Onlangs zag ik Voetbal Insite en daar zat een afgeslankte Ruud Gullit. Althans, dat dacht ik. Het was Gerald Vanenburg. Hoe verschillend waren ze in 1988 (zie de foto hieronder waarin zij de flanken van Hans van Breukelen vormen) en hoezeer zijn ze op elkaar gaan lijken. Ook qua prestaties als trainer: ze worden beiden regelmatig bij clubs voortijdig aan de kant gezet.
Ogenschijnlijk hebben een fietstoertocht en Passiemuziek niet zo heel veel met elkaar te maken. De werelden van materiaalbewuste fanatiekelingen die om 6.30 uur zondagochtend opstaan om een rondje te fietsen en die van de protserige Rotary Club van Vianen die zijn jaarlijkse culturele event in de vorm Matthäus Passion organiseert, zijn volstrekt andere biotopen. Toch maakte Sjaak gisteren deel uit van beide circuits. De toertocht stond al langer gepland, maar de VdH had via onze gemeenschappelijke vriendin (en 4 jaar geleden de verbindende factor tussen ons) kaartjes geregeld. En een combinatie bleek mogelijk. 's Ochtends het fietsen en 's middags de muziek. En aangezien Sjaak een fors stuk alleen fietste kwamen vanzelf de raakvlakken tussen fietsen en deze muziek naar voren. Ten eerste was de start van de tocht in Driebergen, op nog geen kilometer van de Vrije Hogeschool waar Sjaak negen jaar geleden onder leiding van zijn broer Doesbrand zelf (delen van) de Matthäus zong. En praten fietsers niet graag over het lijden op de fiets. Nu is Sjaak weliswaar tamelijk seculier, maar het Lijden van Christus is wel een ander soort lijden dan Sjaak op pakweg de de Giau. Maar goed, enige overkomst is er wel, net als de passie die Sjaak voor het fietsen en de passies heeft.
Na een mooie tocht in de ochtend haakte Sjaak in Amerongen af bij de groep en reed de laatste 35 km met overwegend meewind langs Rijn en Lek naar Vianen. Om daar te douchen en naar de Grote Kerk te gaan. De kerk zat redelijk vol maar niet afgeladen en oogde prachtig met het invallende zonlicht. Sjaak had geen hoge verwachtingen, gewend als hij is aan topuitvoeringen van Gardiner en Herreweghe. De uitvoering was mede daardoor wel daarom verrassend mooi. De opvatting van dirigent Geert van den Dungen kon Sjaak's goedkeuring krijgen: het openingskoor niet te snel, het volk (Bachkoor Brabant) was soms bijtend, soms ingetogen, het orkest was prima (schitterend soli van viool (Erbarme dich) en Viola da Gamba (Süsses Kreuz). En de solisten waren -met uitzondering van de alt in het eerste deel- prima. De tenor Klostermann en bas Muuse deden alles goed, de sopraan Jaeggi miste volume, maar trapte niet in de valkuil door te gaan overcompenseren: dan maar wat zachter. Dat had de evangelist Trümpy ook moeten doen, het was een vlekje op zijn verder prachtig vertelde verhaal vanaf de preekstoel (een vondst vonden Sjaak en de VdH). Alleen deed de Christusbas mij wederom verlangen naar een 'lieve, kwetsbare' Christus. Waarom balkt en buldert Christus toch altijd zo, terwijl hij zich verloren, verlaten en verraden voelt. Bij het 'Eli, Eli, lama sabachthani' toonde hij alsnog aan dat hij het wel kon. Kippenvel bij Sjaak en tranen bij Elsje, die vanaf het äus Liebe'kon laten lopen. Deze uitvoering ging langzaam maar zeker naar een ingetogen climax toe, totdat om kwart voor zes ineens de klokken werden geluid. Hoe is het mogelijk? Nog net niet tijdens het sterven van Christus, maar wel voor het prachtige Mache dich mein herze rein. De dirigent besloot gewoon te wachten, daarmee aantonend dat hij deze bijzondere middag volledig naar zijn hand zette. De bas besloot dat hij de klokken wel aankon, gaf een knikje en zong vervolgens de sterren van het dak. Een prachtig slot van een bijzondere dag.
Op mijn blogs wordt met de VdH Elsje bedoeld. De meer bekende VdH spartelt momenteel in Australië wanhopig in een 50-meterbad. Deze week ging hij kopje onder op het WK. VdH is specialist op de 50 meter vrije slag, de dubbele én vierdubbele afstand. Is tweevoudig Olympisch kampioen op de 100 meter, toch een van de koningsnummers. Kortom: een topper. VdH is terug van een hernia, die zo heftig was dat hij niks meer kon, behalve een beetje poedelen in een zwembad. Dat hij nu weer aan de top terug is kan meer dan fantastisch worden genoemd. Maar VdH wil meer. De absolute top. En dat was een brug te ver. Michael Phelps verlegde de grenzen dinsdag jl. op de 200 meter vrij zoals Johan Olav Koss dat op de 10 km deed in Hamer op de Olympische Spelen. De scheldpartij van Bartje Veldkamp destijds die de toen onwaarschijnlijke 13.31 niet kon geloven is legendarisch geworden en dat Bartje toen nog brons haalde telde daarna niet meer (voor hemzelf vooral). VdH had hetzelfde: hij haalde zilver (zijn 9e zilveren plak tegen 0x goud) maar was zoals de Britten zeggen: devastated. Totaal aan de grond was hij, verpletterd door iemand die iets onmogelijks had gedaan. Maar wel op zijn 'VdH's': buitengewoon beschaafd en door de verbijstering heen ook vol bewondering. Aardig detail: de recordtijden op de 1500 meter schaatsen en 200 meter vrij bij het zwemmen
gaan nu wel erg op elkaar lijken. Vandaag zou hij zijn revanche moeten hebben gehaald op zijn 100 meter maar hij werd 6e. VdH is gaan twijfelen. Kan hij het nog? Moet hij niet zich toeleggen op de 100 meter en de rest zo laten, die vraag kwam al op? Wordt de handdoek in het bad geworpen? Die andere broek van zijn niet sponsor (een grapje dat hem veel geld kost) maakt niet het verschil, dat is wel duidelijk. Sjaak kondigt hier het einde aan van een groot sporter. VdH komt dit niet meer te boven en wordt gewoon weer Pieter, overvleugeld door een jongere generatie. Zonder Inge en Pieter is Nederland weer een marginaal zwemlandje met af en toe een uitschieter. Dus: hup Marleen, jíj moet het nu doen.
Na 4 gesprekken, een assessment, gepast zwijgen, gespannen afwachten, wikken & wegen, overleggen met vertrouwelingen, herwonnen zelfvertrouwen, geïnteresseerd volgen van mijn familie en een mengeling van emoties mag het het eindelijk op het blog. Sjaak heeft een nieuwe baan! Vanaf 1 juni werk ik bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Mijn Bistro zal ik missen, mijn compaan Coef! nog meer, maar alles overziend voelt Sjaak dat hij de juiste beslissing heeft genomen.
later meer
Tijdens een aflevering van 'Zomergasten' maakte Maria Goos, toen de gast, een rake opmerking dat we onder hem mom van 'tolerantie' ons eigenlijk schuldig maken aan vermijdingsgedrag en onverschilligheid. Vandaag moest ik aan deze uitspraak denken toen ik op weg naar de schoolvoorstelling van jongste dochter een ouder een 'peuk' zag weggooien. Weliswaar keurig buiten opgerookt, maar de achteloosheid waarmee hij het resterende stompje op het schoolplein weggooide maakte bij Sjaak verontwaardiging los. Datzelfde schoolplein waar zijn en mijn kinderen op spelen, maar los daarvan: een peuk gooi je gewoon netjes weg in een asbak of prullenbak. Daarna de aarzeling: spreek ik hem aan of niet. Waarom me er mee bemoeien? Ik kan toch niet de wereld verbeteren en iedereen terecht wijzen. Bovendien was hij druk doende met een camera om dezelfde voorstelling vast te gaan leggen. Aan de andere kant was daar Maria die me zachtjes doch hardnekkig haar statement influisterde. Gelukkig was de VdH beschikbaar voor enige ruggenspraak en zij vond beslist dat ik er alsnog iets van moest zeggen. Dus sprak ik de ouder aan, zei dat ik had gezien dat hij zijn peuk zomaar weggooide op het speelplein en dat ik dat niet vond kunnen. 'Dat is een slechte gewoonte van me, ik raap het zometeen wel op', was het antwoord. Een halve schuldbekentenis en ook wel opluchting bij Sjaak voor het feit dat dit zo gegaan was. Over 10 minuten weet ik meer, ligt ie er nog of niet. Feit blijft dat zelfs op een keurige nette en sneeuwwitte school als de onze, je kennelijk toch nog aarzelt om elkaar op dingen aan te spreken. Geeft toch stof tot nadenken; je zou er bijna een sigaret bij aansteken.
Een echte lezer is Sjaak niet. Een groot schrijver evenmin, maar blogjes komen wel eind in de buurt. En als er dan blogjes zijn is het ook wel leuk als ze gelezen worden. Kortom schrijvers en lezers hebben elkaar nodig. En soms ontmoeten ze elkaar. Zoals gisteren op het Boek en Bal aan de Waterweg in Schiedam. Door een boekie van de VdH aangeprezen die in de organisatie zag. De aangekondigde aanwezigheid van de redactie en redacteuren van 'Hard Gras' was voor Sjaak een 'offer that could not be refused'. Literatuur en Sport, daar vinden we elkaar wel.
Ondanks een hangerig, vermoeid gevoel bij Sjaak togen we naar Schiedam. De entree was meteen goed: hier hing een ontspannen, prettige en feestelijke sfeer. De fraaie bibliotheek lag aan het theater vastgeplakt en was het decor voor diverse sessies waarin schrijvers op enigerlei wijze hun werk presenteerden. Absolute trekker was het gezelschap van Hard Gras. Dat Matthijs (van Nieuwkerk), Hugo (Borst) en Henk (Spaan) er waren was te verwachten, maar de aanwezigheid van Echte Schrijvers als Anna Enquist en Frans ('P.F.') Thomése gaf aan dat we ook nog eens op niveau bezig waren. Matthijs van Nieuwkerk praatte vlot alles aan elkaar, in een stijl die ook aan Coef! doet denken. De hots shots droegen voor uit eigen werk, maar de meest verrassende voordracht kwam van Michel van Egmond, die als voormalig hoofdredacteur van de Feyenoordkrant op briljante wijze de zelfspot en berustende permanente ontgoocheling van de gemiddelde Feyenoordsupporter wist te verwoorden. Er werd veel gelachen, ook om de anekdote dat Hans van Mierlo als minister van BZ in 1998 tijdens een sessie in Parijs Anna Enquist wilde versieren met een helicopter in plaats van een snelle wagen. Anna bleef haar busgenoten trouw. Thomése bleef in zijn gortdroge doch geniale voordracht lang buiten het voetbal maar toverde met Hiddink alsnog de connectie naar het centrale thema uit de hoed. Het compliment van Sjaak aan hem over zijn onderkoelde, doch humorvolle verhaal, toen we achter elkaar de trap afliepen, was gemeend. Sjaak genoot er met volle teugen van. Ina heeft haar MatthijsMoment gehad, Sjaak nu zijn Thomésetijd..
Daarna zagen we een gecombineerde teken-voordrachtsessie van Ted van Lieshout. Een lieve, wat naïeve man, maar met ontroerende en warme gedichtjes. Elsje en Sjaak gaven volop respons, want het 15-koppige publiek was nogal lauw. Als dank mochten we de 10 meter papier meenemen die hij in het halve uurtje had volgetekend. Voor Sjaak was het nerveuze wachten van Elsje op Anna Enquist, die de zojuist aangeschafte gedichtenbundel natuurlijk moést signeren, een volgend hoogtepunt. Als een schoolmeisje stond ze aan de trap waar ze vanaf moest komen, wachtend op een vrouw die ze enorm bewondert. Even een moment van werkelijk contact tussen schrijfster en lezer, die elkaar doorgaans ook op een andere manier weten te verbinden. Het was mooi om te zien. Zo hoopt Sjaak ook nog eens een keer over een jaartje of wat samen met Boogerdje de laatste kilometers van een Alpencol te fietsen, die Michael dan natuurlijk na zijn afzwaaien uit het peloton in toeristentempo zal rijden.
De avond was zo geslaagd dat de disco erna zowaar gelaten werd voor wat het was.
Ruim 20 jaar geleden, we spreken augustus/september 1984! begon Sjaak met zijn studie Sociale Geografie. Tijdens een introductieweek werden we bekend gemaakt met het reilen en zeilen van de studie, de stad zelf en de faculteit. Het mentortrio Martijn, Renate en Moniek nam ons vol verve op sleeptouw en een aantal mensen uit mijn groepje is de gedurende de hele studie deel uit blijven maken van mijn vriendenkring. De introductieweek werd afgesloten in de jeugdherberg te Elst (Utr), een aardige keuze omdat Elst zowel tot de gemeente Rhenen als de gemeente Amerongen (inmiddels weer gefuseerd tot Utrechtse Heuvelrug) behoorde; een geografisch aardig fenomeen dat werd versterkt door het feit dat ook tussen Nijmegen en Arnhem een Elst ligt. Anyway: onderweg daar naar toe raakten we met de groep in een spel verzeild waarin we zoveel mogelijk plaatsen beginnend met een ‘H’ moesten opnoemen. Uren waren we er mee bezig en het gaf Sjaak in hoge mate een gevoel van thuiskomst. Er zijn meer gekken als ik, die dit soort dingen leuk vinden. Op de middelbare school was ik de enige kaarten- en atlasfreak met een bovengemiddelde topografische kennis. Hier krioelde het er van. Heerlijk!
Een vergelijkbaar gevoel kreeg ik zondag. Op mijn fietsblog wijdde ik al een stukje aan de tocht die we met de Dolomietengroep maakten. Toen we de –doorgans uitstekendeuitgepijlde- route even niet meer konden volgen stonden we in een impasse. Hoe verder. Tot dat een van mijn nieuwe fietsvrienden, Jaap, een PDA-achtig apparaat pakte en een aantal digitale stafkaarten tevoorschijn toverde. Dat bracht ons niet op de route, maar we wisten wel even feilloos waar we stonden. Niet veel later raakte ik in gesprek Tom, de motor van de groep uit Naarden, en die vertelde van zijn hobby. De route die we reden sloeg hij aan de hand van GPS-coördinaten op in zijn TomTom. Via een api-achtig ding maakte hij een import in Google Earth waardoor we nu de gereden route netjes terug kunnen vinden. Sjaak was al de man van de grafiekjes, de kaartjes en de feiten, maar hij heeft nu zijn meerderen gevonden. Dat wordt genieten de komende maanden waarin we regelmatig zullen fietsen en de après fiets uit een solide portie gegevensanalyse en feitenverwerking zal bestaan. Apparatuur moet mee, aggregaten aangeschaft, kabels en intefaces geïnstalleerd want voor alles: meten is weten.
Duidelijke plannen van de nieuwe regering. Er moeten 15.000 ambtenarenbanen verdwijnen. Hoe doe je dat? Door er één aan te nemen. Het is natuurlijk peanuts op de totale formatie/begtroting, maar psychologisch niet sterk. Kennelijk is de huidige bezetting niet in staat om dit speerpunt te regelen. De departementen zijn zo verkokerd dat er beslist iemand boven moet staan. Daarmee is de weg is vrij voor allelei adviesbureaus, outplacementorganisaties, consultants en weet ik wat voor voor een declaratie-volk, om de decentrale pijn van de operatie op te vangen en te verspreiden. De managers blijven zo uit de luwte en waarschijnlijk zullen uiteindelijk de vuilnismannen en de buschauffeurs het moeten ontgelden. Het lijkt mooi: een eigen topambtenaar die als uitgegooid visje het overtollige ambtenarenvet wegsnijdt, maar Sjaak vreest eerder een echte loterij met de winnende loten voor de zittende klasse.
Ruim een jaar geleden nam Sjaak met terugwerkende kracht de empowermenttraining -die hij bijna 6 jaar geleden volgde- op de korrel; gisteren deed Zembla dat. Een jaartje of vier, vijf te laat en de documentaire was dan ook nauwelijks schokkend te noemen. Een opvullertje, voor als er geen actueel onderwerp is. Net zoals Sjaak af en toe ene reserveblogje heeft als hij niks weet te bloggen. Wat we gisteren hoorden wisten we allemaal toch al wel. Zembla was er op uit om alles in een kwaad daglicht te stellen. De methode werd dan ook niet eens een kans gegeven. Geen journalistieke aanpak door je af te vragen waarom men zo werkte, wat de achterliggende gedachten waren. De 'undercover' journalist ging zelf mee in de stroom en deed wat al die duizenden anderen deden: bezwijken voor de groepsdruk en je strohalm vinden bij de groep die als enige ook begrijpt dat je na al dat strenge gedoe toe bent aan een knuffel en een warm woord. Maar ook hij slaagde er niet in de materie met enige distantie te benaderen en zo een genuanceerd beeld neer te zetten. Of de beelden voor zich te laten spreken en zelf je oordeel te vellen.
Voor alle duidelijkheid: Sjaak raad niemand aan Landmark of CSA te doen. Het is een op geld belust concept, dat inderdaad zeer riskante dingen met mensen doet. Veel van wat je leert kan ook op andere wijze tot stand komen, in een rustiger tempo, zoals de psychiater ook adviseerde. Maar mij heeft het ook veel inzicht gegeven in hoe dingen in elkaar steken en geholpen bij het ondergaan van de draaikolk waar ik in de maanden erna terecht kwam. Desondanks: enge lui, niet 'echt', authentiek in hun eigen jargon en iets om ver van weg te blijven. Maar dat geeft geen vrijbrief om een eenzijdige documentaire te maken. En dat was het, tot de laatste 30 seconden. Toen werd het alsnog een zichzelf vertellend verhaal, toen de directrice van Landmark uitlegde wat een doorbraak is:
'een doorbraak is iets gecreëerd dat komt vanuit een toekomst die je creëert.' ... Ben ik u kwijtgeraakt?
Einde!
Het wordt gezellig in Den Haag. Een stuiptrekking van Rita en Geert die even de schaapsvacht uitdeed hebben de toon gezet. Het was ook te mooi om waar te zijn. Twee geïntegreerde Nederlanders met een Marrokaanse en Turkse achtergrond in de regering. Die goed bij hun achterban liggen, natuurlijk, maar ook onder vuur liggen omdat ze ook die achterban confronteren met onwelvallige boodschappen als dat nodig is. Mensen die gewoon op basis van bewezen kwaliteiten en vaardigheden deze posities gaan bekleden. Als bewijs dat we naast het stigmatiserende gebalk van Verdonk cs. ook fraaie stappen zetten in onze samenleving en. Dat mag natuurlijk niet zo zijn. De gore stoot onder de gordel hebben de beide PvdA-ers vooralsnog met waardigheid opgevangen, lijkt Sjaak. Het feit dat de meerderheid van de Kamer fel reageerde geeft me gelukkig nog genoeg reden om het rode boekje (foto) nog maar even niet op te geven.
Vroeger waren we lid van de 'Boek en plaat'. Een soort ECI, maar dan anders. Leden moesten 4x per jaar een boek of CD kopen. Was je niet op tijd dan kreeg je het 'boek van de maand'. Die ongelezen de kast -of erger- in gingen. Het bestaat nog steeds, deze verschrikkelijke vorm van koopdwang. Sterker nog: mijn buurvrouw (een leuke vrouw overigens) is daar directeur van. Anyway: Sjaak bladerde regelmatig de catalogus door. Sloeg snel maar afbeeldingen van de boeken over sex over en kwam dan via de hobby- en tuinboeken uieindelijk bij de platencollectie. Daar was altijd een flink aantal albums van de fascinerende zanger 'Heino' te vinden. Sjaak kende de man noch zijn muziek, maar als er veel platen van besteld konden worden, dan moest deze Heino wel een grootheid zijn. Wat opviel was de donkere bril, die hij kennelijk vanwege zijn ogen moest dragen. De Duitse Jules de Korte dus. Maar Jules maakt mooie liedjes en Heino was een Schlagerzanger...
Vandaag onderging de VdH, ook wel bekend als Elsje, een laserbehandeling aan haar -o zo fraaie en sprekende- ogen. Ze blogde er zelf over. De behandeling is goed gegaan, maar nadat de verdoving was uitgewerkt begon het heel gemeen te branden. Sjaak ging tussendoor naar huis om te kijken hoe het ging en even was er twijfel of ze er wel goed aan had gedaan. Nadat de eerste stress wegebde en ze had gerust kwam de goede zin weer terug. Ze heeft al iets kunnen zien wat ze straks zal kunnen zien. Voorlopig is gedempt licht en een zonnebril nog nodig. Mijn eigen Heino struint door het schaars verlichte huis. Juist omdat het goed is verlopen konden we er wel grapjes over maken. Alle bijsluiters en instructies zijn voorgelzen. Het duurt wel een half jaar voordat alles echt tot rust is gekomen. De komende dagen zullen nog doorbijten zijn, maar de vooruitzichten zijn goed. Ook voor Sjaak die straks ongehinderd zicht op die ogen zal hebben.
Ineens waren de namen bekend en hebben we weer een regering. Volgens de media springen er twee namen uit. Ronald Plasterk (die gelukkig al zo bekend is dat grappen over zijn naam niet waarschijnlijk meer zijn) op Onderwijs en Ab Klink (foto) op VWS. Ronald is een goede vriend van Coef!, onlangs nog spreker op zijn verjaardag. Ab is mijn oude chef, toen ik beleidsmedewerker op Justitie was. Ab, CDA-er tot in zijn vezels, en Sjaak, beslist geen CDA-er, mochten elkaar graag. Ab gaf Sjaak, een doener in Beleidsland met ambities om ICT in te zetten in de Rechtspraak, alle ruimte. Hij geloofde in wat ik deed en toonde oprechte interesse. Daarnaast zaten we beiden destijds met jonge kinderen en die hoeksteen van onze verstandhouding was ook stevig. Ab hield -met zijn sterk ontwikkelde politieke instinct- in een woelige periode op het ministerie Winnie Sorgdrager in het zadel, waarbij heel knap zijn loyaliteit aan het CDA (destijds oppositie) wist te scheiden van zijn werk voor de aangeschoten D'66 minister. Anderzijds was dat CDA niet het CDA dat Ab voor ogen stond. Hij rammelde nadrukkelijk aan de poort en heeft vanuit de achtergrond en luwte aan een nieuw CDA gewerkt. Zakelijker, socialer, minder betuttelend. Nog steeds niet Sjaak's partij overigens. Dit ministerschap is zijn bekroning; zeker voor een baas die me destijds in de gloria thuis belde om me te feliciteren met het feit dat 'je nota naar de Kamer is gegaan'. Sjaak heeft het niet lang meer gemaakt daar. Hij geloofde in de politiek en het spel daaromheen. Sjaak werd er mies van en wilde gewoon actie. Maar aan Ab houd ik goede herinneringen over. Hij zal nog menig stevig debat gaan voeren. Hij was eigenwijs, sterk overtuigd van zijn eigen visie en genoot van de strijd en het debat. Hij zal in de wind komen te staan en ik ben wel benieuwd wie hem kan steunen zoals hij andere ministers steunde.
Cesar 'drumstick' Zuiderwijk en Martin 'dikke kop' Jol
Een tijd geleden schreef Elsje een mooi blogje met dezelfde titel als dit blogje. Sjaak heeft er ook één bedacht in de vorm van Wouter van Basten, maar het is tijd voor een nieuwe. Het gaat dit keer om Cesar Zuiderwijk en Martin Jol. Cesar was bij Pauw & Witteman en kende zijn plek achter de helden van het weekend, Ireen Wüst en Sven Kramer. Met zijn lijzige, Haagse stem, rustig, bijna in alles vertrouwelijkheid uitstralend, gaf hij zijn commentaar op het schaatsen. Tussendoor drumde hij links en rechts wat weg, vertelde wat over zijn Slagwerkfestival en was hij een aangename gast. Sjaak heeft niet veel met Den Haag maar Hagenezen mag hij doorgaans wel. Welke andere Hagenees leek nu op Cesar?
Bij het -later die avond- uitruimen van de vaatwasser (altijd handig) viel het muntje. Martin Jol. Uiterlijk lijken ze niet heel erg op elkaar (alvast genoteerd voor de kritikasters onder u), maar qua uitstraling zijn het broers. Martin Jol, die op exact dezelfde wijze lêizigguh praat en sympathie opwekt. Martin, ooit als 'te dikkig' door de -zelf nota bene 'te kale'- voormalige voorzitter van Feyenoord neergezet en afgeserveerd. Die nu successen boekt in Londen bij Tottenham Hotspur, dat een walkover heeft omdat Feyenoord niet meer mee mag doen in de UEFA-cup. Martin Jol, die aan Duitsche Zijde inviel in de legendarische 0-8 bij de afscheidwedstrijd van Johan Cruyff, ook al aan bod geweest bij Sjaak. En of de duvel er mee speelt: Martin staat vandaag in de Volkskrant. Tijd om mijn dubbelgangers te publiceren.
Vrijwel alleen maar lof voor het nieuwe regeerakoord . Iedereen lijkt tevreden: vakbeweging, de zorg, het onderwijs, bedrijfsleven, milieu-organisaties. Het kan niet op en dan wordt Sjaak achterdochtig, zonder de details te kennen. De 10.000 rijksambtenaren die moeten sneuvelen, dat was al bekend. Maar waar blijken straks de sigaren uit eigen doos te zitten? Wanneer is het nieuwe elan doorgedrongen tot het almachtige ambtenarenapparaat met de DG's die hun domeinen en koninkrijken blijven bestieren? Sjaak schippert, want het zou natuurlijk wel heel mooi zijn als deze coalitie inderdaad meer samenhang en duurzaamheid weet te bereiken.
Gisteren gaf in Pauw&Witteman André Rouvoet een paar details prijs van de formatie. Zo haf Herman Wijffels gezegd dat er alleen aan déze tafel onderhandeld zou worden, wijzend op de tafel waarin de mannen! zaten en die tafel is telkens meeverhuisd. Nog mooier was de pot drop die op tafel stond en gestaag werd geleegd tijdens de besprekingen. Drop als doping binnen de formatie. Misschien symbolisch voor dit kabinet dat snoepjes uit lijkt te delen. Voor dat we alles als zoete koek lijken te slikken. Maar wie weet gaan we gewoon wel een hele zoete periode tegemoet.
Gisteren was het zover. Coef! vierde zijn 50e verjaardag, zoals aangekondigd in diverse cohorten. Een aantal malen ging de kroeg aan de Worp open en was een zorgvuldig samengesteld gezelschap te gast in de sfeervolle ruimte. Op die manier bleef het overzichtelijk en konden gastheer en publiek elkaar ook nog een spreken. Het past bij Coef! die graag dingen opsplitst en in brokjes verdeelt. Een soort plateauplanning dus, met risicospreiding: als er een van de feestjes minder leuk is heb je nog kans dat de anderen wat worden. Eind van de middag was voor de doelgroep 'collega's' en Sjaak hoorde ook in dat cohort. Vandaag is het cohort vrienden aan de beurt en Sjaak en VdH behoren daar ook toe. Een nachtmerrie voor de informatici onder ons: twee labels aan één entiteit: hoe modelleer je dat? Maar terzake:
We hadden besloten om onze lovende woorden over onze Coef! onder het motto: 'over de doden niets dan goeds' te brengen. Dus was onze eigen mw. de Boer de begrafenisondernemer die de vele sprekers aankondigde. Dat leverde een breed pallet op van woorden, intententies en impressies. Coef! genoot zichtbaar; de man van de conférance, de milde spot en pakkende humor kreeg een koekje van eigen deeg. Er hing dus even een grafstemming in de kroeg, maar die sloot wel aan bij Coef!'s fascinatie
voor het onderwerp. Hij schrijft er veel over of loopt langs begrafenisplaatsen. We hebben ons best gedaan en het was een leuk feestje, met een glansrol voor Barman Bart. De VdH kwam op het eind, toen de meeste collegae al weg waren, ook nog even en we hebben het interbellum naar het cohort 'buren' overbrugd. Wordt vervolgd.
Posts
Alle reacties
