Ledenvermaak

Een merkwaardig fenomeen is de Algemene Leden Vergadering. Sjaak heeft -net al u waarschijnlijk- bij het begrip meteen een licht meewarige glimlach op het gezicht. Classici roemen het Atheense model uit de Oudheid waarin de wortels van de democratie vaste grond in de aarde vonden. De ALV doet daar aan denken: iedereen mag zijn zegje doen en het bestuur legt verantwoording af vice versa. Het poldermodel voorbij, waarin in stoffige zaaltjes na urenlang dealen het compromis wordt bereikt. De ALV is openheid van bestuur in zijn puurste vorm en zou in elke vereniging het hoogtepunt van het jaar moeten zijn. Niets is minder waar, u raadt het al. ALV's verheugen zich veelal in een traditioneel lage opkomst, mat verloop en veel geratel van secretarissen en penningmeester. Hoogtepunten zijn het instituut kascommissie en de "WVTTK'.

Gisteren bezocht Sjaak de ALV van de voetbalclub waar hij niet-spelend lid van is maar vooral coach van de F4. Het team van zijn zoon, Fenzemans. Een hevige emotionele gegeven. Sjaak ziet zichzelf terug in deze 8-jarige, pichtsgetrouwe, harde werker, met een aardige techniek, een redelijk schot, een ijzeren conditie en dito mentaliteit. Sjaak en medeleider Bas gaven gehoor aan de oproep van het bestuurslid jeugd om als leiders ruimschoots op te komen. We waren de enigen van de F-jeugd, die toch uit 9 teams bestond. Om de bijeenkomst wat sjeu te geven was er een spreker: Hans Kraay sr. Bas was als een van de eersten met hem binnengekomen en zat het hem te praten alsof ze elkaar al langer kenden. Doet Bas ook voor zijn werk en het ging hem goed af. Hans Kraay zou spreken over jeugd en topsport, maar babbelde vooral voor de vuist weg voor het circa 40-koppige publiek. Sprak zichzelf geregeld tegen, kreeg de lachers op zijn hand door keer op keer het wanbeleid van Feyenoord (dat hij ooit als interimmanager in 4 maanden 'op de rails' wist te zetten, waarna Feyenoord dat seizoen bijna degradeerde) te hekelen. Sprak lyrisch over het 1974-elftal, waar hij nul bemoeienis mee had een het Ajaxiedendeel daarvan kon enkele jaren later niet al te geweldig met hem overweg, dus Hans maakte het daar niet al te lang. Op het laatst nog wat obligaat rechts gepraat over integratie en het uitfaseren van relschoppers. Even hoopte ik dat Erik van Muiswinkel zijn vermomming af zou doen, maar het was toch echt Hans sr. Het was wel een vlot verhaal en enig charisma kan hem niet ontzegd worden, maar bovenal maakte hij op mij 'beslist geen grootse indruk'.

Maar goed: in het uur daarna raffelden we de agenda verder af. Sjaak klaagde nog over de veelheid aan inzamelingsacties en de gevraagde inzet van jonge spelers. Het punt kwam half aan geloof ik. De penningmeester wist het overschot mooi te verklaren en reageerde licht geagiteerd op een aantal voorstellen. Maar het bestuur mocht door en gelukkig maar, want niemand is in voor een dergelijke functie, gezien de vacatures die er zijn. De matige opkomst geeft aan dat het ook hier inspraak en betrokkenheid bij het esturen niet leeft. Gelukkig was hier wel een aantal vrouwen aanwezig, want anders staken we op alle fronten schril af tegen onze Atheense voorgangers.

Warm weerzien

Er waren aardig wat mailtjes heen en weer gestuurd. Max, Petra en Robert hadden de koppen bij elkaar gestoken en een serieuze poging gewaagd om na 28 jaar met onze (lagere school)klas bij elkaar te komen. Bijna 20 van de 28 namen werden achterhaald en zaterdag waren we met uiteindelijk 12 in café 't Bolwerk in Rotterdam. In het Witte Huis, ooit het hoogste kantoorgebouw van Europa, en onder de rook van de Willemsbrug.

Sjaak had als enige zijn moeder meegebracht. Moeders gaf namelijk 5 jaar lang aan deze klas handenarbeid, omdat ze nu eenmaal op dezelfde school werkte als waar school naar toe ging. Of andersom. Bij aankomst was de club al bijna compleet. Iedereen was snel te herkennen, alleen Servais duurde even. Maar Servais was dan ook in de vijfde klas naar Noord Holland vertrokken. Het was de bedoeling dat ik een paar uurtjes zou blijven maar toen iedereen elkaar zo'n beetje had gesproken was het bijna 5 uur later. Moeders was al wel weg maar oud klasgenoten en zij hadden het allebei leuk gevonden. Met een gezamenlijk etentje sloten we de boel af. De tijd was gevlogen en had veel opgeleverd en verhelderd. Met jeugdvriend Marco, nu accupunturist en fysiotheprapeut, staat een meer dan halve afspraak om in de Vogezen te fietsen. De artistieke Heleen bleek samen met Sjaak jarenlang in een 'wie-rekent-het-snelst'-strijd te zijn verwikkeld. Dat zij als begaafde scholier naar de MAVO moest omdat ze 'woordblind' was (nu heet dat dyslexie) tekent hoe die tijd en met name onze school met talent omging. Gelukkig kwam het goed en is ze uiteindelijk als architecte in New York en Milaan terecht gekomen. Excentrieke Loes, ooit de kattenkop en outcast van de klas, is actief als therapeute in het alternatieve circuit en is nog steeds dezelfde persoon als toen. We hebben een leuk gesprek gevoerd. Robert was ook deze keer weer de natuurlijke leider van de groep, die rustig en zelfverzekerd andere bezoekers wees op het besloten karakter van dit feestje. Max, de joviale Antiliaan, was ook nu het sociale hart van het gezelschap. Je voelt je meteen prettig bij hem, net als toen. De anderen heb ik wat minder intensief gesproken maar het gezelschap had elkaar genoeg te vertellen. Dat is altijd maar afwachten natuurlijk, sommige mensen verafschuwen reünies om die reden. De meegenomen klassefoto's (zie boven), waren een succes.

Tijdens het eten voelde Sjaak zich weer geborgen en zag hij ons weer als klas op vrijdagmiddag met juf de Blok een flink stuk lopen naar het instructiebad op het Barabarakruid in Ommoord, alwaar zwemdiploma A en B werd gehaald. De verkeringenmarkt doornemend en speculerend of Feyenoord dan wel PSV kampioen zou worden. Het legendarische schoolelftal, Boney M, de Avondvierdaagsen: het was er weer voor even. We hadden destijds een leuke, hechte klas, waar slechts enkelen hun plek niet vonden. Die sfeer kwam weer zaterdag even terug. Het leven is desondanks niet aan onze klas voorbijgegaan. Scheidingen, conflicten met ouders, broers of zussen, gezondheidsproblemen en opvoedperikelen met kinderen: allemaal hebben we wel in min of meerdere mate er mee te maken gehad.

Petra, die het mede aangezwengeld had, kon helaas niet komen vanwege haar ziekte. Sjaak had haar graag gezien. René loopt ergens in Rotterdam als zwerver en Etienne is enkele jaren geleden overleden aan een overdosis. Daar staan de trotse verhalen van Max over zijn dochter van twee weken oud tegenover, de blakende gezondheid en levenslust van Marco, het onvervalse Rotterdams van mijn tevens straatgenootje Evelien (waar zelfs een aantal jaren Friesland niks aan heeft afgedaan), het open karakter van John, de onderscheidingen voor sportfotograaf Pim (die dit soort prachtige foto's maakt), de ongecompliceerde hartelijke Debby en het oer-Rotterdamse nonsense karakter van Cuno. Het leven heeft ook veel gebracht gebracht. Na afloop viel het woord herhaling. Sjaak ziet het wel en koestert vooral de warmte die er even weer was.

Slaapverwekkend

Sjaak is een notoir slechtslaper. In slaap vallen is vaak geen probleem, maar vaak is hij binnen een paar uur wakker en begint het woelen en malen. Over het werk, de onafgedane klusjes in huis, de vorm van de F4, verkeerd gelopen gesprekken, gemiste kansen van de dag ervoor, een vuilnisbak die nog buiten staat, onzekerheid over al dan niet afgesloten auto's, het brood dat uit de diepvries had gemoeten of een kapot achterlicht: redenen om wakker te liggen zijn er volop. Als er dan nog een verkoudheid bijkomt inclusief het gebrek aan lucht en de behoefte aan snurken, is het feest compleet.

Vaak gaat Sjaak even naar beneden. Om afstand te nemen en later een nieuwe kans te wagen voor het hervinden van de nachtrust. En soort CTRL-ALT-DEL, maar dan anders. 's Nachts is er veel TV. Talloze Nederlandse zenders maken in diverse vormen reclame voor sexlijnen en websites. Dat heb je snel gezien. Wat me verbaast is niet zozeer de markt die er voor is, als wel de hoeveelheid dames die daar aan meewerkt. Maar goed, er is meer te beleven. Zo zijn er volop herhalingen van het Nieuws, Sportjournaal en programma's als NOVA en De Wereld Draait Door. RTV-Utrecht, de lokale zender is ook 'on air' zodat je weer bij bent wat er in de kleine wereld om ons heen gebeurt. De documentaires van Discovery en National Geographic zijn ook fijn; altijd prettig om te zien dat ze binnen een uur laten zien hoe je een megatunnel kunt graven of een high-tech vliegveld aanlegt. Kortom, je hoeft je niet te vervelen en je zou er bijna voor gaan wakker liggen.

Maar het echte hoogtepunt is als op Duitsland het weergaloze programma 'die Schönste Eisenbahnstrecke der Welt' op is. Een vaste uitzendtijd is er niet; het programma begint vak ook zomaar en eindigt al even abrupt. Merkwaardig genoeg biedt Google niet direct een linkje, maar de setting is als volgt. Vanuit de cabine draait de camera real time terwijl de trein een traject aflegt. Verder niks, slechts dit alles. Geen toeristische promo zoals bij 'Rail Away' maar zonder enig commentaar ben je voor een half uur ofzo virtueel machinist. Meestal door de bergen, bij voorkeur over enkel spoor. Vaak in Duitsland of Zwitserland maar Midden- en Zuid-Amerika zijn ook al aan de beurt geweest. Het is saai doch fantastisch om te zien. Hoe het landschap verandert, de blik op de rails en alles wat voorbij komt en je weer achterlaat. Een betere afleiding voor het gepieker is er niet. Het parcours enige tijd later opnieuw doen, maar dan in je hoofd maakt het verder af. Binnen no time slaapt Sjaak. Slaapverwekkend fascinerend.

Geen paniek nu

Als je met 0-4 de Klassieker (ach ja) in eigen huis verliest, is het per definitie alarmfase Rood in Rotterdam-Zuid. En daar zitten we niet op te wachten. Je lost de problemen niet op met de aankoop van Tiendalli, Buijs en Charisteas. Door Kuyt en Kalou ging het de afgelopen twee jaar nog af en toe best aardig. Die twee zijn nu weg en het is armoede troef. Zolang de miljoenen niet binnenstromen moet de rust bewaard blijven. Dit seizoen is de middenmoot, wie weet de subtop, het hoogst haalbare. Accepteren en er naar handelen. Voorlopig moet Feyenoord zich richten op Heerenveen, Roda JC, Vitesse, NAC Breda en Groningen. Ajax, AZ en PSV zijn te ver weg. Laat Erwin Koeman blijven en rustig werken aan een stabieler team. Laat jeugdspelers inpassen en bewijzen dat ze op langere termijn beter zijn dan al die aangekochte tweede garnituur in de vorm van Saïdi, Pardo, Bahia etc etc.

Geknipt voor zijn vak

Vandaag dan eindelijk naar mijn kapper geweest. Weer door Marco geknipt. Marco is van mijn leeftijd en een aardige gozer, die weinig woorden nodig heeft om me goed te knippen. Als kind had ik een verschrikkelijke hekel aan de kapper, vooral omdat ik niet wist wat ik moest zeggen als me gevraagd werd hoe het geknipt moest worden. Een dergelijke weerstand heb ik nog steeds bij het kopen van kleding en in mindere mate schoenen-voor-mijzelf. Bij deze kapper ben ik mijn gêne kwijtgeraakt en ben ik volledig op mijn gemak. Ken de namen van de andere kappers (Suzette, Susan, vroeger Stefan en de eigenaar Hans). Dat geeft al rust, als je weet wie er zit en zij kennen mij inmiddels ook. Kennen de situatie van het NSG, weten wat ik doe en we wisselen veel koetjes en kalfjes uit. Niet alleen maar voetbal, waarin je zonder risico tegen de hard core Utrechters kon zeggen dat je voor Feyenoord bent, maar ook over werk. Telkens als ik daar zit ben ik me bewust dat deze mensen een vak hebben. Net als mijn ouders. Mijn moeder was juf, mijn broer en vader zijn musici en mijn zus is sociaal werker (zij het in een specifieke setting). Allemaal HBO-ers terwijl Sjaak dan wel de titel drs. mag voeren maar als Geograaf eigenlijk niks is. Vandaar de hang naar het houthakken, vandaar de intense beleving in het trainen en leiden van het voetbalteam. Dan is alles duidelijk: wie je bent en in welke hoedanigheid.

Deze week gaf Sjaak voor het eerst les op school. Een introductie Staatsinrichting voor groep 7, de klas van dochter Olijf. Stof die in 5 VWO nog lastig is en kennis die bij zo heb ik ooit ervaren tweedejaars rechtenstudenten nog vaag is. Een uur praten was te lang en op een gegeven moment was het op. Dat vonden de kinderen ook, maar het hele uur waren er toch opgestoken vingers. Relevante vragen, slimme linkjes die de kids legden. Grapjes die redelijk overkwamen. Een applausje na afloop en een hoopvol- vragende blik de dag erop vaan een klasgenootje van Olijf toen ik langs kwam. Vergezeld met de woorden: 'kom je weer vandaag??'. Over twee weken mag ik weer, dan iets vertellen over de Rechtspraak ter voorbereiding van het bezoek aan de rechtbank alhier. Sjaak genoot ervan en ziet er naar uit. Misschien toch nog een vak in de vingers?

Wielerklassieker

Sjaak leest weinig boeken, maar de boeken over wielrenner gaan erin als koek. Mede daardoor is Sjaak goed op de hoogte van allerlei wielermythes. Zoals de val van Van Est, in het geel, op de Aubisque. Of de Algerijn Zaaf die met een paar flessen wijn achter de kiezen, die hij stervend van de dorst tot zich had genomen terwijl hij voorop lag, verkeerd terugreed en het peloton tegenmoet ging. De leverstoot op de Puy de Dôme die Merckx kreeg; de fenomenale tijdrit van Lemond waarin hij Fignon versloeg. Het overlijden van de kersverse wereldkampioen Monseré, die tegen een auto reed. Enkele jaren later stierf ook zijn zoontje op de fiets die hij van zijn oom, de bizarre doch dieptrieste coureur Freddy Maertens, had gekregen. Recent nog de zelfmoord van Pantani, die zich in goed gezelschap weet van mede-Tourwinnars Ocaña en Koblet. Wielrennen staat meer dan welke sport dan ook voor emotie, lijden, heroïek, glorie en genadeloosheid.

Zaterdag schreef Paolo Bettini zijn eigen hoofdstuk in de wielermythologie. Bettini is de beste klassiekercoureur van de afgelopen 10 jaar. En ook nog een sympathiek mens. Dat weet Boogerdje als geen ander. Boogerd is mijn favoriet alleen al omdat hij ook weet dat Bettini van een hogere klasse is. Boogerd vindt het gerechtigheid dat Bettini afgelopen september wereldkampioen wordt en is blij dat die titel op zíjn palmares kon worden bijgeschreven. Voor alle duidelijkheid, niet die van Boogerd, maar die van Bettini. Boogerd kent zijn plek, een prima coureur, maar geen Bettini. Bettini verloor ruim een week na zijn wereldtitel zijn oudere broer. Was ten einde raad, kon niet meer fietsen en beschouwde zijn seizoen als over. Maar toch stapte hij in de Ronde van Lombardije op. De mooiste klassieker die er is, spreekt Sjaak. Alleen de echt sterken fietsen dan nog en die toppers eindigen steevast vooraan. Boogerd heeft nog nooit gewonnen maar is steevast in de top 5 terug te vinden. Sjaak zal huilen als Boogerd nog een keer 'Lombardije' wint. Liever nog dan 'Luik'. Luik is smerig, Lombardije is de frisse nazomer voorbij, markeert de grens tussen nog op de fiets kunnen zitten en er níet meer op kunnen zitten. Lombardije is de blik vanuit de prille herfst naar de nog verre lente. Lomardije is nog één keer volle bak, langs de schitterende wegen rondom Como en Bergamo. Lombardije is het verlangen naar het volgende seizoen, waarin alles beter zal zijn en het leven nieuwe kansen zal bieden. Lombardije is het laatste drankje en kus die je met je geliefde deelt voordat zij voor lang naar een ver oord reist.

En juist daar vond de remonte van Bettini plaats. Bettini kreeg vleugels, reed zijn vluchtmakkers aan gort, stortte zich langs ravijnen en door scherpe, gemene bochten met een duidelijk doel. Winnen voor zijn broer, of anders zijn broer achterna met zijn kamikazerit. Het werd alles. De totale ontlading, huilend op de fiets, in de regenboogtrui. Sjaak werd even stil toen hij het op de radio hoorde. Een klassieker erbij.
Boogerd werd achtste.

Overname

Mogelijk krijgt Feyenoord een nieuwe mecaenas in de vorm van Steven Rottier, die serieuze overnameplannen heeft. Deze eigenaar van een softwarefabriekje, Davilex heeft grootse plannen waaronder het terughalen van Dirk Kuyt. Nou heeft Feyenoord een jaar of 15 geleden een dieptepunt gekend onder het HCS-tijdperk. Jorien van den Herik, groot geworden in het dakdekken, heeft daarna de boel opgepakt en op zijn bekende arrogante manier op de rails gezet. Een paar keer de beker, twee keer kampioen en één keer de UEFA-cup. Voor ons supporters kruimels waar we eigenlijk best tevreden mee moeten zijn. Sjaak weet niet of het 'oprotten van de Grote Kale Leider' wel de juiste stap zal zijn om uit de impasse te komen. Zo'n software-jongen is toch een beetje snel geld al heeft hij kennelijk wel in de jeugd van Feyenoord gespeeld. Waarom nemen de havenbaronnen het niet over of een grote multinational als Unilever of Shell? Met Fortis als sponsor is het kennelijk toch een beetje tobben.

Maar het idee van wat oude spelers terughalen is best aardig. Als je een lijstje maakt van spelers die de laatste 10 jaar bij Feyenoord hebben gespeeld krijg je een elftal dat nog steeds makkelijk mee zou moeten kunnen in de subtop.

Doel: Dudek
Achter: van Bronckhorst, Pauwe, Bosvelt, Emerton
Midden: Tomasson, van Persie, Buffel
Voor: Bona Kalou, Kuyt, Salamon Kalou

Roomscher dan de Pausch

Duitsers blijven verbazen. Tijdens het WK voetbal van enkele maanden geleden speelden de Duitsers fris en aanvallend voetbal. Iedereen die naar Duitsland op vakantie is geweest zegt dat het een ideaal land is met een vriendelijke bevolking. Ongegeneerd hard rijden op de Autobahn is grotendeels aan banden gelegd. Welk modern groot westers land heeft een vrouw aan het hoofd? Duitsers zijn niet meer vertrouwd Duits zoals vroeger. Sjaak vindt desondanks het feit dat de Duiters verreweg het meest Firefox gebruiken toch wel weer verrassend. Microsoft IE staat voor degelijk, weinig avontuurlijk en gezagsgetrouw. IE staat nu eenmaal op de computer en dat gebruiken we dan ook maar. Firefox, of nog exotischer, Safari, Opera of Netscape: dat staat voor recalcitrant, verzet tonend tegen de almachtige mannen uit Noordwest Amerika. Dus zou je denken: we lopen hier voorop in Nederland met dergelijke browsers, alternatief als we zijn. Niets is minder waar, we zijn Roomscher dan Pausch en sinds het CDA weer bovenaan in de peiling staat is dat ook wel weer logisch. Nergens in de wereld gebruikt men zoveel IE als bij ons. Waar komt de paus eigenlijk vandaan?

Lenette

Zaterdag vielen Sjaak en de VdH in bij een tv-uitzending van het programma Vedette van Lenette van Dongen. Sjaak is al langer enthousiast over haar. Ze is veelzijdig; kan goed zingen, dansen, heeft echt iets te vertellen en niet onbelangrijk: ze is grappig! Niet altijd, haar zelfspot is wel eens too much, maar over het algemeen kan ik haar (vrouwen)humor wel goed hebben. Logisch: 'je bent zelf een vrouw' riep de VdH. Kan best, niets is onmogelijk want Lenette is ook in zekere zin 'een wijf met kloten'. Zo noemden een aantal studiegenoten, verenigd in een pseudo-brallerig clubje met de wat obscure naam 'Ons Genoegen' ooit geografiestudentes die kennelijk iets stoerder waren dan de doorsnee studiegenotes. Sjaak hoorde weliswaar 'uit pricipe'vooral nooit bij Ons Genoegen maar kon wel iets met deze geuzennaam. Zijn ex-vrouw kwam ook uit die contreien en met haar zag hij in 1999 het programma Jagadamba, om weer naar Lenette terug te keren. Daarin zong ze het prachtige Dream of Columbus. Sjaak kocht het Cd-tje na afloop van haarzelf met een dankbaar 'ik heb genoten'. Een vriendelijk knikje en een 'graag gedaan' was zijn deel. Het gesigneerde CD-tje is bij de ex in de boedel gekomen. Tijd dus, een jaartje of 7 later, om met de VdH naar een programma te gaan en een nieuw CD-tje in de collectie te scoren.

Beta beter?

Vandaag een kleine upgrade gedaan van mijn blogger-software. Geen gepiel in de template meer met nauwelijks kennis van HTML, maar gewoon een handig tooltje. En om mijn kleine 'ons-kent-en-vooral-leest-ons'-kring te soigneren geen linkjes maar directe feeds van de laatste twee in de rechterzijbalk.

The Fifth

Eindelijk kreeg Sjaak's favoriete actieserie, 24 een prijs. Meer dan terecht natuurlijk! En gisteren begon de vijfde serie. Eerder schreef ik er al over. De start van deze serie was overrompelend. Jack, officieel dood, omdat hij anders aan de Chinezen moest worden uitgeleverd, komt weer boven water als zijn maatjes Palmer, Tony en Michelle worden omgelegd.

RTL7 zendt de reeks uit. Tenminste, ik houd nooit bij wat Veronica, RTL5, Yorin (of is dat nu RTL7) en RTL 5 nou precies is. Zitten allemaal ergens op de 18e, 19e of 20e voorkeuze. Talpa kan moeiteloos op die hoop, maar die zit weer voor Eurosport (25) en is dus nog wel herkenbaar. Kijk trouwens nooit naar Talpa, Eredivisievoetbal gaat alleen aan als Feyeoord opzienbarend heeft gewonnen, en je hoeft geen kenner te zijn om te voorspellen dat ook dit seizoen weinig Talpa wordt gekozen. Maar terzake. Wat dit seizoen van 24 de bedoeling is staat Sjaak bijzonder aan. Twee uren per avond en als je zaterdag, op prime time! gemist hebt een herkansing op zondag. Het ziet er naar uit dat er maar één reclameblok per uur/aflevering is en één tussendoor. Daar kunnen we mee leven. De neiging om de Vijfde Reeks nu te kopen en in één ruk te bekijken wordt daarmee wel minder. Die commerciëlen hebben het goed bedacht. Het duurde vier reeksen voor de serie eindelijk de plek heeft die het verdient.

Gearende hormonen

Tsja, het moest er natuurlijk een keer van komen. Hammond ligt in de kreukels na een doldwaze stunt voor Top Gear. Met een dragline een record willen zetten, dat heeft zo zijn risico’s. Hammond, duidelijk tweede in rang na de absolute baas Jeremy Clarkson maar nog net voor de wat loserige James May (familie van Brian?). Doet dit soort dingen wel vaker en je weet dat het goed afloopt omdat het wordt uitgezonden maar soms.... Nu hebben de stoere jongens met een overschot aan testosteron dus een serieus probleem. En komen de critici weer naar voren. Het programma legt geen link tussen hoge snelheden en het gevaar dat dat met zich meebrengt. Hard rijden is slecht voor het milieu en dat stoere machogedrag is nergens goed voor. Politieke correctheid is van alle tijden en van alle terreinen. Sjaak was weliswaar minder wild van het programma als de VdH, maar kon er altijd wel om (glim)lachten. En Jules de Korte kon zien dat hard rijden gevaarlijk is. Waar vind je volledig afgezette parcoursen als vliegvelden, bergwegen, stranden, moerassen of soms hele eilanden, waar de mannen zich mogen uitleven? Waar blijft de ironie bij de kijker? Het is toch Toys for the Boys in het groot en vrouwen als de VdH kunnen daarin meegaan. De ironie die van de mannen en het programma zelf afspat. Moeten ze dan op zijn Amerikaans bij alles gaan roepen ‘don’t do this at home’. Hou nou toch op mensen.

Sjaak verheugt zich op de uitzending van het ongeval. Hammond schijnt wel weer beter te kunnen worden. Mij zou het niet verbazen als de andere twee Richard Hammond publiekelijk afzeiken vanwege het feit dat die die raketauto niet in bedwang kon houden. Humor heeft vaak veel leed onder zich liggen. Het zou een Top (in het kwadraat) Gear-uitzending van formaat zijn.

Collectieve onmacht

Vrijdag werd de vrouw van een collega gecremeerd. Ze had bijna 2 jaar gevochten tegen longkanker en nog maar twee weken geleden gooide ze de handdoek. Daarna ging het razendsnel. Coef! beschreef op zijn weblog mooi hoe de ceremonie verliep. Sjaak spreken is de afgelopen week gesmoord en het blog ging even op zwart. Sjaak wordt regelmatig geconfronteerd met deze vernietigende ziekte, steeds vaker ook bij generatiegenoten. De bijeenkomst van vrijdag dreunt nog na. Een achterblijvende vader, met zoon van 10, dat hakt er in. Het gevoel van onvermogen dit alles een plek te vinden en te bevatten. Afscheid nemen is een proces en geen eenmalige gebeurtenis, dat wordt me telkens weer duidelijk. Na dit ritueel kan het verwerken pas echt beginnen. Gelukkig kunnen we op het werk voor de collega veel betekenen. En toch geeft ook het gezamenlijk beleven van een ceremonie kracht en troost. De mozaïek die van een persoon wordt gevormd, door de muziek, door wat de sprekers zeggen en vooral door de keuze van de sprekers zelf. Wie zijn de mensen die de overledene dierbaar waren? Binnen enkele minuten zetten de sprekers een beeld van zichzelf neer en daarmee van degen die we gedenken. Na een uur is de mozaïek een mooi grofmazig schilderij waar je eigen blik aan kunt toevoegen. Daarmee kun je weer terug naar het dagelijkse leven. Zonder het collectieve beleven van dit alles voelt de onmacht alleen maar groter.

Waarom niet?

Normaal is Pieter Hofstra een dermate clowneske figuur dat Sjaak wel een zwak voor hem heeft. Deze incarnatie van de borrelpraat, de joviale voorzitter van de plaatselijke jagersvereniging uit Hoenderloo, die in een net te dure maar wel weer uit de mode zijnde Mercedes rijdt, tevens 'streng doch rechtvaardige' vader voor zijn twee puberende dochters, met een zorgzame vrouw des huizes die 's mans leven buiten de deur volledig faciliteert en genoegen neemt met het obligate vrijdagmiddagbloemetje, heeft voor het eerst sinds heel lang naar de mening van Sjaak eens iets aardig bedacht. Een nieuwe brug tussen Almere en Amsterdam en dan direct naar het oosten van Amsterdam. Pieter denkt dan meteen aan de Golden Gatebridge maar gezien het beoogde karakter van de brug lijkt die veel meer op de Oresundbrug tussen Kopenhagen en Malmö. Die is ook dubbeldeks, met boven ruimte voor auto's en onder een spoorlijn. Iedereen is meteen sceptisch. Megalomaan, duurt te lang, lost niks op, gaat ten koste van het milieu. Allemaal dezelfde bezwaren als destijds bij de bouw van de 16 km lange verbinding tussen Denemarken en Kopenhagen. Die is er in 9 jaar gekomen en kostte 3 mld dollar. Met een belangrijke rol voor onze eigen Ballast-Nedam. Kortom: de technologie is er en het idee is al een keer succesvol uitgevoerd. Volgens mij moet binnen 3 maanden duidelijk zijn wat dat kost en hoe lang het duurt.
Nee zegt 'Kal' (Peijs), we moeten de A1, A6, A9 en alle andere A-tjes rond Amsterdam verder in de breedte uitgraven. Nog meer druk op de bestaande omgeving, nog meer verkeer en gedoe langs de bestaande corridor. Straks is het één grote parkeerplaats rond de hoofdstad. Waarom niet de oostflank verder verbinden met het Nieuwe Land. Waarom niet eens effe de schouders eronder en dit kunstje in 5 jaar flikken? Een beetje lef tonen en risico tonen?

Het wordt tijd om eens een borrel met Pieter te pakken...

Moderne proefballon

Helicopter
Helicopter
Mag ik met jou mee omhoog?
Hoog in de wolken wil ik wezen,
hoog in de wolken wil ik zijn
Helicopter
Helicopter
vliegen is zo fijn.

Bovenstaand versje was eén van de meest gezongen kinderliedjes op de crèche van de kinderen. Sjaak moest er aan denken toen hij het bericht hoorde dat de firma Helinet is opgericht. Een bedrijfje dat een netwerk van helihavens aan het aanleggen is met helikopter-lijndiensten tussen een aantal Nederlandse, Belgische en Duitse steden. Reden: de verkeersopstoppingen zorgen voor te lange reistijden. En dus gaan we de lucht in. Aan het promopraatje ligt het niet. Dat belooft een revolutie, voorbijgaand aan het milieueffect van dit alles. Het klinkt ook erg mooi, maar omdat je met een taxi opgehaald en weggebracht wordt, sta je tóch weer in de file. Het is namelijk nét echt Openbaar Vervoer: je gaat weg van een plek waar je niet bent naar waar je niet zijn moet. Een enkeltje Amsterdam - Rotterdam kost minimaal € 170. Stel je wilt van het Amstelstation in '020' naar het Weena in de Maasstad dan kun je kiezen tussen de auto (minimaal een uur), een rechtstreeks boemeltje (ook een uur), de Intercity (ook een uur) en de toekomstige HSL (met overstappen straks ongeveer 50 minuten). Met de heli ben je er niet sneller, alleen de vlucht is al 35 minuten. Volgens mij een kansloos proefballonnetje. Heli's blijven voorbehouden aan de Adam Curries van deze wereld, die van deur tot deur kunnen vliegen. Blijft over: de status en het ongetwijfeld fascinerende uitzicht. Vliegen is immers zo fijn...