze
Een veelgehoorde klacht. Zit je net lekker in de film en dan valt het beeld stil Pauze. Rot op man! Ik wil die film afzien. Plassen doe je maar in je eigen tijd en dat drankje kan ik ook vooraf of na afloop kopen, zeker als je er een uitnodigend cafe voor inricht.
6 Schoenen en smakkers
Echt heel erg beschaafd ben ik niet (wel opgevoed, maar zelf laten verslonzen), maar schoenen tegen stoelen aanzetten, zelfs over de stoelk voor je laten hangen, dat gaat zelfs mij te ver. Net zoals het smakken en slurpen van de consumpties. De puinhoop die soms achtergelaten wordt na afloop. Dat is toch nergens voor nodig.
Affijn: ik zat me dit allemaal te bedenken gisterenavond en vroeg me af waarom ik niet thuis zat. En toen begon de film. Vanaf minuut één boeiend. Absurd, mooi verhaal, geweldig geacteerd, briljant in beeld gebracht. Geen pauze. Geen smakkers. Goed zicht, na een positiewisseling. Geen laatkomers meer toen de film was begonnen. Ik vergat dat ik in een bioscoop zat en genoot van de film. Drankje na afloop, geslaagde avond.
Wanneer weer?
Posts
Alle reacties
