Eigenlijk wilde ik reageren op een berichtje van Jan, maar ineens heb ik mijn eigen weblog. Komt goed uit, want ik was het al langer van plan. Het maatwerk van Ini haal ik niet, maar met deze confectie zal ik aardig uit de voeten kunnen. Allez: aan de gang, er spookt genoeg door je hoofd dat je zo af en toe aan het scherm kwijt wilt.
Het nieuwste bij de Appie: de kraskaarten. Na het kinderwerk met knuffels en poppenkastpoppen is het nu tijd voor het serieuze werk. Hoe breng ik onze klanten naar een nieuwe verslaving? Het lijkt te lukken, want het enthousiasme bij alle kinderen om te krassen is groot. Zijn er al weer nieuwe kaarten? Hoe meer kaarten, hoe meer uitgegeven, dat hoort er ook bij. En de stap naar de echte krasloten is minder groot. Wat bedenken ze in Zaandam als volgende stap? Ik ben benieuwd. Hennepzaadjes in een tijdschrift is al door de Revu bedacht (en weer schielijk teruggetrokken). Daar is de tijd nog niet rijp voor, maar AH weet vast wel in te spelen op de trends van straks.
Het is alweer een half jaar oud, maar dit plaatje is zo mooi.
De zelfgemaakt uitnodiging voor het kookfeestje van mijn dochter die jarig was.
Kent u dat? Mensen die verontwaardigd zijn dat je iets niet hebt gedaan, omdat ze ´je toch een mailtje hebben gestuurd´. Zonder je verder iets te vragen of je aan de impliciete deadlines te herinneren. En dat zijn meestal van die fijne mailtjes met veel bijlagen, die je ook allemaal moet uitprinten. Het kost toch niets dus we sturen maar wat op. Een bestandje meer of minder geeft niemand hinder. Leve de datalimiet!
Of van die meegestuurde bijlagen die eigenlijk gewoon in het bericht zelf geplaatst kunnen worden. Niets van belang vaak, snel gelezen en snel weer weggegooid in zulke gevallen. De laagdrempeligheid van het medium heeft zo zijn beperkingen. Ik zou bijna weer verlangen naar een dikke enveloppe waarin netjes alle vergaderstukken zitten.
Posts
Alle reacties
