Hand in Hand

Hij glundert. Het was niet de eerste keer dat hij de Kuip betradt, maar nu was het een avondwedstrijd en dus mét de lichtmasten aan. Dat maakt het extra spannend en groots. Het is vakantie en laat thuis is niet zo erg. Files en lange rijen voor de ingang maakten dat het allemaal even duurde om binnen te komen. Hand in hand om elkaar niet kwijt te raken. We lopen naar de verkeerde ingang helaas, dus weer terug. Ik vertel van mijn tienerjaren waarin ik op de fiets via de van Brienenoordbrug naar de Kuip ging. Gullit en Cruyff zag spelen. Het polletjes-incident meemaakte. Later was er het debuut van Robin van Persie en het meeleven met de ploeg die UEFA-cup won. En het verlangen naar het veld wordt almaar opgevoerd. Ook Sjaak had de Kuip nog niet vaak in avondlicht betreden. Ja die ene keer toe er een heuse bom ontplofte en bijna de enige hoofdprijs die Oranje ooit haalde werd misgelopen.

We komen binnen. Gezien zijn pas negen jaren is zijn feitenkennis fenomenaal. Samen proberen we alvast de opstelling te doorgronden. Sjaak mist aanvankelijk Makaay, maar die heeft hij als eerste gespot. Bij Hofland is het andersom. Hofs is met zijn kleine gestalte snel gevonden. Timmer spreekt voor zich. Landzaat is nog nieuw die herkennen we niet direct. Van Bronckhorst: a-b-c-tje. Die Fer is wel erg groot, doet een beetje aan van Gobbel denken. We zijn ook verbaasd over de omvang van de aanhang van de tegenstander. Is half Zwolle meegekomen? Zelden zat dat vak zo vol als vandaag. De ploegen betreden het veld onder luide housemuziek en sfeervolle rode fakkels van de Zwolse aanhang. Die danst, zingt en host en zal dat 90 minuten volhouden. Gelukkig maar 90 minuten, want de bekerwedstrijd wordt niet verlengd. Op het tandvlees haalt Feyenoord de halve finale, door een fraaie goal van Mols, vlak voor tijd weliswaar, maar die kwam echt uit de lucht vallen.

Tijdens de wedstrijd maakt hij grote indruk op zijn buurvrouw. Zij is ongeveer 50, haar leven is ongetwijfeld georganiseerd rond de speeldagen van de club. Stemmingen zijn bij haar afhankelijk van de stand op de ranglijst en de laatste resultaten. Als ze zouden bestaan zou ze Rood-Wit-Zwarte sigaretten roken, uit een Kuipje bier drinken, de Coen Mou-kledinglijn-kopen dragen en Mario Beenham eten. Zij geniet van haar buurjongetje. Die weet precies wie de bal heeft, of die er iets goed mee doet (weinig) en wat hij beter zou kunnen hebben gedaan (vaak). Hij is het -terecht- niet eens met de twijfelachtige beslissingen van de scheids. 'Niks met die Van Egmond, ze hadden Dick Jol moeten kiezen'. Hier spreekt een mix van kenner en supporter. Eenmaal ontgaat hem het vlagsignaal en hij staat op de banken als Mols de 2-1 lijkt te scoren. Zij moet met pijn in haar hart tegen hem zeggen dat het al buitenspel was en dit keer wel terecht. Later komt het nog goed allemaal en samen juichen en vieren ze de bevrijdende treffer.

Sjaak viert mee en glundert.

Bonusdag

Een maal in de vier jaar krijg je extra kansen. Helemaal snappen heb ik het nooit gedaan, want kennelijk duurt een zonnejaar een kwart dag langer dan een kalenderjaar. Waarom schuift de dag dan niet elk jaar met 6 uur op, maar dankzij de diverse sites begin ik het te snappen. Eigenlijk is het sigaar uit eigen doos, maar de suggestie van een extra dag is natuurlijk niet te versmaden. Belangrijker nog: wat heeft Sjaak ermee gedaan:
- Genoten van de zon in de ochtend
- Twee intensieve, doch succesvolle brainstormsessies gehouden
- Een tweetal blogjes geschreven
- Ruim een uur op de hometrainer
- Heel wat mail weggewerkt
- Goede besprekingen met een aantal medewerkers gehouden
- Mijn bureau redelijk netjes achtergelaten.
- De poes gesoigneerd met paté en brokjes

Nog bijna 3 uur te gaan. Wat zullen we nu eens gaan doen?

Veel groter kunnen we het niet maken

Ons NSG heeft in tijden van volledige bezetting een aardig consumptiepatroon. Acht pakken melk, zeven broden etc. in een weekend gaat er zo doorheen. En dan moeten de echte puberjaren nog komen. Wat ook aantikt is het wassen. Er gaan in een weekend zo zes volle trommels doorheen. De paradox van een scheiding is dat er uiteindelijk behoefte aan Groot ontstaat. Grote auto's, grote huizen en grote verpakkingen.
Gelukkig heeft Persil dit begrepen. Er is een jubileum te vieren en bij die gelegenheid kon je dit pak kopen voor de helft van de prijs. Ik vind het prachtig. Op naar de meterlange broden, drieliterpakken melk en twee kilogrampotten Duo Penotti.

Jut en Jul

Vandaag een Haags dagje. Wel op tijd terug voor de kinderen, die uit school gehaald moesten worden. Ik was ruim op tijd voor de trein naar de Domstad en wilde me -op advies van mijn collega die ik zojuist lang had gesproken- ter linkerzijde van de trein neervlijen om uit de zon te blijven. Zie ik in een coupé twee bekende gezichten. Nog maar een jaar geleden reisde ik met deze twee ex-collega's door het ganse land. Met hem ga ik elke week nog naar de spinningjuf. Haar zie ik veel minder, maar het was vertrouwd als altijd. Er werd me een blikje gegund op het nieuwe organisatieplan. Logisch verhaal van mijn opvolger. Wat vooral telde was af en toe het Jut en Jul gehalte van de twee. Zij mopperend op alles wat naar management en bureaucratie riekt. Hij die zich eraan stoort maar het er ook wel mee eens is. Zij kift op hem, hij kift op haar, maar wat houden ze van elkaar. Ze parodieëerden zichzelf meesterlijk bij mijn afscheid en ik gun het filmpje van harte een breder publiek.

Oef!

Deze week was het CITO-week. De kinderen uit groep acht kregen drie ochtenden verschillende opgaven voor de kiezen. CITO is zo aardig om een online testje voor ouders te maken. De meeste problemen ondervond ik nog met de techniek. Het werkt niet onder Firefox en de antwoorden kon ik eerst niet ingevuld krijgen. Uiteindelijk mocht het zo zijn en haalde ik gelukkig een 100% score. Maar voor de gemiddelde groep achter zal het best even puffen zijn geweest.

Train de trainer II

Het is trainingstijd voor Sjaak. Of het nu voetbal is of werk; het (bege)leiden van een groep vergt veelal dezelfde aanpak. Afgelopen week zat Sjaak letterlijk op de hei voor een training in de moderatiemethode, ook wel metaplansessie genoemd. Samen met vier collega's (en een legioen aan trainers/coaches, die zich wilden bijscholen) werden we ingewijd in de geheimen van deze 'kaartjesmethode'. Velen zullen er wel eens mee gewerkt hebben. Je stelt een vraag aan een groep, je deelt kaartjes uit waar mensen antwoorden op schrijven. De kaarten worden op borden geplakt, voorgelezen en meteen op inhoud geclusterd. Als er een behapbaar aantal clusters overblijft mogen ze gestickerd worden (welke onderwerpen vind jij belangrijk?). De hoogst geprioriteerde clusters worden dan besproken in subgroepjes etc.. Het oogt wat kinderachtig allemaal en een veelgehoord geluid is dat mensen dit 'nu wel gezien hebben'. Voor Sjaak was het toch een openbaring.

De methode leerde ik al kennen begin jaren '90 via 'risico-analyses' die prof. Albert Koers en waar ik als co-moderator 'avant la lettre' optrad. Nu leerde ik meer over de wereld erachter. En die is kort samengevat: je haalt alleen iets uit een groep als die zelf iets wil. En het is jou taak om ervoor te zorgen dat ze dat willen. Bijvoorbeeld omdat de sfeer en organisatie goed is, er een interessante en vooral duidelijke vraag wordt gesteld, je het gevoel krijgt dat je mening ertoe doet en dat je mag leren. De trainer slaagde er volledig in. Daarmee was deze training metaplanmethode voortdurend een reclame voor zichzelf.

En het is zo simpel: als ik een voetbaltraining geef bereid ik deze voor op papier. Wat gaan we doen, wat zijn de leerdoelen, welke werkvormen? Als ik de tijd en ruimte had zou ik alles al op het veld van te voren uitzetten, zodat mijn aandacht volledig bij de groep kan liggen. De groep vertel ik wat we gaan doen, maar ze moeten het zelf willen. Als de animo nihil is, heb ik het niet goed voorbereid. Als ze juist lekker aan de slag gaan ben ik tevreden. Leren is leuk en het is de kunst als trainer om het dat te maken.

Opgewonden standje

Gisteren zag ik een filmpje dat me sterk deed denken aan de magistrale animatie 'La Linea'. In de jaren '70 na Studio Sport, als eerste onderdeel van de VPRO avond (met die leader in wolken).
Altijd lachen met dit mannetje met een kort-lontje-avant-la-lettre. Briljant bedacht en uitgevoerd. Wat moet ik nog meer erover zeggen: kijk zelf en geniet!

Katholiek erfgoed

Er zijn van die dagen dat je een katholieke opvoeding koestert. Zo is kennis van het kerklatijn soms handig en weet je daardoor 'agneau' iets met lam moet zijn (angus dei - Lam Gods) en verwacht je dus geen biefstukje op je Franse bord. Gesprekken met juridici, vooral in mijn vorige baan, verliepen daardoor ook wat handiger. Als niet gymnasiast had ik toch wel een beeld bij het 'ne bis in idem' of 'Porta Iuris' hetgeen ongetwijfeld zijn wortels vindt in het vroeger veelgehoorde Credo en Gloria. Ook in de dagelijks praktijk komt het van pas. Mijn collega vroeg zich vandaag af tot hoe lang het carnaval -dat zijn directe collega in Maestreech aan het vieren is- nu eigenlijk duurde. Tot morgen, dan is het aswoensdag. Huh, sprak uit de niet begijpende blik. Jazeker; die dag krijgen de gelovigen een askruisje en gaan daarna de vastentijd in. En omdat ik toch bezig was: gelijk palmzondag tot en met Pinksteren uitgelegd. Ah, daar zijnd ie vrije dagen dus voor. Daardoor viel ook het muntje met betrekking tot onze eigen rammadan en opvallende vormen van onthouding. Graag gedaan, maar eigenlijk vind het toch wel basiskennis hoor. Iets voor de inburgeringscursus?

Morgen overhoren? Zo probeerde ik het oor-in-oor-uit gevoel wat te keren. Ik zoek het wel op in de Wikipedia. Kind van deze tijd.

Nou, hoe zat het?

Momenteel beleeft Peter R. zijn 'finest hour'. De hele zaak rondom de verdwenen tiener Natalee Holloway interesseerde me al die tijd minder dan matig. Afgelopen donderdag begon het toch te kantelen. Was ik toch ranziger dan ik denk? Liet ik Telegraafgedachten toe: 'hij flikt het 'm toch maar mooi weer'. De exposure is maximaal want de spanning is opgebouwd. En Sjaak zit boven lekker te bloggen; ik lees het wel op teletekst of morgen in de krant.

Als mijn dochter verdwenen zou zijn, was ik dolblij met iemand als Peter R. Als lid van een samenleving, die gelooft in een rechtstaat, maak ik me zorgen. Als een -weliswaar kundig- journalist middelen kan inzetten die de wetgever -om waarschijnlijk goede redenen- niet toestaat en daarmee worden alsnog misdrijven opgelost, dan deugt er iets heel fundamenteels niet.

Compensatie in rook

Natuurlijk was het te mooi om waar te zijn. Slecht gedrag compenseren door te schokken. Jules de Korte zag natuurlijk dat een paar handige lui gebruik maakten van een hardnekkig schuldgevoel dat de mensheid kenmerkt. Dus werden oude projecten uit de kast gehaald dan we nieuwe verzonnen, om 'milieubewuste reizigers' het idee te geven dat hun reisgedrag gecompenseerd werd door aanplant van bomen. De Volkskrant haalt dit nu naar boven. Natuurlijk is dat alles nep. We gaan gewoon door met de kap van bossen en tropische oerwouden. Shell maakt 19 mld euro winst, maar is teleurgesteld dat de productie omlaag is gegaan. Hoezo? Willen ze als eerste zorgen dat alles op is ofzo? Willen we echt iets veranderen in de wereld dan moet het roer radicaal om. Daar zijn we (nog) niet klaar voor en dus wachten we stiekem op een uitvinding of innovatie die zorgt dat het vanzelf goed komt. Die bomenplant was zo'n innovatie voor de geest en balsem voor de schuldbewuste ziel.

Het is (rooms)katholicisme van het beste soort. Als je biecht ben je er van af. De aflaat als compensatie voor het dagelijkse wangedrag. Een levenswijze die ook veel voordelen met zich meebrengt. Het leven mag namelijk ook wel een beetje leuk zijn. Jammer dat de illusie van dat je dan ook nog iets voor het goede doel ter compensatie kon doen in rook is opgegaan. En voor de comments vollopen: Sjaak is in dit geval zeker niet roomser dan de paus, of misschien wel; het is maar hoe je ziet in het licht van het bovenstaande.

Train de trainer

We zitten er middenin op de voetbalclub. Een trainerscursus voor jeugdtrainers. Cock van Dijk heeft er zijn werk van gemaakt en brengt op een gedreven manier zijn visie aan de man. Het idee is om de kinderen, van kleuter tot puber vooral technische vaardigheden aan te leren. Trainers moeten het goede voorbeeld geven en de technieken dus ook beheersen. Vol aan de bak dus voor de trainers, die meestal met veel goede wil en weinig technische en theoretische achtergrond voor een groep staan. Sjaak is erg enthousiast. Ook al omdat het gaat over iets wat hem na aan het hart ligt; kinderen iets bijbrengen in een positieve, opbouwende sfeer. Cock is rustig, geen 'Don Leo'-type, maar meer een geboren onderwijzer, met een natuurlijk overwicht.

En passant krijgen we nog wat theorie voor de kiezen. En de parallel met het werk komt dan heel duidelijk naar voren. De training 'coachend leidinggeven' zit nog vers in het geheugen. Dezelfde principes: geef het goede voorbeeld en beheer de technieken. Of het nu een schaar, een sleepbeweging, 'resultaatgericht afsprakengesprek' of een voortgangsoverleg op je werk is: het is hard werken om het je eigen te maken. Tijdens zo'n training wordt je bewust van wat je wel en vooral nog niet beheerst. Het begin van de leercurve. En je ervaart weer eens hoe prettig het is als de trainer je niet alleen op je tekortkomingen wijst (dat doe ik doorgaans zelf wel, vooral bij/voor mezelf), maar ook signaleert als het goed gaat. Nooit gedacht dat ik de 'schaar' nog zou gaan beheersen, maar het lukt zowaar. Vrijdag mag ik weer.

Koud kunstje

Je zou bijna vergeten dat we in deze herfst, die nu al sinds augustus vorig jaar duurt, een weekje kouder weer hadden. Sjaak maakte toen deze foto, van een spontaan gevormd kunstwerk. Een bodemplaat voor in de oven lag al tijden buiten. Regen en herfstbladeren waren er in gevallen. En die paar nachtjes vorst destijds maakten dit geheel. Gisteren kwam ik deze tegen bij het ruimen van oude foto's. Deze verdient een beter lot dan de elektronische prullenbak. Al was het maar als aandenken voor die paar dagen dat ik even dacht aan een ouderwetse winter.

Onterontwikkelt

Je moet goede ogen hebben en het plaatje groter maken (door erop te klikken) maar dan krijg je wel een fijne beloning. Even jezelf opwinden over een steeds vaker voorkomend fenomeen. De 't' en 'd' die niet juist worden toegepast in onze spelling. Zo moeilijk is het nu ook weer niet, toch? Deze projectontwikkelaar ontwikkeld vier appartementen. En wel op mijn fietsroute naar mijn werk. Elke dag denk ik: 'voer voor een blogje'. Vandaag is het zover. De mensen lopen óf erg op de zaken vooruit (als de projectontwikkelaar de woninkjes heeft ontwikkeld mag ie het van mij aan de grote klok hangen), óf ze hebben geen struikelblokken bij Joop van de Gevel gehad. Die ramde in de brugklas de juiste spelling er wel in. Elke week een schriftelijke toets met 50 opgaven. Nul fout: een tien! Eén fout: een acht. Twee fouten: een zes. En daarna werd het onvoldoende; één fout extra, een punt eraf. Dan leer je het wel. Sjaak haalde op een gegeven moment slechts tienen. Dank je, Joop; ouderwets schoolwerk werpt zijn vruchten af.

Echte Mail!

Binnenkort is het aandeel van spam in het mondiale emailverkeer dusdanig groot, dat het 'echte' verkeer statistisch nagenoeg verwaarloosbaar wordt. Thuis heeft Sjaak een andere ervaring. Het voordeel van een eigen domeinnaam is dat je je eigen domeinnaam hebt (onlangs wees een collega me op het 'je bijt in je eigen staart'-gejhalte van dit argument). Nadeel is dat ik deze had ondergebracht, 'gehost' in jargon, bij een kleine dienstverlener (provider). De afgelopen maanden is deze overgegaan op een andere mailserver en hebben we nieuwe hulpmiddelen (tools) gekregen. Waaronder een spamfilter, dat je zelf mag instellen. De VdH was er de laatste weken al driftig mee aan het spelen en dat werpt zijn vruchten af. Momenteel vind ik alleen nog maar echte mailtjes in mijn box en worden de twijfelgevallen even vastgehouden. Koesteren die situatie, want de spamboeren zullen vast wel weer iets verzinnen.

Snoep verstandig...

Zo eindigt Hans Goedkoop, de presentator van het puike geschiedenisprogrammaAndere Tijden het item over de PDM-ploeg. Althans, de Intralipid-affaire die de ploeg in de Tour van 1991 meemaakte. Een fraaie reconstructie van een geruchtmakende zaak, die de voorbode zou zijn van nog veel grotere schandalen in mijn favoriete sport. Destijds ging het om een onschuldig middel, dat minder effect had dan een Bossche Bol, om te herstellen. Later zou men wel minder onschuldig spul vinden, zoals EPO. Opvallend was dat de jongens van PDM de stenen uit de straat reden. Later kregen de Italianen de eer toegewezen EPO geïntroduceerd te hebben. Sjaak stelt dat deze affaire misschien wel een mooie afleiding was voor een minder fraaie situatie. De PDM-ers zouden wel eens 'ermee begonnen kunnen zijn'. Het ietwat sneue en vooral domme incident (wie laat nu eiwitten in de hete zon staan) als maskeringsmiddel. Het feit dat Festina de ploeg over nam in 1992 en die ploeg later een behoorlijke repuatatie opbouwde als farmaceutisch bolwerk versterkt mijn theorie.

De Muur van deze maand gaat hier ook op in. Een geslaagde link tussen boek en documentaire. Maar er wordt ook meer over de ploeg geschreven. Die was voortuitstrevend in alles. Dus waarom ook niet op medisch vlak?