Gemiste kansen & ouwe koeien III

´Negers in Soweto moeten niet klagen, ze hebben toch stromend water, huizen met een dak en asfaltwegen´. En weet wel: de Duitsers waren in de Tweede Wereldoorlog maar kleine jongens bij wat de Russen allemaal uitspookten´. ´Het niet-plaatsen van kruisraketten is lévensgevaarlijk, dat linkse tuig moet de mond gesnoerd worden, voordat ze het Rode Leger met open armen hier binnen willen laten´.
We spreken begin jaren ´80 en de citaten zijn niet van Sjaak zelf, maar van zijn leraar Nederlands destijds: de heer J.W.G. Kievenaar. Deze reactionaire man, benutte de drie lesuren Nederlands per week toch tenminste voor de helft voor het spuien van zijn politieke obsessies. Het was duidelijk: het gevaar kwam buiten uit het Oosten en van binnen vooral van alles wat zich ter linkerzijde van het CDA bevond. Lange monologen vol rechtse praat, uitgestort over 13-, 14-jarigen, zonder enige vorm van nuance of objectiviteit. Zijn eigenlijke vak (Nederlands; hij scheen zelfs te dichten als was dat vooral om zijn veel begaafder collega Joop van den Gevel naar de kroon te steken) had hij voor de hoger klassen gecomprimeerd in een groene bundel: Gangen en Gangmakers´. Alleen voor het VWO: aan Havisten gaf hij geen les. Deze syllabus avant la lettre bevatte een aantal definities als ´Rederijkers zijn lieden die onder het genot van plenzen bier verzen in elkaar timmeren´. En wat te denken van de karakterisering van de Renaissance als (..) een periode van hernieuwde belangstelling voor de mens, óók in zijn aardse bestaan, en de hem omringende wereld. Aangezien een dergelijke interesse ook van grote betekenis was geweest in de Antieke Culturen rondom het Oostelijk bekken van de Middellandse Zee, vond men tijdens de Renaissance dáár zijn inspiratie (..). Het heeft zijn doel niet gemist, op het niet feilloos kunnen nadreunen stonden zware sancties en daarom kan Sjaak het na 20 jaar jaar nog reproduceren. De man was gevangen in zijn eigen denkbeelden en opvattingen en stond niet meer open voor enige veranderingen. Mijn schoonmoeder, gepromoveerd op genderaspecten in ons taalgebied, zou bij hem geringschattend zijn ontvangen (´hobbyïsme dat nergens toe dient´). Mijn eigen moeder bekloeg zich bij hem, toe Sjaak een onvoldoende had gekregen op zijn rapport terwijl zijn gemiddelde een stevige ´6´ was. Pas toen hij haar kloppende berekening karakteriseerde als ´huisvrouwenlogica´werd zij echt strijdbaar. De vrouw, met ruim 25 jaar onderwijservaring, bij wie toenmalige rector-in-charge nota bene stage had gelopen, de vrouw die de schoolkrant en ouderraad draaiende hield, liet zich daardoor zelfs even overbluffen. Net als wij destijds in de klas. De angst voor een publieke schoffering of een lage beoordeling zat er zo sterk in, dat niemand de man tegensprak. Er heerste een ijzeren discipline, en het feit dat in een klas waar er dadelijks ordeproblemen waren en het daggemiddelde ´eruitgestuurden´ (een informele doch betekenisvolle index onder schoolpubers) boven de 1 lag, nauwelijks incidenten waren, dwingt ook wel weer enige bewondering af. Maar het feit dat je je machtspositie zo gebruikt had meer tegengas verdiend. Daarom als een fikse nominatie voor deze rubriek. Sjaak wist in de laatste klassen, enigszins laf doch opportunistisch, de man te ontwijken door een roosterwijziging en werd in het warme bad van de emotionele ´juf Snijders´ gedompeld. Waar hij zelfs de strips van Sjef van Oekel op zijn lijst mocht zetten. De liefde voor het vak kwam weer terug en Sjaak spreekt nu mede door te schrijven.

Even Google bekeken: de man is niet te meer traceren, evenals zijn Gangen en Gangmakers. De digitale wereld, met Google als nieuwe norm voor het al dan niet bestaan, is hem kwijt. Poetin en Schröder gaan samen naar de sauna, hamer en sikkel zijn vervangen door El Quiada en hoofdoek. Nelson Mandela is alweer president-af in Zuid Afrika. De geschiedenis heeft de man links en rechts ingehaald.

Literatuur voor later

Sommige boeken lees je 30 jaar te laat. Sjaak moest er 39 jaar voor worden om de Klassieker van Thea Beckman te lezen. Een geweldig boek, dat voor kinderen al spannend en boeiend is, maar voor Sjaak ook een diepere laag heeft die gaat over trouw, roeping, verantwoordelijkheid nemen en daarmee essentiële zaken beschrijft. Dat lees ik er nu in en dan is het ook wel weer fijn dat het boek 30 jaar heeft liggen wachten.

Gisteren had ik hier over met mijn collega Irene, die in jeugdliteratuur is afgestudeerd. Zij vertelde dat zij dit ook zo´n mooi boek vond. Iemand had hier in haar opleiding een scriptie over geschreven en de conslusie was dat het geen Literatuur was. Wat de criteria daar voor zijn is onduidelijk maar de desbetreffende deskundoloog trok die conclusie, dus is het waar. Voor mij is het nog steeds een mooi boek en ik ben benieuwd hoe de verfilming onder regie van Ben Sombogaart zal zijn die volgend jaar uit gaat komen.

Matsen en fratsen

Al enige tijd lacht dit duo type lekker ding ons toe op de reclameborden bij bushokjes en straatmeubilair. In tweevoud, wat een feest. Sjaak, licht in verwarring door deze aantrekkelijke verschijningen wilde wel eens weten wie dit nu is/zijn. Dus naar de C1000 site, die weinig info geeft. Maar, je kunt wel een spelletje met haar spelen. Maak je geen illusies: het blijft netjes. Het meisje wordt geen vamp maar eerder een ideale schoondochter. Inderdaad: geen fratsen!

Klaverjassen

Ze hebben het voor elkaar. Dick en Marco waren al langer zeker, vandaag kwamen Guus en Leo erbij. Er kan geklaverjast worden tussen de vier Nederlandse ´bundscoosjes´ die in Duitsland actief zullen zijn. Leo won met zijn exotische Trinidad (logisch: Tobago mocht ook meedoen) van Bahrein. Sjaak zag Australië na pingels Uruguay uitschakelen. Live op Nederland 1 nota bene. Had Sjaak iets gemist? Is Australië uit de Commonwealth gestapt en toegetreden tot het Koninkrijk? Of is het wederom het Guus-effect? Na een waardeloos begin, waarin zowel de schoppers uit Zuid-Amerika als de wildemannen uit Down Under overduidelijk aantoonden niets toe te voegen aan het deelnemersveld volgend jaar, werd ik toch partijdiger. Veel spelers waren toch wel bekend. Zoals daar zijn: een Brett Emerton, toch een belangrijke pijler van de ploeg die de UEFA Cup won in 2002, maar ook een Tony Vidmar, Kalac (op de bank gebleven) en Culina. Jongens die hier spelen of hebben gespeeld. En Guus gun je alles; inderdaad het Guus-effect. Dus Sjaak kon zeer goed leven met deze uitkomst.

Ik zet in op Marco. Die zal ook hier stiekem John erbij halen (Marco praat immers altijd in de wij-vorm) en gemene trucjes uit de kast halen om roem te kunnen spelen. Dick zal zich onheus bejegend voelen en boos wegbenen, Leo (the Great Communicator) lult zijn onvermogen wel weg en Guus neemt er nog maar een biertje op (die heeft Marco als teammaat het werk laten doen). Rest maar één vraag: Rotterdams of Amsterdams?

Hoge cijfers

Herkenbaar beeld voor velen van vroeger op school: het kind dat zich van te voren, maar vooral ná het proefwerk eindeloos zorgen maakt om het resultaat. ´Het ging zo slecht´; ´ik wist écht niks´; ´ik had hele andere dingen geleerd´; ´ik snapte niets van de vragen´: we herkennen allemaal de quotes wel. Om dan uiteindelijk erachter te komen dat het kind er met een 9½ vanaf komt (´klein foutje slechts verder perfect gemaakt en een ´kus van de juf´).
Irritant, ook al voelt zo´n kind die onzekerheid oprecht, dat geneuroot werkt op je zenuwen, zeker als je zelf een mager zesje blijkt te hebben gehaald. Tot in Sjaak´s studietijd kwam hij ze tegen, en zelf maakte hij zich ook wel aan dit gedrag schuldig (tentamens Algemene Sociale Geografie van mijn eerste hoogleraar Van Ginkel in eerste en tweede jaar bijvoorbeeld).

De verkoop van ons huis was reden tot de nodige zorg, lichte paniek van tijd tot tijd en vooral een grote opruim- en opknapwoede de laatste maanden. Zou het wel verkoopbaar zijn; vragen we niet te veel etc.? Na geruststellingen van de gehele omgeving dat het een prima huis is dat mensen graag willen hebben, inclusief de vergelijkbare inschatting van maar liefst drie makelaars begon Sjaak het zelf ook te geloven. Maar het bleef spannend. Toen gisteren de markt werd geopend lage er liefst 6 uur later een mondeling akkoord voor een goede prijs. Mede dankzij meerdere ´bieders´. Het proefwerk bleek inderdaad een dikke 9 te hebben opgeleverd; Sjaak gaat nu zeker ´over´.

Zwaarden en messen

De rechtbank kon ruim een jaar geleden geen duidelijke uitspraak doen toen Gilette en Wilkinson elkaar in de haren zaten bij het dispuut wie het beste scheersysteem heeft. Beiden vielen met onderzoeken, reclame-uitingen, testen en supeririteitsclaims over elkaar heen. De rechter gaf beiden (on)gelijk in het verzoek om de ander het zwijgen op te leggen dan wel elkaar zwart te maken. Weinig duidelijk allemaal, dus spreekt Sjaak maar weer.
Jarenlang heeft Sjaak Gilette gebruikt. Het Sensor Excel-systeem heb ik zelf actief aan mijn vrienden en zowaar mijn vader gepromoot. Zelfs mijn ex gebruikte het voor de oksels en dergelijke. Enkele maanden geleden kocht ik desondanks uit nieuwsgierigheid een probeersetje van Wilkinson. Proberen kan altijd, niet? Het was even wennen, een heel apparaat ineens, en liefst vier messen tegelijk bedienen viel niet mee. Maar nu de mesjes van het probeersetje versleten zijn wil Sjaak niet meer terug. De Sword Quattro wint dus, ook al heeft Gilette zo´n 85% van de markt. Tenzij Gilette me weer overhaalt tzt een probeersetje van een vast binnenkort weer verbeterd produkt te kopen en me weer terug overtuigt. Concurrentie werkt!

House for sale

House for sale
You can read it on the sign
House for sale
It was yours and it was mine
And tomorrow some strangers will be climbing up the stairs
To the bedroom filled with memories
The one we used to share

Het is dan eindelijk zover, we zijn in de verkoop met ons huis. Het mooie, licht sentimentele liedje uit 1975! van Margriet Eshuijs (toen nog met de band Lucifer, met op drums Henny Huisman) is natuurlijk nu volledig van toepassing. Sjaak snikt. Daarom is de luchtige parodie van Kopspijkers wel zo aardig.

Update: mondelinge overeenkomst bereikt

Over de top

Wat Sjaak nog het meest opvalt in de berichtgeving over die liquidaties in het criminele circuit is de kwalificatie ´top´ die aan betrokkenen wordt opgehangen. Nu was het weer topcrimineel Mieremet die werd omgelegd. Dit soort topmensen, wordt doorgaans uitsluitend verdedigd door topadvocaten als een Moscowitz, een Doedens, een de Ankers etc. Alleen maar toppers onder mekaar, dus het OM kan niet achterblijven en zet zijn topstrafpleiters (ik noeem een Plooy, een Teeven etc. )in, al zitten de echte toppers van het OM natuurlijk bij het Parket-Generaal. Toppie Joppie allemaal dus in strafrechtelijk Nederland. Hebben we eigenlijk wel toprechters in Nederland of doen we als de Rechtspraak niet mee?

Tour

Sjaak is er kort over. Een aardig parcours. Leuk dat ie in Valkenburg komt. Evenwichtig. Redelijke bergritten, al is het natuurlijk zonde dat na de Izoard de vervelende Lautaret wordt gereden. Maar goed: de Galibier zit erin, de Joux-Plane, Sjaak moppert niet. Behalve dan dat Lance tóch weer mee gaan doen en nummer 8 binnehaalt. Om aan te tonen wat we allang weten: hij is dopingvrij.
Voor wie ´m alvast wil rijden: het parcours in flash.

Bloemenpracht

Aangezien Sjaak zich de afgelopen tijd iets te druk heeft gemaakt, zowel thuis als op het werk, doet ie het rustiger aan. Voor zover dat kan, de aard van het beestje is nu eenmaal niet helemaal zo dat het vanzelf gaat. De fraaie bos bloemen (zie foto) van mijn collega´s die onlangs werd bezorgd draagt wel bij aan het ´ziekzijn´. Een wonderlijke ervaring omdat ik binnen onze organisatie het personeelsbeleid onder mijn hoede heb. En doorgaans de attenties (waar Sonja en haar crew altijd tijdig aan denken) autoriseer. Het is alsof Sjaak vanaf de gang door een ruitje naar zichzelf zit te kijken. Escher zou er een mooie schets van kunnen maken. Voorlopig geniet ik van de bloemen, zolang het maar geen geramiums zijn want daar zit Sjaak liever nog niet achter.

Huizenjacht

Het valt niet mee: voor het Nieuw Samengestelde Gezin een passend huis te vinden in een van de duurste postcodegebieden qua ´wonen´ in Nederland. De 357x-reeks kenmerkt zich door de hoge vraagprijzen en dito interesse. Sjaak en de VdH roerden zich in deze markt. In alle opzichten (school, sport, juiste afstand tot exen) was het beter als dit NSG ook in de buurt van 357x zou komen te wonen. Maar na ruim een maandje zoeken is het gelukt. Via via werden we op deze woning geattendeerd, we gingen alvast kijken, werden enthousiast en waren als eerste toen het voor het echchie ging. Een aantal keren heen en weer bieden en nu zijn we het eens. Binnenkort is dit pand het onze, althans als je het bungelende touw dat de bank wel graag spant even vergeet.

Update: een eerste impressie in Flash. Klik op een pijltjestoets of de muis om naar de volgende foto te gaan.

Beleving

Afgelopen donderdag naar een deel van de fascinerende documentaire gegeken over Kalusha, de (voetbal)held van Zambia. In 1993 ontsprong hij de dans bij een vliegtuigongeluk van zijn teamgenoten. Kalusha maakte toen al furore in België (Cercle Brugge) en Nederland (PSV). Zambia was één van de sensaties op de olympische Spelen van 1988 toen het Italië met 4-0 versloeg. Kalusha scoorde drie maal en wordt sindsdien vereerd in zijn land. Nu is hij bondscoach en haalde Zambia het WK2006 net niet. Sjaak zal met tranen in zijn ogen toen het team in een oude bus zat, drie aan drie, ongecompliceerd zingend, Maria aanroepend voor de wedstrijd. De levensvreugde die daar uitsprak maken we hier maar zelden mee. Wat een Beleving! En: Prijzen voor dit prachtige document!

Dat rookt maar!

Sinds de strenge regels voor rookvrije werkplekken zijn de rokers vogelvrij. In treinen, stations, vliegtuigen en andere openbare gelegenheden dreigden zij volledig geëxcommuniceerd te worden. Verbannen naar tochtige tussengangen, winderige zijportalen en smoezelige hoekjes van gebouwen werden ze. We zouden ze wel rauw lusten met al dat gerook. Het leek te gaan lukken, sombere gezichten bij de zwaar verslaafden, triomf voor degenen die jarenlang de stinkrook moesten inademen, hoe indirect soms ook.

Nu ruim 1½ jaar later heeft het rokersvolk zich herpakt. Althans bij mij op het werk. Zoals zo vaak: onderdruk een bevoilkingsgroep en verwacht niet anders dan dat die groep zich verbonden weet en hechter dan ooit tevoorschijn komt. Zo had ik ooit bedacht dat ze fijn ergens in een hoekje konden komen te staan, achter Fr@´s parkeerplaats. Al dat gehang voor de deur, dat geeft geen pas, dus liever uit het zicht. Speciaal een afdakje voor laten maken; verkouden worden betekent immers een hoger ziekteverzuim. Mooi dat ze dat negeerden, zeker toen het gebruik van de nooduitgang -die direct toegang gaf tot dat verdoemplekje- door mij persoonlijk werd verboden. Maar niet alleen het territorium eigenden zich toe, ook het tot op dat moment niet bestaande rookrecht kreeg langzaam maar zeker gestalte. Eerst aarzelend, maar met toenemend bewustzijn ´ging men even roken´. Hanggroepjes vormden zich, als je iemand wat vroeg die ´ging roken´ en je daarmee de groep ophield, werd langzaam maar zeker gezien als een aantasting van de grondrechten van de mens. Argumenten als ´we bespreken heel wat zakelijks tijdens deze rooksessies´ werden moeiteloos uit de hoge hoed getoverd ter compensatie van terechte vragen of dat zomaar in werktijd mocht. Het gedogen van roken heeft een geheel eigen dimensie gekregen. Zo heeft de wal het schip gekeerd, rokers zijn zichtbaarder dan ooit, je moet toch door de walm heen en gezien de status en het geuzenimago dat de groep zich heeft toegeëigend zijn twijfelaars als onze eigen Adjedorp definitief overstag gegaan.

Japanse slagkracht

Afgelopen donderdag bezochten de VdH en Sjaak een concert van Gocoo, een Japans slagwerkgezelschap van 4 mannen en 7 vrouwen, dat ritme en spiritualiteit in de taiko (trommel) vindt. Er werd driftig op los geslagen, maar er zat een enorme samenhang en discipline in. De strakke dames, aangenaam om naar te kijken en ze konden de outfit goed hebben, sprongen en bewogen alle kanten op maar vergaten hun taiko´s niet. Het concert kreeg wel in de loop van het concert iets van gewenning en het duurde voor Sjaak precies lang genoeg. En un momento dado is het effect van deze slagkracht wel weg. Aandoenlijk was in het begin het Nederlands dat de leadvrouwe Kaoly Asano probeerde te spreken. Zo liefjes dat het Sjaak begon te storen toen ze maar door bleef gaan en het was fijn dat ze daarna weer fors doortrommelde. Hoogtepunt was de soloact van hun gastmusicus Goro Miyamoto, die solo tegelijk zowel een citer-achtig instrument speelde als de didgeridoo. Een fanatastisch klankspel en dito atletische prestatie. Een korte impressie van de groep is zeker de moeite van het bekijken waard.

Flatangst

Dit weekend gebeurde in Leidschendam waar ik vroeger als kind zo bang voor was. Ik groeide immers op in de flatwijk Ommoord en ging regelmatig bij vriendjes of vriendinnetjes spelen uit school. Enkelen woonden in een flat, waarvan de hoogste 14 verdiepingen hadden. Ik vond het altijd doodeng om langs de gallerij te lopen of op het balkon te spelen, dat zo hoog lag. De hekken waren voor mijn gevoel maar een meter. Ik was bang dat het hek zou breken, zelf zou struikelen of: als er toch eens een gek... Dit indicent geeft maar eens aan dat het altijd mogelijk is, maar dat het talloze miljoenen keren niet gebeurt.